Αξιοπρέπεια απέναντι στον πλούτο

Κατά τη διάρκεια της βρετανικής κατοχής της Ινδίας συνέβη ένα συμβάν. Ένας Βρετανός αξιωματικός χτυπά έναν Ινδό πολίτη στο πρόσωπο και η αντίδραση του Ινδού πολίτη ήταν να χτυπήσει τον αξιωματικό με όλη του τη δύναμη και να τον ρίξει στο έδαφος.
Συγκλονισμένος από το σοκ, ο αξιωματικός έφυγε και αναρωτιόταν, πώς ένας Ινδός πολίτης τολμά, να χτυπήσει έναν αξιωματικό σε έναν στρατό αυτοκρατορίας και πάει στο κέντρο διοίκησής του, για να μιλήσει για το τι συνέβη και να ζητήσει βοήθεια, για να τιμωρηθεί αυτός ο πολίτης, που έκανε ένα ασυγχώρητο έγκλημα.
Αλλά ο μεγάλος του ηγέτης του είπε να ηρεμήσει, τον πήγε στο γραφείο του, άνοιξε ένα χρηματοκιβώτιο γεμάτο λεφτά και είπε στον αξιωματικό:
" Πάρε από το θησαυροφυλάκιο πολλά χρήματα και πήγαινε στον Ινδό ζήτα του συγγνώμη για το έντονο επεισόδιο και δώσε του αυτά τα χρήματα. "
Ο αξιωματικός αντέδρασε, λέγοντας ότι η διαταγή είναι απαράδεκτη και προσβλητική:
" Εγώ είμαι αυτός που έχει το δικαίωμα να τον χτυπάω και να τον βρίζω, με χαστούκισε και δεν είχε το δικαίωμα, αυτό είναι προσβολή για μένα, για εσάς, για τον στρατό μας , αλλά και για την ίδια την Αυτού Μεγαλειότητα. "
Ο ανώτερος αξιωματικός είπε στον αξιωματικό:
" Αυτό είναι μια στρατιωτική εντολή για εφαρμογή χωρίς συζήτηση! "
Ο αξιωματικός συμμορφώνεται με τις εντολές του διοικητή του, πήρε τα χρήματα , πήγε στον Ινδό πολίτη και του είπε:
- Παρακαλώ δεχτείτε τη συγγνώμη μου για το συμβάν και τη χειροδικία σε βάρος σας και αυτά τα χρήματα σας τα προσφέρω σαν δώρο με τη συγγνώμη μου για εσάς.
Ο Ινδός πολίτης αποδέχτηκε τη συγγνώμη και το δώρο (χρήματα) και ξέχασε, ότι τον χαστούκισε στο έδαφος της χώρας του ένας αποικιοκράτη, που κατέλαβε την χώρα του.
Ο Ινδός πολίτης επένδυσε τα χρήματα στο εμπόριο, στις μετακινήσεις και κατάφερε να γίνει αρκετά πλούσιος επιχειρηματίας.
Ξέχασε το χαστούκι που έφαγε, αλλά οι Άγγλοι δεν ξέχασαν το χαστούκι του Ινδού.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα ο Άγγλος διοικητής κάλεσε τον αξιωματικό, που χαστούκισε ο Ινδός και του είπε:
- Θυμάσαι τον Ινδό πολίτη που σε χαστούκισε;
Ο αξιωματικός απάντησε:
- Πώς μπορώ να το ξεχάσω;
Ο διοικητής συνέχισε:
- Ήρθε η ώρα να πας και να τον βρεις και να τον χαστουκίσεις μπροστά στο πλήθος.
Ο αξιωματικός διαμαρτυρήθηκε:
- Σήμερα έχει γίνει επιχειρηματίας και έχει σωματοφύλακες και φρουρούς, θα με σκοτώσει.
Ο ανώτερος αξιωματικός είπε:
- Δεν θα σε σκοτώσει, πήγαινε να το κάνεις χωρίς συζήτηση.
Ο αξιωματικός συμμορφώνεται με τις εντολές του ηγέτη του και πηγαίνει εκεί που ο Ινδός ήταν περιτριγυρισμένος από πλήθος υποστηρικτές του, την υπηρεσία του, και την φρουρά του, σε μια συγκέντρωση ανθρώπων. Όταν πλησιάζει τον Ινδό, ο Άγγλος αξιωματικός σηκώνει το χέρι του και με όλη τη δύναμη του, τον χτυπά στο πρόσωπο και τον σωριάζει στο έδαφος!
Ο Ινδός δεν αντιδράει καθόλου στο χτύπημα , το δέχεται αδιαμαρτύρητα και δεν τολμάει ούτε καν να ρίξει ένα βλέμμα στον υπαίτιο Άγγλο αξιωματικό, γνωρίζοντας πολύ καλά ποιος είναι και ενθυμούμενος το παλιό επεισόδιο μαζί του.
Ο αξιωματικός πραγματικά έκπληκτος επιστρέφει γρήγορα στον αρχηγό του.
Ο διοικητής λέει στον αξιωματικό:
- Βλέπω στο πρόσωπό σου τα σημάδια του αιφνιδιασμού και απορώ. Τι συνέβη;
Ο αξιωματικός απαντά:
- Είμαι πραγματικά συγκλονισμένος. Την πρώτη φορά που τον χαστούκισα, μου το ανταπέδωσε και ας ήταν φτωχός και αδύναμος. Σήμερα όμως, που έχει δύναμη και πλούτο, δεν τόλμησε να πει λέξη. Πως το εξηγείτε αυτό;
Ο Άγγλος διοικητής απαντά:
-Την πρώτη φορά είχε μόνο την αξιοπρέπειά του και την έβλεπε σαν το πιο πολύτιμο πράγμα, που έχει στη ζωή του. Τη δεύτερη φορά, έχοντας πουλήσει την αξιοπρέπειά του για χρήματα, δεν μπορεί να την υπερασπιστεί. Τώρα για εκείνον το πιο σημαντικό είναι τα χρήματα.
"Για όσους πούλησαν τη συνείδησή τους"

Η πιο νόστιμη φράουλα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άντρας, που περπατούσε σʼ ένα μονοπάτι πάνω στο βουνό. Μια πεινασμένη τίγρη τον είδε και άρχισε, να τον κυνηγάει.
Ο άνθρωπος είδε έγκαιρα την τίγρη και άρχισε να τρέχει, για να ξεφύγει, αλλά, για κακή του τύχη, η τίγρη έτρεχε πιο γρήγορα απʼ αυτόν.
Ενώ τον πλησίαζε όλο και περισσότερο, έτοιμη να του επιτεθεί, ο άνθρωπος έφτασε στην άκρη ενός γκρεμού και μη έχοντας άλλη επιλογή, πήδηξε στο κενό. Καθώς έπεφτε, αρπάχτηκε από ένα κλαδί που, για καλή του τύχη, προεξείχε από το βράχο.
Όταν κοίταξε προς τα πάνω είδε, ότι η τίγρη δεν μπορούσε να τον φτάσει και έβγαλε στεναγμό ανακούφισης.
Κοιτώντας όμως προς τα κάτω, είδε δυο τίγρεις, που έγλειφαν τα χείλη τους, να τον περιμένουν να πέσει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το κλαδί άρχισε σιγά-σιγά να ξεριζώνεται και ήταν πια σίγουρο, ότι ο άνθρωπος, που δεν είχε από πουθενά να κρατηθεί, θα έπεφτε στο κενό.
Δίπλα στο κλαδί, το οποίο θα άντεχε για λίγα λεπτά, παρατήρησε ο άνθρωπος, σε μια ρωγμή του βράχου, μια άγρια φραουλιά, που είχε μια μικρή, ώριμη φράουλα.
«Και τι έκανε ο άνθρωπος αυτός;»
Άπλωσε το χέρι του, έκοψε και έφαγε τη φράουλα, που του φάνηκε πως ήταν η πιο νόστιμη φράουλα , που έφαγε ποτέ στη ζωή του!
Μια εξήγηση της παραπάνω ιστορίας είναι, πως η τίγρη στο πάνω μέρος του γκρεμού συμβολίζει τα προβλήματα και τις απώλειες του παρελθόντος , ενώ οι τίγρεις στο βάθος του γκρεμού παριστάνουν τα προβλήματα και τις απώλειες ( συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας θανάτου ) του μέλλοντος.
Όσο τρομερά, εκφοβιστικά, απειλητικά κι αν μας φαίνονται αυτά δεν παύουν να αφορούν τα πρώτα το παρελθόν , που πέρασε ανεπιστρεπτί και τα δεύτερα το μέλλον , που δεν έχει εμφανιστεί ακόμη.
Το παρόν στην ιστορία μας αντιπροσωπεύει ακριβώς τη στιγμή, που ο άνθρωπος κρέμεται από το εύθραυστο κλαδί. Λησμονώντας προς στιγμή το παρελθόν και το μέλλον ο άνθρωπος, απολαμβάνει αυτό που του δίνει η παρούσα στιγμή και αποδέχεται τη γλυκιά γεύση που του δίνει η φράουλα, που γεύεται!
"Αξίζει να δίνουμε στον εαυτό μας χρόνο, για να γευτούμε τις πολλές αγριοφράουλες που βρίσκονται μπροστά μας. Αλλά κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν ή μακριά στο μέλλον, ολοένα τις χάνουμε από τα μάτια μας!"