Η συγχώρεση

Κάποτε κάλεσαν μια γυναίκα στη Φλόριντα, να μιλήσει για την προσωπική της ιστορία.
Τη γυναίκα αυτή τη βίασαν, την πυροβόλησαν στο κεφάλι, την ακρωτηρίασαν βάναυσα και την άφησαν να πεθάνει. Κατά περίεργο τρόπο η γυναίκα αυτή άντεξε το μαρτύριο και επιβίωσε.
Η πληγή στο κεφάλι της προκάλεσε μόνιμη τύφλωση! Η δημοσιογράφος που ανέλαβε να την παρουσιάσει, περιέγραψε την πίκρα που έπρεπε να νιώθει αυτή η γυναίκα, όπως και τις ανεπούλωτες πληγές, που θα τη συνόδευαν στην υπόλοιπη ζωή της.
-Όχι ,όχι, διαμαρτυρήθηκε η γυναίκα μέσα σε γενική κατάπληξη. Τον έχω συγχωρέσει.Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να αφαίρεσε μια νύχτα από τη ζωή μου. Αρνούμαι όμως, να του δώσω ολόκληρη τη ζωή μου!
Όλοι έχουμε νιώσει, πως πληγωθήκαμε στη ζωή μας. Νιώσαμε πως μας προδώσανε, μας ποδοπατήσανε, μας πονέσανε! Επιλέγουμε όμως να συγχωρούμε, επειδή συγχωρώ σημαίνει, πως αρνούμαι να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου με βαριά καρδιά, με μίσος, με κακία, με εκδικητική διάθεση.
Η συγχώρεση λυτρώνει τις καρδιές μας, τις καθαρίζει!
Άλλωστε κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι είμαστε άνθρωποι, ικανοί να κάνουμε λάθη και να αδικήσουμε κι εμείς πρώτοι τους ανθρώπους δίπλα μας!
Πραγματικά κάποιες φορές οι πληγές φαντάζουν ανεπούλωτες και οι μνήμες μπορεί να πονούν ακόμη. Όταν όμως επιλέγουμε να μη συγχωρούμε , ζούμε το πλήγμα των άλλων προς εμάς ξανά και ξανά, δεν επιτρέπουμε τον εαυτό μας να γαληνέψει, δεν προχωράμε παρακάτω, αλλά κάνουμε κύκλο γύρω-γύρω , σαν τον σκύλο, που κυνηγάει την ουρά του!
Η συγχώρεση είναι μια πράξη θέλησης. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Απαιτεί μεγάλο ψυχικό υπόβαθρο, κουράγιο και τσαγανό!
Δεν μπορούμε να αποφύγουμε την μνήμη του πόνου, που μας προκάλεσαν κάποιοι στη ζωή μας. Μπορούμε όμως να την αντιμετωπίσουμε και να την εκλογικεύσουμε, ώστε να μη προκαλεί αρνητικά συναισθήματα μέσα μας.
Μπορεί να μας πόνεσαν πολύ. Μπορεί να μας έκλεψαν μια μέρα ή ακόμα και τη μισή ζωή μας. Ας μην τους δώσουμε όμως και την υπόλοιπη απλόχερα!
Κάποιος είπε κάποτε:
- Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο, για να κοιμάμαι. Αντί για προβατάκια, μετράω όλους όσους με πληγώσανε και με στενοχωρέσανε και τους συγχωρώ έναν-έναν, όλους.
Ακόμη κι ο Θεός εμάς τους ίδιους έβαλε κριτές στα αμαρτήματα. Αν συγχωρέσουμε λίγα, λίγα θα συγχωρεθούν δικά μας, αν συγχωρέσουμε πολλά , θα συγχωρεθούνε πολλά κι αν «... ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών…» τότε κι Ο Θεός θα συγχωρέσει όλες τις δικές μας αστοχίες, εκούσιες κι ακούσιες!

Κάποτε στην Κρήτη

Η έξυπνη κουρούνα

Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα στο δάσος ζούσε μια κουρούνα. Μια μέρα ήταν πολύ διψασμένη, αλλά όσο κι αν έψαχνε, πουθενά δεν έβρισκε νερό. Στο τέλος, πήγε και κάθισε στην κορυφή ενός ψηλού δέντρου κι από κει κοίταζε τριγύρω. Κάπου στο βάθος μακριά είδε έναν κήπο.
"Εκεί θα βρω νερό" σκέφτηκε και πέταξε προς τα κει. Φτάνοντας στον κήπο, βλέπει ένα παλιό πιθάρι.
"Εδώ θα πιω νερό" είπε στον εαυτό της και κάθισε στο στόμιο του πιθαριού.
Πραγματικά το πιθάρι είχε μέσα νερό, αλλά το νερό δεν γέμιζε όλο το πιθάρι, απλά έφτανε περίπου μέχρι το μισό του βάθους του πιθαριού. Έτσι η κουρούνα, όσο κι αν έσκυβε και όσο κι αν τεντωνότανε , δεν μπορούσε να φτάσει στην στάθμη του νερού, για να πιει!
Μια πάπια που τριγυρνούσε στον κήπο και την είδε να προσπαθεί, της είπε:
- Τζάμπα προσπαθείς. Δεν θα τα καταφέρεις. Επιπλέον κινδυνεύεις να πέσεις μέσα στο πιθάρι, να χτυπήσεις, να ζαλιστείς και να μη μπορέσεις να βγεις από εκεί μέσα!
Η κουρούνα την άκουσε, αλλά δεν απάντησε. Λίγο μετά την πλησίασε μια χήνα, που της μίλησε:
- Ε, κουρούνα. Τόση ώρα προσπαθείς και σταγόνα νερό δεν ήπιες. Παράτα τα πια!
Η κουρούνα την άκουσε, αλλά ούτε και σ' αυτήν απάντησε. Σταμάτησε για λίγο την προσπάθεια κι έβαλε το μυαλό της να σκεφτεί. Τότε, μια σπουδαία ιδέα πέρασε από το μυαλό της. Αμέσως άρχισε με το ράμφος της να μαζεύει πετραδάκια και να τα ρίχνει μέσα στο πιθάρι. Το νερό σιγά -σιγά άρχισε να ανεβαίνει. Όσο περισσότερα πετραδάκια έριχνε, τόσο ψηλότερα ανέβαινε το νερό, μέχρι που έφτασε στο στόμιο του πιθαριού. Τότε η κουρούνα βούτηξε μέσα το ράμφος της και ήπιε, ήπιε, μέχρι που ξεδίψασε!

Η γάτα και το ποντίκι

Μια φορά κι έναν καιρό, αποφάσισαν η γάτα και ο ποντικός να συγκατοικήσουν.
Κάνανε την οικονομία τους και αποταμιεύανε τροφή όσο μπορούσανε, για να περάσουν ένα καλό χειμώνα. Μετά από λίγες εβδομάδες, κατάφεραν να εξοικονομήσουν ένα κουτί λίπος, αλλά δεν ήξεραν, πού ακριβώς έπρεπε να το φυλάξουν. Τελικά, ο ποντικός πρότεινε να το κρύψουν μέσα στην εκκλησία.
Αφού πέρασε λίγος καιρός, ένα πρωινό, σηκώθηκε η γάτα από το κρεβάτι και είπε του ποντικού, ότι επρόκειτο να πάει στην πόλη, για να επισκεφτεί την αδελφή της, που γέννησε ένα γατάκι.
Όταν γύρισε πίσω στο σπίτι, ο ποντικός την καλωσόρισε:
- Γεια σου φίλη μου, τι κάνει η μάνα με το παιδί;
- Πολύ καλά!
- Τι όνομα έχει το νεογέννητο;
- «Μόλις άρχισε! »
- Τι παράξενο όνομα ! Δεν το έχω ξανακούσει!
- Αυτό το όνομα συνηθίζεται να δίνεται στις γάτες, αποκρίθηκε η πονηρή γάτα!
Λίγες βδομάδες αργότερα, η γάτα ξεκίνησε πάλι για την πόλη. Αυτή τη φορά είπε, πως ήθελε να δει την άλλη αδελφή της, που γέννησε κι εκείνη. Το βράδυ επέστρεψε σπίτι και όταν ο ποντικός τη ρώτησε, πώς ονομάζεται το νεογέννητο γατάκι, αυτή απάντησε: «Μισοφαγωμένο».
- Τι όμορφο όνομα, ψέλλισε ο ποντικός χωρίς να σκεφτεί κάτι παραπάνω!
Οι μέρες περνούσαν, η μια πίσω από την άλλη, ώσπου ήρθε πάλι η στιγμή, που η γάτα ξανάφυγε στην πόλη, λέγοντας πάντα την ίδια δικαιολογία, πως μια από τις αδελφές της γέννησε.
Ο ποντικός ήταν ήδη ξαπλωμένος στο κρεβάτι, όταν η γάτα γύρισε σπίτι και του διηγήθηκε, πως το νέο γατάκι ονομάστηκε «Αποτελειωμένο». Το ποντίκι κούνησε το κεφάλι του για το παράξενο όνομα, που άκουσε πάλι και σώπασε. Είχε πια συνηθίσει στο άκουσμα τέτοιων περίεργων, γατίσιων ονομάτων.
Τους επόμενους μήνες, η γάτα δεν ξανακατέβηκε στην πόλη. Δεν προέκυψε πραγματικά καμία νέα γέννα!
Ο χειμώνας ήρθε. Παχύ χιόνι σκέπαζε τη φύση και η αναζήτηση τροφής γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Η γάτα δε μιλούσε καθόλου, το ποντίκι όμως άρχισε να ανησυχεί για την κατάσταση. Έκανε τότε λόγο για το κουτί λίπος, που είχανε αποταμιεύσει για τις κρύες μέρες του χειμώνα και είπε, πως ήρθε η στιγμή να το χρησιμοποιήσουνε.
- Πώς σου φαίνεται γάτα να ανοίξουμε το κουτί με το λίπος, που αποταμιεύσαμε και να το μοιραστούμε;
- Ποιο κουτί; ρώτησε η γάτα.
- Εκείνο που κρύψαμε στην εκκλησία.
- Α ναι, έλα μαζί μου, να το πάρουμε, απάντησε η γάτα.
Όταν έφτασαν στην εκκλησία, το ποντίκι βρήκε το κουτί άδειο και κατάλαβε, ότι η γάτα το ξεγέλασε. Τώρα κατανόησε το νόημα των ονομάτων, «Μόλις άρχισε», «Μισοφαγωμένο» και « Αποτελειωμένο».
Το ποντίκι θύμωσε και κατηγόρησε τη γάτα για κλοπή. Εξάλλου το μισό κουτί λίπος ανήκε σε εκείνο. Η γάτα όμως δε σήκωσε την προσβολή. Άρπαξε το ποντίκι και το δάγκωσε από το κεφάλι και το σκότωσε!
Για να αποκρύψει δε το εκδικητικό φονικό, έφαγε το ποντίκι ολόκληρο, όπως ήταν, με πέτσα και μουστάκια. Όμως το κρέας του ποντικού της άρεσε τόσο πολύ, που από τότε και μέχρι σήμερα κυνηγά τους ποντικούς ασταμάτητα και χωρίς έλεος!

Ο σκύλος και η παρέα του

Στα πολύ παλιά τα χρόνια, ο σκύλος βαρέθηκε να ζει μόνος του και θέλησε να ζήσει με παρέα. Έτσι, αποφάσισε να ξεκινήσει ένα ταξίδι, ώστε να βρει άλλα ζωντανά και να ζήσει μαζί τους.
Μετά από μέρες, συνάντησε ένα τσακάλι.
- Τι ζώο είσαι εσύ;
- Εγώ είμαι τσακάλι!
- Θες να ζήσουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη;
- Ναι, γιατί όχι;
Κι από εκείνη την ημέρα, το τσακάλι και ο σκύλος άρχισαν να ζούνε μαζί. Το πρωί βγαίνανε, για να κάνουν βόλτες και το βράδυ πέφτανε για ύπνο δίπλα-δίπλα. Αλλά τη νύχτα, ο σκύλος γάβγιζε δυνατά και το τσακάλι φοβότανε, ώσπου μια μέρα δεν άντεξε και είπε του σκύλου:
- Σκύλε, μην γαβγίζεις τόσο δυνατά. Μπορεί να μας ακούσει κανένας λύκος, να έρθει και να μας φάει!
Στον σκύλο δεν άρεσε το φοβιτσιάρικο τσακάλι. Έτσι, το επόμενο κιόλας πρωί, εγκατέλειψε το τσακάλι και άρχισε να ψάχνει άλλο ζώο για παρέα. Εκεί που περπατούσε, συνάντησε έναν λύκο.
- Τι ζώο είσαι εσύ;
- Εγώ είμαι λύκος!
- Θες να ζήσουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη;
Ναι, γιατί όχι;
Κι από εκείνη την ημέρα, ο λύκος και ο σκύλος άρχισαν να ζούνε μαζί. Το πρωί βγαίνανε μαζί για κυνήγι και το βράδυ πέφτανε για ύπνο δίπλα-δίπλα. Αλλά τη νύχτα, ο σκύλος γάβγιζε δυνατά κι ο λύκος φοβότανε, ώσπου μια μέρα δεν άντεξε και είπε του σκύλου.
- Σκύλε, μην γαβγίζεις τόσο δυνατά. Μπορεί να μας ακούσει καμία αρκούδα, να έρθει και να μας φάει!
Πάλι πήρε τους δρόμους ο σκύλος, για να βρει άλλη παρέα. Από ότι καταλάβαμε ο σκύλος δεν ήθελε καθόλου μα καθόλου τους φοβιτσιάρηδες! Κάποια στιγμή διασταυρώθηκε ο δρόμος του με τον δρόμο μιας αρκούδας.
- Τι ζώο είσαι εσύ;
- Εγώ είμαι αρκούδα!
- Θες να ζήσουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη;
- Ναι, γιατί όχι;
Κι άρχισαν λοιπόν να συγκατοικούν ο σκύλος με την αρκούδα. Το βράδυ μαντέψτε όταν γάβγιζε ο σκύλος , φοβότανε η αρκούδα. Μια και δυο φοβήθηκε η αρκούδα το δυνατό γάβγισμα του σκύλου , δεν άντεξε και του είπε:
- Σκύλε, μην γαβγίζεις τόσο δυνατά. Μπορεί να μας ακούσει κανένας άνθρωπος, να έρθει και να μας σκοτώσει!
Κι η αρκούδα είναι φοβιτσιάρα, σκέφτηκε ο σκύλος κι έτσι το άλλο πρωί, εγκατέλειψε και την αρκούδα, συνεχίζοντας το ταξίδι του.
Κάποια στιγμή, ο σκύλος συνάντησε μπροστά του τον άνθρωπο.
- Άνθρωπε θες να ζήσουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη;
- Ναι, αμέ, γιατί όχι!
Κι άρχισαν να μένουν μαζί ο σκύλος με τον άνθρωπο. Το πρωί βγαίνανε μαζί για κυνήγι. Μετά κάνανε τις βόλτες τους και το βράδυ πέφτανε για ύπνο δίπλα-δίπλα. Το πρώτο βράδυ, ο σκύλος άρχισε να γαβγίζει δυνατά και τότε ο άνθρωπος σηκώθηκε, τον πλησίασε και του είπε:
Μπράβο σκύλε, έτσι να γαβγίζεις, δυνατά. Αν περνάει κανένα τσακάλι ή κανένας λύκος ή καμιά αρκούδα, σίγουρα θα φοβηθούν από το γάβγισμά σου και θα φύγουν!
Ο άνθρωπος δεν φοβάται, σκέφτηκε ο σκύλος κι έτσι από τότε ζούνε αχώριστοι μαζί, κάτω από την ίδια στέγη!

Ο δίκαιος δικαστής

Ήταν μια φορά ένας βασιλιάς, που ήθελε να μάθει αν ήταν αλήθεια, ότι ζούσε στο βασίλειό του ένας δίκαιος δικαστής, που έβρισκε μεμιάς το δίκιο του καθενός. Ο βασιλιάς ντύθηκε έμπορος και τράβηξε για την πολιτεία, όπου ζούσε αυτός ο δικαστής.

Στην είσοδο της πόλης ζήτησε από τον βασιλιά ένας ζητιάνος ελεημοσύνη και αφού ο βασιλιάς του έδωσε, τον παρακάλεσε να τον πάει με το άλογό του στο κέντρο της πόλης. Όταν φθάσανε στο κέντρο της πόλης ο ζητιάνος αρνήθηκε να κατέβει από το άλογο του βασιλιά, υποστηρίζοντας πως αυτό ήταν δικό του!

Γύρω από τους δύο άντρες μαζευτήκανε αργόσχολοι και ακούγοντάς και βλέποντάς τους να μαλώνουν για την ιδιοκτησία του αλόγου, τους συμβούλεψαν να καταφύγουν στον δικαστή, για να βρουν το δίκιό τους.

Ο βασιλιάς με τον ζητιάνο πήγανε στον δικαστή. Εκείνη την ώρα ο δικαστής δίκαζε διάφορες υποθέσεις και περίμεναν οι δυο άντρες τη σειρά τους.

Η πρώτη υπόθεση ήταν η αντιδικία μεταξύ ενός γραμματικού και ενός χωριάτη, οι οποίοι υποστήριζαν πως κάποια γυναίκα ήταν δική τους. Ο δικαστής τους άκουσε και τους δύο προσεκτικά , σώπασε για λίγο και ύστερα είπε:

- Αφήστε τη γυναίκα σ’ εμένα κι ελάτε αύριο, να σας πω την απόφασή μου.

Η επόμενη υπόθεση ήταν η αντιδικία ενός χασάπη κι ενός λαδέμπορα . Ο χασάπης ήταν γεμάτος αίματα και ο λαδάς ήταν γεμάτος λάδια. Ο χασάπης κρατούσε στα χέρια του κάτι νομίσματα, ενώ ο λαδάς έσφιγγε το χέρι του χασάπη.

Ο χασάπης είπε:

-Αγόρασα από αυτόν εδώ τον άνθρωπο λάδι, και την ώρα που έβγαλα το πουγκί μου να πληρώσω, με έπιασε από το χέρι και ήθελε, να μου πάρει όλα τα λεφτά. Εγώ κρατάω στο χέρι τα νομίσματα κι αυτός κρατάει εμένα από το χέρι. Μα τα λεφτά είναι δικά μου κι αυτός είναι κλέφτης.

Ο λαδάς πάλι είπε:

- Λέει ψέματα. Ο χασάπης ήρθε σ’ εμένα ν’ αγοράσει λάδι. Όταν του γέμισα ένα λαγήνι, με παρακάλεσε να του αλλάξω μια λίρα, για να πληρώσει. Έβγαλα τα χρήματα και τ’ ακούμπησα στον πάγκο. Εκείνος τότε άρπαξε τα χρήματα κι ήθελε να το σκάσει. Τότε εγώ τον έπιασα από το χέρι και τον έφερα εδώ.

Ο δικαστής σώπασε για λίγο κι ύστερα είπε:

- Αφήστε τα λεφτά κι ελάτε αύριο.

Όταν ήρθε η σειρά του βασιλιά και του ζητιάνου, είπαν και οι δυο την δική τους εκδοχή και διεκδίκησε ο καθένας του την ιδιοκτησία του αλόγου. Ο δικαστής σκέφτηκε και είπε:

- Αφήστε μου το άλογο κι ελάτε αύριο.

Την άλλη μέρα οι διάδικοι παρουσιαστήκανε μπροστά στον δικαστή, περιμένοντας τις αποφάσεις του. Πρώτοι πλησίασαν ο γραμματικός και ο χωριάτης:

- Πάρε τη γυναίκα σου, είπε στο γραμματικό. Και του χωρικού να του δώσετε πενήντα ραβδιές, είπε στους ραβδούχους ο δικαστής.

Μετά ο δικαστής κάλεσε το χασάπη:

- Τα χρήματα είναι δικά σου. Στον λαδέμπορο να ρίξετε πενήντα ραβδιές, παρήγγειλε στους ραβδούχους ο δικαστής.

Τέλος ο δικαστής κάλεσε τον βασιλιά και τον ζητιάνο.

- Θα γνωρίσεις το άλογό σου ανάμεσα σ’ άλλα είκοσι; ρώτησε ο δικαστής τον βασιλιά.

- Θα το γνωρίσω.

- Κι εσύ;

- Κι εγώ θα το γνωρίσω, είπε ο ζητιάνος.

- Ακολούθησε με , παρήγγειλε ο δικαστής στον βασιλιά.

Πήγανε στο στάβλο. Ο βασιλιάς γνώρισε αμέσως το άλογό του ανάμεσα στ’ άλλα είκοσι και το έδειξε στο δικαστή.

Μετά ο δικαστής κάλεσε το ζητιάνο στο στάβλο και είπε και σ’ αυτόν να αναγνωρίσει το άλογό του. Ο ζητιάνος γνώρισε αμέσως το άλογο και το έδειξε στο δικαστή.

Τότε ο δικαστής γύρισε στη θέση του και είπε στον βασιλιά:

- Το άλογο είναι δικό σου. Να το πάρεις. Όσο για το ζητιάνο, δώστε του πενήντα ραβδιές.

Όταν τέλειωσε το δικαστήριο, ο δικαστής τράβηξε στο σπίτι του κι ο βασιλιάς τον ακολούθησε.

- Τι συμβαίνει λοιπόν; Μήπως δεν είσαι ευχαριστημένος με την απόφασή μου; τον ρώτησε ο δικαστής.

- Όχι, είμαι ευχαριστημένος, είπε ο βασιλιάς. Θέλω μόνο να μάθω, πώς κατάλαβες, πώς η γυναίκα ήταν του γραμματικού κι όχι του χωρικού, πώς τα χρήματα ήταν του χασάπη κι όχι του λαδά και πώς το άλογο ήταν δικό μου κι όχι του ζητιάνου.

- Να πώς έμαθα για τη γυναίκα. Την κάλεσα το πρωί και της είπα "Βάλε μελάνι στο μελανοδοχείο μου". Εκείνη πήρε το μελανοδοχείο, το έπλυνε και σβέλτα έβαλε μελάνι. Πάει να πει, πως τη δουλειά αυτή την είχε συνηθίσει να την κάνει. Επομένως ο γραμματικός είχε δίκιο.

Για τα χρήματα πάλι, να πώς έμαθα την αλήθεια. Έβαλα αποβραδίς τα νομίσματα σε μια κούπα με νερό και σήμερα το πρωί κοίταξα να δω αν υπήρχε λάδι. Αν τα νομίσματα ήταν του λαδά, θα είχανε λάδι από τα χέρια του τα λαδωμένα. Αλλά στο νερό δε βρέθηκε ίχνος λαδιού. Πάει να πει, πως ο χασάπης είχε πει την αλήθεια.

- Για το άλογο ήταν πιο δύσκολο να μάθω την αλήθεια, γιατί ο ζητιάνος, όπως κι εσύ, αναγνώρισε αμέσως το άλογο ανάμεσα στ’ άλλα είκοσι. Μα εγώ δε σας πήγα στο στάβλο, για να δω αν θα γνωρίσετε το άλογο, αλλά για να δω ποιον από τους δυο, θα γνωρίσει το άλογο! Όταν το πλησίασες εσύ, γύρισε το κεφάλι του και το τέντωσε προς εσένα, ενώ όταν το άγγιξε ο ζητιάνος, ζάρωσε τ’ αυτιά του και σήκωσε το πόδι του. Από αυτό κατάλαβα, πως εσύ είσαι ο πραγματικός ιδιοκτήτης του αλόγου.

Τότε ο βασιλιάς γεμάτος θαυμασμό, του είπε:

- Δεν είμαι έμπορος κύριε δικαστά. Είμαι ο βασιλιάς της χώρας! Ήρθα εδώ, για να δω με τα μάτια μου, αν είναι σωστά, όσα λένε για σένα. Και είδα, πως είσαι στ’ αλήθεια ένας σοφός δικαστής. Ζήτησέ μου, ότι επιθυμείς και θα το έχεις ως ανταμοιβή.

- Δε χρειάζομαι ανταμοιβή, απάντησε ο δικαστής. Είμαι ευχαριστημένος, που με παινεύει ο ίδιος ο βασιλιάς μου!

Καλοσύνη

Ότι είναι να γίνει, θα γίνει

Κάποτε δόθηκε η ευκαιρία σε έναν ευγενικό και τίμιο έμπορο, να αποκτήσει ένα φορτίο σκόνης χρυσού σε χαμηλή τιμή, ώστε όταν το μεταπωλούσε να τριπλασίαζε την περιουσία του. Αφού μέτρησε προσεκτικά τα υπέρ και τα κατά, είδε ότι η συμφωνία ήταν επικερδής και η μόνη περίπτωση για να αποτύχει θα ήταν αν η Μοίρα στρεφόταν εναντίον του. Δεν αποκάλυψε την απόφασή του να προβεί στην συμφωνία, ούτε καν στην οικογένειά του, όπως αρμόζει σ' έναν οξυδερκή και προσεκτικό άνθρωπο, που κρατάει προσεκτικά μυστικά τα σχέδιά του , μέχρι να είναι σε θέση να τα υλοποιήσει.
Ένα πρωινό πριν καλά-καλά χαράξει ο έμπορος ξύπνησε τον μεγάλο του γιο, σέλωσαν δύο άλογα και ξεκίνησαν για το σημείο συνάντησης με τους πωλητές του φορτίου χρυσού, αφού είπαν και οι δυο μια σύντομη προσευχή για τον δρόμο. Στο άλογο του πατέρα εκατέρωθεν του σαμαριού υπήρχαν κρεμασμένες δύο δερμάτινες τσάντες, που είχαν μέσα το αντίτιμο για το φορτίο χρυσού.
Το βράδυ σταμάτησαν σ' ένα πανδοχείο, για να φάνε και να περάσουν την νύχτα. Μπαίνοντας στο χάνι, κάθισαν σε ένα τραπέζι και παρήγγειλαν για να φάνε. Δίπλα τους ήταν μια παρέα ανθρώπων, που εμφανώς ήταν μεθυσμένοι . Οι άνθρωποι της παρέας ξαφνικά άρχισαν να βρίζουν, να απειλούν , να μαλώνουν μεταξύ του και άρχισαν να βγαίνουν μαχαίρια.
- Θα γίνει φασαρία, ας φύγουμε, είπε ο έμπορος.
Απομακρύνθηκαν γρήγορα λοιπόν, μέχρι που η φασαρία και οι φωνές δεν ακούγονταν πια. Ο πατέρας σταμάτησε το άλογό του , κάτι συλλογίστηκε και είπε:
- Σταμάτα! Επιστρέφουμε!
Στο πανδοχείο επικρατούσε νεκρική σιγή. Κανένας δεν είχε μείνει ζωντανός. Μόνο πτώματα και λίμνες αίματος. Ο πανδοχέας και οι υπάλληλοι είχαν φύγει ή είχαν κρυφτεί.
Τότε ο έμπορος κατευθύνθηκε στο τραπέζι, που είχαν καθίσει νωρίτερα, σήκωσε από τον πάγκο τις δύο δερμάτινες τσάντες και τις έριξε στον ώμο του. Ο γιος δεν είχε αντιληφθεί ως τότε τις τσάντες, που είχαν αφήσει πίσω στην βιασύνη τους.
Ανέβηκαν πάλι στα άλογά του ο έμπορος και ο γιος του και απομακρύνθηκαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Άρχισε να χαράζει όταν σταμάτησαν σε ένα απόμερο σημείο κι εκεί ο πατέρας άνοιξε τις τσάντες και άρχισε σιωπηλά, να μοιράζει το περιεχόμενο σε δύο ίσα μέρη.
Εξασφαλίζοντας πως η κάθε τσάντα είχε ίσης αξίας περιεχόμενο με την άλλη, ο έμπορος είπε στον γιο του:
- Εδώ είναι δύο ίσα μερίδια. Πάρε όποια τσάντα θέλεις και δέσε την στη σέλα σου. Εσύ θέλω να γυρίσεις στο σπίτι, εγώ θα συνεχίσω, για να συναντήσω τους πωλητές του χρυσού και ίσως τους πίσω να μου δώσουν το μισό φορτίο, αφού έχω το μισό αντίτιμο. Αν δεν γυρίσω σε τρεις μέρες στο σπίτι, μάλλον δεν θα πρόκειται να γυρίσω ποτέ, οπότε θα γίνεις εσύ αρχηγός της οικογένειάς.
Ο μεγάλος γιος επέστρεψε στο πατρικό σπίτι κι επειδή ο πατέρας του δεν εμφανίστηκε, ανέλαβε αυτός την ευθύνη της οικογένειας. Μετά από λίγο καιρό αποφάσισε να πάρει όλη την οικογένεια και να μετοικήσουν στην πρωτεύουσα ενός ισχυρού βασιλείου.
Στο βασίλειο αυτό κάθε χρόνο γινότανε μια μεγάλη γιορτή. Κατά τη διάρκεια της γιορτής υπήρχε το έθιμο, φτωχοί, ορφανά, μοναχικοί ηλικιωμένοι ή ξένοι από μακρινούς τόπους, χωρίς στέγη για την νύχτα, να ήταν προσκαλεσμένοι από τις οικογένειες της πόλης να φάνε και να φιλοξενηθούν στα σπίτια τους. Την παράδοση τιμούσαν εξίσου και τα παλάτια των πλουσίων και οι καλύβες των φτωχών.
Ο πιο έντιμος και σεβάσμιος κάτοικος της πόλης, πριν τη δύση του ήλιου, απευθυνόταν στους συμπολίτες του, παρακαλώντας τους, να στείλουν στο δικό του σπίτι, όσους οι ίδιοι αδυνατούσαν να φιλοξενήσουν. Τα πλούτη αυτού του ανθρώπου ήταν αμύθητα, τα καραβάνια του ταξίδευαν στα πιο μακρινά μέρη της χώρας, τα καράβια του αρμένιζαν σε πολλά μέρη του κόσμου, η ομορφιά απ' τα μαρμάρινα παλάτια του με τους μεγάλους κήπους και τα δροσερά συντριβάνια, θάμπωναν τα μάτια. Ο πλούτος του τού εξασφάλιζε τιμές και σεβασμό, η ευγενική, στοργική ψυχή του και η σοφία του, του εξασφάλιζαν καθολική αγάπη. Οι ελεημοσύνες προς τους φτωχούς, ποτέ δεν μειώνονταν, ποτέ δεν εγκατέλειπε έναν άτυχο φίλο σε στιγμές ανάγκης και οι συμβουλές του στα πιο δύσκολα θέματα ήταν τόσο διορατικές και πολύτιμες, που ακόμα και ο βασιλιάς τις λάμβανε υπόψη του.
Ακούγοντας το αίτημά του, ένας συμπολίτης του είπε:
- Ένας απ' τους υπηρέτες μου, μού διηγήθηκε κάτι, γυρίζοντας απ' τα λουτρά. Ένας ξένος άντρας, υπέργηρος και άπορος, με μόνη περιουσία του μια δερμάτινη σακούλα, τα κουρέλια που έκρυβαν την γύμνια του και παλιά σκισμένα σανδάλια, βγαίνοντας από το λουτρό και αναζητώντας τα υπάρχοντά του, για να ντυθεί και να φύγει, αντιλήφθηκε, πως κάποιος του τα είχε κλέψει! Όλοι οι παρόντες οργίστηκαν και τον συμπόνεσαν αλλά η κατάπληξη που ένιωσαν ξεπέρασε κάθε συναίσθημά τους, όταν είδαν το πρόσωπο τού γέρου να είναι κάθε άλλο παρά λυπημένο ή θυμωμένο. Έλαμπε από χαρά και ευθυμία. Σήκωσε τα χέρια του και ευχαρίστησε το Θεό και την μοίρα με λόγια τόσο εξαίσια, ειλικρινή και παθιασμένα, που σώπασαν έκπληκτοι και απομακρύνθηκαν από εκείνον.
Ο φημισμένος και πλούσιος άντρας κούνησε το κεφάλι του και είπε:
- Δεν ξέρουμε αν είναι τρελός ή άγιος. Φέρε τον στο σπίτι μου φίλε μου όσο πιο σύντομα μπορείς και θα είναι επίτιμος καλεσμένος στο γεύμα μου.
Ο γέρος ζητιάνος οδηγήθηκε στο σπίτι τού πλούσιου άνδρα. Ο οικοδεσπότης τον συνάντησε στην αυλή, πήρε με σεβασμό το χέρι του και υποστηρίζοντάς τον, τον οδήγησε στην τραπεζαρία, όπου τοποθέτησε τον σεβάσμιο άνδρα στην κορυφή του τραπεζιού και πήρε όλα τα πιάτα από τους υπηρέτες, για να σερβίρει τον επίτιμο καλεσμένο με την καλύτερη μερίδα από όλα τα πλούσια εδέσματα.
Όλοι οι παρόντες ήταν ευχαριστημένοι, βλέποντας την λάμψη της ευγένειας στο πρόσωπο του ηλικιωμένου και ο οικοδεσπότης, που συγκινήθηκε απ' τα γκρίζα του μαλλιά και την ήρεμη χαρά του, τον ρώτησε:
- Πες μου, σεβάσμιε, αν μπορώ να σε χαροποιήσω εκπληρώνοντας κάποια ευχή σου μεγάλη ή μικρή.
Και ο γέροντας απάντησε μ' ένα χαμόγελο:
- Φέρε όλα σου τα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών σου κοντά μου για να τους δώσω τις ευχές μου!
Και οι τέσσερις μεγάλοι γιοί του φημισμένου εμπόρου και τα εννέα νεαρά εγγόνια του, τον πλησίασαν ένας-ένας κατά ηλικία και ο καθένας γονάτισε μπροστά στα πόδια του και ο γέρος άνδρας έβαλε τα χέρια του στο κεφάλι του καθενός.
Αφού τελείωσε αυτό το τελετουργικό, ο οικοδεσπότης ζήτησε απ' τον γέροντα να ευλογήσει και τον ίδιο. Εκείνος, όχι μόνο του έδωσε τις ευλογίες του, αλλά τον αγκάλιασε και τον φίλησε.
Ο φημισμένος έμπορος σηκώθηκε πλημμυρισμένος συναισθήματα και είπε:
- Συγχώρα με σεβάσμιε για την ερώτηση, που θα σου κάνω και πίστεψέ με, δεν με οδηγεί η περιέργεια. Απ' την στιγμή που μπήκες στο σπίτι μου, σε κοιτώ επίμονα, δεν μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από το πρόσωπό σου, που μου φαίνεται όλο και πιο οικείο και αγαπητό κάθε στιγμή. Μήπως θυμάσαι, να έχουμε συναντηθεί στο μακρινό παρελθόν;
- Χαίρομαι που μου κάνεις αυτήν την ερώτησή παιδί μου και θα ήθελα να σου κάνω με την σειρά μου μια ερώτηση. Θυμάσαι ένα απόμερο σημείο μέρος τού δάσους, δίπλα σ' ένα ρυάκι, δυο άλογα δεμένα σ' ένα δέντρο και δύο ανθρώπους σ' ένα κυκλικό ξέφωτο - τον πατέρα με τον γιό του - που άδειασαν τις τσάντες τους, που ήταν γεμάτες με πολύτιμους λίθους και χρυσάφι και τα μοίρασαν όλα σε δύο ίσα μέρη;

Κι ο έμπορος γονάτισε στο έδαφος μπροστά στο γέροντα και φίλησε την γη και αναφώνησε καθώς σηκώθηκε:
- Πατέρα μου αγαπημένε, ευχαριστώ τον Θεό τον Μεγαλοδύναμο που σ' έφερε στα μέρη αυτά. Κοίταξε, εδώ είναι το σπίτι σου κι εδώ είμαι κι εγώ με τα παιδιά μου και τους υπηρέτες σου.
Και στάθηκαν αγκαλιασμένοι για ώρα με δάκρυα χαράς να τρέχουν. Όλοι ήταν δακρυσμένοι. Όταν ηρέμησαν, ο σπουδαίος έμπορος, ρώτησε τον πατέρα του:
- Πες μου τώρα πατέρα, γιατί εκείνη την μέρα πριν τόσο πολύ καιρό, μοίρασες όσα είχαμε και γιατί είπες πως θα χωριστούμε για μεγάλο διάστημα, αν όχι για πάντα;
Ο γέροντας απάντησε:
- Όταν ξεκινήσαμε, είχαμε με το μέρος μας απαράμιλλα καλή τύχη, αν θυμάσαι. Δεν έπαυα να ευλογώ τον Θεό από φόβο, πως θα μας ζηλέψει η μοίρα. Όταν επιστρέψαμε σε κείνο το πανδοχείο και βρήκα άθικτες τις τσάντες μας, αν και εκτεθειμένες σε κοινή θέα και σε πιθανή κλοπή, κατάλαβα πως η τύχη είχε ξεπεράσει οτιδήποτε είχε συμβεί ποτέ σε θνητό και ότι μας επιφύλασσε μεγάλη σειρά από ατυχίες και θλίψεις. Για να σώσω εσένα, τον πρωτότοκο γιό μου από την επερχόμενη συμφορά, αποφάσισα να σε αφήσω παίρνοντας την αναπόδραστη μοίρα μου μαζί μου, γιατί όπως λένε, είναι τρελός αυτός, που αναζητάει καταφύγιο από την καταιγίδα κάτω από ένα δέντρο, αυτός που προσελκύει τον κεραυνό. Δες την δυστυχία και την εξαθλίωση που έπεσαν πάνω μου μετά τον χωρισμό μας και πες μου αν δεν φάνηκα μυαλωμένος, που έπραξα έτσι τότε.
Όλοι οι ακροατές υποκλίθηκαν στον ηλικιωμένο, θαυμάζοντας την σοφία του και την μεγάλη του αγάπη για την οικογένεια, που είχε αφήσει.
Ένας από τους μεγαλύτερους και πιο αξιοσέβαστους καλεσμένους τον ρώτησε:
- Γιατί χάρηκες σήμερα τόσο πολύ, αντί να θρηνήσεις, μόλις αντιλήφθηκες, πως τα μοναδικά πράγματα που είχες στην κατοχή σου, τα είχαν κλέψει; Σε ικετεύω, μην εξοργιστείς με την αδιάκριτη ερώτησή μου, αλλά σε παρακαλώ απάντησέ μου.
Ο γέροντας του απάντησε με καλοσυνάτο χαμόγελο:
- Χάρηκα τόσο, γιατί είχε φθάσει για μένα εκείνη η στιγμή, που η μοίρα μου είχε κουραστεί, να με καταδιώκει. Μπορεί κανείς να φανταστεί κάποιο ον πιο άτυχο και άπορο από έναν ζητιάνο, που του κλέβουν την τσάντα με τα υπάρχοντά του; Καμία μεγαλύτερη κακοτυχία δεν θα μπορούσε πλέον, να πέσει πάνω μου. Ορίστε! Δεν είχα δίκιο; Δεν βρήκα την ίδια κιόλας μέρα, τον γιο μου και τα παιδιά του και τα παιδιά των παιδιών του; Και τώρα μπορώ να ζήσω μέχρι το τέλος των ημερών μου μέσα σε αγάπη, ευχαρίστηση και ηρεμία χωρίς φόβο, πως θα προκαλέσω πάνω τους κακή τύχη.
Όλοι υποκλίθηκαν πάλι και φώναξαν με μια φωνή:
- Κισμέτ. Κανένας δεν μπορεί να αποφύγει την μοίρα του, το πεπρωμένο του. Ότι είναι να γίνει, θα γίνει

tag

Η καραντίνα στο λιμάνι

- Καπετάνιε, ο μικρός ανησυχεί και είναι πολύ ταραγμένος, για την καραντίνα, που μας επέβαλαν στο λιμάνι. Μπορείς να του μιλήσεις;
- Τι σε ενοχλεί, αγόρι μου; Δεν έχεις αρκετό φαγητό; Δεν χορταίνεις ύπνο;
- Δεν είναι αυτό, καπετάνιε, δεν αντέχω, να μην μπορώ να κατέβω, να μην μπορώ, να αγκαλιάσω τους αγαπημένους μου.
- Και αν έχεις μολυνθεί και μεταδόσεις την αρρώστια, θα άντεχες την πιθανότητα, να ήσουν υπαίτιος της ασθένειας κάποιου αγαπημένου σου προσώπου;
- Δεν θα συγχωρούσα ποτέ τον εαυτό μου!
- Αφού λοιπόν σωστά σκέφτεσαι έτσι, γιατί παραπονιέσαι;
- Καταλαβαίνω τι εννοείς Καπετάνιε, αλλά νιώθω να με απογυμνώνει αυτή η στέρηση της ελευθερίας μου.
- Θα σου πω λοιπόν μια ιστορία , που συνέβη σ' εμένα.
Πριν επτά χρόνια , βρέθηκα πάλι σε καραντίνα. Έπρεπε να παραμείνω πάνω από είκοσι μέρες στο πλοίο. Μόλις είχα πιάσει στεριά μετά από μήνες στη θάλασσα και ήθελα να απολαύσω την αίσθηση, να περπατάς την Άνοιξη και να απολαμβάνεις την ανθισμένη φύση. Αλλά υπήρξε επιδημία. Στο λιμάνι, Απρίλη μήνα, μας απαγόρευσαν να κατέβουμε. Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες. Ένιωσα σαν εσένα. Μετά άρχισα να ανταποκρίνομαι στην πρόκληση, χρησιμοποιώντας την λογική. Ήξερα, ότι μετά από είκοσι μία μέρες συγκεκριμένης συμπεριφοράς, δημιουργείται μια συνήθεια και αντί να παραπονιέμαι, άρχισα να συμπεριφέρομαι διαφορετικά.
Ξεκίνησα με το φαγητό. Άρχισα να τρώω τη μισή ποσότητα από όση έτρωγα συνήθως, μετά άρχισα να επιλέγω πιο ελαφριές κι εύπεπτες τροφές, που δεν θα υπερφόρτωναν το στομάχι μου και θα ήταν περισσότερο εύκολη η πέψη τους. Επέλεξα να τρώω τροφές, που παραδοσιακά βοηθούν το ανθρώπινο σώμα, να παραμείνει υγιές και λειτουργικό.
Το επόμενο βήμα ήταν να επιχειρήσω, να συνδυάσω τον εξαγνισμό του σώματος με τον αντίστοιχο της ψυχής και του πνεύματος, επιλέγοντας να επικεντρώνομαι σε θετικές σκέψεις και να αφήνω τις αρνητικές και απαισιόδοξες σκέψεις , να πετούν μακριά από εμένα.
Είχα βάλει σαν στόχο, να διαβάζω τουλάχιστον μία σελίδα την ημέρα ενός βιβλίου, που μου έδινε γνώσεις , που δεν ήξερα. Επέλεξα μετά το πρωινό ξύπνημα, να κάνω ασκήσεις εκγύμνασης του σώματος την αυγή στο κατάστρωμα του πλοίου. Θυμήθηκα, πως ένας γέρος Ινδιάνος μου είχε πει κάποια χρόνια νωρίτερα, ότι το σώμα ενισχύεται, αν μειώσουμε τον ρυθμό των αναπνοών μας και τις κάνουμε βαθύτερες.Υποθέτω, πως τα πνευμόνια μου δεν είχαν ποτέ την δύναμη, που απέκτησαν , ακολουθώντας τη συμβουλή του γέρου Ινδιάνου!
Το βράδυ ήταν ώρα προσευχής, ώρα να ευχαριστήσω τον Θεό, που όλα τα κυβερνά, που μου έδωσε την ευκαιρία με τη στέρηση που μου επιβλήθηκε με την καραντίνα, να μεταβάλλω τόσο δραστικά τις συνήθειές μου!
Πάντα ο Ινδιάνος με συμβούλευε, χρόνια πριν, να συνηθίσω να φαντάζομαι το φως να μπαίνει μέσα μου και να ενδυναμώνει τον εαυτό μου. Θα μπορούσε επίσης να λειτουργήσει, για εκείνους τους αγαπημένους που ήταν μακριά μου, και έτσι, ακόμα και αυτή η πρακτική, έγινε συνήθειά μου, να τους φαντάζομαι δηλαδή, να πλημμυρίζουν με φως και να γίνονται περισσότερο δυνατοί, κατά τη διάρκεια που αναγκαστικά ήμουν μέσα στο πλοίο.
Αντί να σκέφτομαι, όλα όσα δεν μπορούσα να κάνω, λόγω της αναγκαστικής μου παραμονής στο πλοίο, άρχισα να φαντάζομαι και να σχεδιάζω, το τι θα έκανα μόλις κατέβαινα στο τέλος της καραντίνας. Έβλεπα σκηνές κάθε μέρα, με την φαντασία μου, τις ζούσα έντονα και απόλαυσα την αναμονή. Ότι μπορείς να έχεις αμέσως, ίσως να μη σε συγκινεί ιδιαίτερα. Η προσμονή σε βοηθάει να καλλιεργήσεις περισσότερο την επιθυμία, να την κάνεις πιο ισχυρή.
Είχα στερήσει από τον εαυτό μου ζουμερά και παχυντικά φαγητά, πολλά μπουκάλια ρούμι, βωμολοχίες και κατάρες, ανούσιες χαρτοπαιξίες, υπερβολικό ύπνο και νωθρότητα.
- Πώς τελείωσε αυτό, καπετάνιε;
- Έκανα κτήμα μου τις νέες συνήθεις κι αρκετές από αυτές τις κρατάω μέχρι και σήμερα. Μπορεί η καραντίνα τον μήνα Απρίλιο να μου στέρησε την Άνοιξη εκείνης της χρονιάς, αλλά την Άνοιξη που έφερα μέσα στην ψυχή μου , κανείς δεν μπορεί να μου την στερήσει, εκτός ίσως από τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτός και μόνο αυτός μπορεί να την κλέψει!

Ελεύθερη Απόδοση από το Κόκκινο Βιβλίο του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ

Το πιο γλυκό ψωμί

Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς που τα είχε όλα, δεν του έλειπε τίποτα. Παρόλα αυτά ο βασιλιάς αρρώστησε κι έπαθε ανορεξία, τίποτε δεν είχε όρεξη να φάει! Τον επισκέφτηκαν οι καλύτεροι γιατροί αλλά δεν μπόρεσαν να τον κάνουν καλά.
Μια μέρα στο παλάτι έφτασε ένας σοφός γέροντας, ο οποίος τον ρώτησε, γιατί είναι δυστυχισμένος, τι είναι αυτό που του λείπει. Ο βασιλιάς απάντησε, ότι έχει τα πάντα μέχρι και του πουλιού το γάλα, αλλά δεν έχει όρεξη να φάει τίποτε.
Ο γέροντας τότε είπε στο βασιλιά, να ζητήσει από τους μαγείρους του, να του φτιάξουν ψωμί. Διαβεβαίωσε τον βασιλιά πως μόλις φάει το γλυκό ψωμί, που θα του ψήσουν οι μάγειροί του, αμέσως θα του έρθει η όρεξη , να αρχίζει να τρώει, όπως και προηγούμενα και θα γίνει καλά.
Πράγματι οι μάγειροι έφτιαξαν λογιών-λογιών ψωμιά και μοσχοβόλησε όλο το παλάτι, αλλά του κάκου, ούτε μια ακρούλα δεν δοκίμασε ο βασιλιάς! Έγινε φανερό, πως η συμβουλή του σοφού γέροντα δεν θεράπευσε τον βασιλιά.
Μετά από λίγο καιρό ο γέροντας πέρασε ξανά από το παλάτι, για να δει το βασιλιά και εκείνος θυμωμένος, επειδή δεν είχε γιατρευτεί, τον απείλησε, ότι θα του πάρει το κεφάλι. Ο γέροντας απάντησε, ότι μπορεί να γίνει καλά, αν τον ακολουθήσει για τρεις ολόκληρες ημέρες. Ο βασιλιάς δέχτηκε, αλλά του τόνισε, πως αν δεν γίνει καλά, θα τον αποκεφαλίσει.
Ο γέροντας συμφώνησε και οι δυο τους πήγαν στο κτήμα του γέροντα.
Την πρώτη μέρα θέρισαν τα χωράφια και έκαναν τα στάχυα δεμάτια. Ο βασιλιάς κουρασμένος κοιμήθηκε νηστικός.
Την δεύτερη μέρα πήραν τον καρπό από τα στάχυα και μετέφεραν το σιτάρι στον μύλο και το άλεσαν. Στην συνέχεια συσκεύασαν το αλεύρι σε σακιά. Ο βασιλιάς και πάλι κοιμήθηκε νηστικός, αποκαμωμένος από την κούραση.
Την τρίτη μέρα ζύμωσαν ψωμί με το αλεύρι, που είχαν φτιάξει και το έψησαν. Όταν ψήθηκε το ψωμί και μοσχοβόλησε ο τόπος , ήρθε η όρεξη στον βασιλιά και με την πείνα που είχε , έφαγε δύο καρβέλια μοναχός του , λέγοντας, πως πιο νόστιμο και γλυκό ψωμί, δεν είχε φάει πότε μέχρι τώρα!
Ο γέροντας του είπε, ότι του φάνηκε να είναι το πιο νόστιμο ψωμί, επειδή το είχε φτιάξει με τον ιδρώτα του.
Από εκείνη την μέρα ο βασιλιάς δούλευε καθημερινά και δεν αρρώστησε πότε ξανά!

Οι δώδεκα μήνες

Μια φορά κι έναν καιρό μια χήρα γυναίκα, φτωχιά, με πέντε παιδιά, μια φορά την εβδομάδα την φώναζε μια αρχόντισσα γειτόνισσά της, για να της ζυμώσει και να ψήσει το ψωμί της. Η αρχόντισσα δεν έδινε τίποτε για τον κόπο της στην φτωχιά. Η χήρα λοιπόν έφευγε από το σπίτι της γειτόνισσας με τα ζυμάρια στα χέρια, ερχότανε στο δικό της σπίτι, τα έπλυνε με καθαρό νερό , κείνο το νερό το έβραζε, γινόταν σαν χυλός και έδινε να φάνε τα παιδιά της!
Με αυτόν το χυλό ήταν όλη την εβδομάδα χορτάτα τα παιδιά, όσο να ξαναζυμώσει πάλι η μάνα τους στην αρχόντισσα και να έρθει πάλι η μάνα τους με τ' άνιφτα τα χέρια και να τους κάνει πάλι χυλό!
Το παράξενο ήταν πως τα παιδιά της φτωχιάς χήρας φαινότανε καλοταϊσμένα και στρουμπουλά σε αντίθεση με τα παιδιά της γειτόνισσας , που ήταν αδύνατα σαν τσίροι.
- Θρέβονται και παχαίνουν τα παιδιά της φτωχιάς, γιατί παίρνει την τύχη των παιδιών σου στα χέρια της και την πηγαίνει στα δικά της τα παιδιά. Γι' αυτό κείνα παχαίνουν και τα δικά σου ξεπέφτουν και χαλούν, είπαν οι κακοπροαίρετοι στην αρχόντισσα κι αυτή τους πίστεψε!
Την επόμενη φορά που φώναξε την φτωχιά να της ζυμώσει ψωμί, δεν την επέτρεψε να φύγει με άνιφτα χέρια, μόνο την έβαλε και νίφτηκε καλά-καλά, για ν' απομείνει η τύχη μέσα στο σπίτι της.
Τα παιδιά της χήρας, άμα την είδαν και δεν είχαν τα χέρια της ζυμάρια, αρχίσανε να κλαίνε. Κι από ένα μέρος κλαίγανε τα παιδιά κι από τ' άλλο η μάνα. Τέλος αυτή σα μεγάλη έκανε σίδερο την καρδιά της και μέρωσε και είπε στα παιδιά της:
- Μερώστε, παιδιά μου, και μην κλαίτε και θα σας βρω ένα κομμάτι ψωμί να σας φέρω.
Κει που πήγαινε στην έρημο τη νύχτα, βλέπει στημένη μια σκηνή να φεγγοβολά. Πλησιάζοντας πρόσεξε πως μέσα στην φωτισμένη τέντα καθότανε δώδεκα παλληκάρια και μιλούσανε μεταξύ τους.
Η τέντα ήταν στρογγυλή και στο έμπασμα της τέντας από δεξιά καθότανε τρία παλληκάρια, που στα χέρια τους βαστούσαν τρυφερά χορτάρια κι άνθια από λουλούδια. Στην συνέχεια καθότανε άλλα τρία, που βαστούσαν στα χέρια τους στάχυα ξερά. Παρακάτω καθότανε άλλα τρία παλληκάρια και βαστούσαν στο χέρι τους από ένα τσαμπί σταφύλι. Τέλος καθότανε και άλλα τρία παλληκάρια, που ήταν φανερό πως κρύωναν, επειδή τουρτούριζαν!
Άμα την είδαν τα παλληκάρια τη γυναίκα, είπαν:
- Καλώς τη θείτσα, κάθισε.
Κι η γυναίκα, αφού τα χαιρέτησε, κάθισε κι αφηγήθηκε την κατάστασή της και τα βάσανά της. Τα παλληκάρια την λυπηθήκανε και αυτοί που τουρτούριζαν αμέσως σηκωθήκανε και της φέρανε φαγητό να φάει. Η χήρα πρόσεξε με λύπη της , πως το ένα παλληκάρι κούτσαινε λιγάκι!
Όταν απόσωσε το φαγητό της τα παλληκάρια με τα άνθια στα χέρια την ρώτησαν.
- Ε, θείτσα, πώς περνάτε με τους μήνες του χρόνου; Πώς σας φαίνεται ο Μάρτης, ο Απρίλης κι ο Μάης;
- Καλά περνούμε παιδιά μου, αποκρίθηκεν η χήρα και μάλιστα, αφού έρθουν αυτοί οι μήνες, πρασινίζουν τα βουνά κι οι κάμποι και στολίζεται η γης με λογιών των λογιών λουλούδια και βγαίνει μια μοσκοβολάδα, που ανασταίνεται ο άνθρωπος. Αν έχουμε τίποτα να παραπονεθούμε για τους μήνες αυτούς, να πέσει φωτιά να μας κάψει!
Με τη σειρά τους πήραν τον λόγο τα παλληκάρια με τα στάχυα στα χέρια και την ρώτησαν, πως της φαίνονται ο Θεριστής, ο Αλωνιστής κι ο Αύγουστος , μετά αυτά που κρατούσανε τα τσαμπιά με τα σταφύλια, ρωτήσανε την γνώμη της για τους μήνες Σεπτέμβρη, Οκτώβρη και Νοέμβρη και τελευταία αυτά που της έφεραν κι έφαγε, θέλανε να μάθουνε σχετικά για τους μήνες Δεκέμβρη, Γενάρη και Φλεβάρη.
Σε όλους απάντησε η φτωχιά περιγράφοντας με τα καλύτερα λόγια τους αντίστοιχους μήνες:
- A! Οι μήνες πολύ μας αγαπούν κι εμείς πολύ τους αγαπούμε. Όλοι οι μήνες καλοί κι άξιοι είναι και κάνουν κάθε ένας τη δουλειά, που τους πρόσταξεν ο Θεός. Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε καλοί!
- Άιντε τώρα θείτσα, πάρε αυτήν τη στάμνα και πήγαινε στο σπίτι σου, να ζήσεις τα παιδιά σου.
Και ίσια-ίσια την ώρα που χάραξε, ήρθε κι αυτή στο σπίτι της κι ηύρε τα παιδιά της ακόμα και κοιμόντανε. Κι άπλωσε ένα σεντόνι κι άδειασε τη στάμνα κι είδε πως ήταν γεμάτη φλουριά και κόντεψε να τα χάσει από τη χαρά της.
Αμέσως πήγε στην αγορά κι αγόρασε τρόφιμα για να ταΐσει τα παιδιά της. Στην αγορά συνάντησε την γειτόνισσά της την αρχόντισσα , που περίεργη την ρώτησε, που βρήκε φλουριά, για να αγοράσει πράγματα. Η αγαθή η φτωχιά είπε όλη την αλήθεια!
Ζήλεψε η αρχόντισσα κι έβαλε στο νου της να πάει και κείνη σε κείνα τα παλληκάρια. Εύκολα βρήκε τον δρόμο για την σκηνή των παλληκαριών και τους χαιρέτησε, μπαίνοντας μέσα.
- Καλώς την αρχόντισσα, πώς ήταν και καταδέχτηκες και μας ήρθες;
- Δεν είμαι αρχόντισσα, λάθος κάνετε , είμαι φτωχιά, αποκρίθηκε, κι ήρθα να με βοηθήσετε.
- Πολύ καλά, είπαν· πεινάς; θέλεις να φας;
- Όχι, σας ευχαριστώ, είπε, είμαι χορτάτη.
- Πολύ καλά, είπαν τα παλληκάρια, και πώς περνάτε στη χώρα;
- Μη χειρότερα, αποκρίνεται.
- Εμ, πώς περνάτε με τους μήνες; ξαναρωτήσανε.
- Πώς να περάσουμε, αποκρίθηκεν εκείνη. Ο κάθε ένας τους έχει και το κουσούρι του. Ενώ από τον Αύγουστο είμαστε συνηθισμένοι στη ζέστα, έρχεται μάνι-μάνι ο Σεπτέμβρης, ο Οκτώβρης κι ο Νοέμβρης και μας κρυώνουν και μας πουντιάζουν. Ύστερα μπαίνουν οι χειμωνιάτικοι οι μήνες Δεκέμβρης, Γενάρης και Φλεβάρης, μας παγώνουν, γεμίζουν οι δρόμοι χιόνια και δεν μπορούμε να βγούμε όξω, ο χειρότερος είναι ο Κουτσοφλέβαρος!... Αμ' κείνοι πάλι οι ξεμωραμένοι μήνες, Μάρτης, Απρίλης και Μάης! Δεν το νιώθουν πως είναι καλοκαιρινοί μήνες, μόνο θέλουν να κάνουν κι αυτοί σαν τους χειμωνιάτικους και καταντούν τον χειμώνα να κρατάει εννιά μήνες. Ύστερα έρχονται ο μήνες Θεριστής, Αλωνιστής και Αύγουστος. Αυτοί πάλι έχουν μανία να μας πνίγουν στον ίδρωτα, με τη ζέστα που κάνουν! Τι να σας πω, παλληκάρια. Περνούμε απαίσια με κάθε μήνα και με όλους μαζί!
- Πάρε αυτό το σταμνί κι όταν θα πας στο σπίτι σου, να σφαλιστείς μονάχη σ' ένα δωμάτιο και να τ' αδειάσεις, της είπαν τα παλληκάρια. Στο δρόμο μην τύχει και τ' ανοίξεις.
Επέστρεψε λοιπόν η αρχόντισσα στο σπίτι της, σφαλίστηκε σ' ένα δωμάτιο ολομόναχη και άπλωσε ένα σεντόνι και ξετάπωσε τη στάμνα και την άδειασε. Φίδια πεταχτήκανε από μέσα και όρμησαν και την έφαγαν ζωντανή! Κι έμειναν τα παιδιά της ορφανά!
Η φτωχιά όμως με την αγαθή της την καρδιά και με την γλυκιά της λαλιά πλουσίεψε και γίνηκε μεγάλη αρχόντισσα και πρόκοψε και τα παιδιά της.
Να! Αυτό είναι που λένε «καλά υστερνά να έχεις» ή «μηδένα προ του τέλους μακάριζε!»

Η μάνα με τους πέντε γιους

Μια φορά κι έναν καιρό μια γυναίκα, γέννησε πέντε γιους. Μόλις γεννήθηκε ο πρώτος, ο πατέρας είχε χαρά μεγάλη, που το όνομά του θα συνέχιζε ν' ακούγεται.
Όμως, η δική της μάνα τής είπε.
- Αχ κόρη μου, της καλομάνας το παιδί το πρώτο είναι κορίτσι!
Γεννήθηκε και ο δεύτερος γιος και ο πατέρας ήταν πολύ περήφανος, που γεννούσε αρσενικά. Η δική της μάνα, είπε πάλι.
- Αχ κόρη μου, δύσκολο δρόμο έχεις!
Το ίδιο έγινε και στους άλλους τρεις γιους και η μάνα της είπε πάλι:
- Αχ κόρη μου, ποιος θα σε κοιτάξει στα γεράματα;
Η μάνα με τους πέντε γιους ξυπνούσε χαράματα και κοιμόταν μεσάνυχτα, για να τα βγάλει πέρα και όλη μέρα από το πλυσταριό στην κουζίνα ήταν. Στον κήπο γύρω από το σπίτι είχε βάλει περβόλι και κότες και δυο κατσίκες, για να μπορέσουν να ταϊστούν τόσα στόματα!
Ο άντρας της σαν είδε πως δεν τα έβγαζε πέρα, έφυγε να δουλέψει μακριά. Γύριζε σπίτι μια φορά το χρόνο και πολύ χαιρόταν, που οι γιοι του μεγάλωναν.
Πότε έτσι πότε αλλιώς, η μάνα χήρεψε, οι γιοι μεγάλωσαν και μια μέρα λέει ο πρώτος γιος.
- Μάνα, ήρθε η ώρα να κάνω τη δικιά μου οικογένεια. Θα παντρευτώ ένα καλό κορίτσι, μόνο που μένει πολύ μακριά κι εγώ θα την ακολουθήσω στον τόπο της. Εσύ μη στεναχωριέσαι, έχεις τους άλλους εδώ.
- Κοίτα τη ζωή σου παιδάκι μου, αρκεί να είσαι καλά και μη στεναχωριέσαι για μένα, είπε η μάνα και του έδωσε την ευχή της.
Έφυγε ο μεγάλος γιος και ήρθε η σειρά του δεύτερου που ήταν σπουδαγμένος.
- Μάνα, λέει μια μέρα, για να προκόψω πρέπει να πάω στην πρωτεύουσα, εδώ δεν έχει δουλειές. Εσύ όμως μη στεναχωριέσαι, έχεις τους άλλους εδώ.
- Να πας παιδάκι μου και μη στεναχωριέσαι για μένα, εσύ να είσαι καλά. Έδωσε και στον δεύτερο την ευχή της και τον αποχαιρέτησε.
Σε λίγο καιρό ήρθε και ο τρίτος και είπε.
- Μάνα, από τότε που κατάλαβα τον κόσμο, ένα όνειρο έχω. Να πάω να ζήσω στην Αμερική. Εκεί υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για τους δουλευταράδες, να κάνω κι εγώ την τύχη μου.
- Μακριά είναι η Αμερική παιδάκι μου, αλλά να πας, άμα αυτό είναι το όνειρό σου. Κοίτα να προκόψεις, να έχεις την ευχή μου.
Έφυγε και ο τρίτος και έρχεται ο τέταρτος.
- Μάνα, λέει, εγώ δεν μπορώ να μείνω στο χωριό. Θέλω να ταξιδέψω στις θάλασσες, να γνωρίσω τον κόσμο. Σε ένα μήνα θα μπαρκάρω, αλλά εσύ μη στεναχωριέσαι, θα έχεις τον μικρό, να σε φροντίζει.
- Επικίνδυνες οι θάλασσες παιδάκι μου, αλλά άμα τις αγαπάς τόσο πολύ, ώρα σου καλή, μη νοιάζεσαι για μένα.
Έμεινε σπίτι η μάνα με τον μικρό γιο και όσο νάναι την έπιασε η στεναχώρια. Από κει που ήταν πέντε, τώρα είχε μόνο τον ένα. Ώσπου ένα πρωί ακούει και τον μικρό να της λέει:
- Βρε μάνα, τι να κάνω εγώ εδώ πέρα μοναχός μου, να δουλεύω στα χωράφια; Εμένα μου αρέσουν άλλα πράγματα. Θέλω να γίνω καλλιτέχνης, να με γνωρίσει ο κόσμος και να αποκτήσω φήμη. Εσύ όμως μη στεναχωριέσαι. Θα πάω και μόλις τα καταφέρω, θα γυρίσω να σε πάρω. Να φύγεις κι εσύ από το χωριό, να δεις πώς ζει ο κόσμος!
- Καλά βρε παιδάκι μου, είπε η μάνα λυπημένη, αφού άλλα θέλεις, πώς να σε κρατήσω με το ζόρι. Πήγαινε στο καλό και έλα πότε-πότε να σε βλέπω, που είσαι και το στερνοπούλι μου!
Φεύγει και ο τελευταίος γιος και μένει η μάνα μοναχή στο σπίτι. Κάθε πρωί που ξυπνούσε και κάθε βράδυ που κοιμόταν, περνούσε από τα κρεβάτια των γιων, φιλούσε τα μαξιλάρια και παρακαλούσε το Θεό, να τους έχει καλά. Φρόντιζε το περβόλι και τις κότες και σαν σουρούπωνε και ήταν ο καιρός καλός, έπαιρνε το καρεκλάκι και καθόταν στο κατώφλι, να χαζεύει το δρόμο και να λέει καμιά κουβέντα με τις γειτόνισσες.
Ήρθε χειμώνας, ήρθαν και Χριστούγεννα και τούτα τα Χριστούγεννα ήταν τα πρώτα που η μάνα με τους πέντε γιους, δεν είχε σπίτι ούτε έναν.
Στέλνει μήνυμα στον μεγάλο, που παντρεύτηκε μακριά.
- Έλα να σε δω παιδάκι μου, να δω και τα εγγόνια μου, να σφάξουμε και τα δυο κοκόρια που έχω στην αυλή.
- Σώπα βρε μάνα, τι να κάνουμε Χριστουγεννιάτικα στο χωριό, θα έρθω το Πάσχα.
Στέλνει μήνυμα στον δεύτερο.
- Έλα να σε δω παιδάκι μου που σε πεθύμησα, θα σφάξω και τον κόκορα, να σου φτιάξω τη σούπα, που σου άρεσε.
- Αχ μάνα νάξερες τι δουλειές έχω εδώ, δεν με συμφέρει να φύγω αυτή την εποχή.
Ο τρίτος ήταν στην Αμερική, ο τέταρτος ήταν στα καράβια, στέλνει μήνυμα στον τελευταίο.
- Έλα να σε δω παιδάκι μου, που έχω τόσο καιρό. Κρίμα να σφάξω το κοκόρι για μένα μόνο.
- Μάνα, ούτε να το σκέφτεσαι. Τώρα τα Χριστούγεννα δουλεύουμε εμείς οι καλλιτέχνες.
Πάνε τα Χριστούγεννα, πάει και το Πάσχα και οι γιοι δεν φάνηκαν και πέρασαν τα χρόνια και αρρώστησε η μάνα και ήθελε φροντίδα. Στέλνουν μήνυμα οι γείτονες στους γιους.
Παίρνει το μήνυμα ο πρώτος και ειδοποιεί τον δεύτερο να πάει στο χωριό, γιατί εκείνος είχε οικογένεια και πολλές υποχρεώσεις.
Παίρνει το μήνυμα ο δεύτερος και ειδοποιεί τον τρίτο, γιατί εκείνος ήταν επιστήμονας και είχε σπουδαίες δουλειές να κάνει.
Παίρνει το μήνυμα ο τρίτος και ειδοποιεί τον τέταρτο, γιατί ήταν μεγάλο το ταξίδι από την Αμερική.
Παίρνει το μήνυμα ο τέταρτος και ειδοποιεί τον πέμπτο, γιατί το καράβι του έπιασε λιμάνι μακρινό.
Παίρνει το μήνυμα ο πέμπτος, αλλά αφηρημένος καθότι καλλιτέχνης το πέταξε, χωρίς να το διαβάσει.
Και περιμένει ακόμα η μάνα με τους πέντε γιους και κάθεται και σκέφτεται πόσο εύκολο είναι για μια μάνα, να φροντίσει πέντε παιδιά και πόσο δύσκολο είναι πέντε παιδιά, να φροντίσουν μία μάνα!

tag

Αν έχεις τύχη διάβαινε

Μια φορά ήταν ένας σακοράφος και ύφαινε τα τσουβάλια του και τραγουδούσε κι έλεγε:
– Μοναχός μου την τάπωσα.
Μέρα-νύχτα αυτό το τραγούδι έλεγε.
Μια μέρα πέρασε ο βασιλιάς, τον ακούει να τραγουδάει και να λέει:
– Μοναχός μου την τάπωσα.
Και πάλι αυτό και πάλι αυτό.
Την επόμενη μέρα πέρασε ξανά ο βασιλιάς έξω από το εργαστήρι του σακοράφου και άκουσε πάλι το ίδιο τραγούδι:
– Μοναχός μου την τάπωσα.
Περίεργος ο βασιλιάς μπήκε μέσα στο αργαστήρι του. Άμα τον είδε ο σακοράφος, άφησε τη δουλειά του και σηκώθηκε κι έβγαλε το φέσι του και σταύρωσε τα χέρια του. Και του λέει ο βασιλιάς:
– Θα σε ρωτήσω ένα πράμα, μάστορη, αλλά την αλήθεια να μου πεις.
– Σαν το ξέρω, αφέντη βασιλιά, την αλήθεια θα σου πω, αποκρίθηκε ο σακοράφος.
– Μέρα-νύχτα περνώ απ' τ' αργαστήρι σου κι ακούω και τραγουδάς όλο ένα τραγούδι λέγοντας, «μοναχός μου την τάπωσα». Πες μου την αιτία, γιατί το αγάπησες αυτό το τραγούδι και όλο αυτό λες και δε λες άλλο;
– Αχ! αφέντη βασιλιά, τι να σου πω! Τη φτώχεια μου τραγουδώ. Είμαι πολύ φτωχός και παρακάλεσα με όλη μου την καρδιά τον Θεό, να μου δείξει ποια είναι η μοίρα μου και δε μπορώ να πάω μπροστά και είμαι τόσο φτωχός. Λοιπόν κείνη τη βραδιά που παρακάλεσα το Θεό, αποκοιμήθηκα και είδα στο όνειρό μου, πως βρέθηκα σ' ένα μέρος, που είχε χιλιάδες βρύσες και τρέχανε άλλη σαν ποταμός, άλλη σαν ρυάκι , άλλη σαν βρύση, άλλη απλώς έσταζε. Στο όνειρό μου κάποιος ήταν εκεί και τον ρώτησα να μου πει, τι βρύσες είναι αυτές. Αυτός μου είπε πως είναι οι μοίρες του κάθε ανθρώπου. «Σαν είναι έτσι, του είπα εγώ, η δική μου βρύση ποια είναι;» Και μου την έδειξε και την είδα κι έσταζε μοναχά και εξετάζοντας την πρόσεξα, πως ήταν ταπωμένη με χώματα κι ακαθαρσίες. Επιχείρησα με ένα ξυλάκι να την ξεταπώσω, αλλά όσο προσπαθούσα τόσο περισσότερο βούλωνε και έφτασε στο σημείο να μη στάζει καν. «Α! είπα, μοναχός μου την τάπωσα!» Και με κείνη τη λαχτάρα ξύπνησα και αυτά τα λόγια τα 'κανα τραγούδι και τα τραγουδώ νύχτα και μέρα και κλαίγω τη στραβή μου τη μοίρα.
Ο βασιλιάς έφυγε και δεν του είπε τίποτε. Και το άλλο βράδυ του στέλνει μια πίττα μέσα σε μεγάλο ταψί με έναν άνθρωπό του και του λέγει:
– Σε χαιρετά ο βασιλιάς και σου στέλνει αυτή την κρεατόπιτα.
Την έδωκε κι έφυγε ο άνθρωπος.
Παίρνει την πίττα στα χέρια του ο σακοράφος και συλλογιέται και λέει με το νου του:
– Αυτή την πίττα να την φάμε απόψε, τι θα νιώσουμε; Πέντε ψυχές που είμαστε, δε θα χορτάσουμε. Ας την πάω του μάγειρα να μου δώσει δυο-τρία ψωμιά μπαγιάτικα και περισσεμένα φαγιά να μας φτάσουνε καναδυό μέρες!
Όπως το είπε, το έκανε. Παίρνει την πίττα, την πάει του μάγειρα και του λέει:
– Να σου δώσω αυτή την πίττα να μου δώσεις καναδυό ψωμιά και λίγο περισσευούμενο φαγί, να φάω με τα παιδιά μου;
Πήρε την πίττα ο μάγειρας και του έδωσε δυο-τρία ψωμιά μπαγιάτικα και περισσεμένα φαγητά και πάει ο σακοράφος στο σπίτι του, κι έτρωγε με τα παιδιά του δυο-τρεις μέρες.
Ο μάγειρας, προτού να την πάει στο σπίτι του, έκοψε ένα κομμάτι, για να την γευτεί, και ήταν ο γόμος της όλο φλουρί! Τα είδε ο μάγειρας και θάμαξε, τι πίττα είναι αυτή! Τα έβγαλε τα φλωριά και τα έβαλε μέσα στο μαντήλι του, και πήγε με χαρά στο σπίτι του.
Τη δεύτερη την ημέρα πέρασε πάλι ο βασιλιάς και τον άκουσε το σακοράφο κι έλεγε το ίδιο πάλι τραγούδι: «Μοναχός μου την τάπωσα». Το βράδυ του στέλνει πάλι μια παραγεμιστή χήνα με φλουριά.
Την παίρνει πάλι ο σακοράφος και την πάει του μάγειρα. Ο μάγειρας έκαμε τόσα κομπλιμέντα, άμα τον είδε. Και του λέει ο σακοράφος:
– Να κι αυτή τη χήνα· να την φάμε απόψε τι θα νιώσουμε; Αύριο δε θα 'χουμε ψωμί! Να, πάρε την και δώσε μου κάμποσα ψωμιά μπαγιάτικα και καμπόσο φαγί να πάω στα παιδιά μου να φάνε.
Ο μάγειρας πιάνει όσα μπαγιάτικα ψωμιά είχε και ξεροκόμματα και τα μαζεύει και γέμισε ένα τσουβάλι, του γεμίζει κι ένα ταψί μπαγιάτικα φαγιά και τα φορτώνει σε έναν βοηθό του και τα πάει στου σακοράφου στο σπίτι.
Μόλις έφυγε ο σακοράφος, σκίζει ο μάγειρας τη χήνα, που ήτανε γιομάτη φλουρί και βλέποντας τα φλουριά, χοροπήδησε μέχρι επάνω από τη χαρά του!
Αφού ξημέρωσε η μέρα, πέρασε πάλι ο βασιλιάς απ' τ' αργαστήρι του σακοράφου και τον άκουσε να τραγουδάει πάλι το γνωστό τραγούδι. Και απόρεσε ο βασιλιάς, γιατί να τραγουδάει ο σακοράφος το ίδιο το τραγούδι και μπήκε από μέσα και του λέει:
– Τι κάνεις, μάστορη;
– Τι να κάνω, αφέντη βασιλιά, δουλεύω την τέχνη μου, για να βγάλω το ψωμί μου, αποκρίθηκε ο σακοράφος.
– Η πίττα και η χήνα πώς σου φανήκανε; Ήτανε καλές; ρώτησε ο βασιλιάς πάλι, και κείνος του είπε:
– Αχ! βασιλέα μου, τι θα μας κάνουν εμάς πέντε νομάτοι η πίττα και η χήνα για ένα τραπέζι και για δυο! Σήμερα θα φάω χήνα, αύριο δε θα 'χω ούτε ψωμί. Και τις δύο τις πήγα του μάγειρα και μου έδωσε φαγιά και ψωμιά και ζήσαμε τόσες μέρες!
Άμα άκουσε ο βασιλιάς αυτά τα λόγια, είπε με το νου του:
– Κι αλήθεια μοναχός σου το τάπωσες το τυχερό σου!
Έφυγε ο βασιλιάς και πήγε στο παλάτι.
Στο δρόμο, από όπου περνούσε ο σακοράφος, για να πάει στο σπίτι του, φεύγοντας από το εργαστήρι, περνούσε ένα ποτάμι , που είχε ένα θολωτό γεφύρι επάνω του. Γεμίζει λοιπόν ο βασιλιάς ένα σακούλι φλουριά, τα δίνει σε δυο ανθρώπους και τους λέει:
– Να πάτε να παραφυλάξετε από μακριά τον σακοράφο. Την ώρα που θα κλειδώσει τ' αργαστήρι του, για να πάει στο σπίτι του, να πάτε σεις μπροστά, να βάλετε αυτό το σακούλι με τα φλουριά μέσα στη μέση του γεφυριού και να κρυφτείτε από κάτω από τις κάμαρές του, για να σιγουρευτείτε πως τα βρήκε ο σακοράφος και το πήρε. Να προσέχετε όμως καλά, να μην τύχει και περάσει κανείς άλλος και τα πάρει!
Τα παίρνουνε οι άνθρωποι του βασιλιά τα φλωριά, άμα σκοτείνιασε και πήγαν και παραφύλαξαν τον σακοράφο. Όταν αυτός κατέβασε τα σιδερένια στόρια του αργαστηριού του, κλείδωσε τις κλειδωνιές τους και πήρε το δρόμο για το σπίτι του, πήγαν οι άνθρωποι του βασιλιά μπροστά, βάλανε το σακούλι με τα φλωριά στο μέσο του γεφυριού και αυτοί κρυφτήκανε κάτω από τις καμάρες.
Ο σακοράφος, όταν κοντόφτασε στο γεφύρι, είπε δυνατά:
– Τόσα χρόνια περνώ αυτό το γεφύρι με ανοιχτά μάτια, ας το περάσω και μια φορά με σφαλιστά, να ιδούμε, αν θα μπορέσω να περάσω, ή θα πέσω κάτω απ' το γεφύρι να σκοτωθώ, να γλυτώσω τουλάχιστον από τέτοια ζωή με βάσανα και πόνους γεμάτη!
Το ακούσανε αυτό οι άνθρωποι του βασιλιά και προσέξανε πως πέρασε ο σακοράφος με σφαλιστά τα μάτια το γεφύρι και φυσικά δεν είδε και δεν πήρε το σακούλι με τα φλωριά.
Αφού ξεμάκρυνε ο σακοράφος, βγήκαν οι βασιλικοί οι άνθρωποι, πήραν τα φλωριά και πάνε στο βασιλιά. Κι άμα είδε το σακούλι ο βασιλιάς τούς ρώτησε:
– Γιατί το φέρατε το σακούλι πίσω με τα φλωριά;
– Να τ' αφήσουμε πάνω στο γεφύρι να φύγουμε; Ο σακοράφος, άμα κοντόφτασε για να περάσει το γεφύρι, είπε: «Τόσα χρόνια, περνώ τούτο το γεφύρι με ανοιχτά μάτια, ας το περάσω και μια φορά με σφαλισμένα». Έκλεισε λοιπόν τα μάτια του, πέρασε το γεφύρι, δεν το είδε το σακούλι. Κάποια στιγμή παραπάτησε και λίγο έλειψε να πέσει μέσα στο ποτάμι!
– Ε, που να τον πάρει ο κόρακας, να τον πάρει, τον ξεμωραμένο τον άνθρωπο. Κι αλήθεια αυτός ο άνθρωπος μοναχός του ταπώνει τη βρύση της μοίρας του.
Σαν ξημέρωσε η άλλη μέρα , έστειλε ο βασιλιάς ανθρώπους του και φέρανε τον σακοράφο στο παλάτι και του λέει:
– Βρε άνθρωπε του Θεού, εσύ δεν έχεις καθόλου γνώση! Την πίττα και τη χήνα πολύ γνωστικά φέρθηκες και την πούλησες, γιατί δεν ήξερες τι είχανε μέσα. Τις είχα παραγεμισμένες με φλουριά, για να σε αρχοντύνω. Αλλά γιατί, βρε ξεμωραμένε, να σφαλίσεις τα μάτια σου ψες, να περάσεις με σφαλιστά μάτια το γεφύρι και δεν είδες το σακούλι με τα φλουριά, που έστειλα και τα βάλανε εκεί, για να τα βρεις να γίνεις άρχοντας;
– Δε φταίω εγώ, αφέντη βασιλιά, η μοίρα μου με σκούντησε να το κάνω έτσι.
Ύστερα ο βασιλιάς έστειλε έναν άνθρωπό του και έφερε το μάγειρα και του λέει:
– Γιατί, ψεύτη και κατεργάρη, αδίκησες αυτόν τον άνθρωπο; Αφού είδες, πως η πίττα και η χήνα ήταν γεμάτες φλουριά, γιατί να μη του δώσεις τα μισά τουλάχιστον τα φλουριά, μόνο τον φόρτωσες ξεροκόμματα και βρώμικα φαγιά: Γλήγορα να πας να τα φέρεις τα φλωριά σωστά, γιατί εγώ του τα έστειλα.
Πήγε αυτός, τα έφερε, και ο βασιλιάς τα έδωσε του σακοράφου και του λέει:
– Τη βρύση σου μοναχός σου την τάπωσες και θέλησα εγώ κρυφά να σου την ξεταπώσω και δεν μπόρεσα από την ανοησία τη δική σου. Πάρε τώρα αυτά τα φλωριά, να πας να ζήσεις άνετα και να το ξεχάσεις επιτέλους εκείνο το τραγούδι!
Τα πήρε τα φλωριά ο καημένος ο σακοράφος και γίνηκε πραγματευτής!

Πόσο κοστίζει μια θέση στον παράδεισο

Χρόνια πριν ζούσε στη Βορειοανατολική Βραζιλία ένα πολύ φτωχό ζευγάρι, που είχε μονάχα μία κότα. Με πολλές στερήσεις, συντηρούνταν από τα αβγά της.
Κάποτε λοιπόν, την παραμονή των Χριστουγέννων, το ζώο πέθανε. Ο άντρας, που είχε μονάχα μερικά χρήματα, αλλά δεν αρκούσαν για να αγοράσει τρόφιμα για το δείπνο της βραδιάς, πήγε να ζητήσει τη βοήθεια του εφημέριου του χωριού.
Αντί να τον βοηθήσει, ο εφημέριος του είπε:
- Όταν ο θεός κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο. Αφού τα χρήματα σου δεν φτάνουν σχεδόν για τίποτα, πήγαινε στο παζάρι και αγόρασε το πρώτο πράγμα, που θα σου προσφέρουν. Εγώ ευλογώ αυτήν την αγορά και, καθώς την ημέρα των Χριστουγέννων συμβαίνουν θαύματα, κάτι θα σου αλλάξει τη ζωή για πάντα.
Παρόλο που δεν ήταν σίγουρος ότι αυτή ήταν η καλύτερη λύση, ο άντρας πήγε στο παζάρι. Ένας έμπορος τον είδε να τριγυρίζει εδώ κι εκεί και τον ρώτησε τί έψαχνε.
- Δεν ξέρω. Έχω ελάχιστα χρήματα και ο ιερέας μου είπε, να αγοράσω τα πρώτο πράγμα, που θα μου προσφέρουν.
Ο έμπορος ήταν ζάπλουτος, ωστόσο ποτέ δεν άφηνε ευκαιρία για κέρδος να πάει χαμένη. Πήρε αμέσως τα χρήματα, έγραψε κάτι βιαστικά σ' ένα χαρτί και το έδωσε στον άντρα.
- Ο πατέρας έχει δίκιο! Καθώς ήσουν πάντα καλός άνθρωπος, σου πουλάω τη θέση μου στον Παράδεισο, σήμερα, αυτή τη γιορτινή μέρα! Να, ορίστε και το συμβόλαιο!
Ο άντρας πήρε το χαρτί και απομακρύνθηκε, ενώ ο έμπορος ήταν γεμάτος περηφάνια, που είχε πετύχει άλλη μία καλή εμπορική συναλλαγή. Το ίδιο βράδυ, καθώς ετοιμαζόταν για το δείπνο στο σπίτι του, που ήταν γεμάτο υπηρέτες, αφηγήθηκε το περιστατικό στη γυναίκα του, προσθέτοντας, ότι είχε καταφέρει να γίνει πολύ πλούσιος, χάρη σ' αυτήν του την ικανότητα να σκέφτεται γρήγορα.
- Ντροπή, είπε η γυναίκα του. Να κάνεις κάτι τέτοιο τη μέρα της γέννησης του Χριστού! Πήγαινε στο σπίτι του ανθρώπου αυτού και πάρε πίσω το χαρτί, αλλιώς μην ξαναπατήσει το πόδι σου εδώ.
Τρομαγμένος από την οργή της συζύγου του, ο έμπορος αποφάσισε να υπακούσει. Μετά από μεγάλη αναζήτηση, κατάφερε να βρει το σπίτι του ανθρώπου.
Μπαίνοντας μέσα, είδε το ζευγάρι καθισμένο σ’ ένα άδειο τραπέζι με το χαρτί στη μέση.
- Ήρθα γιατί έκανα λάθος, είπε. Πάρε τα χρήματα σου και δώσε μου πίσω αυτό που σου πούλησα.
- Δεν κάνατε λάθος, απάντησε ο φτωχός. Εγώ ακολούθησα τη συμβουλή του ιερέα και ξέρω, ότι έχω κάτι ευλογημένο.
- Είναι μονάχα ένα χαρτί, κανείς δεν μπορεί να πουλήσει τη θέση του στον Παράδεισο, Αν θέλεις, θα σου δώσω τα διπλά, για να μου το δώσεις πίσω, είπε ο έμπορος.
Ο φτωχός, όμως, δεν ήθελε να το πουλήσει, γιατί πίστευε στα θαύματα.
Σιγά-σιγά ο έμπορος άρχισε να ανεβάζει την προσφορά του, μέχρι που έφτασε τα δέκα χρυσά νομίσματα.
- Δε θα μου κάνουν τίποτα, είπε ο φτωχός. Πρέπει να εξασφαλίσω μια πιο αξιοπρεπή ζωή στη γυναίκα μου και γι’ αυτό χρειάζονται εκατό χρυσά νομίσματα. Αυτό το θαύμα περιμένω σήμερα, που είναι παραμονή Χριστουγέννων!
Απελπισμένος, γνωρίζοντας ότι, αν αργούσε λίγο ακόμα, κανείς στο σπίτι του δεν θα καθόταν στο τραπέζι, ούτε θα πήγαινε στη Λειτουργία της παραμονής των Χριστουγέννων, ο έμπορος πλήρωσε τελικά τα εκατό νομίσματα και πήρε πίσω το χαρτί.
Για το φτωχό ζευγάρι το θαύμα είχε πραγματοποιηθεί. Για τον έμπορο είχε εκπληρωθεί η επιθυμία της γυναίκας του. Εκείνη όμως ήταν γεμάτη αμφιβολίες: Μήπως είχε φερθεί πολύ σκληρά στον σύζυγο της;
Αμέσως μετά τη Λειτουργία πλησίασε τον εφημέριο και του αφηγήθηκε την ιστορία:
- Πάτερ, ο άντρας μου συνάντησε έναν άνθρωπο, στον οποίο εσείς είχατε προτείνει, να αγοράσει το πρώτο πράγμα, που θα του πρόσφεραν. Προσπαθώντας να κερδίσει εύκολα χρήματα, έγραψε σ' ένα χαρτί, ότι του πουλούσε τη θέση του στον Παράδεισο. Εγώ του είπα, ότι δεν είχε δείπνο στο σπίτι μας απόψε, αν δεν κατάφερνε να πάρει πίσω αυτό το χαρτί κι εκείνος τελικά αναγκάστηκε να πληρώσει εκατό χρυσό νομίσματα. Μήπως υπερέβαλα; Μήπως μία θέση στον Παράδεισο δεν αξίζει τόσο πολύ;
- Κατ' αρχάς, ο σύζυγός σου είχε το περιθώριο, να φανεί γενναιόδωρος στη σημαντικότερη μέρα της Χριστιανοσύνης. Επίσης, έγινε όργανο του Θεού, για να πραγματοποιηθεί ένα θαύμα. Για ν' απαντήσω όμως στην ερώτηση σου, όταν πούλησε τη θέση του στον ουρανό μονάχα για λίγα νομίσματα, η θέση αυτή δεν άξιζε ούτε καν τόσα. Όταν όμως αποφάσισε να την αγοράσει για εκατό νομίσματα μονάχα για να δώσει χαρά στη γυναίκα που αγαπάει, μπορώ να σου εγγυηθώ ότι τώρα αξίζει πολύ περισσότερα!

Τα πέντε διαμάντια

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένας σπουδαίος άρχοντας. Έψαχνε έναν έμπιστο και αφοσιωμένο σύμβουλο, γιατί δεν μπορούσε να τελειώσει μόνος του όλες τις δουλειές, ούτε να κρίνει σωστά και δίκαια όλους τους ανθρώπους.
Φώναξε, λοιπόν, μπροστά του πέντε από τους πιο καλούς και έμπιστους ανθρώπους του, όπως ο ίδιος θεωρούσε και θέλησε να ξεχωρίσει τον πιο έμπιστο. Άνοιξε μια χρυσή θήκη και έβγαλε από μέσα πέντε πελώρια αστραφτερά διαμάντια!

- Λοιπόν, τους είπε. Όποιος από εσάς μου δώσει την πιο πολύτιμη συμβουλή, θα πάρει για αμοιβή ένα διαμάντι.

- Τι συμβουλή να σου δώσουμε εμείς μεγάλε άρχοντα; Εμείς είμαστε τα σκουλήκια και εσύ είσαι τόσο σπουδαίος, είσαι η ίδια η ζωή και είσαι από μόνος σου θησαυρός με τη δύναμη που έχεις, πετάγεται ο πρώτος και του λέει.

Ευχαριστήθηκε με αυτά τα λόγια ο άρχοντας και του έδωσε το πρώτο διαμάντι!

Ήρθε η σειρά του δεύτερου σύμβουλου, που και αυτός με τη σειρά του έπλεξε ωραίο εγκώμιο για τον άρχοντα και έτσι πήρε και αυτός το δεύτερο διαμάντι!

Το ίδιο έκανε και ο τρίτος και ο τέταρτος σύμβουλος του άρχοντα και πήραν και εκείνοι με τη σειρά τους τα διαμάντια!

Το πέμπτο διαμάντι έμενε ακόμα στη θήκη του. Το έβγαλε ο άρχοντας και το κρατούσε στο χέρι του.

- Ήρθε η σειρά σου για να το αποκτήσεις, είπε στον πέμπτο σύμβουλό του.

Εκείνος στάθηκε με προσοχή μπροστά στον άρχοντα, έκανε μια υπόκλιση και του είπε:

- Είσαι πολύ δυνατός άρχοντά μου με μεγάλα πλούτη. Αυτά όμως σου τα έδωσε ο Θεός, για να μπορείς να φανείς αντάξιος της κυβέρνησης ενός ολόκληρου λαού. Όλα, λοιπόν, τα χαρίσματα που έχεις και τα πλούτη σου, ζητάω εγώ, ο υπήκοός σου, να τα χρησιμοποιήσεις για το καλό του λαού σου με αγάπη και δικαιοσύνη. Αυτή τη συμβουλή θα σου δώσω εγώ.

Αμέσως τότε, ο άρχοντας ξανάβαλε στη θήκη του το τεράστιο διαμάντι που κρατούσε και είπε

- Εσένα που ανέφερες τη γνώμη σου χωρίς φόβο και κολακείες, θα σου δώσω κάτι πιο μεγάλο από ένα διαμάντι. Θα έχεις την εμπιστοσύνη μου για πάντα και θα είσαι ο γενικός μου σύμβουλος, ώστε να μου λες, πώς να κυβερνώ πάντα τίμια το λαό μου.

Την άλλη μέρα το πρωί παρουσιάστηκαν οι τέσσερις άλλοι σύμβουλοι στον άρχοντα, χλωμοί από την στεναχώρια τους.

- Άρχοντά μας, κάποιο λάθος θα έγινε και τα διαμάντια είναι ψεύτικα. Πήγαμε και τα ελέγξαμε Είναι απλές πέτρες που λάμπουν, του είπαν πέφτοντας στα πόδια του και προσπαθώντας να κρύψουν το θυμό τους.

- Και σεις ψεύτικες συμβουλές μου προσφέρατε, τους είπε ο άρχοντας με αυστηρή φωνή. Στις ψεύτικες κολακείες λοιπόν, μόνο ψεύτικα διαμάντια αξίζουν. Πηγαίνετε στο καλό τώρα, τους είπε και τους έδιωξε!