Μικρά και διδακτικά

Η σεξουαλική παρενόχληση
Μια κυρία κατηγόρησε για σεξουαλική παρενόχληση έναν άντρα. Στο δικαστήριο , που έγινε , ο άντρας αρνήθηκε τα πάντα.
Στο τέλος ο δικαστής ρώτησε:
– Κατηγορούμενε πέστε μας μόνο ένα πράγμα, κοιμηθήκατε με την γυναίκα που σας κατηγορεί;
– Όχι! κύριε πρόεδρε, ούτε μάτι έκλεισα!

Ο διπλωμάτης και η κυρία

Σε μια δεξίωση ένας διπλωμάτης διπλάρωσε μια όμορφη κυρία και της έκανε τα συνήθη κομπλιμέντα , προκειμένου να της δείξει το ενδιαφέρον του γι’ αυτήν.
Η κυρία όμως απέκρουε τις πονηρές προτάσεις του με αποφασιστικότητα:
«Εσάς τους διπλωμάτες, δεν μπορεί κανείς να σας εμπιστευτεί. Όταν ένας διπλωμάτης λέει ναι, εννοεί ίσως. Όταν λέει ίσως, εννοεί όχι, κι όταν λέει όχι, τότε δεν είναι διπλωμάτης».
Ο διπλωμάτης χαμογέλασε:
«Έχετε δίκιο. Αλλά με τις γυναίκες ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Όταν μια κυρία λέει όχι, εννοεί ίσως. Όταν λέει ίσως, τότε εννοεί ναι. Κι όταν λέει ναι, τότε δεν είναι κυρία!».

Ο σύζυγος της πρωθυπουργού
Ρωτήσανε κάποτε τον σύζυγο μιας γυναίκας πρωθυπουργού, αν στο σπίτι τα παντελόνια τα φοράει αυτός ή η γυναίκα του :
«Ασφαλώς και φοράω εγώ τα παντελόνια» απάντησε, «κι επίσης τα πλένω και τα σιδερώνω!»

Οι ανακαλύψεις των Κινέζων
Ένας Κινέζος πολιτικός έλεγε συχνά στους φιλοξενουμένους του:
«Οι προγονοί μας ήσαν αρκετά έξυπνοι για να ανακαλύψουν το χαρτί, αλλά ήταν επιπλέον σοφοί, ώστε να μη φτιάξουν μ' αυτό εφημερίδες. Επίσης ανακάλυψαν το μπαρούτι, το χρησιμοποίησαν όμως μόνο στα πυροτεχνήματα, σοφά επιλέγοντας, να μην το χρησιμοποιήσουν για πολεμικούς σκοπούς. Εντέλει επινόησαν και την πυξίδα, αλλά επέδειξαν σοφή προνοητικότητα , για να μην ανακαλύψουν την Αμερική».

Η ευτυχία σαν επιλογή

Η ευτυχία σαν επιλογή
Ο Δάσκαλος σε όλη τη ζωή του ήταν ευτυχισμένος, το χαμόγελο ποτέ δεν εγκατέλειψε το πρόσωπό του. Όλο το παρουσιαστικό του απέπνεε αισιοδοξία και θετικότητα , που ακτινοβολούσε σε όλους όσους βρισκότανε κοντά του!
Ακόμα και όταν ήταν ετοιμοθάνατος εκείνος γελούσε, σαν να καλωσόριζε τον ερχομό του θανάτου του. Οι μαθητές του κάθονταν δίπλα του και ένας ρώτησε:
– Γιατί γελάτε Δάσκαλε; Πάντα ήσασταν γελαστός και εμείς δεν τολμούσαμε να ρωτήσουμε, πώς το καταφέρνετε. Ακόμη και τώρα στις τελευταίες στιγμές σας, γελάτε!
Ο Δάσκαλος απάντησε:
– Όταν ήρθα για να μαθητεύσω στον δικό μου τον Δάσκαλο, πριν πολλά-πολλά χρόνια, ήμουν 17 ετών, αλλά θεωρούσα, πως είχα ήδη υποφέρει πολύ. Ο Δάσκαλός μου ήταν 70 ετών, αλλά εκείνος χαμογελούσε και γελούσε χωρίς κάποια αιτία. Τον ρώτησα, «Πώς το καταφέρνετε;» Εκείνος απάντησε: «Έχω μέσα μου την ελευθερία να διαλέγω. Απλά είναι η επιλογή μου. Κάθε πρωί, όταν ανοίγω τα μάτια μου αναρωτιέμαι, θα επιλέξω σήμερα την μακαριότητα ή τα βάσανα; Και τις περισσότερες φορές διαλέγω την ευτυχία και την χαρά. Δεν είναι λοιπόν φυσικό να είναι χαμογελαστό το πρόσωπό μου, ακόμη κι αυτήν την ώρα που πλησιάζει το τέλος μου;»