Μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει

Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο. Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.
Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε, τον έβαλε να καθίσει κάπου,
Γνωρίζοντας, ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα, για να τον δει κάποιος γιατρός. Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη, αποφάσισε να δει τη πληγή του. Μετά από προσεκτική εξέταση, σιγουρεύτηκε πως η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι ενημέρωσε τους γιατρούς, για να αφαιρέσουν τα ράμματα.
Μετά την επέμβαση για την αφαίρεση των ραμμάτων, ρώτησε η νοσοκόμα τον ηλικιωμένο κύριο, για ποιο λόγο ήταν τόσο βιαστικός και που ήταν το ραντεβού του.
Ο ηλικιωμένος απάντησε πως το ραντεβού του ήταν στο γηροκομείο, όπου βρισκότανε η γυναίκα του, για να πάρει πρωινό μαζί της. Κάθε μέρα ακριβώς στις 9:00 συνήθιζε να επισκέπτεται την γυναίκα του, για να πάρουν μαζί πρωινό. Συνεχίζοντας, ενημέρωσε την νοσοκόμα, πως επειδή η γυναίκα του ήταν θύμα της άνοιας, χρειαζότανε την φροντίδα του γηροκομείου, επειδή λόγω της επιβάρυνσης της υγείας της, αδυνατούσε να εξυπηρετήσει τον εαυτό της!
- Σε ποιο στάδιο είναι η άνοιά της, μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον, σας θυμάται εσάς, όταν σας συναντάει, ρώτησε, όσο μπορούσε περισσότερο διακριτικά η νοσοκόμα τον ηλικιωμένο κύριο.
- Δυστυχώς, απάντησε ο ηλικιωμένος κύριος, τα τελευταία πέντε χρόνια η σύζυγός μου δεν μπορεί να αναγνωρίσει κανέναν από την οικογένειά μας, ούτε εμένα, ούτε τα παιδιά μας, ούτε τα εγγόνια μας!
- Και γιατί συνεχίζετε να πηγαίνετε κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει η γυναίκα σας ποιος είστε, με απορία ρώτησε η νοσοκόμα.
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας
και είπε:
- Δεν με γνωρίζει αυτή, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω, ποια είναι!