Η καραντίνα στο λιμάνι

- Καπετάνιε, ο μικρός ανησυχεί και είναι πολύ ταραγμένος, για την καραντίνα, που μας επέβαλαν στο λιμάνι. Μπορείς να του μιλήσεις;
- Τι σε ενοχλεί, αγόρι μου; Δεν έχεις αρκετό φαγητό; Δεν χορταίνεις ύπνο;
- Δεν είναι αυτό, καπετάνιε, δεν αντέχω, να μην μπορώ να κατέβω, να μην μπορώ, να αγκαλιάσω τους αγαπημένους μου.
- Και αν έχεις μολυνθεί και μεταδόσεις την αρρώστια, θα άντεχες την πιθανότητα, να ήσουν υπαίτιος της ασθένειας κάποιου αγαπημένου σου προσώπου;
- Δεν θα συγχωρούσα ποτέ τον εαυτό μου!
- Αφού λοιπόν σωστά σκέφτεσαι έτσι, γιατί παραπονιέσαι;
- Καταλαβαίνω τι εννοείς Καπετάνιε, αλλά νιώθω να με απογυμνώνει αυτή η στέρηση της ελευθερίας μου.
- Θα σου πω λοιπόν μια ιστορία , που συνέβη σ' εμένα.
Πριν επτά χρόνια , βρέθηκα πάλι σε καραντίνα. Έπρεπε να παραμείνω πάνω από είκοσι μέρες στο πλοίο. Μόλις είχα πιάσει στεριά μετά από μήνες στη θάλασσα και ήθελα να απολαύσω την αίσθηση, να περπατάς την Άνοιξη και να απολαμβάνεις την ανθισμένη φύση. Αλλά υπήρξε επιδημία. Στο λιμάνι, Απρίλη μήνα, μας απαγόρευσαν να κατέβουμε. Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες. Ένιωσα σαν εσένα. Μετά άρχισα να ανταποκρίνομαι στην πρόκληση, χρησιμοποιώντας την λογική. Ήξερα, ότι μετά από είκοσι μία μέρες συγκεκριμένης συμπεριφοράς, δημιουργείται μια συνήθεια και αντί να παραπονιέμαι, άρχισα να συμπεριφέρομαι διαφορετικά.
Ξεκίνησα με το φαγητό. Άρχισα να τρώω τη μισή ποσότητα από όση έτρωγα συνήθως, μετά άρχισα να επιλέγω πιο ελαφριές κι εύπεπτες τροφές, που δεν θα υπερφόρτωναν το στομάχι μου και θα ήταν περισσότερο εύκολη η πέψη τους. Επέλεξα να τρώω τροφές, που παραδοσιακά βοηθούν το ανθρώπινο σώμα, να παραμείνει υγιές και λειτουργικό.
Το επόμενο βήμα ήταν να επιχειρήσω, να συνδυάσω τον εξαγνισμό του σώματος με τον αντίστοιχο της ψυχής και του πνεύματος, επιλέγοντας να επικεντρώνομαι σε θετικές σκέψεις και να αφήνω τις αρνητικές και απαισιόδοξες σκέψεις , να πετούν μακριά από εμένα.
Είχα βάλει σαν στόχο, να διαβάζω τουλάχιστον μία σελίδα την ημέρα ενός βιβλίου, που μου έδινε γνώσεις , που δεν ήξερα. Επέλεξα μετά το πρωινό ξύπνημα, να κάνω ασκήσεις εκγύμνασης του σώματος την αυγή στο κατάστρωμα του πλοίου. Θυμήθηκα, πως ένας γέρος Ινδιάνος μου είχε πει κάποια χρόνια νωρίτερα, ότι το σώμα ενισχύεται, αν μειώσουμε τον ρυθμό των αναπνοών μας και τις κάνουμε βαθύτερες.Υποθέτω, πως τα πνευμόνια μου δεν είχαν ποτέ την δύναμη, που απέκτησαν , ακολουθώντας τη συμβουλή του γέρου Ινδιάνου!
Το βράδυ ήταν ώρα προσευχής, ώρα να ευχαριστήσω τον Θεό, που όλα τα κυβερνά, που μου έδωσε την ευκαιρία με τη στέρηση που μου επιβλήθηκε με την καραντίνα, να μεταβάλλω τόσο δραστικά τις συνήθειές μου!
Πάντα ο Ινδιάνος με συμβούλευε, χρόνια πριν, να συνηθίσω να φαντάζομαι το φως να μπαίνει μέσα μου και να ενδυναμώνει τον εαυτό μου. Θα μπορούσε επίσης να λειτουργήσει, για εκείνους τους αγαπημένους που ήταν μακριά μου, και έτσι, ακόμα και αυτή η πρακτική, έγινε συνήθειά μου, να τους φαντάζομαι δηλαδή, να πλημμυρίζουν με φως και να γίνονται περισσότερο δυνατοί, κατά τη διάρκεια που αναγκαστικά ήμουν μέσα στο πλοίο.
Αντί να σκέφτομαι, όλα όσα δεν μπορούσα να κάνω, λόγω της αναγκαστικής μου παραμονής στο πλοίο, άρχισα να φαντάζομαι και να σχεδιάζω, το τι θα έκανα μόλις κατέβαινα στο τέλος της καραντίνας. Έβλεπα σκηνές κάθε μέρα, με την φαντασία μου, τις ζούσα έντονα και απόλαυσα την αναμονή. Ότι μπορείς να έχεις αμέσως, ίσως να μη σε συγκινεί ιδιαίτερα. Η προσμονή σε βοηθάει να καλλιεργήσεις περισσότερο την επιθυμία, να την κάνεις πιο ισχυρή.
Είχα στερήσει από τον εαυτό μου ζουμερά και παχυντικά φαγητά, πολλά μπουκάλια ρούμι, βωμολοχίες και κατάρες, ανούσιες χαρτοπαιξίες, υπερβολικό ύπνο και νωθρότητα.
- Πώς τελείωσε αυτό, καπετάνιε;
- Έκανα κτήμα μου τις νέες συνήθεις κι αρκετές από αυτές τις κρατάω μέχρι και σήμερα. Μπορεί η καραντίνα τον μήνα Απρίλιο να μου στέρησε την Άνοιξη εκείνης της χρονιάς, αλλά την Άνοιξη που έφερα μέσα στην ψυχή μου , κανείς δεν μπορεί να μου την στερήσει, εκτός ίσως από τον ίδιο μου τον εαυτό. Αυτός και μόνο αυτός μπορεί να την κλέψει!

Ελεύθερη Απόδοση από το Κόκκινο Βιβλίο του Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ