Ο λαγός κι οι λύκοι

Ένας λαγός έτρεχε αμέριμνος στο δάσος. Τον συναντάει ξαφνικά ένας λύκος. Καθώς ανοίγει το στόμα να τον φάει :
" Αλτ ", του φωνάζει ο λαγός. " Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Είμαι ο λαγός, που γράφει διδακτορική διατριβή με θέμα : " Η υπεροχή των λαγών έναντι των 
λύκων. "
" Τί λες; Πολύ ενδιαφέρον ", του λέει ο λύκος. " Πάμε να μου δείξεις τη δουλειά σου ".
Ξεκινάνε λοιπόν και φτάνουνε σε μια κουφάλα δέντρου. Μπαίνουν μέσα, αλλά μετά από λίγο βγαίνει από την κουφάλα μόνο ο λαγός και συνεχίζει τη βόλτα του !
Η ίδια ιστορία συνεχίζεται με πανομοιότυπο τρόπο αρκετές φορές !
Την νιοστή φορά ο λαγός βγαίνει, να περιπατήσει στο δάσος, τον προλαβαίνει ένας λύκος αλλά πριν τον φάει :
" Αλτ! Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Είμαι ο λαγός που κάνει διδακτορική διατριβή με θέμα: " Η υπεροχή των λαγών έναντι των λύκων. "
" Σοβαρά; Πάμε να μού δείξεις. "
Μπρος ο λαγός , πίσω ο λύκος, φτάνουν στη γνωστή κουφάλα. Μπαίνουν μέσα. Τί να δει ο λύκος. Ένα δωμάτιο γεμάτο χαρτιά, σημειώσεις, δισκέτες, γραφήματα.
" Τί ακαταστασία είναι αυτή, " διαμαρτύρεται ο λύκος.
" Δεν καταλαβαίνω τίποτα. "
" Ναι, " απαντάει ο λαγός, " η αλήθεια είναι, ότι στο διπλανό δωμάτιο είναι πιο σαφή τα αποτελέσματα της έρευνάς μου. "
Μπαίνουν στο διπλανό δωμάτιο και βλέπουν ένα λιοντάρι με μία κοιλιά μέχρι εκεί πάνω, να ροχαλίζει !

Ο οδηγός του σπορ αυτοκινήτου

Ένα νεαρός οδηγούσε τη νέα του τζάγκουαρ κάπως γρήγορα σε μία γειτονιά. Πρόσεχε, μην τυχόν κανένα παιδάκι ξεπροβάλει απότομα ανάμεσα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Κάποια στιγμή πιστεύοντας, πως είδε κάτι να κινείται, επιβράδυνε, αντί όμως να εμφανιστεί κάποιο παιδάκι, ένα τούβλο χτύπησε με δύναμη την δεξιά πόρτα του αυτοκινήτου του. Φρέναρε απότομα και κάνοντας όπισθεν κατευθύνθηκε στο σημείο, που το τούβλο είχε ριχτεί.
Φανερά θυμωμένος, πετάχτηκε έξω από το αυτοκίνητό του κι έπιασε ένα παιδί που βρήκε κοντά του, το έσπρωξε και το ακούμπησε με την πλάτη σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, φωνάζοντας:
« Γιατί το έκανες αυτό και ποιος είσαι; Τι νομίζεις ότι κάνεις; Αυτό είναι ένα καινούριο αυτοκίνητο και το τούβλο που πέταξες, του έκανε αρκετή ζημιά! Γιατί το έκανες; »
Το νεαρό αγόρι απολογητικά του είπε:
« Σας παρακαλώ κύριε συγχωρήστε με, αλλά δεν ήξερα, τι άλλο να κάνω! Πέταξα το τούβλο γιατί κανένας δεν σταματούσε , για να με βοηθήσει. »
Με δάκρυα να κυλάνε στο πρόσωπό του και στο σαγόνι του, το αγοράκι έδειξε πίσω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο:
« Είναι ο αδερφός μου,» είπε «το αναπηρικό του καροτσάκι αναποδογύρισε στο πεζοδρόμιο κι αυτός έπεσε στο έδαφος. Θα μπορούσατε σας παρακαλώ να με βοηθήσετε, να τον βάλουμε πίσω στο αναπηρικό του καροτσάκι; Χτύπησε όταν έπεσε και είναι πολύ βαρύς, για να τον σηκώσω μόνος 
μου. »
Ο οδηγός εμβρόντητος, προσπάθησε να συνέλθει, σήκωσε γρήγορα το ανάπηρο αγόρι και το καροτσάκι του, έπειτα πήρε ένα χαρτομάντηλο και περιποιήθηκε πρόχειρα τις πληγές του αγοριού. Με μια ματιά που του έριξε, κατάλαβε πως τα τραύματα του παιδιού ήταν επιφανειακά και δεν χρειαζότανε να πάει σε Νοσοκομείο.
« Σε ευχαριστώ, ο Θεός να σε ευλογεί, » είπε γεμάτο ευγνωμοσύνη το αγοράκι στον οδηγό.
Ο τελευταίος ταραγμένος ακόμη, απλά κοιτούσε το αγοράκι, να σπρώχνει το καροτσάκι με τον αδερφό του πάνω στο πεζοδρόμιο, πηγαίνοντας για το σπίτι τους.
Γύρισε προς τη τζάγκουάρ του αργά. Η ζημιά στο αυτοκίνητο ήταν εμφανέστατη, αλλά ο νεαρός ποτέ δεν μπήκε στην διαδικασία, να την επιδιορθώσει. Άφησε τη ζημιά να υπάρχει, για να του θυμίζει το μήνυμα:
« Μην ζεις τη ζωή σου τόσο γρήγορα, έτσι ώστε να αναγκάζεις τον άλλον, να σου πετάξει ένα τούβλο, για να τραβήξει την προσοχή σου! »
Ποτέ δεν χρειάζεται, να είσαι τόσο βιαστικός , ώστε να μην βρεις χρόνο να βοηθήσεις τον ανήμπορο , που βρέθηκε στον δρόμο σου !

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται

Δύο άγγελοι που ταξίδευαν, σταμάτησαν να περάσουν την νύχτα σε ένα σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Η οικογένεια ήταν αγενής και αρνήθηκε στους αγγέλους, να μείνουν στο δωμάτιο των ξένων της κατοικίας. Αντιθέτως, έδωσαν στους αγγέλους ένα μικρό μέρος σε ένα κρύο υπόγειο. Καθώς εκείνοι έφτιαχναν τα κρεβάτια τους στο σκληρό πάτωμα, ο μεγαλύτερος άγγελος είδε μια τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε. Όταν ο μικρότερος άγγελος τον ρώτησε γιατί, ο μεγαλύτερος απάντησε:
" Τα πράγματα δεν είναι πάντα, όπως φαίνονται !"
Την επόμενη νύχτα οι άγγελοι σταμάτησαν, για να περάσουν το βράδυ σε ένα φτωχικό σπίτι , όπου όμως οι ιδιοκτήτες , ένας αγρότης και η γυναίκα του , ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού μοιράστηκαν τη λίγη τροφή που είχαν με τους αγγέλους , παραχώρησαν σε αυτούς το δικό τους κρεβάτι και το φιλόξενο ζευγάρι κοιμήθηκε στο πάτωμα. Έτσι οι άγγελοι μπόρεσαν να έχουν μια ξεκούραστη νύχτα και να αναπληρώσουν τον ανήσυχο ύπνο , που έκαναν το προηγούμενο βράδυ.
Όταν βγήκε ο ήλιος το επόμενο πρωί, οι άγγελοι βρήκαν τον αγρότη και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα, της οποίας το γάλα ήταν το μόνο τους εισόδημα, ήταν νεκρή στο λιβάδι.
Ο μικρότερος άγγελος ήταν αναστατωμένος και ρώτησε το μεγαλύτερο, πως ήταν δυνατόν και άφησε να γίνει κάτι τέτοιο.
" Η πρώτη οικογένεια, η πλούσια, ήταν αγενής και αφιλόξενη και παρά την απαίσια συμπεριφορά τους τούς βοήθησες . Η δεύτερη οικογένεια είχε ελάχιστα και όμως ήταν πρόθυμη, να μοιραστεί τα πάντα και εσύ δεν απέτρεψες τον θάνατο της αγελάδας , που ήταν η μοναδική πηγή εισοδήματός της, " είπε ο μικρότερος άγγελος στον άλλον.
" Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται, " απάντησε ο μεγαλύτερος άγγελος. " Όταν μείναμε στο υπόγειο της πρώτης κατοικίας, πρόσεξα, πως ήταν χρυσός αποθηκευμένος σε εκείνη την τρύπα στον τοίχο. Μια και ο ιδιοκτήτης ήταν τόσο άπληστος και δεν είχε τη διάθεση να μοιραστεί την καλή του τύχη, σφράγισα τον τοίχο, ώστε να μην μπορεί να βρει το χρυσό. Εχθές τη νύχτα καθώς κοιμόμασταν στο κρεβάτι του αγρότη, ήρθε ο άγγελος του Θανάτου για την γυναίκα του κι εγώ έδωσα στη θέση της την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται."
Μερικές φορές αυτό ακριβώς συμβαίνει, όταν τα πράγματα δεν έχουν το αποτέλεσμα που προσδοκούμε . Αν έχουμε πίστη, θα πρέπει να μάθουμε να εμπιστευόμαστε τη θεία πρόνοια , ώστε να πειστούμε , ότι το κάθε αποτέλεσμα είναι πάντα προς όφελός μας. Μπορεί εκείνη τη στιγμή να μη φανερώνεται στα μάτιά μας , αλλά σίγουρα αργότερα αυτό θα γίνει φανερό και κατανοητό.

Συνήθειες ήρεμων ανθρώπων

Όταν νοιώθει κανείς πως το στρες έχει κατακλύσει τη ζωή του, υπάρχουν μερικές τεχνικές και τρόποι, που εξασκούνται από όσους έχουν καταφέρει να αποδεσμεύσουν τη ζωή τους από το βάρος του άχρηστου και αχρείαστου άγχους.
Τι ακριβώς κάνουν λοιπόν, όσοι μοιάζουν χαλαροί, όταν οι άλλοι τρέχουν πανικόβλητοι;

1. Εστιάζουν στο παρόν
Η μεγαλύτερη διαφορά όσων αγχώνονται και όσων δεν αγχώνονται είναι η ικανότητα των δεύτερων, να εστιάζουν σε όσα συμβαίνουν στην παρούσα στιγμή και να μην αναλώνονται σε όλα τα πιθανά σενάρια του μέλλοντος.

2. Εξασκούν το μυαλό τους
Χρησιμοποιούν την αυτοπαρατήρηση , το διαλογισμό, τη γιόγκα, τη συμμετοχή σε θεραπευτικές ομάδες, ώστε να είναι σε θέση να επαναφέρουν την γαλήνη και ηρεμία στο μυαλό τους.

3. Λειτουργούν διαφορετικά σε συνθήκες πίεσης
Προσεγγίζουν τις καταστάσεις με θετική διάθεση , έτοιμοι να δράσουν είτε με φυγή είτε με επίθεση και δεν αφήνουν απαισιόδοξες ή αρνητικές σκέψεις, να τους οδηγήσουν σε πάγωμα των κινήσεων και σε αδράνεια.

4. Είναι πιο ανοιχτοί στις προκλήσεις
Δεν χάνουν χρόνο αναλογιζόμενοι, μελετώντας όλα τα πιθανά σενάρια και ψάχνοντας τρόπους να αντιμετωπίσουν όλες αυτές τις πιθανότητες. Είναι πιο γρήγοροι στη λήψη των αποφάσεων και πιο δεκτικοί να αλλάξουν τα πλάνα τους, ανάλογα με το πως έχουν εξελίσσονται οι 
καταστάσεις , που αντιμετωπίζουν.

5. Αποστασιοποιούνται από τις καταστάσεις
Έχουν την ικανότητα να αποστασιοποιηθούν από μια κατάσταση και να την κρίνουν σαν εξωτερικοί παρατηρητές. Μια άσκηση που βοηθάει την αποστασιοποίηση είναι μην χρησιμοποιείτε το «εγώ» όταν αναφέρεστε στα συναισθήματά σας, αλλά το ίδιο το όνομά σας και έτσι θα αντιληφθείτε καλύτερα το παράλογο των σκέψεών σας και το αναίτιο του άγχους σας.

6. Βρίσκουν τη ρίζα του προβλήματος
Εντοπίζουν που ακριβώς έγκειται το πρόβλημα και πως μπορεί να βρεθεί άμεσα μια λύση , που θα βοηθήσει την αντιμετώπιση όσων συμβαίνουν «τώρα».

7. Ανησυχούν σε προκαθορισμένο χρόνο
Ορίζουν μια συγκεκριμένη στιγμή της ημέρας, κάθονται σε ένα συγκεκριμένο σημείο του σπιτιού και ψάχνουν λύσεις και τρόπους να βγάλουν από τη ζωή τους , ότι τους ανησυχεί και τους αγχώνει . Η οριοθέτηση χώρου και χρόνου βάζει σε τάξη τις σκέψεις, ώστε να μην τους πλημμυρίζουν μέσα στη μέρα και ακόμα όταν συμβαίνει αυτό, να τις απωθούν, αφού δεν είναι ακόμα εκείνη η ώρα για να τις διαχειριστούν.

8. Έχουν την αυτοπεποίθηση ότι θα αντιμετωπίσουν, ότι και να συμβεί
Όσοι ανησυχούν υπερβολικά για τα πράγματα, έχουν τον βασικότερο φόβο, ότι δεν θα τα βγάλουν πέρα στην περίπτωση, που όντως συμβούν όλα τα αρνητικά ενδεχόμενα που φαντάζονται.
Από την άλλη, όσοι δεν αγχώνονται προκαταβολικά, έχουν την πεποίθηση, πως ότι και να συμβεί, θα το αντιμετωπίσουν τη στιγμή που θα συμβεί και θα αγχωθούν γι’ αυτό, τότε.

9. Βλέπουν φως στο τούνελ
Ακόμα και αν μια κατάσταση μοιάζει δύσκολο να εξελιχθεί θετικά, πάντα υπάρχει αυτή η πιθανότητα και η αποδοχή αυτής της πιθανότητας είναι το στοιχείο, που διαχωρίζει όσους αγχώνονται από εκείνους που δεν αγχώνονται.

10. Κάνουν τις σωστές ερωτήσεις
Η σωστή ερώτηση είναι ο κανόνας του πέντε , που σημαίνει αν αξίζει κάτι να απασχολήσει το μυαλό για πέντε λεπτά , εφόσον είναι πιθανόν να μη το θυμόμαστε μετά από πέντε χρόνια. Αν μπορεί το ζήτημα που μας απασχολεί να έχει επίπτωση στη μελλοντική ζωή μας , τότε εξασφαλίζουμε πως κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας , με τα στοιχεία που γνωρίζουμε εκείνη τη στιγμή και ζητάμε τη φώτιση, να μη ξεχάσουμε να κάνουμε κάτι που είναι στο χέρι μας ! Αν το πρόβλημα δεν είναι κάτι επείγον, αποφασίζουμε να ασχοληθούμε με αυτό όταν έρθει η ώρα και είναι ενδεχόμενο τότε να είμαστε σε καλύτερη θέση , όσον αφορά τις ενέργειες που θα μπορούσαμε να κάνουμε.

11. Έχουν πλήρη αντίληψη των αρνητικών τους συναισθημάτων
Έχουν αντίληψη των αρνητικών συναισθημάτων που τυχόν αναπτύσσουν και μάλιστα τα χρησιμοποιούν, για να βρουν τι είναι αυτό, που αρχικά τα έχει προκαλέσει. Το συναίσθημα γι’ αυτούς είναι ένα εργαλείο και όχι ακόμα ένα πρόβλημα προς λύση.

Κουίζ . Εσύ τι θα έκανες

Μια βρετανική επιχείρηση έκανε στους υποψηφίους προς πρόσληψη την εξής «παράξενη» ερώτηση, θέλοντας να διακρίνει ανάμεσά τους τον εξυπνότερο:
« Είναι μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα, φυσάει πολύ και έχει δυνατή καταιγίδα. Εσύ οδηγείς ένα διθέσιο αυτοκίνητο και κάπου στην ερημιά περνάς μπροστά από μια στάση. Εκεί βλέπεις ότι περιμένουν το λεωφορείο τρεις άνθρωποι: Μία ηλικιωμένη γυναίκα, που φαίνεται να είναι ετοιμοθάνατη, ένας γιατρός, που σου είχε σώσει τη ζωή παλιά και μία πολύ όμορφη γυναίκα, η γυναίκα των ονείρων σου. Το αυτοκίνητο σου, μην ξεχνάς, είναι διθέσιο και πρέπει να επιλέξεις ποιον θα πάρεις. Τι θα κάνεις; »
Η συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων  έδωσε τις προφανείς απαντήσεις. Κάποιοι είπαν, ότι θα πάρουν την ηλικιωμένη, για να την πάνε στο νοσοκομείο και να τη σώσουν, άλλοι προτίμησαν το γιατρό, για να του ανταποδώσουν το καλό, που τους έκανε στο παρελθόν και ορισμένοι μόνο επέλεξαν τη γυναίκα των ονείρων τους!
Αυτός τελικά που προσελήφθη, έδωσε την παρακάτω
απάντηση :
« Θα δώσω τα κλειδιά στο γιατρό, για να πάει την ηλικιωμένη γυναίκα στο νοσοκομείο και εγώ θα περιμένω το λεωφορείο με την κοπέλα των ονείρων μου! »

Η κυρα-Μιζέρια κι ο Θάνατος

Μία φορά κι έναν καιρό, λένε, ζούσε σ’ έναν τόπο μια γριά, που τα ‘χε τα χρονάκια της. Μοναδική της συντροφιά είχε μια αχλαδιά, που μεγάλωνε κοντά στην πόρτα της καλύβας της. Ο κόσμος τη φώναζε «κυρα-Μιζέρια». Τα παιδιά της γειτονιάς της πήγαιναν και την κορόιδευαν και σαν ερχόταν η εποχή, που τα αχλάδια ωρίμαζαν, ανέβαιναν στην αχλαδιά και της έκλεβαν και τα φρούτα! Η γριά τα κυνηγούσε και τα μάλωνε, αλλά πού να τα βγάλει πέρα μαζί τους!
Της έγιναν κακός μπελάς. Και κάθε φορά που έδενε ο καρπός και βάραιναν τ’ αχλάδια στα κλαδιά γίνονταν τα ίδια: Νάσου τα παλιόπαιδα του χωριού να πηδάνε το φράχτη της, να σκαρφαλώνουν στην αχλαδιά της, να βγάζουν τα σουγιαδάκια τους, να κόβουν όλα τ’ αχλάδια, να γιομίζουν τα σακούλια τους, να δίνουν μια και να πηδάνε κάτω, να κοροϊδεύουν τη γριά και να χάνονται μέσα στους δρόμους του χωριού. Όλα αυτά την έφεραν σ’ ένα τέτοιο σημείο που δεν ήξερε πια τι να κάνει .
Στο τελείωμα μιας μέρας, εκεί που η γριά καθόταν στην αυλή κάτω απ’ την αχλαδιά της, ένας ταξιδιώτης σταμάτησε μπροστά στην καλύβα της. Τη ρώτησε αν θα μπορούσε να τον φιλοξενήσει, για τη νύχτα που ερχόταν.
Η γριά είπε στον ταξιδιώτη:
« Έλα μέσα, ξένε. Κάπου θα βρω, να σου στρώσω. »
Ο άντρας την ακολούθησε μέσα στην καλύβα της και μετά από λίγο ξάπλωσε, να κοιμηθεί. Όταν ξημέρωσε κι ετοιμάστηκε να φύγει, γύρισε προς το μέρος της γριάς και της είπε:
« Γριά! Για το καλό που μου έκανες, ζήτησέ μου οτιδήποτε θελήσεις και η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί. »
Η κυρα-Μιζέρια είπε:
« Έχω μονάχα μια επιθυμία. »
« Έλα λοιπόν, πες μου ποια είναι, ζήτησέ μου ότι θες , » είπε ο άντρας.
« Θέλω όποιος σκαρφαλώνει πάνω στο δέντρο μου, να κολλάει και να μη μπορεί να κατέβει, αν δεν του το επιτρέψω εγώ, » απάντησε η γριά.
« Πες πως έγινε, » της είπε ο ταξιδιώτης.
Πέρασε ο καιρός και τα άνθη της αχλαδιάς έδεσαν καρπό. Τα αχλάδια φάνηκαν να κρέμονται απ’ τα κλαδιά του δέντρου κι άρχισαν να βαραίνουν, ωριμάζοντας. Τα παιδιά της γειτονιάς ,όπως το είχανε συνήθεια, φάνηκαν ξανά στην αυλή της γριάς, σκαρφάλωσαν πάνω στο δέντρο, έφτασαν μέχρι την κορφή του, έκοψαν τα φρούτα, μα σαν πήγαν να κατέβουν, δεν μπορούσαν! Είχαν κολλήσει!
Άρχισαν να παρακαλούνε τη γριά να τους αφήσει να κατέβουν.
« Άσε μας γριά να κατέβουμε. Σε παρακαλούμε! Άσε μας να πάμε στις μανάδες μας! »
Η γριά όμως δεν άκουγε τίποτα. Τόσα βάσανα και ζημιές της είχαν κάνει. Στο τέλος, μετά από πολλά παρακάλια, δέχτηκε να τα αφήσει να κατέβουν από το δέντρο, αλλά με την υπόσχεση, ότι δεν θα την ξαναενοχλούσαν ποτέ πια. Τα παιδιά έκαναν ότι τους είπε και από εκείνη τη μέρα δεν φάνηκαν ξανά στην αυλή της.
Κύλησαν οι μέρες κι ένα σούρουπο εκεί που η
κυρα-Μιζέρια κάθονταν κάτω απ’ την αχλαδιά της, είδε να έρχεται κάποιος ταξιδιώτης από το δρόμο. Τα ποδάρια του λες και δεν πάταγαν στη γη, το ρούχο του γιομάτο τρύπες και κουρέλια, το πρόσωπό του σκοτεινό , μάτια δεν έβλεπες. Πλησίασε και στάθηκε μπροστά στην καλύβα της γριάς. Ήταν πνιγμένος στη σκόνη του δρόμου και λαχάνιαζε.
Η κυρα-Μιζέρια, σαν τον είδε, τον ρώτησε:
« Παιδάκι μου τίνος είσαι εσύ; Δε σε ξέρω, τι ζητάς στα μέρη μας; »
Εκείνος αποκρίθηκε:
« Γριά, είμαι ο Θάνατος και ήρθα να σε πάρω. »
Η γριά σαν τ’ άκουσε απάντησε:
« Αχ παλικάρι μου! Να ‘ξερες, πώς σε περιμένω! Και με βάρυναν πια τα χρόνια μου στην πλάτη κι άλλο πια δεν αντέχω! Πέρνα μέσα. Μα πιο μπροστά μήπως μπορείς να μου κάνεις μια τελευταία χάρη; Δε σκαρφαλώνεις λιγάκι στην αχλαδιά, να κόψεις κάμποσα αχλάδια για το δρόμο, να ‘χουμε να τρώμε; Άντε βρε παλικάρι μου που δε με βαστούν εμένα πια τα πόδια μου! »
Ο Θάνατος ξεγελιέται και σκαρφαλώνει πάνω στο δέντρο να κόψει τ’ αχλάδια. Μαζεύει και γεμίζει το σακούλι του, πάει να κατέβει μα πού! Άρχισε να φοβερίζει τη γριά, μα η κυρα-Μιζέρια δεν τον άφηνε να κατέβει με τίποτα:
« Εκεί να μείνεις για πάντα κολλημένος, αναθεματισμένε! »
Τα χρόνια πέρασαν και δεν πέθαινε κανένας πια σ’ αυτόν τον κόσμο. Υπήρχαν άνθρωποι που είχαν παραγεράσει, έφτασαν στα τελευταία τους και ένιωθαν κουρασμένοι απ’ τη ζωή. Οι άρρωστοι να βασανίζονται και να ταλαιπωρούνται, να παρακαλούν να έρθει ο Θάνατος να βρουν αναπαμό. Μα πού ο Θάνατος! Ήταν κολλημένος στην αχλαδιά της γριάς!
Όταν έφτασαν όλα αυτά στ’ αφτιά της κυρα-Μιζέριας, γυρίζει και του λέει:
« Θάνατε, δε μου λες, άμα σε απελευθερώσω, θα μου υποσχεθείς, ότι δεν θα ξανάρθεις ποτέ, να με πάρεις;»
Το σκέφτηκε καλά ο Θάνατος. Είδε και τη δουλειά που είχε μαζευτεί, τι να κάνει;
« Μια ψυχή λιγότερη τι αξία έχει; Μια παλιόγρια είναι του λόγου της, » σκέφτηκε.
« Εντάξει! Άσε με να κατέβω, » της απάντησε « και σου δίνω την υπόσχεση , που ζητάς! »
Από τότε ο Θάνατος έρχεται και φεύγει σε τούτο τον κόσμο και κάθε φορά παίρνει όσους είναι η ώρα τους, να φύγουν, όσους είναι ορισμένο, να πεθάνουν. Παίρνει πλούσιους, παίρνει φτωχούς, παίρνει άντρες και παίρνει γυναίκες, καμιά φορά ξεχνιέται και παίρνει και παιδιά, παίρνει χοντρούς και παίρνει και αδύνατους και δεν κάνει διάκριση σε κανέναν μήτε και χάρη δίνει.
Μα η κυρα-Μιζέρια από τότε, λένε, μένει για πάντα ανάμεσα στους ανθρώπους !
Κάποιοι υποστηρίζουν πως η κυρα-Μιζέρια ζήτησε , για να έχει παρέα , να μη πάρει ο Θάνατος ποτέ και την αδελφή της τη κυρα-Γκρίνια !

Πόσο κοστίζει η ανατροφή ενός παιδιού

Έχει υπολογιστεί πρόσφατα, ότι το κόστος της ανατροφής ενός παιδιού από τη γέννηση έως τα 18 χρόνια είναι περίπου 160.140 €uro. Αλλά αυτά τα 160.140 €uro δεν είναι τόσο πολλά αν τα υπολογίσεις σε:
- 8.897€ ετησίως
- 741€ μηνιαίως
- 171€ την εβδομάδα
- 24€ ανά ημέρα
- 1€ ανά ώρα
Εάν εξακολουθείς να πιστεύεις, ότι η καλύτερη συμβουλή είναι να μην έχεις παιδί και θέλεις να γίνεις "πλούσιος, " κάνεις λάθος!
Θέλεις να μάθεις τι παίρνεις σε αντάλλαγμα για τα 160.140 €uro?
- Γέλια κάτω από τα σκεπάσματα κάθε βράδυ
- Τρυφερές αγκαλιές
- Ένα χέρι να σε κρατάει
- Κάποιος να κάνετε σαπουνόφουσκες
- Κάποιος να σε κάνει, να γελάς σαν τρελός, (όπως και να ήταν η μέρα σου στη δουλειά)
- Περισσότερη αγάπη από όση η καρδιά σου μπορεί να αντέξει.
Για 160.140 €uro, θα πάψεις να μεγαλώνεις!
- Μπορείς να ζωγραφίσεις με μαρκαδόρους
- Να παίξεις κρυφτό
- Να κυνηγάς πεταλούδες και πυγολαμπίδες
- Να παίξεις με αυτοκίνητακια ή κούκλες
- Να εξακολουθείς να πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη
- Να έχεις μια δικαιολογία, να διαβάζεις παραμύθια στην ηλικία σου
- Να βλέπεις κινούμενα σχέδια
- Να πετάς βότσαλα στα κύματα της θάλασσας
- Να κάνεις μια ευχή, όταν βλέπεις ένα αστέρι να πέφτει
Δεν υπάρχει καλύτερη παράσταση για τα 160.140 €uro σου...
  Γίνεσαι ήρωας μόνο και μόνο 
- Που στολίζεις το Χριστουγεννιάτικο δέντρο
- Που μπορείς να του μάθεις πατίνια
- Που γέμισες μια πλαστική πισίνα
- Που φτιάχνεις ένα κέικ σοκολάτας
Για 160.140 €uro έχεις πρώτη θέση για:
- Το πρώτο του βήμα
- Τη πρώτη του λέξη
- Τη πρώτη του μέρα στο σχολείο
- Τη πρώτη του βόλτα με ποδήλατο χωρίς ρόδες
- Το πρώτο του ραντεβού αγάπης
- Τη πρώτη φορά στο τιμόνι
Στα μάτια του, είσαι ένας μικρός Θεός...
- Έχεις τη δύναμη να του περάσει ο πόνος με ένα φιλί, να διώξεις τα κακά τέρατα κάτω από το κρεβάτι, να παρηγορήσεις τη ραγισμένη του καρδιά, να αγαπάς χωρίς όρια.
Λοιπόν, είναι καλή συμφωνία για αυτή την τιμή ;

Η διαθήκη

Κάποιος άνδρας απεβίωσε . Ο συμβολαιογράφος είπε, πως είχε ρητή εντολή από τον αποθανόντα, να καλέσει στο άνοιγμα της διαθήκης όλους όσους παρευρέθησαν στην κηδεία.
Γιατί, άραγε;
Το γιατί το κατάλαβαν όλοι και με το παραπάνω, όταν ο συμβολαιογράφος άρχισε να διαβάζει τη διαθήκη:
'' Αγαπητοί συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες. Σας ευχαριστώ, που ήρθατε να με δείτε στην τελευταία μου επίγεια κατοικία. Ξέρετε πολύ καλά, ότι πάντα με ενδιέφερε να είμαι καλός άνθρωπος και πάντα πίστευα, ότι όσο περισσότεροι κλάψουν για μένα, τόσο πιο καλός άνθρωπος πρέπει να ήμουν. Ελπίζω να ήμουν, λοιπόν, ένας καλός άνθρωπος.
Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ, γιατί με θεωρείτε όλοι καλό άνθρωπο; Ίσως να είναι το γεγονός, ότι ποτέ στη ζωή μου δεν πείραξα ούτε μυρμήγκι. Ίσως να είναι, που σας βοήθησα όσο μπορούσα, στα χρόνια που έζησα. Μήπως όμως είναι, που τόσα χρόνια έκανα τον αφελή; Που ποτέ δεν φώναξα σε κανέναν, ότι κι αν μου έκανε; Μήπως, τελικά, προσπαθώντας να είμαι καλός με όλους, έζησα για τους άλλους και έχασα μόνος μου το νόημα της ζωής; Και μήπως δεν είναι ακόμα αργά, για να επανορθώσω;
Ναι, Χρήστο, το ξέρω ότι έκλεβες χρήματα από το ταμείο του μαγαζιού. Δε σε κατηγόρησα ποτέ γιʼ αυτό, κι ας ήξερα, πως το έκανες σχεδόν κάθε μέρα. Θα έπρεπε να σε έχω απολύσει από την πρώτη στιγμή, όπως θα έκανε ο καθένας. Παραδέξου το κι εσύ το ίδιο θα έκανες. Γιατί δεν το έκανα; Γιατί σε λυπήθηκα.
Ναι, Μαρία, το ξέρω ότι εσύ και ο Στέφανος είχατε παράλληλη σχέση, χρόνια ολόκληρα. Από την αρχή το ήξερα κι ας προσπαθούσες, να το κρύψεις. Ακόμα κι όταν χωρίσατε, εγώ σας παρηγόρησα και τους δύο, τη σύζυγό μου και τον καλύτερό μου φίλο, χωρίς να καταλάβετε, ότι τα ήξερα όλα. Θα έπρεπε να σε έχω απομακρύνει κι εσένα, Στέφανε, θα μπορούσα ακόμα και να σε έχω σκοτώσει. Γιατί δεν το έκανα; Γιατί θα γινόμουν '' κακός ,'' θα αναστάτωνα τις ζωές όλων μας. Θα έκανα κακό στα παιδιά μας, σε σας και σε μένα. Αλήθεια, εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;
Άννα, κόρη μου, τα ξέρω όλα για την έκτρωση, που έκανες με τα λεφτά, που μου ζήτησες τάχα για να βγάλεις τα έξοδά σου στη Θεσσαλονίκη, όταν σπούδαζες. Δε σου είπα ποτέ τίποτα, μόνο σου έδωσα τα λεφτά. Κι ας ήξερα ότι κάτω από τα φαρδιά σου ρούχα, μέσα από τη φουσκωμένη σου κοιλιά, υπήρχε ένα εγγόνι, που δεν θα έβλεπα ποτέ. Θα μπορούσα να σε διώξω από το σπίτι, να μη σου ξαναμιλήσω ποτέ. Γιατί δεν το έκανα; Επειδή είσαι παιδί μου, επειδή δεν ήθελα να σε πιέσω να πάρεις μια απόφαση, που δεν ήθελες να πάρεις. Εσύ τι θα κάνεις, αν αυτό συμβεί αύριο-μεθαύριο στο παιδί σου;
Χάρη, γιε μου, δεν μπορούσες να κρυφτείς από μένα. Τα ήξερα όλα από την πρώτη στιγμή. Ήξερα ότι άρχισες το κάπνισμα από το πρώτο τσιγάρο σου, ήξερα ότι έπαιρνες κρυφά τα κλειδιά του αυτοκινήτου από την πρώτη φορά, ήξερα όλες τις αλητείες, που έκανες με την παρέα σου, από την πρώτη μέχρι την τελευταία. Και δε σου είπα ποτέ τίποτα, όχι επειδή ήμουν κακός πατέρας, αλλά επειδή πίστευα, ότι θα έβρισκες το δρόμο σου από μόνος σου, όπως κι εγώ. Αλλά με απογοήτευσες, και ούτε αυτό στο είπα ποτέ. Ίσως τώρα, που δεν είμαι πια κοντά σου, μπορείς να προσπαθήσεις να επανορθώσεις και να σταθείς επιτέλους στα πόδια σου .
Στάθη, αγαπημένε μου αδελφέ το ξέρω, ότι τα λεφτά που σου έδινα δανεικά, τάχα για να πληρώσεις το νοίκι, τη ΔΕΗ και το νερό, τα έτρωγες στον Ιππόδρομο. Ήξερες, ότι δεν είχα την οικονομική δυνατότητα, να σου δίνω συνέχεια, αλλά ήξερες κι ότι ποτέ δεν σου αρνιόμουν. Και το εκμεταλλευόσουν. Ποτέ δε σου ζήτησα πίσω αυτά τα λεφτά. Και να στα ζήταγα, δεν είχες να μου τα επιστρέψεις. Αλήθεια, εσύ τι θα έκανες στη θέση μου;
Όπως βλέπετε, αγαπητοί μου, όλοι εδώ μέσα έχετε τα μυστικά σας. Εγώ πια έχω φύγει, τα μυστικά μου τα πήρε ο Χάρος μαζί με μένα. Τα δικά σας δεν θα τα πάρετε στον τάφο σας. Έστω και την τελευταία στιγμή, ελπίζω να καταλάβατε, πόσο υπέφερα για να τα έχω καλά με όλους σας, πόσο δύσκολο ήταν για μένα, να κάνω τα στραβά μάτια σε κάθε σας ατόπημα.
Και τώρα μπορείτε να ρωτήσετε τον εαυτό σας:
Τελικά ήμουν καλός άνθρωπος; Ή μήπως είμαι διπρόσωπος, ύπουλος, φίδι κολοβό; Και τελικά είναι τόσο σημαντικό, το πόσοι θα μαζευτούν, για να σε κλάψουν στην κηδεία σου; Ή είναι πιο σημαντικό να ξέρεις, ότι δε σε φωνάζουν όλοι αφελή και βλάκα πίσω από την πλάτη σου, ότι σε δέχονται και σε αγαπάνε γιʼ αυτό που είσαι και όχι γιʼ αυτό, που μπορείς να τους προσφέρεις;
Σας αφήνω να το σκεφτείτε. Έχετε όλο το χρόνο μπροστά σας. Να με θυμάστε. ''
Και αλήθεια μετά από αυτό, πώς θα μπορούσαν να μην τον θυμούνται;

Η Όαση

Κλείστε τα μάτια και προσπαθήστε να φανταστείτε, ότι είστε στην έρημο χωρίς νερό εδώ και λίγες μέρες .
Περπατάτε με τα πόδια και η καυτή άμμος σας έχει πληγώσει, το βράδυ η παγωνιά της ερήμου σας τρυπάει, σας πονάει και σκέφτεστε, αύριο πάλι τα ίδια, μα συνεχίζετε.

Εκεί που έχετε τελείως εξαντληθεί, που κατάκοποι λυγίζετε, γονατίζετε και αποφασίζετε, να μην υποφέρετε άλλο, που νοιώθετε πως δεν έχετε άλλες δυνάμεις , πως δεν αντέχετε άλλο πια , εκείνη την στιγμή λοιπόν μια αόρατη δύναμη σας σηκώνει λίγο ψηλά και σας βοηθά, να δείτε πίσω από έναν αμμόλοφο, λίγα μέτρα πιο πέρα από εσάς.

Τι φαντάζεστε ότι βλέπετε ; Τι θα θέλατε να δείτε σε αυτή την κατάσταση που βρισκόσαστε καμένοι, γδαρμένοι, πονεμένοι;

Βλέπετε μια όαση φυσικά ,  με νεράκι και μπόλικη σκιά, έχει και φαγητό  και ρούχα να αλλάξετε.

Ενώ βλέπετε μπροστά σε λίγη απόσταση την έρημο , ξαφνικά νοιώθετε όλες οι δυνάμεις να σας εγκαταλείπουν, να μη μπορείτε ούτε καν να κάνετε ένα βήμα ! Θα καθίσετε λοιπόν έτσι ανήμποροι κι απελπισμένοι;

Μάλλον  όχι. Μαζεύετε τα κομμάτια σας και με αφόρητο πόνο τραβάτε το δρόμο προς την όαση.

Κι όταν φτάνετε εκεί, μήπως ξεχνάτε τον πόνο, την απελπισία, τις κακουχίες ;

Όχι βέβαια ! Αυτά ποτέ δεν ξεχνιούνται. Θα τα θυμόσαστε πάντοτε είτε κάνοντας θετικές σκέψεις είτε κάνοντας αρνητικούς συνειρμούς .
Όταν λοιπόν νοιώθουμε  απογοήτευση , έλλειψη διάθεσης, απαισιοδοξία ας μην απελπιζόμαστε.  Ας επιτρέψουμε στον Χρόνο να μας αποκαλύψει την όαση.

Αυτό δεν σημαίνει πως θα ξεχάσουμε τον πόνο .

Αλλά η όαση είναι κάπου εδώ γύρω μας !

Η γυναίκα που διάβαζε βιβλία

Ένα πρωί στη λίμνη, ο σύζυγος επιστρέφει μετά από πολλές ώρες ψαρέματος και παίρνει έναν υπνάκο στο φορτηγάκι.
Η σύζυγος, αν και δεν γνωρίζει τη λίμνη, αποφασίζει να πάει μια μικρή βόλτα με τη βάρκα του.
Χωρίς να απομακρυνθεί πολύ, διαλέγει ένα σημείο που της φαίνεται ωραίο, ρίχνει την άγκυρα και ξεκινάει να διαβάζει το βιβλίο της.
Μετά από λίγο έρχεται ένας αστυνομικός, σταματάει τη βάρκα του δίπλα στην δική της και της λέει :
- Καλημέρα κυρία. Τι κάνετε εδώ;
- Διαβάζω ένα βιβλίο, απαντάει εκείνη, πιστεύω πως το βλέπετε.
- Βρίσκεστε σε περιοχή, που απαγορεύεται το ψάρεμα, την πληροφορεί ο αστυνομικός
- Με συγχωρείτε κύριε αστυνόμε, του απαντάει, αλλά όπως βλέπετε δεν ψαρεύω, αλλά διαβάζω ένα βιβλίο.
- Ναι, το βλέπω, αλλά είστε σε ψαράδικο σκάφος, οπότε έχετε όλον τον εξοπλισμό, για να ξεκινήσετε να ψαρεύετε οποιαδήποτε στιγμή. Με συγχωρείτε, αλλά πρέπει να με ακολουθήσετε στην ακτή και να σας κόψω πρόστιμο.
- Αν το κάνετε αυτό, θα πρέπει να σας μηνύσω για σεξουαλική παρενόχληση, αποκρίνεται η γυναίκα
- Μα, δεν σας έχω αγγίξει, δεν σας έχω καν πλησιάσει τόσο κοντά, για κάτι τέτοιο, λέει με έκπληξη ο αστυνομικός.
Η γυναίκα απαντάει:
- Ναι, το βλέπω ,αλλά έχετε όλο τον εξοπλισμό, για να ξεκινήσετε, να με παρενοχλείτε οποιαδήποτε στιγμή.
- Καλή σας μέρα κυρία μου, απαντάει ο αστυνομικός και φεύγει.
Μην διαφωνείς ποτέ με γυναίκα, που διαβάζει βιβλία. Είναι πολύ πιθανό, να είναι έξυπνη!

Αντίμετρα στις προσπάθειες μαζικής χειραγώγησης

Οι παρακάτω επισημάνσεις – προτροπές βοηθάνε στο να αμυνθούμε απέναντι σε αυτούς , που  επιχειρούν να μας χειραγωγήσουν μαζικά.

1ο: Χρησιμοποιούμε ενσυνείδητα  τα μάτια και τα αυτιά μας. Αυτό σημαίνει, ότι παρατηρούμε και κατανοούμε όσα συμβαίνουν γύρω μας και δεν καθόμαστε απλώς να τα κοιτάζουμε. Προσπαθούμε να αντιληφθούμε τους αντιπερισπασμούς και αναζητούμε εκείνο, που μπορεί να βρίσκεται πίσω από αυτό, που εκτυλίσσεται μπροστά μας. Προσπαθούμε να ανιχνεύσουμε  "νόμιμα" ψέματα, μισές αλήθειες, παραπλανητικές ερμηνείες, ανυποστήρικτα δεδομένα και "αποδείξεις", σενάρια προκατασκευασμένα. Επειδή κάποια πράγματα επαναλαμβάνονται συνεχώς με μοτίβα συνήθειας δεν σημαίνει :

α) ότι είναι αλήθεια

β) ότι είναι αδύνατο να αλλάξουν και

γ) ότι πρέπει να τα δεχθούμε.

2ο: Επαγρυπνούμε και δεν εφησυχάζουμε. Ελέγχουμε και  αντιμετωπίζουμε με επιφύλαξη  οτιδήποτε νέο και διαφορετικό αντιλαμβανόμαστε γύρω μας.

3ο: Χρησιμοποιούμε τη λογική μας , σκεφτόμαστε με το δικό μας νου, επικεντρώνοντας τη προσοχή μας, σε ότι είναι χρήσιμο και ωφέλιμο στην επιβίωση και ασφάλεια τη δική μας και του περιβάλλοντός μας, αποφεύγουμε τις παγίδες και αναγνωρίζουμε τις τεχνικές εξαπάτησης . 

4ο: Προσπαθούμε να παραμένουμε  ήρεμοι και 

γαλήνιοι. Ο πανικός είναι ο χειρότερος σύντροφος. 

Ήδη κάποιοι από εμάς αντιμετωπίζουν ακραίες 

συνθήκες, τις οποίες ενδεχομένως  όλοι, αργά ή 

γρήγορα, θα αντιμετωπίσουμε σε αυτούς τους 

προβληματικούς καιρούς. Πρέπει να διατηρήσουμε το 

νου μας ψυχρό σαν πάγο και κοφτερό σαν ξυράφι. 

Αυτό θα το κατορθώσουμε όταν κατανοήσουμε τα 

πράγματα προτού τα δούμε να συμβαίνουν. Ο 

πανικός είναι πάντοτε το αποτέλεσμα ενός ξαφνικού και ακραίου κινδύνου, τον οποίο δεν αναμέναμε. Με άλλα λόγια, το αποτέλεσμα ενός κινδύνου, που δεν προβλέψαμε.

5ο: Ενεργούμε μεθοδικά και διεξοδικά. Όταν 

διακινδυνεύονται πολλά, η καλύτερη σκέψη μας, να 

δράσουμε πάση θυσία, είναι πάντα καλύτερη από το 

να μην ενεργήσουμε καθόλου, ακόμα και αν αυτό 

προϋποθέτει κάποιο ρίσκο. Σε δύσκολες καταστάσεις 

το ρίσκο είναι αναπόφευκτο.

6ο: Παραμένουμε αισιόδοξοι με θετική σκέψη , 

επιμένουμε πως είναι καλύτερο να βλέπουμε, πως 

δεν είναι άδειο ένα ποτήρι , μέσα στο οποίο υπάρχει έστω και ελάχιστη ποσότητα υγρού , επειδή πάντοτε είναι καλύτερη έστω η ελάχιστη ποσότητα από τη μηδενική ποσότητα. Δεν εγκαταλείπουμε ποτέ , όσο σκεφτόμαστε και έχουμε δυνατότητες δράσης και ανταπόκρισης .

Και κάτι σημαντικό, όταν έχουμε πίστη μέσα μας, τότε ξέρουμε, ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι απλά το κλείσιμο ενός κεφαλαίου ενός πολύ μεγάλου βιβλίου. Εξάλλου, αν το δούμε πιο μακροπρόθεσμα, ο κόσμος μας έτσι κι αλλιώς κάποτε θα τελειώσει.

7ο: Μοιραζόμαστε τις γνώσεις και πληροφορίες με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους και γείτονες. Στον παράξενο και επικίνδυνο κόσμο που ζούμε σήμερα, μια από τις καλύτερες μορφές αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας συνίσταται, στο να τους βοηθήσουμε να αφυπνιστούν. Όσο πιο πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν αφυπνιστεί, τόσο το καλύτερο για αυτούς ως άτομα, αλλά επίσης τόσο το γρηγορότερο θα διαμορφώσουμε την απαραίτητη εκείνη μάζα ανθρώπων, που θα σκέφτεται ελεύθερα και ανεξάρτητα.

8ο: Κρατάμε ψηλά στις προτεραιότητές μας και υπερασπιζόμαστε τις αξίες μας, την οικογένεια, τους φίλους, την πατρίδα μας , την πίστη μας στον Θεό. Αντιμαχόμαστε  τη σημερινή σκοτεινή, καταθλιπτική, αποκαρδιωτική, απελπιστική μηδενιστική θεώρηση του κόσμου.
Παρατηρούμε το Σύμπαν και όλα τα θαυμαστά πράγματα που περιέχει. Ερχόμαστε σε επαφή και γνωρίζουμε  τα καλύτερα έργα, που δημιούργησε ο Άνθρωπος .
Διαβάζουμε καταξιωμένους συγγραφείς , ερχόμαστε σε επαφή με πνευματικούς μύστες , μελετάμε ιερά βιβλία , ακούμε συνθέσεις κλασικών συνθετών , βλέπουμε εικαστικά αριστουργήματα.
Συνεχίζουμε σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, να αναζητάμε το Άγιο Δισκοπότηρο. Δεν δεχόμαστε από κανέναν, να δηλώνει πως μας παραχωρεί τα δικαιώματά μας , επειδή αν το δεχτούμε αυτό, τότε θα δεχτούμε πως ο ίδιος έχει τη αρμοδιότητα, να μας τα αφαιρέσει. Σαν παιδιά του επίγειου Σύμπαντος, τα δικαιώματά μας είναι αναφαίρετα και δωρισμένα από τον Θεό.

9ο: Υπερασπιζόμαστε την περιουσία μας, το σπίτι μας και το εισόδημά μας. Μια πολλή πρακτική πρόταση. Το σπίτι μας και το χώμα που πατάμε είναι δικά μας. Η οικογένεια και τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι το πιο ανεκτίμητο πράγμα, που έχουμε. Η υπεράσπισή τους με όλα τα μέσα που διαθέτουμε, την οποιαδήποτε στιγμή που ο οποιοσδήποτε, όσο ισχυρός και αν είναι, προσπαθήσει να μας τα αρπάξει με τη βία, δεν παύει να είναι πάντα μια πράξη νόμιμης αυτοάμυνας, ανεξάρτητα από οτιδήποτε ενδεχόμενα αντίθετο επιτάσσει ο ανθρώπινος Νόμος. Η υπεράσπιση αυτή αντιπροσωπεύει μια εκδήλωση της βούλησής μας, να ασκούμε τη δική μας ατομική κυριαρχία.

Η επιταγή

Ένας επιχειρηματίας ήταν βαθιά χρεωμένος και δεν έβλεπε, με ποιο τρόπο θα μπορούσε να βρει μια διέξοδο στα οικονομικά του προβλήματα.
Καθόταν μόνος και απελπισμένος σε ένα παγκάκι, όταν τον πλησίασε ένας ηλικιωμένος άνδρας.
" Βλέπω, ότι σε απασχολεί κάτι, " τού είπε ο ηλικιωμένος.
Αφού άκουσε την ιστορία και τα προβλήματά του, τού είπε:
"Πιστεύω, ότι μπορώ να σε βοηθήσω. "
Τον ρώτησε πώς τον λένε και του υπέγραψε μια επιταγή, που την έβαλε στο χέρι του λέγοντας :
" Πάρε αυτά τα χρήματα. Χρησιμοποίησέ τα όσο μπορείς περισσότερο παραγωγικά , για να καταφέρεις να ορθοποδήσεις οικονομικά. Πιστεύω, πως μέσα σε ένα χρόνο, θα τα έχεις καταφέρει. Θέλω λοιπόν, να με συναντήσεις εδώ ακριβώς σε ένα χρόνο από σήμερα και να μου επιστρέψεις τα χρήματά μου. Η διαίσθησή μου λέει, πως μπορώ να σε εμπιστευτώ και πως δεν θα με απογοητεύσεις ! "
Αμέσως μετά ο ηλικιωμένος άνδρας σηκώθηκε και έφυγε με γρήγορα βήματα, αφήνοντας αποσβολωμένο τον επιχειρηματία , που δεν μπορούσε να πιστέψει στην καλοτυχία του !
Ακόμη περισσότερο όταν είδε έκπληκτος το ποσό των $500,000, να είναι γραμμένο στην επιταγή και από κάτω να φαίνεται ξεκάθαρο το ονοματεπώνυμο John D. Rockefeller. Γνώριζε πως η οικογένεια Ροκφέλλερ ήταν από τις πλουσιότερες οικογένειες στον κόσμο !
Σκέφτηκε, ότι θα μπορούσε να εξαφανίσει όλες του τις οικονομικές έγνοιες με αυτή την επιταγή. Παρόλα αυτά αποφάσισε να μη ξοδέψει ούτε ένα σεντ από τα χρήματα της επιταγής , αλλά να την φυλάξει στο χρηματοκιβώτιό του και να χρησιμοποιήσει τα χρήματά της μόνο στην περίπτωση , που δεν είχε διαφορετική εναλλακτική επιλογή.
Η γνώση και μόνο ότι τα χρήματα υπήρχαν, του έδωσε τη δύναμη να σκεφτεί τρόπους και να σώσει την επιχείρησή του από τους δανειστές και τα χρέη. Είχε υψηλό ηθικό, περισσότερη αυτοπεποίθηση και έτσι, κατάφερε να διαπραγματευτεί καλύτερες συμφωνίες και να επεκτείνει τη διάρκεια των δανείων και των υποχρεώσεών του. Στη συνέχεια, κατάφερε να κλείσει νέες δουλειές, να αυξήσει τις πωλήσεις του και σταδιακά, κατάφερε να αποπληρώσει και να εξοφλήσει όλους του τους δανειστές.
Ακριβώς μετά από ένα χρόνο, επέστρεψε στο παγκάκι που είχε συναντήσει τον ηλικιωμένο, έχοντας μαζί του την επιταγή, που δεν είχε εξαργυρώσει. Την ώρα που είχαν συμφωνήσει, εμφανίστηκε ο γέροντας.
Τη στιγμή που ο επιχειρηματίας ετοιμαζόταν να του επιστρέψει την επιταγή και να του διηγηθεί την επιτυχία του, μια νοσοκόμα τρέχοντας ήρθε και άρπαξε τον γέροντα.
" Χαίρομαι που τον πρόλαβα, " φώναξε στον επιχειρηματία η νοσοκόμα. " Ελπίζω να μην σας ενόχλησε. Συνηθίζει να φεύγει από το άσυλο ηλικιωμένων, που τον φιλοξενούμε και πηγαίνει και λέει στον κόσμο, ότι είναι ο John D. Rockefeller! "
Και με αυτά τα λόγια, πήρε η νοσοκόμα τον ηλικιωμένο από το μπράτσο και απομακρύνθηκαν.

Νίκος Τσιφόρος – Ελληνική Μυθολογία

Κάποιος είπε ότι σήμερα οι Έλληνες είναι ένας λαός μεταπρατών. Ίσως να τον ενόχλησε η ναυτιλία μας, δυσανάλογα μεγάλη για τη χώρα τούτη δω, τη μικρή και ασήμαντη. Ε, λοιπόν, πάντα ήτανε ένας λαός μεταπρατών οι Έλληνες.

Η γη της Ελλάδας , σκουπιδαριό του Θεού, που πέταξε 
όσα βράχια του περισσεύανε άμα κι έφτιασε την Ευρώπη, φτωχιά, ντούρα και περήφανη, δεν έδινε απλόχερα τον καρπό της για να θρέψει τον κόσμο της.

Η ελιά φύτρωνε πάνω στις απότομες πλαγιές, για να καλύψει το έλλειμμα από τα αραιά κοπάδια με λίπος φυτικό. Ίσως νάτανε και το κλίμα, που την ανάγκασε να φυτρώνει σε τούτες τις Μεσογειακές άκρες. Μπόλικο το σταφύλι, λιγοστό το σιτάρι.

Όμως κανένας Έλληνας δεν σκοτίστηκε για την φτώχεια της γης του. Τη γλέντησε τούτη τη φτώχεια. Στη μεγάλη, τη δυνατή Αθηναϊκή Δημοκρατία, τότε τον χρυσό καιρό της, οι « ελεύθεροι πολίτες » περνάγανε κοτσάνι με φακή, κρασάκι και κριθαρένιο ψωμί. Αραιή και γιορταστική ήτανε η καλοφαγία.

Το μόνο που δούλευε άφθονα και πληθωρικά ήτανε 

« ο νους », η σκέψη, το πνεύμα. Και το αντριλίκι, που αντιμετώπιζε νικηφόρα ορδές από Ασιάτες επιδρομείς, σε δυσανάλογους αλλά νικηφόρους αγώνες.

Αντίθετα με τη Ρώμη, την Ελλάδα δεν την έφαγε ο πλούτος. Την έφαγε το μυαλό της. Που δημιούργησε διαμάχες ανάμεσα στους Έλληνες και τους έβαλε να μαλώνουνε μεταξύ τους. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήτανε η αρχή του τέλους της. Οι τέσσερις σταθμοί της καταστροφής της: Πόλεμος Αθήνας – Σπάρτης, πρόωρος θάνατος του Αλέξανδρου, Βυζαντινή παπαδοκρατία, Μικρασιατική καταστροφή. Ένα από τα τέσσερα ήτανε ικανό να την βουλιάξει. Ήρθανε και τα τέσσερα ακριβώς τη στιγμή που σηκώναμε κεφάλι.

«Καλημέρα μεγάλοι και εντιμότατοι ημών σύμμαχοι και προστάτες», αλλά φταίμε κι εμείς. Έχουμε, βλέπεις, πολύ ανεπτυγμένη την ανεξαρτησία, την πρωτοβουλία και το πνεύμα της αρχομανίας. Και δεν πρόκειται να διορθωθούμε ποτέ. Αυτό είναι το δράμα μας.

Ν. Τσιφόρος - Το κοροϊδιλίκι των θρησκειών

Το κοροϊδιλίκι των ανθρώπων, πάνω στο οποίο βασίζεται κάθε θρησκεία, είναι πανομοιότυπο από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα. 

Σε φωνάζει: « Άνθρωπε, σου λέει, εσύ είσαι το κέντρο της γης, έτσι;» Και συ είσαι το κέντρο της γης. Μάλιστα. Από σένα ξεκινάει το βλέμμα και φτάνει μέχρι απάνω στα ακίνητα παγωμένα αστέρια, από σένα ξεκινάει η ακοή, που πιάνει το τραγούδι των φύλλων και τη μουσική τού Τσαϊκόφσκυ, από σένα ξεκινάνε οι πόθοι, ο φόβος τού αύριο, τα γενετήσια ένστικτα, η απληστία, το μίσος να καταστρέψεις, η λαχτάρα να δημιουργήσεις, ο αγώνας να διατηρηθείς, όλα από σένα, κι εδώ μέσα στο στήθος σου, δεξιότερα από την καρδιά, νιώθεις ένα τόσο δα πραματάκι, που είναι κάποιο πουλάκι από άνεμο και το λένε ψυχή, να θέλεις και να μη θέλεις, το πιστεύεις στο τέλος, ότι εσύ είσαι το κέντρο της δημιουργίας του Σύμπαντος και την ψωνίζεις, ότι είσαι σπουδαίος και μέγας, και το σκέφτεσαι μέσα σε κείνο το μυστήριο ραντάρ που λέγεται «υποσυνείδητο».

– Ναι, ρε, εγώ είμαι. Μάλιστα, εγώ. Βεβαίως. Πώς; Τι;
Σου ΄δωσε το χρυσό χάπι η θρησκεία, η όποια θρησκεία και να ΄ναι και γελάει μέσα της και σου κάνει απ΄ όξω της:
– Τα βλέπεις, ρε μπαγάσικο;
Και ξαφνικά, εκεί που είσαι καταυχαριστημένος γιατί έγινες κέντρο, σου ρίχνει ένα φάσκελο:
– Να, κόπανε.
Απορείς, το λοιπόν. « Παρακαλώ, πώς φασκελώνετε ένα κέντρον της δημιουργίας; Να έχετε και ανατροφή. »

Η θρησκεία ξεκαρδίζεται αναιδέστατα μέσα στα μούτρα σου.
– Θα πεθάνεις, ρε κόπανε.
Εδώ σου κόβονται τα ποδάρια. Κιτρινίζεις.
– Ορίστε;
– Θα πεθάνεις, ρε.
Κακιά η κουβέντα, να φας τη γλώσσα σου και κουνήσου από τη θέση σου, έλα όμως που ‘ναι κι αλήθεια…
– Μάλιστα, θα πεθάνεις, λέει η θρησκεία, και τα λουλούδια θ΄ ανθίζουνε την άνοιξη και θα κυλάνε ασημόνερα τα ρυάκια και θα γυρίζουνε τα ντονέρια να σπάνε μύτες και θα φοράνε τα κορίτσια λιλά φορέματα. Όλα θα είναι όμορφα, φωτεινές ρεκλάμες, αυτοκίνητα, πικνίκια, πεταλούδες που χορεύουνε γύρω από το φως.
Διάλος τον πατέρα του! Για σκέψου! Πάλι θα υπάρχουνε αυτά και συ τίποτα, θα σ΄ έχουνε χώσει στη γη, κει πέρα σε κάνα αχάριστο νεκροταφείο, στην αρχή θα ΄ρχεται η στοργή να σ΄ ανάψει κάνα παλιοκάντηλο και να σου πούνε τρισάγιο, μετά θα σε ξεχάσουνε, και οι κοντινές σου στοργές θ΄ αρχίσουνε να χαμογελάνε δειλά για να το φτάσουνε αργότερα στο μπασαδούρικο χάχανο, τίποτις κοπρόσκυλα μπορεί να κατουράνε τον τάφο σου, και πιομετά, σε δυο γενεές, κανένας δεν θα σε μελετάει -ποιος μελετάει τον προπάππο του;- και δεν θα μείνεις, βλάκα μου, ούτε καν «σποδός αναμνήσεων» στον κόσμο.
Τώρα σε μαγγώνουνε οι κρυάδες.
– Ωχού! Ρε, τι πάθαμε.
Εδώ σε περιμένει η θρησκεία. Να σε ρίξει, μέσα στη στέρνα με την απελπισία και τώρα σου δίνει το χέρι.
– Έλα.
– Τι;
– Έλα, ρε κορόιδο, δεν θα πεθάνεις, δεν σ΄ αφήνω εγώ.
– Σοβαρά;
Και σ΄ ανοίγει μια πόρτα και σε μπάζει ο Χριστιανός σ΄ έναν παράδεισο γαλαζοπεριβολάτον, και ο Μουσουλμάνος σ΄ έναν παράδεισο μελοπιλαφάτο, και ο Ινδουιστής σε μια νιρβάνα τής απόλυτης γαλήνης, και το κάθε κέρατο τον έχει φτιάξει τον παράδεισο με δικό του σκηνογράφο και τον ρεκλαμάρει πια σαν τουριστικό γραφείο « Βιζιτέ λε Καναρί, » τέτοια ωραία πράματα.
Εσένα δεν σου πάει, κύριε, να χαθείς εσύ και να γίνεις χώμα και, σύμφωνα με το νόμο τής αφθαρσίας τής ύλης, να γυρίσουνε τα υλικά σου στη γη, « πωλούνται παλαιά υλικά εκ κατεδαφίσεως » και η ψυχή σου να ενωθεί και πάλι μέσα στο μεγάλο ρευστό του Σύμπαντος και να χαρμανιάσει με δαύτο και να χάσει το εγώ της. Γιατί θάνατος τούτο θα πει: « Να χάσεις το εγώ σου. » Και επειδή θέλεις να υπάρχεις μέσα σε όλα τούτα, που ξέρεις ότι υπάρχουνε, το δίνεις το ξερό σου.
– Αμάν, βγάλε με και ότι θέλεις.
Σε κέρδισε η θρησκεία τώρα που είσαι ζωντανός, γιατί πεθαμένο σ΄ έχει δια βίου. Κι από δω και πέρα, σε κουμαντάρει όπως τη συμφέρει αυτήνε. Άμα είναι ζόρικα, δεν έχει μονάχα λουλουδοπερίβολα. Έχει και κλιβάνους. Σε χώνει μέσα και γκιουβετσιάζεις εις τους αιώνας των αιώνων. Και σε τρομάζει:
– Πρόσεχε τώρα. που είσαι ζωντανός κι είναι καιρός να κάνεις κείνα που λέω γω, αλλιώς σε βλέπω με σκορδάκι στο φούρνο.
Κι άμα σου βαστάει, κάνε κι αλλιώς.
Αυτό είναι. Κάποιος είπε: « Η θρησκεία είναι μια εταιρία, που εκδίδει μετοχές επί ανύπαρκτων μεταλλείων. » Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά θαρρώ, πως το είπα εγώ. Και κανένας δεν παίρνει μερίσματα από τούτες τις μετοχές, αλλά μόνο το διοικητικό συμβούλιο τούτης τής εταιρίας τρώει καλά. Κι αυτό θαρρώ, πως το είπα πάλι εγώ και είμαι κολασμένος, το ξέρω !

Το εγχειρίδιον του καλού οδοιπόρου

1. Το μονοπάτι αρχίζει πάντα από μια διασταύρωση.
Εκεί θα σκεφτείς ποια κατεύθυνση είναι κατάλληλη για σένα.

2. Το μονοπάτι δεν διαρκεί για πάντα.
Κάποια μέρα θα φτάσεις στο τέρμα του. Να είσαι πάντα προετοιμασμένος να αναχωρήσεις.

3. Τίμα το μονοπάτι που διάλεξες.
Ήταν δική σου η απόφαση και η επιλογή.

4. Να είσαι εφοδιασμένος με τα κατάλληλα εργαλεία.
Να γνωρίζεις ποιο ταιριάζει στην κάθε στιγμή.

5. Το μονοπάτι έχει μπροστά και πίσω.
Μερικές φορές ίσως χρειαστεί να κάνεις κάποια βήματα πίσω, επειδή έχασες κάτι.

6. Πρόσεχε το μονοπάτι σου.
Και μετά όλα όσα βρίσκονται γύρω του. Η προσοχή και η συγκέντρωση είναι θεμελιώδη ζητήματα. Μην αποσπάται η προσοχή σου από τα ξερά φύλα που πέφτουν από τα δέντρα.

7. Να είσαι υπομονετικός.
Μερικές φορές θα χρειαστεί να κλείσεις τις τρύπες, που άνοιξε η βροχή, μην απογοητευτείς. Είναι μέρος του ταξιδιού.

8. Τα μονοπάτια διασταυρώνονται.
Δίνε προσοχή σε συμβουλές, αλλά τις αποφάσεις να τις παίρνεις μόνος σου. Είσαι ο μόνος υπεύθυνος του μονοπατιού σου.

9. Η φύση ακολουθεί τους δικούς της κανόνες.
Έτσι, να είσαι προετοιμασμένος για ξαφνικές αλλαγές.
Νεροποντές μέσα στο καλοκαίρι και θύελλες μέσα στο χειμώνα. Μην παραπονιέσαι για τα χαρακτηριστικά των εποχών.

10. Κάνε το μονοπάτι να καθρεφτίζει τον εαυτό σου.
Μην αφήσεις τους άλλους να σε επηρεάσουν με τον τρόπο. που ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι. Άκου το τραγούδι της ψυχής σου και άφησέ το να αντιλαλεί σε κάθε στροφή του δρόμου σου.

Γιατί τα σκυλιά ζουν λιγότερο

Γιατί τα σκυλιά ζουν λιγότερο από τους ανθρώπους;
Εδώ είναι η απάντηση (από έναν 6χρονο):
Ως κτηνίατρο, με κάλεσαν να εξετάσω έναν 13 χρονο ιρλανδικό ποιμενικό, που τον έλεγαν Belker.
Η οικογένεια του σκύλου, ο Ρον, η γυναίκα του Λίζα και ο μικρός τους γιος, Σέιν, ήταν πολύ δεμένοι με τον Belker και ήλπιζαν για ένα θαύμα.
Εξέτασα τον Belker και ανακάλυψα, ότι πέθαινε από καρκίνο. Είπα στην οικογένεια, ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για τον Belker και προσφέρθηκα να κάνω τη διαδικασία της ευθανασίας στο σπίτι τους.
Την επόμενη μέρα ένιωσα ένα οικείο συναίσθημα στο λαιμό μου, όταν ο Belker ήταν περικυκλωμένος από την οικογένεια του. Ο Σέιν φαινόταν τόσο ήρεμος, που χάιδευε το σκυλί του για τελευταία φορά και αναρωτιόμουν, αν μπορούσε να καταλάβει, τι επρόκειτο να συμβεί. Σε λίγα λεπτά, ο Belker αποκοιμήθηκε ειρηνικά και δεν θα ξυπνούσε ποτέ ξανά.
Το μικρό αγόρι φαινόταν να δέχεται τη μετάβαση χωρίς δυσκολία. Συζητούσαμε λοιπόν και αναρωτιόμασταν, γιατί η ζωή των σκύλων διαρκεί πολύ λιγότερο από των ανθρώπων, με αποσκοπό να δώσω μια απάντηση για το θέμα στα παιδιά της οικογένειας.
Αυτό που είπε τότε ο μικρός Σέιν, με εξέπληξε. Δεν είχα ακούσει ποτέ πιο καθησυχαστική εξήγηση από αυτό. Αυτή η στιγμή άλλαξε τον τρόπο μου, στο πως θα βλέπω τη ζωή.
Είπε:
« Ερχόμαστε στον κόσμο για να μάθουμε να αγαπάμε τους άλλους όλη την ώρα και να είμαστε καλοί άνθρωποι σωστά; Ε λοιπόν, αφού τα σκυλιά έχουν ήδη γεννηθεί, γνωρίζοντας πως να τα κάνουν όλα αυτά, δεν χρειάζεται να μείνουν, για όσο μένουμε εμείς στην ζωή. »
Αν δούμε τον σκύλο σαν έναν αληθινό δάσκαλο, θα μάθουμε πράγματα, όπως τα εξής:
•Όταν οι αγαπημένοι μας έρχονται σπίτι, πάντα θα πρέπει να τρέχουμε να τους υποδεχτούμε, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε, πως τα φέρνει όλη ζωή και αν θα ξανά έχουμε αυτή την ευκαιρία.
•Ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε την ευκαιρία, να κάνουμε μια βόλτα.
• Πάντα πρέπει, να ψάχνουμε ήρεμες στιγμές για φρέσκο αέρα και βόλτες στην φύση.
• Πρέπει να τρέχουμε, να χορεύουμε και παίζουμε καθημερινά.
• Να αφήνουμε τους ανθρώπους να μας « αγγίζουν. »
• Να αποφεύγουμε το « δάγκωμα » όταν μόνο ένα
« γρύλισμα » θα ήταν αρκετό, για να επιφέρει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα.
• Στις ζεστές μέρες ή στις μέρες με πολλή κούραση να πηγαίνουμε βόλτες με τους δικούς μας ανθρώπους, να χαιρόμαστε κάθε στιγμή, ακόμη και να ξαπλώνουμε στο γρασίδι και να κυλιόμαστε σαν μικρά παιδιά.
• Και το πιο βασικό : Όταν κάποιος θα έχει μια άσχημη μέρα, πρέπει να παραμένει σιωπηλός, να μην ξεσπάει στους δικούς του, λέγοντας πράγματα, που έπειτα θα μετανιώσει.
Εδώ είναι το μυστικό της ευτυχίας, που μας δίδαξαν τα σκυλιά μας, από την πρώτη κιόλας μέρα, που ήρθαν στην ζωή μας, χαμόγελο και αγάπη, χαρά και καλοσύνη.

Τα πέντε βήματα της συγχώρεσης 

H συγχώρεση είναι μια σημαντική προϋπόθεση, για να ελευθερωθούμε από το παρελθόν, που μας κρατά δέσμιους. Όσο αντιστεκόμαστε, στο να συγχωρέσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας για τα λάθη ή τις πράξεις που έχουν γίνει, τόσο είμαστε δέσμιοι του παρελθόντος.
Όταν δεν συγχωρούμε τους άλλους, υποφέρουμε από τις αρνητικές επιπτώσεις, που έχουν πάνω στο σώμα και τον νου  τα αρνητικά  συναισθήματα. Το ίδιο συμβαίνει και όταν δεν συγχωρούμε τον εαυτό μας.
Τα συναισθήματα της αδικίας, της απογοήτευσης, του θυμού και του μίσους έχουν μια πολύ ισχυρή αρνητική επίδραση στο νευρικό και στο ενδοκρινικό μας σύστημα και κατ’ επέκταση στο αμυντικό μας σύστημα.
Όταν τα συναισθήματα αυτά παραμείνουν για πολύ καιρό μέσα μας, δημιουργούν πολλά ψυχοσωματικά συμπτώματα.
Όταν καλλιεργούμε και αναμασάμε  συναισθήματα αδικίας, θυμού ή μίσους προς ένα άτομο, τότε εμποδίζουμε τη δική μας ευτυχία, όχι την ευτυχία του άλλου. Περιορίζουμε τη δική μας πραγματικότητα, όχι τη δική του.
H συγχώρεση, όμως, δεν πρέπει να είναι επιφανειακή ούτε βεβιασμένη. Η πορεία της αληθινής συγχώρεσης έχει πέντε στάδια:
1. Χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιήσουμε και να δεχτούμε την ύπαρξη των συναισθημάτων του πόνου, της πίκρας, της αδικίας, του θυμού, της ενοχής ή της ντροπής, που υπάρχουν ακόμη στο υποσυνείδητο ή στο παιδί, που κρύβουμε μέσα μας.
2. Μετά θα χρειαστεί να εκφράσουμε και να απελευθερώσουμε αυτά τα συναισθήματα με διάφορους τρόπους έκφρασης και εκτόνωσης. H εκτόνωση αυτή μπορεί να ξεκινήσει, με το να γράφουμε γράμματα, στα οποία εκφράζουμε τα παράπονά μας, τον πόνο, τον θυμό μας. Δεν χρειάζεται να δώσουμε τα γράμματα αυτά σε κανέναν, απλώς να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας μέσα από αυτά. Μπορούμε να διαβάζουμε τα γράμματα αυτά, μέχρι να μην νιώθουμε πια τόση φόρτιση, με αυτά που διαβάζουμε.
Επίσης, μπορεί η εκτόνωση να γίνει με άλλους τρόπους όπως με το κλάμα, με το να χτυπάμε ένα μαξιλάρι, με τον χορό, με το ψυχόδραμα και με διάφορες άλλες μορφές δημιουργικής έκφρασης.
3. Όταν αποδεσμεύσουμε την ενέργεια, που συνδέεται με αυτά τα συναισθήματα (αυτό μπορεί να μας πάρει από μερικές μέρες μέχρι μερικά χρόνια), τότε είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στο στάδιο της κατανόησης.
H κατανόηση έχει τρεις πλευρές.
Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι:
α. Oι άλλοι νιώθουν ανασφάλεια και πολλές από τις πράξεις και τις συμπεριφορές τους είναι βασισμένες στον φόβο, στην ανασφάλεια και στην ανάγκη επιβεβαίωσης.
β. H αξία και η ασφάλειά μας είναι μέσα μας και δεν απειλούνται ποτέ , ούτε τότε , ούτε τώρα από τη συμπεριφορά του άλλου.
γ. Μέσα σε ένα σύμπαν με τάξη και αρμονία , ακόμα αν δεν μπορούμε να τη δούμε , πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος, που το κάθε τι συμβαίνει. Μπορούμε να αξιοποιήσουμε κάθε γεγονός σαν ευκαιρία, να δυναμώσουμε τον εαυτό μας.
Αυτή η αλήθεια δεν μας αποτρέπει, από το να περιμένουμε και να ζητάμε από τους ανθρώπους, να μας συμπεριφέρονται με σεβασμό. Ούτε μας απαλλάσσει από τον βασικό ηθικό κώδικα, ότι δηλαδή πρέπει να κάνουμε στους άλλους, μόνο αυτό που θα θέλαμε να κάνουν αυτοί σε μας.
Σημαίνει, όμως, ότι είναι λογικό και έξυπνο να συγχωρέσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας για το παρελθόν.
4. Αφού κατανοήσουμε, είμαστε τότε έτοιμοι να συγχωρήσουμε (τους άλλους και τον εαυτό μας). Συγχωρώ σημαίνει: «χωράω μαζί» ή «έχω ένα χώρο μέσα μου για τους άλλους». Και αυτό σημαίνει, ότι είμαι ανοιχτός προς αυτούς.
5. Το τελευταίο στάδιο είναι να νιώσουμε αγάπη γι’ αυτό το άτομο και να ευχηθούμε ότι καλύτερο για την εξέλιξή του.
Τα κύρια εμπόδια για τη συγχώρεση είναι:
1. Νιώθουμε ακόμη ευάλωτοι προς αυτό το πρόσωπο, φοβόμαστε ότι θα πληγωθούμε ξανά και γι’ αυτό θέλουμε, να κρατήσουμε μια απόσταση. Το να μη συγχωρέσουμε, μας επιτρέπει να κάνουμε ακριβώς αυτό και μας δίνει τη δικαιολογία να αφήνουμε τον άνθρωπο αυτόν «έξω από την καρδιά μας». Συνήθως υποσυνείδητα χρειαζόμαστε μια τέτοια δικαιολογία, για να διατηρήσουμε μια αρνητική εικόνα του ανθρώπου αυτού, συνεχίζοντας να θυμόμαστε μόνο τα αρνητικά του γνωρίσματα και να αγνοούμε τα θετικά του. M’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε να είμαστε « δικαιολογημένοι », κρατώντας γερά τα αρνητικά μας συναισθήματα και αρνούμενοι να συγχωρήσουμε. Αυτό, όμως, είναι κάτι αφύσικο για τον εσώτερο εαυτό μας.
2. Άλλο εμπόδιο είναι, ότι συγχέουμε, το να συγχωρήσουμε κάποιον, με το να παραδεχτούμε, ότι έχει ή είχε δίκιο και εμείς άδικο. Πιστεύουμε ότι σε μια διαμάχη, μόνο ένα πρόσωπο μπορεί να έχει δίκιο. Πιστεύουμε ότι, όταν τον συγχωρέσουμε, είναι σαν να λέμε « έχεις δίκιο και εγώ άδικο. » Πρέπει να καλλιεργήσουμε την αλήθεια, ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι αντίληψης οποιασδήποτε κατάστασης και μπορούμε να συγχωρέσουμε κάποιον, ακόμη κι όταν είναι φανερά φταίχτης. Αυτή είναι η ουσία της συγχώρεσης. Αλλά εμείς θέλουμε από τον άλλο, να παραδεχτεί, ότι είχε άδικο. H αληθινή συγχώρεση δεν το θέτει αυτό σαν προϋπόθεση. Συγχωρεί, ακόμη και όταν ο άλλος δεν παραδέχεται το σφάλμα του.
3. Σε μερικές περιπτώσεις το να μη συγχωρούμε κάποιον είναι ένας αμυντικός μηχανισμός, τον οποίο χρησιμοποιούμε για να καλυφθούμε. Για παράδειγμα, το να μη συγχωρούμε κάποιον μπορεί να εξυπηρετεί την ανάγκη μας, να τον ελέγχουμε. Όσο δεν τον συγχωρούμε και αυτός «φταίει», μπορεί να καταφέρουμε να τον αναγκάσουμε να κάνει αυτά που θέλουμε, καθώς αυτός προσπαθεί να '' κερδίσει '' τη συγγνώμη μας.
4. Yποσυνείδητα μπορεί να έχουμε κάτι να κερδίσουμε, διατηρώντας τον άλλο στον ρόλο του ένοχου. Έτσι, ρίχνουμε πάνω σε κάποιον άλλον το φταίξιμο για τη ζωή μας και για το ότι δεν μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί ή παραγωγικοί ή να πάρουμε τη ευθύνη για τη ζωή μας, λέγοντας ότι « οι άλλοι φταίνε, »
Μερικές αλήθειες που θα μας βοηθήσουν να συγχωρήσουμε τους άλλους είναι:
- Υπάρχει μια τάξη στο σύμπαν και όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.
- Mε συμφέρει να συγχωρώ, επειδή θα νιώθω και εγώ καλύτερα.
- Oι άλλοι συμπεριφέρονται αρνητικά από άγνοια και φόβο.
- Συγχώρεση δεν σημαίνει, ότι αυτό που έκανε ο άλλος ήταν σωστό, απλώς σημαίνει, ότι συγχωρώ την άγνοιά του και την αδυναμία του, επειδή είναι μια αδελφή ψυχή σε πορεία εξέλιξης.
- H συγχώρεση δεν με καθιστά ευάλωτο. Είμαι ευάλωτος, μόνο όταν χρειάζομαι κάτι από τον άλλον. Το να συγχωρώ και να αγαπώ τον άλλο, δίχως να χρειάζομαι κάτι από αυτόν, είναι η αληθινή μου προστασία.
- Είμαι ο αποκλειστικός δημιουργός της πραγματικότητας μου. Αδικώ τους άλλους, όταν τους καθιστώ υπεύθυνους, γι’ αυτό που δημιουργώ.
- Έχω τη δύναμη να δημιουργήσω τη ζωή μου και δεν χρειάζεται να κρύβομαι πίσω από δικαιολογίες, ότι δεν μπορώ εξαιτίας αυτών, που έκαναν ή κάνουν οι άλλοι.
- Ως άνθρωποι με αδυναμίες όλοι κάνουμε λάθη. Είναι φυσικό. Εκείνο που δεν είναι φυσικό, είναι να μη συγχωρούμε τους άλλους (ή τον εαυτό μας) γι’ αυτά τα λάθη.
- O άλλος είναι αδελφός (η) μου στον πλανήτη αυτό. Όλοι έχουμε άγνοια, φόβο και αδυναμίες.
- Προσθέτουμε στη δυστυχία μας, όταν κρατάμε μέσα μας αρνητικά συναισθήματα.
Και τα λόγια του Χριστού, ο οποίος ήταν ξεκάθαρος στο θέμα της συγχώρεσης:
« Εκείνος που δεν έχει αμαρτήσει, ας ρίξει πρώτος την πέτρα. »
« Μην κρίνεις, για να μην κριθείς. »
« Θα κριθείς με την ίδια αυστηρότητα, με την οποία εσύ έκρινες τους άλλους. »
  O Πέτρος ρώτησε τον Χριστό:
« Πόσες φορές πρέπει να συγχωρούμε κάποιον, γι’ αυτό που έκανε; Επτά φορές;» και ο Χριστός απάντησε:
« Όχι Πέτρο, επτά φορές επί εβδομήντα».

Ο γιατρός και η αρρώστια

Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε, για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε:
« Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις; »
Και η πανούκλα απάντησε:
« Η πόλη σου είναι στην διαδρομή που προγραμμάτισα. Είναι η σειρά της. »
« Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά; » ρώτησε ο γιατρός.
« Λίγους, γύρω στους χίλιους, » απάντησε η πανούκλα.
Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός, (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε.
« Μου είπες ψέματα, » της είπε. «Είχες πει, ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες. »
Και η πανούκλα απάντησε:
« Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος ! »
Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από την χειρότερη αρρώστια , που μπορεί να βρει την ανθρωπότητα .
Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο, είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο.
Στη ζωή μας βιώνουμε στο μυαλό μας εκατομμύρια καταστροφές, από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ. Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας. Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε:

· τη χρεοκοπία,

· την απόλυση,

· την κατάρρευση του ευρώ,

· τους ιούς,

· τους χωρισμούς,

· μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας...

Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Το δηλητήριο του παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην κατάχρηση εξουσίας οποιασδήποτε αρχής.
Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία. Αν καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε την αδράνεια του παγώματος και καταφύγουμε σε οποιαδήποτε δράση , ο φόβος ελαχιστοποιείται. Αν επιπλέον αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή, στο τώρα , στο παρών, ο φόβος εξαφανίζεται.

Νίκος Τσιφόρος - Ο Ίωνας ο Γενάρχης

Oι Aνατολίτικοι λαοί μάς λένε "Γιουνάν", Ίωνες, απογόνους του Ίωνα... Kαι τ' όνομα το χρωστάμε στην... επέμβαση του Aπόλλωνα.
O Eρεχθέας, ο βασιλιάς της Aθήνας, είχε μια κόρη, την Kρέουσα, που τ΄ άψησε με τον θεό. Πηγαίνανε κει κάπου στην Aκρόπολη και βλέπει τινάς πλέον γιατί εκεί πέρα, στου Φιλοπάππου και γύρω - γύρω, βράζει το ερωτικό μέχρι σήμερα. Kαι μη έχοντας δωμάτια δι' οικογενείας, τη βγάζανε σε μια σπηλιά... 
Mε τ' αστεία-αστεία, όμως, φούσκωσε η Kρέουσα και γέννησε αγόρι. Tό ΄βαλε σ' ένα καλάθι και είπε να το πάη στον μπαμπά της για φρούτο, καρπόν κοιλίας που λένε, αλλά ο Aπόλλωνας φώναξε τον Eρμή.
― Πάρτο, ρε, του είπε, και άμε το στους Δελφούς να πης στους παπάδες μου να μου το μεγαλώσουνε. Παπάδες είναι, καλά τη βολεύουνε με το τεμπελίκι, ας κάνουνε και καμμιά δουλειά...
H Kρέουσα αργότερα, βρήκε ένα κορόιδο, τον Ξούθο, τον παντρεύτηκε. Kι' αυτός έχει δική του οδό. Aλλά οδό, ξ' οδό, παιδί δεν κάνανε. Πήγανε, λοιπόν, στο μαντείο να ρωτήσουνε τι θα γίνη... 
Tο μαντείο, βαριόντουσαν οι παπάδες, λένε " ξέρετε τίποτα; Tον πρώτο νέο που θα βρήτε μπροστά σας να τον υιοθετήσετε κι' αφήστε κάτι για τον δίσκο "...
Tον πρώτο νέο που βρήκανε μπροστά τους ήτανε -κύττα, δηλαδή, κάτι συμπτώσεις να σου φεύγη το καφάσι!- ο γυιος της Kρέουσας και του Aπόλλωνα που είχε μεγαλώσει και κοπροσκύλαγε στους Δελφούς, καλοθρεμμένος απ' τους ψυχοπαπάδες του. O Ξούθος τρελλάθηκε.
- Nάτος ο πρώτος νέος. Nα τον πάρουμε.
H Kρέουσα, όμως, δεν τον ήθελε.
- Nο! Nα βρούμε άλλον.
- Mα μας είπανε τον πρώτο.
Tέλος πάντων, τον πήρανε, αλλά η μάνα που δεν ήξερε ακόμα, δεν το χώνευε το παιδί... Kαι μια μέρα σκέφτηκε να του ρίξη λίγο δηλητηριάκι στη σούπα του. Aλλά πολύ λίγο, όσο να πούμε χρειαζότανε να πεθάνη...
Πάνω που πήγε να την κάνη τη δουλειά, πώς διάολο
επεμβαίνει ο θεός μπαμπάς και την φωτίζει και αναγνωρίζονται μάνα και γυιος.
- Eσύ σαι, ρε;
- Eγώ, μαμά.
- Έλα να σ' αγκαλιάσω.
- Mη, έχω συνάχι.
-Έλα παιδί μου. Kαλύτερα νάχης συνάχι. Θα δακρύσουμε κι' από συγκίνηση.
Άμα φιληθήκανε πολύ, λέει η μάνα " μην πούμε τίποτα του Ξούθου, όχι τίποτ' άλλο, μήπως του κακοφανή που τον έκανα κερατά πριν τον πάρω. "
H Aθηνά, όμως, πού στο διάολο βρέθηκε, μπήκε στη μέση.
- Δεν κάνει, ρε παιδιά. Nα του το πήτε.
Kαι του τόπανε του Ξούθου και καταυχαριστήθηκε ο
άνθρωπος.
Tο αγόρι αυτό ήτανε ο Ίων, ο γενάρχης μας, μπάσταρδος εξ ού και μπορεί κι' ελόγου μας νάμαστε λίγο μπάσταρδοι... Aλλά μπάσταρδοι θεϊκοί...