Το ξεραμένο δέντρο στην άκρη του δρόμου

Ο νεαρός γιόγκι

Ένας νεαρός γιόγκι μέσα σε μια βάρκα , στην άκρη της λίμνης, κλείνει τα μάτια και διαλογίζεται. Ξαφνικά αισθάνεται ένα τράνταγμα , κάτι έχει τρακάρει με την βάρκα του. Αναστατωμένος ανοίγει τα μάτια , έτοιμος να μαλώσει, με αυτόν που τράκαρε την βάρκα του, αλλά βλέπει, πως ο υπαίτιος είναι μια άδεια βάρκα , που λύθηκε το σχοινί και κινείται ακυβέρνητη .
Η οργή του πέφτει στο κενό και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κλείσει τα μάτια και να προσπαθήσει να συγκεντρωθεί πάλι στον εαυτό του
- Μετά από αυτό , διηγείται ο γιόγκι , κάθε φορά που κάποιος ήθελε να με προσβάλλει και μέσα μου ξυπνούσε η οργή, εγώ γελούσα και έλεγα: Και αυτή η βάρκα είναι άδεια.

Αφθονία , γαλήνη και συμπόνια

Σε κάποια νεαρή γυναίκα που τον επισκέφτηκε , ένας σεβάσμιος γέροντας , ακούγοντάς την να του διηγείται, πως μετέχει στις λατρευτικές διαδικασίες , νηστεύει και μελετά τις ιερές γραφές, ρώτησε:
- Επικεντρώνεσαι στην αφθονία , άσχετα αν στο περιβάλλον σου βλέπεις τον πλούτο ή την φτώχεια;
- Όχι, απάντησε η γυναίκα.
- Καταφέρνεις να κρατήσεις τη γαλήνη και ηρεμία της καρδιάς σου , όταν ακούς προσβολές ή επαίνους;
- Όχι.
- Αισθάνεσαι την ίδια συμπόνια για τους εχθρούς και τους φίλους σου;
- Όχι.
- Τότε, είπε ο σοφός γέροντας, πήγαινε και συνέχισε, ακόμη δεν έφθασες πουθενά!

Διατροφολόγος , Διανοούμενος , Δικαστής

Ο βασιλιάς στο κοσμηματοπωλείο

Ο βασιλιάς με μεγάλη συνοδεία επισκέπτεται ένα κοσμηματοπωλείο. Έχει γενέθλια η βασίλισσα και επιθυμεί να της κάνει δώρο ένα κόσμημα.
Ξαφνικά ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου βάζει τις φωνές. Έχει αντιληφθεί, πως λείπει από τη προθήκη των κοσμημάτων ένα δακτυλίδι μονόπετρο με διαμάντι μεγάλης αξίας. Είναι φανερό, πως κάποιος από τη συνοδεία του βασιλιά βρήκε την ευκαιρία και έκλεψε το δακτυλίδι, ελπίζοντας, πως ο κοσμηματοπώλης θα το αντιλαμβανότανε πολύ αργότερα.
Κάποιος πρότεινε, να υποβάλουν σε έρευνα τον καθένα, όμως ο βασιλιάς δεν το επέτρεψε και διέταξε να φέρουν ένα κουβά με πίτουρα. Ο καθένας από τη συνοδεία έπρεπε να βάλει τη γροθιά του μέσα στα πίτουρα και μετά να βγάλει την ανοιχτή παλάμη. Πρώτος ο βασιλιάς ξεκινάει αυτήν την διαδικασία , όταν έρχεται ο κουβάς με τα πίτουρα και ακολουθούν με τη σειρά τους όλοι οι υπόλοιποι.
Όταν όλοι έβαλαν το χέρι τους μες στα πίτουρα, αναποδογύρισαν τον κουβά πάνω σ’ έναν πάγκο και το διαμάντι βρέθηκε, ανακατεμένο με τα πίτουρα. Ο κοσμηματοπώλης ήταν ικανοποιημένος, ενώ και ο κλέφτης έμεινε άγνωστος, αποφεύγοντας το ρεζιλίκι για την ατιμία του!

Το Αυγό

Ήσουν στο δρόμο για το σπίτι όταν πέθανες.
Ήταν αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τίποτα ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, αλλά φονικό παρόλα αυτά. Άφησες πίσω σου μια σύζυγο και δύο παιδιά. Ήταν ένας ανώδυνος θάνατος. Οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν για να σε σώσουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το σώμα σου ήταν σε τόσο άσχημη κατάσταση που ήταν πολύ καλύτερα που έφυγες, πίστεψέ με.
Και τότε συνάντησες εμένα.
"Τι...τι συνέβη;" ρώτησες. "Πού είμαι;"
"Πέθανες," είπα αντικειμενικά. Δεν είχε νόημα να μασήσω τις λέξεις.
"Υπήρχε ένα...ένα φορτηγό και έπεφτε προς τα πλάγια..."
"Ναι," είπα.
"Π-πέθανα;"
"Ναι. Αλλά μην νιώθεις άσχημα γι'αυτό. Όλοι πεθαίνουν," είπα.
Κοίταξες τριγύρω. Δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο εσύ και εγώ. 

"Τι είναι αυτό το μέρος;" ρώτησες. "Είναι η μετά θάνατον ζωή;"
"Πάνω-κάτω," είπα.
"Είσαι ο Θεός;" ρώτησες.
"Ναι," απάντησα. "Είμαι ο Θεός."
"Τα παιδιά μου...η γυναίκα μου," είπες.
"Τι τρέχει με αυτούς;"
"Θα είναι καλά;"
"Αυτό μου αρέσει να βλέπω," είπα. "Μόλις πέθανες και η κύρια ανησυχία σου είναι η οικογένειά σου. Να και κάτι καλό εδώ πέρα."
Με κοίταξες με γοητεία. Σε εσένα, δεν έμοιαζα με το Θεό. Έμοιαζα απλά με έναν άντρα. 'Η πιθανόν μια γυναίκα. Μια ασαφή φιγούρα με εξουσία, ίσως. Περισσότερο με καθηγητή γραμματικής, παρά με τον Παντοδύναμο.
"Μην ανησυχείς," είπα. "Θα είναι καλά. Τα παιδιά σου θα σε θυμούνται ως τέλειο από κάθε πλευρά. Δεν είχαν καιρό να αναπτύξουν περιφρόνηση προς εσένα. Η γυναίκα σου εξωτερικά θα κλαίει, όμως εσωτερικά θα νιώθει ανακουφισμένη. Για να είμαι δίκαιος, ο γάμος σου καταστρεφόταν. Αν σε παρηγορεί καθόλου, θα νιώθει ένοχη για το ότι νιώθει ανακουφισμένη."
"Α," είπες. "Λοιπόν, τι γίνεται τώρα; Πάω στον παράδεισο ή στην κόλαση ή κάπου;"
"Σε κανένα από τα δύο," είπα. "Θα μετενσαρκωθείς"
"Ααα," είπες. "Άρα οι Ινδουιστές είχαν δίκιο."
"Όλες οι θρησκείες είναι σωστές με το δικό τους τρόπο," είπα. "Περπάτα μαζί μου."
Με ακολούθησες.

"Που πηγαίνουμε;"
"Όχι κάπου συγκεκριμένα," είπα. "Είναι απλά ωραίο να περπατάμε καθώς μιλάμε."
"Τότε ποιο είναι το νόημα;" ρώτησες. "όταν ξαναγεννηθώ, θα είμαι απλά μια κενή πλάκα, σωστά; Ένα μωρό. Άρα όλες μου οι εμπειρίες και όλα όσα έκανα σε αυτή τη ζωή δεν έχουν σημασία."
"Όχι έτσι!" είπα. "Έχεις μέσα σου όλες τις γνώσεις και τις εμπειρίες των προηγούμενων ζωών σου. Απλά δεν τις θυμάσαι την συγκεκριμένη στιγμή."
Σταμάτησα να περπατάω και σε έπιασα από τους ώμους. 

"Η ψυχή σου είναι πιο μεγαλοπρεπής, όμορφη και τεράστια απ' ότι μπορείς να φανταστείς. Ένα ανθρώπινο μυαλό μπορεί να περιέχει, μόνο μια μικροσκοπική ποσότητα από το τι είσαι. Είναι σαν να βάζεις το δάχτυλό σου σε ένα ποτήρι νερό, για να δεις αν είναι ζεστό ή κρύο. Βάζεις μόνο ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου στο δοχείο και όταν το βγάζεις πάλι έξω, έχεις κερδίσει όλες τις εμπειρίες που είχε. Είσαι άνθρωπος τα τελευταία 48 χρόνια, άρα δεν έχεις ακόμη απλωθεί και δεν έχεις νιώσει το υπόλοιπο της τεράστιας συνειδήσεώς σου. Αν μείνουμε εδώ παρέα για αρκετή ώρα, θα αρχίσεις να θυμάσαι τα πάντα. Αλλά δεν έχει νόημα να το κάνουμε αυτό ανάμεσα σε κάθε ζωή."
"Πόσες φορές έχω μετενσαρκωθεί τότε;"
"Ω, πολλές. Πάρα πολλές. Και σε πολλές διαφορετικές ζωές." είπα. "Αυτή τη φορά, θα είσαι μια νεαρή Κινέζα χωριατοπούλα το 540 μ.Χ."
"Περίμενε, τι;" τραύλισες. "Θα με στείλεις πίσω στο χρόνο;"
"Μάλλον, πιστεύω, τεχνικά. Ο χρόνος, όπως τον ξέρεις, υπάρχει μόνο στο σύμπαν σου. Τα πράγματα είναι διαφορετικά εκεί, από όπου είμαι εγώ."
"Από που είσαι εσύ;" ρώτησες.
"Ω, βέβαια," εξήγησα "Και εγώ έρχομαι από κάπου. Κάπου αλλού. Και υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα. Ξέρω πως θα θες να ξέρεις πως είναι εκεί πέρα, αλλά ειλικρινά, δε θα καταλάβαινες."
"Ααα," είπες, λίγο δυσαρεστημένος. "Αλλά περίμενε. Αν μετενσαρκώνομαι σε άλλα χρονικά διαστήματα, θα μπορούσα να έχω επικοινωνήσει με τον εαυτό μου κάποια στιγμή."
"Φυσικά. Συμβαίνει συνεχώς. Και με τις δύο ζωές να γνωρίζουν μόνο τη δική τους διάρκεια ζωής, δεν καταλαβαίνεις καν ότι συμβαίνει."
"Και ποιο είναι το νόημα όλων αυτών;"
"Σοβαρά;" ρώτησα. "Σοβαρά; Με ρωτάς για το νόημα της ζωής; Δεν είναι λίγο στερεοτυπικό;"
"Βασικά είναι μια λογική ερώτηση." επέμεινες.
Σε κοίταξα στα μάτια. 

"Το νόημα της ζωής, ο λόγος που έφτιαξα αυτό το σύμπαν, είναι για να ωριμάσεις."
"Εννοείς το ανθρώπινο είδος; Θες να ωριμάσουμε;"
"Όχι, απλά εσύ. Έφτιαξα όλο αυτό το σύμπαν για εσένα. Με κάθε καινούρια ζωή μεγαλώνεις και ωριμάζεις και γίνεσαι ένας μεγαλύτερος διανοούμενος."
"Μόνο εγώ; Και τι γίνεται με όλους τους άλλους;"
"Δεν υπάρχει κανένας άλλος," είπα. "Σε αυτό το σύμπαν, υπάρχουμε μόνο εγώ και εσύ."
Με κοίταξες με άδειο βλέμμα. 

"Μα όλοι οι άνθρωποι στη γη..."
"Όλοι εσύ. Διαφορετικές ενσαρκώσεις του εαυτού σου."
"Περίμενε. Είμαι ΟΛΟΙ !;"
"Τώρα το πιάνεις," είπα με ένα συγχαρητήριο χτύπημα στην πλάτη.
"Είμαι όλοι οι άνθρωποι που έχουν ζήσει ποτέ;"
"Ή που θα ζήσουν ποτέ, ναι."
"Είμαι ο Αβραάμ Λίνκολν;"
"Και ο Τζον Γουίλκς Μπουθ επίσης," προσέθεσα.
"Είμαι ο Χίτλερ;" είπες συγκλονισμένος.
"Και οι εκατομμύρια που σκότωσε."
"Είμαι ο Ιησούς;"
"Και όλοι όσοι τον ακολούθησαν."
Σταμάτησες να μιλάς.
"Κάθε φορά που έκανες κάποιον θύμα σου," είπα, "έκανες θύμα σου τον εαυτό σου. Κάθε πράξη ευγένειας που έχεις κάνει, την έχεις κάνει στον εαυτό σου. Κάθε όμορφη και άσχημη στιγμή που έχει ποτέ συμβεί σε κάποιον άνθρωπο, έχει συμβεί, ή θα συμβεί, σε εσένα."
"Γιατί;" με ρώτησες. "Γιατί να τα κάνεις όλα αυτά;"
"Επειδή κάποια μέρα θα γίνεις σαν εμένα. Επειδή αυτό είσαι. Είσαι ένας από το είδος μου. Είσαι το παιδί μου."
"Ουοου," είπες. "Εννοείς ότι είμαι ένας Θεός;"
"Όχι. Όχι ακόμα. Είσαι ένα έμβρυο. Μεγαλώνεις ακόμα. Όταν θα έχεις ζήσει την ζωή όλων των ανθρώπων στο χρόνο, τότε θα έχεις μεγαλώσει αρκετά για να γεννηθείς."
"Τότε όλο το σύμπαν," είπες, "είναι απλώς..."
"Ένα αυγό." απάντησα. "Τώρα είναι καιρός για σένα να προχωρήσεις στην επόμενη ζωή σου."
Και σε έστειλα στο δρόμο σου.

Η παραξενιά του διοικητή

Ένας διοικητής στρατιωτικού συντάγματος συνήθιζε να γευματίζει με τους αξιωματικούς του. Κατά τη διάρκεια του γεύματος ο διοικητής έβγαζε από την τσέπη του δέκα χρυσά νομίσματα και τα έβαζε δίπλα στο πιάτο του. Όταν τελείωνε το γεύμα ο διοικητής τα μάζευε, έριχνε ένα αυστηρό βλέμμα στους αξιωματικούς του, τα έβαζε πάλι στην τσέπη του και αποχωρούσε από την αίθουσα.
Η κίνησή του αυτή προκαλούσε έκπληξη στους αξιωματικούς του και περιέργεια, για το τι μπορεί να σημαίνει, αλλά δεν τολμούσαν να ρωτήσουν. Τελικά βρέθηκε ένας αξιωματικός, που τόλμησε να ρωτήσει τον διοικητή για την αιτία του τόσο περίεργου φερσίματος.
Ο διοικητής εξήγησε:
- Όταν ανέλαβα διοικητής του συντάγματος, αντιλήφθηκα ότι όλες οι συζητήσεις γύρω από το τραπέζι, είναι για γυναίκες, για ιπποδρομίες και για χαρτοπαίγνια. Αποφάσισα λοιπόν να παραδίδω αυτά τα δέκα χρυσά νομίσματα στον πρώτο, που θα αρχίσει μια συζήτηση για κάποιο άλλο πιο ενδιαφέρον θέμα. Όμως, μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε τέτοιος αξιωματικός!

Ο Φωτογράφος , ο Γελωτοποιός κι ο Ζωγράφος

Ο Αλχημιστής και ο Πάπας

Στο Θέατρο

Ο Διευθυντής του Αστεροσκοπείου

Βαρκάδα στη λίμνη

Κάποιος διάσημος μουσικός συνοδευόμενος από τρεις κυρίες, έκαμνε βαρκάδα στη λίμνη της πόλης του. Για να διασκεδάσει τις συνεπιβάτισσες του, άρχισε να παίζει φλάουτο.
Κάποια στιγμή η βάρκα τους διασταυρώθηκε με μια άλλη βάρκα , στην οποία βρισκότανε τέσσερις αξιωματικοί του στρατού. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ο μουσικός σταμάτησε να παίζει και έβαλε το φλάουτο στην τσέπη του.
- Γιατί σταματήσατε να παίζετε, ξαφνικά ρώτησε ένας λοχαγός.
- Αυτή είναι η επιθυμία μου, απάντησε ήρεμα ο μουσικός.
- Η δική μου επιθυμία είναι ν' αρχίσετε αμέσως να παίζετε, φώναξε ο λοχαγός, και αν δε παίξετε, τότε θα σας πετάξω μέσα στο νερό της λίμνης.
Η φιλονικία φόβισε πολύ τις κυρίες, που ήταν μαζί με τον μουσικό κι εκείνος για να δώσει τέλος στον καβγά, υποτάχθηκε, έβγαλε το φλάουτο και άρχισε πάλι να παίζει.
Σύντομα και οι δυο βάρκες έφτασαν στον προορισμό τους. Οι κυρίες και οι αξιωματικοί αποβιβάστηκαν. Ο μουσικός αποχαιρέτησε τις κυρίες και μετά έφτασε την παρέα των αξιωματικών, σταμάτησε τον λοχαγό και του είπε:
- Κύριε! Θέλω να σας πω, ότι υποχώρησα μπροστά στη θρασύτητά σας, μόνο και μόνο για να ηρεμήσω τις τρομοκρατημένες κυρίες. Ενώ, για να σας αποδείξω, πως η ανδρεία δεν κρύβεται αποκλειστικά κάτω από τα κόκκινα στολίδια των αξιωματικών του στρατού, σας καλώ αύριο στις δέκα το πρωί στο κεντρικό πάρκο της πόλης. Υποθέτω πως δεν έχουμε ανάγκη από τους μάρτυρες, ο καυγάς αφορά μόνο εμάς τους δυο και νομίζω δεν πρέπει ν' ανακατέψουμε τους άλλους. Φυσικά, δε θα ξεχάσετε να πάρετε το ξίφος σας.
Ο λοχαγός, βέβαια δεν μπορούσε να πει όχι σ' αυτήν την πρόκληση.
Την άλλη μέρα, την συγκεκριμένη ώρα και οι δυο τους εμφανίστηκαν στην ορισμένη τοποθεσία της μονομαχίας. Ο λοχαγός έβγαλε το ξίφος του και εκείνη τη στιγμή ο μουσικός τον σημάδεψε με το πιστόλι του.
Ο λοχαγός ήταν αιφνιδιασμένος και με αγωνία ρώτησε:
- Με παρασύρατε στην παγίδα, για να με σκοτώσετε;
- Όχι, είπε ήρεμα ο μουσικός, σας παρακαλώ βάλτε το ξίφος στη θήκη και σας καλώ να χορέψτε. Αλλιώς, θα σας σκοτώσω.
Ακούγοντας την ψύχραιμη φωνή και βλέποντας μπροστά του έναν ατάραχο άνδρα με μεγάλη αυτοπεποίθηση, ο λοχαγός κατάλαβε ότι πρέπει να υποταχθεί και άρχισε να χορεύει.
- Κύριε, είπε ο μουσικός, όταν ο λοχαγός τελείωσε το χορό, χτες με αναγκάσατε παρά τη θέληση μου να παίξω φλάουτο, ενώ σήμερα εγώ δια της βίας σας ανάγκασα να χορέψετε. Είμαστε πάτσι. Όμως, αν δεν είστε ικανοποιημένος, τότε είμαι στη διάθεσή σας και μπορούμε να συνεχίσουμε τη μονομαχία φυσικά με τα ξίφη μας.
Ο λοχαγός είχε τόσο θαυμάσει την αντρίκια στάση του μουσικού, ώστε τον αγκάλιασε και του ζήτησε να γίνει φίλος του. Και μετά συμπλήρωσε:
- Μου δώσατε ένα καλό μάθημα ευγένειας και για να σας αποδείξω ότι το μάθημα έπιασε τόπο, σύντομα θα βρω αυτές τις κυρίες και θα ζητήσω συγνώμη για την αγενή συμπεριφορά μου!

Τα δυο πιθάρια του ποιητή

Ο Γελωτοποιός κι ο Φιλόσοφος

Διπλωματική απάντηση

Κάποιος μεγάλος διπλωμάτης , παρά το γεγονός πως ήταν πολύ άσχημος, σε σημείο που κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηριχτεί , πως η εμφάνισή του ήταν αποκρουστική, είχε μεγάλες επιτυχίες με τις γυναίκες, πράγμα το οποίο δεν πρέπει να εκπλήσσει.
Μια μέρα δυο διάσημες γυναίκες, μια ωραία και μια άσχημη, οι οποίες διεκδικούσαν την πρώτη θέση στην καρδιά του, τον πίεζαν να πάρει θέση σχετικά με αυτό το θέμα και ο διπλωμάτης απαντούσε με αυτές τις πονηρές φράσεις, που έχει εφεύρει η ευγένεια, για να αντικαταστήσει την ειλικρίνεια. Η μία από τις κυρίες, η λιγότερο όμορφη, προσπάθησε να τον παγιδεύσει:
- Ας υποθέσουμε, του είπε, ότι βρισκόμαστε και οι τρεις σ' ένα πλοίο, ότι πιάνει μεγάλη θαλασσοταραχή, πως το πλοίο βουλιάζει κι εσείς υποθέτουμε, ότι είστε δεινός κολυμβητής. Ποια από τις δυο μας θα προσπαθούσατε να σώσετε;
- Μα τη φίλη σας, κυρία μου, απάντησε ο διπλωμάτης, γυρνώντας προς τη μεριά της. Θα υποθέσω με τη σειρά μου, ότι κι εσείς είστε δεινή

κολυμβήτρια !

Ερωτευμένος με την πριγκιποπούλα

O νεαρός μουσικοσυνθέτης

Στο πανηγύρι

Κάποια φορά κάποιος τυχοδιώκτης σ' ένα πανηγύρι έστησε μια μικρή σκηνή , στην πρόσοψη της οποίας έγραψε με μεγάλα γράμματα , "Εδώ μαντεύουν".

Η είσοδος κόστιζε 100 δραχμές. Στην σκηνή επιτρεπόταν η είσοδος κάθε φορά σε έναν μόνο επισκέπτη. Το εσωτερικό της σκηνής  είχε μια μυστηριώδη όψη, τρία κεριά δημιουργούσαν μισοσκόταδο, οι τοίχοι και το ταβάνι ήταν καλυμμένοι με μαύρο ύφασμα, πάνω σ' ένα μικρό τραπεζάκι βρισκόταν ένα μικρό βάζο, καλυμμένο με μαύρο μαντίλι.

Δίπλα στο τραπέζι στεκόταν ο ίδιος ο τυχοδιώκτης. Στον καθένα που έμπαινε έλεγε με ευγένεια:
- Σας παρακαλώ βάλτε το δάκτυλό σας στο βάζο!
Και όταν ο επισκέπτης το έκανε, ο τυχοδιώκτης του πρότεινε να φέρει το δάκτυλο κοντά στη μύτη:
- Σας παρακαλώ, μυρίστε το!
Ο επισκέπτης μύριζε, έκανε αηδιαστική γκριμάτσα και συνήθως αναφωνούσε:
- Πουφ! Μυρίζει αποπλύματα !
- Συγχαρητήρια, μαντέψατε! με ύφος ανακοίνωνε ο τυχοδιώκτης και καλούσε τον επόμενο επισκέπτη. Με τον ίδιο τρόπο "μάντευε" και ο επόμενος περίεργος.
Αυτή, η όχι και πολύπλοκη φάρσα μαρτυρούσε, ότι ο τυχοδιώκτης ήταν γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας. Ο καθένας που περνούσε από τη σκηνή του ήταν πολύ δυσαρεστημένος, που έπεσε στην παγίδα αυτού του μικρού κόλπου και έχασε κοροϊδίστικα  χρήματα. Όταν λοιπόν συναντούσε γνωστούς, επίμονα τους συμβούλευε να επισκεφθούν τον τυχοδιώκτη στη σκηνή του , διαβεβαιώνοντας πως θα εντυπωσιασθούν.
Το κόλπο "δούλευε" άψογα, κανένας δεν ήθελε να είναι από τη μειονότητα των ξεγελασμένων και έτσι δημιουργούσε καινούργιους πελάτες για τον τυχοδιώκτη !

Ερωτευμένος με τη βασίλισσα

Ο Γιατρός κι ο Βάτραχος

Ο πίνακας του γέρου ζωγράφου

Ακουγόταν το θρόισμα του μεταξιού, άστραφταν τα διαμάντια και η μυρωδιά των λεπτών αρωμάτων έπλεε μες στο πυκνό καπνό ακριβών πούρων…
- Πεντακόσιες χιλιάδες! ποιος περισσότερο; Εξακόσιες χιλιάδες! Εξακόσιες χιλιάδες, ένα! Εξακόσιες χιλιάδες, δυο! Εξακόσιες χιλιάδες, τρία! Ο ζωγραφικός πίνακας, πουλήθηκε! Η δημοπρασία ολοκληρώθηκε, η διαδικασία περατώθηκε.

Στην αντίθετη γωνιά της μεγάλης αίθουσας κάθεται καμπουριασμένος ένας γέρος, που φοράει ένα τριμμένο παλιό παλτό. Ακίνητος σαν ο τυφλός Όμηρος κοιτάει μπροστά του με θολά μάτια.

Το ψιθύρισμα σαν άνεμος περνάει από μια άκρη της αίθουσας σε άλλη: "Ο ζωγράφος του πίνακα που πουλήθηκε είναι εδώ, ο ίδιος ο ζωγράφος αυτοπροσώπως! Πολλοί πλησιάζουν τον ζωγράφο, χαμογελάνε και τον συγχαίρουν. Τόσο ταλέντο , τόσο ζωντανά χρώματα , τόσο αδρές γραμμές!

Εκείνος με πικρία χαμογελάει και τους χαιρετίζει με κίνηση του ασπρoμάλλικου κεφαλιού:
- Έχει πλάκα αυτό, πίνακες που πουλούσα κάποτε για τριάντα φράγκα, για να μπορέσω να φάω ένα κομμάτι ψωμί και να κοιμάμαι σ’ ένα βρεγμένο στρώμα , να φτάνουν να πωλούνται σε τέτοιες εξωφρενικές τιμές !

Αχ, κύριοι, αφήστε αυτά, εγώ είμαι μόνο και μόνο άλογο της κούρσας, κερδίζω το Grand Prix, αλλά αρκούμαι σε μια χούφτα βρώμης !

Ποιος είναι ο βασιλιάς

Το παραπανίσιο χιλιάρικο

Η κυρία και ο έφηβος

Η κυρία και ο έφηβος

Μια κυρία μειωμένης ηθικής έριξε κάποτε τα σαγηνευτικά δίκτυά της σε έναν έφηβο , ο οποίος φυσικά αμαθής και κολακευμένος υποχώρησε στην γοητεία της.

Ο πατέρας του έφηβου όμως , που δεν συναινούσε σε αυτήν την κατάσταση που βρέθηκε ο γιος του , προσπάθησε να τον μεταπείσει , αλλά μάταια.

Αναγκάστηκε λοιπόν ο πατέρας να πάει να συναντήσει την κυρία και να την παρακαλέσει να αφήσει ήσυχο τον γιο του. Η κυρία του υποσχέθηκε να το κάνει αρκεί να δεχτεί ο πατέρας να κάνει το ''αλογάκι'' και η κυρία να ανεβεί στην ράχη του.

Ο δύστυχος πατέρας υποχώρησε στην αξίωση αυτή. Στην στάση αυτή, την κυρία καβάλα στον πατέρα, τους πέτυχε τυχαία ο γιος  , που εκείνη την ώρα επισκέφτηκε την κυρία.

Ντροπιασμένος  και συγχυσμένος ο πατέρας γύρισε και είπε στον γιο:
- Βλέπεις, αν αυτή κατάφερε μαζί μου, με έναν πεπειραμένο άνδρα, να κάνει τέτοια πράγματα, να φανταστείς τι μπορεί να κάνει μαζί σου.
Αυτό το μάθημα ήταν αρκετό, να κάνει τον γιο, να απομακρυνθεί από την επικίνδυνη συντροφιά.

Η μητέρα του φιλόσοφου

Ο πατέρας του ποιητή

Ο αστρολόγος του βασιλιά

Ο προσωπικός αστρολόγος του βασιλιά για κακή του τύχη προμάντεψε το θάνατο μιας κυρίας της αυλής. Ο θάνατός της προκάλεσε μεγάλη στενοχώρια στον βασιλιά και εκείνος έβγαλε το συμπέρασμα, ότι γι’ αυτό το θλιβερό γεγονός φταίει ο αστρολόγος.
Αγανακτισμένος ο βασιλιάς, τον κάλεσε να παρουσιαστεί μπροστά του, αφού προηγούμενα συνεννοήθηκε με τους φρουρούς του, μόλις τους γνέψει, να σκοτώσουν τον αστρολόγο  και τον ρώτησε  :

-  Εφ’ όσον γνωρίζεις να προβλέπεις το μέλλον  των ανθρώπων, για πες μου, μπορείς να προβλέψεις, πότε θα πεθάνεις εσύ ο ίδιος ;
Ο αστρολόγος υποψιασμένος πως ο βασιλιάς του ετοιμάζει κάτι κακό , απάντησε :

- Μεγαλειότατε, τα άστρα μου φανέρωσαν, πως εγώ θα πεθάνω τρεις μέρες πριν από το δικό σας θάνατο.
Ο βασιλιάς τα έχασε. Με εφευρετική απάντηση ο αυλικός αστρολόγος όχι μόνο έμεινε ζωντανός, αλλά και ανάγκασε τον βασιλιά, να φροντίζει για την καλή υγεία του αστρολόγου, ώστε αυτός να ζήσει όσο το δυνατόν περισσότερο και να συμπαρασύρει μαζί του και τον ίδιο τον βασιλιά.

Το φιλί της οικοδέσποινας

Ο κακός υπηρέτης

Τα χρυσά βραχιόλια

Ο Δάσκαλος μελετούσε, καθισμένος σ' ένα βράχο κοντά σε ένα χείμαρρο. Ένας πλούσιος μαθητής του υποκλίθηκε μπροστά του και άφησε, ως δώρα, δυο υπέροχα χρυσά βραχιόλια, στολισμένα με πολύτιμες πέτρες.

Ο Δάσκαλος πήρε το ένα βραχιόλι και το στριφογύρισε στα δάχτυλά του. Το βραχιόλι γλίστρησε από το χέρι του, κύλησε πάνω στο βράχο και εξαφανίστηκε στη δίνη του ορμητικού νερού.
Ο μαθητής άφησε μια κραυγή και πήδηξε μέσα στο χείμαρρο. Έψαξε αρκετή ώρα για το βραχιόλι, ενώ ο Δάσκαλος ήταν απορροφημένος στην μελέτη του.
Η μέρα έσβηνε ήδη, όταν ο μαθητής βγήκε στην όχθη, εξαντλημένος και μουσκεμένος ως το κόκαλο.
- Αν μπορούσες να μου δείξεις τουλάχιστον πού έπεσε, είπε στο δάσκαλο του, θα μπορούσα σίγουρα να το βρω.
Ο Δάσκαλος πήρε το δεύτερο βραχιόλι και το πέταξε μέσα στη δίνη του ορμητικού χειμάρρου λέγοντας :
- Εκεί έπεσε !

Κουτσομπολιά

Ο Δικαστής που άκουγε με το ένα αφτί

Οι Βεδουίνοι και ο Δερβίσης

Οι στρατιώτες ενός σκληρού ηγέτη των Βεδουίνων πιάσανε στην έρημο έναν ασκητή-σούφι και τον έφεραν μπροστά στον αρχηγό τους.
- Είσαι κατάσκοπος! Γι' αυτό θα σε θανατώσουμε, είπε ο αρχηγός.
- Είμαι αθώος, απάντησε ο δερβίσης και την ίδια στιγμή άρπαξε από κάποιον  φρουρό το σπαθί του, οπισθοχώρησε σιγά-σιγά και ακούμπησε με την πλάτη στον τοίχο.

- Έχω σπαθί, είπε ο ασκητής, και πριν με θανατώσετε,  θα προλάβω να σκοτώσω τουλάχιστον έναν από σας. Έτσι θα σώσω την τιμή σας, γιατί αλλιώς θα την λεκιάσετε με αίμα αθώου δερβίση, αλλά όταν σκοτώσω κάποιον, τότε θα πάψω να είμαι αθώος !
Ο αρχηγός των Βεδουίνων κατάλαβε, πως είναι αθώος ο δερβίσης και τον άφησε ελεύθερο.

Ο διαπραγματευτής κόκορας

Κάποτε μια αλεπού, Νοέμβρη μήνα, έψαχνε να βρει κάτι να φάει. Ο δρόμος της την έφερε σε ένα κοτέτσι, όπου ζούσαν ένας κόκορας με τις πέντε κότες του. Μετά από αρκετές γυροβολιές βρήκε ένα μικρό άνοιγμα και τρύπωσε. Την ώρα που η αλεπού ήταν έτοιμη να αρπάξει μια κότα, εμφανίζεται μπρος της ο κόκορας και με σταθερή φωνή της λέει:
- Αλεπού, πριν φας την κότα μου, θέλω να διαπραγματευτούμε.
- Τι λες, ρε κόκορα, τρελάθηκες; Δεν είσαι σε θέση να διαπραγματευτείς. Μπορώ να φάω και τις κότες σου και σένα.
- Πράγματι, μπορείς να μας φας, αλλά αυτό θα έχει βαριές συνέπειες και για σένα.
- Μη μου λες (ειρωνικά)! Και γιατί παρακαλώ;
- Αν μας φας, αύριο κιόλας θα μας έχεις χωνέψει. Από μεθαύριο θα ψάχνεις πάλι τι να φας και χειμώνα καιρό δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να βρεις κάτι. Έχω να σου κάνω πρόταση, που θα ωφελήσει και σένα κι εμάς.
Η Αλεπού συνοφρυώθηκε και σκέφτηκε, πως ο κόκορας δεν είχε κι άδικο. «Ας ακούσω τι έχει να μου πει και αν δεν με συμφέρει, τους τρώω μετά», συνέχισε τη σκέψη της.
- Ακούω την πρότασή σου, αλλά να ξέρεις, πως δεν δεσμεύομαι για τίποτα.
- Λοιπόν, δεν θα μας φας, αλλά θα έρχεσαι κάθε βδομάδα κι εγώ θα σου δίνω 5 αυγά. Δεν είναι και πολλά, αλλά τουλάχιστον θα σε κρατάνε και θα σου κόβουν την πείνα. Ταυτόχρονα θα κοιμάσαι ήσυχη στην τρύπα σου, χωρίς να χρειάζεται να τρέχεις πέρα δώθε στις ερημιές, να εξαντλείσαι και να κινδυνεύεις.
Η αλεπού σκέφτηκε, ξανασκέφτηκε και άρχισε να βρίσκει την ιδέα καλή.
- Έχε χάρη που με βρίσκεις στις καλές μου, όμως θα μου δίνεις όχι 5 αλλά 30 αυγά.
Ο κόκορας γέλασε κάτω από το λειρί του, αφού ήδη είχε πετύχει τον βασικό σκοπό του, να σύρει την αλεπού σε διαπραγματεύσεις. Φυσικά ήξερε, πως οι 5 κότες ήταν δύσκολο έως αδύνατο να γεννήσουν 30 αυγά σε μια βδομάδα.
- Αλεπού, τώρα μου φαίνεται πως τρελάθηκες εσύ, ή δεν ξέρεις πως εγώ, ως κόκορας, δεν γεννάω. Τέλος πάντων, θα σου δίνω 8 αυγά.
- Με τίποτα, ούτε να το συζητάς κάτω από 20.
- Αν θες να ψοφήσουν οι κότες μου, εντάξει, αλλά έτσι δεν κάνουμε χωριό. Θα σου δίνω 10 και να δούμε, πώς θα πείσω τις κότες.
- Με κούρασε η κουβέντα. Θα μου δίνεις 13, μιας και όπως σου είπα με βρίσκεις στις καλές μου.
- Σύμφωνοι. Θέλεις 13, θα σου δίνω 13, αν και δύσκολα θα τα φέρω βόλτα.
Το deal έκλεισε και ήταν όλοι ευχαριστημένοι. Πέρασε ο Δεκέμβρης κι ο Γενάρης κι ο Φλεβάρης και η συμφωνία παρέμενε σε ισχύ. Μέχρι που τέλη Μάρτη άρχισαν να λιώνουν τα χιόνια και παρέσυραν κλαδιά, πέτρες και κοτρόνες που έκλεισαν το άνοιγμα στο κοτέτσι. Όταν ξαναπήγε η αλεπού, ο κόκορας της είπε, πως η συμφωνία ήταν μέχρις εδώ. Η αλεπού ρώτησε πότε συμφώνησαν τέτοιο πράγμα κι ο κόκορας της απάντησε:
- Συμφωνήσαμε τι θα σου δίνω. Δεν συμφωνήσαμε για πόσο καιρό.
Η αλεπού σκέφτηκε πως είχε δίκιο, αλλά δεν την πείραξε, αφού πλέον ήταν άνοιξη.
Ηθικό δίδαγμα (όλοι οι μύθοι έχουν τέτοιο). Η κοινότητα του κοτετσιού είχε απέναντί της έναν ισχυρό αντίπαλο και βρέθηκε σε δεινή θέση. Όλα φαίνονταν χαμένα και το αναπόφευκτο μοιραίο. Όμως ακόμα και οι κότες μπορούν να επιβιώσουν, αν έχουν μπροστάρη έναν κόκορα με διαπραγματευτικές ικανότητες, που προτάσσει τα συμφέροντα του κοτετσιού.
Περνάω στην κοινωνία των ανθρώπων για μια καταγραφή των αυτονόητων.
1. Η διαπραγμάτευση είναι επιστήμη και τέχνη. Ταυτόχρονα και τα δύο.
2. Διαπραγματευτική δύναμη έχουν όλοι, εκτός αν είναι (όχι κότες αλλά) «κότες».
3. Σε μια διαπραγμάτευση πρέπει να καθιστάς σαφείς στον άλλον τις συνέπειες που θα έχει, η όποια (αρνητική για σένα) ενέργειά του. Δηλαδή ότι θα έχει κόστος και γι’ αυτόν μια τέτοια πράξη του. Σε αντίθετη περίπτωση, ο άλλος σε περνά για «κότα» και τη μια θα σου πάρει το ένα, την άλλη το άλλο. Ταυτόχρονα θα ανοίξει την όρεξη και σε τρίτους.
4. Ο διαπραγματευτής προτάσσει τα συμφέροντα της κοινωνίας που τον στηρίζει και από την οποία αντλεί τη δύναμή του. Χωρίς αυτήν (τη δύναμη της κοινωνίας) έχει μειωμένη διαπραγματευτική ισχύ. Το «διαίρει και βασίλευε» άλλωστε είναι πανάρχαιο.
5. Ο διαπραγματευτής δεν ανοίγει όλα τα χαρτιά του, δεν προσέρχεται σαν «βρεγμένη γάτα» και ξεκινά από μαξιμαλιστικές θέσεις. Το ίδιο άλλωστε κάνει και ο απέναντι. Ταυτόχρονα έχει θέσει από πριν ένα minimum επίπεδο, κάτω από το οποίο δεν υποχωρεί.

Η Βασίλισσα των Φιδιών

Μια ιστορία αγάπης με πικρό τέλος...
Κάποτε, ένας τσομπάνος βγήκε με τους φίλους του στο δάσος, να μαζέψουν ξύλα. Βρήκαν έναν πηγάδι, όπου είχε φωλιάσει ένα μελίσσι. Κατέβηκε ο νεαρός τσομπάνος και μάζεψε το μέλι, οι φίλοι το πήραν, αλλά δεν τον βοήθησαν να βγει από το πηγάδι.

Ο νεαρός βοσκός, αναζητώντας διέξοδο στο βάθος του πηγαδιού, βρέθηκε σε μια σπηλιά γεμάτη φίδια. Κόντεψε να πεθάνει από την τρομάρα του, όμως εκείνα, αντί να τον βλάψουν, τον οδήγησαν σε κήπο μυστικό, γεμάτο δροσιές και ευωδιές. Στο κέντρο του κήπου,  σε θρόνο καθισμένη, η πανέμορφη βασίλισσα τους , μισή άνθρωπος μισή ερπετό, τον καλοδέχτηκε.

Η Φιδοβασίλισσα αγάπησε τον όμορφο τσομπάνο, τον κράτησε στον παράδεισό της, του έλεγε τις ιστορίες της, του μάθαινε τα μυστικά της αρχαίας γνώσης της, τις γλώσσες των ζώων, τα φάρμακα και τα βοτάνια. 

Ο νεαρός τσομπάνος έζησε ευτυχισμένος μαζί της για καιρό, ώσπου κάποτε νοστάλγησε τον κόσμο των ανθρώπων. Ζήτησε από την βασίλισσα, να τον αφήσει να γυρίσει στο χωριό του. Εκείνη ήξερε, ότι αυτό θα ήταν η καταστροφή της, αλλά δεν άντεχε και να βλέπει τον αγαπημένο της, να μαραζώνει. Αφού τον έβαλε να της ορκιστεί ότι δεν θα μαρτυρήσει το μυστικό του κήπου της, τον άφησε να φύγει.
Ο βοσκός επέστρεψε και ζούσε πλουσιοπάροχα με τους θησαυρούς, που του έδωσε η Φιδοβασίλισσα, ώσπου κάποτε ο βασιλιάς του τόπου αρρώστησε. Μια μάγισσα είπε, ότι για να γιάνει έπρεπε να φάει το κρέας της βασίλισσας των φιδιών, που όποιος την έβλεπε έβγαζε λέπια. 

Ο Βεζίρης έβαλε ανθρώπους να παρακολουθούν στα λουτρά, είδαν τα λέπια στο σώμα του βοσκού, τον έπιασαν και τον βασάνισαν. Αυτός για να σωθεί μαρτύρησε το που βρίσκεται ο μυστικός κήπος της Φιδοβασίλισσας. 

Οι στρατιώτες  βρήκαν τον κήπο , παγίδευσαν την Φιδοβασίλισσα και την έφεραν στον Βεζίρη.
Πριν την σκοτώσουν, η Φιδοασίλισσα είπε: 

"Όποιος φάει το κεφάλι μου θα πεθάνει, όποιος φάει το σώμα μου θα γιάνει, όποιος φάει την ουρά και τα λέπια μου θα γίνει σοφός και θα ζήσει για πάντα" 

Ο Βεζίρης ανάγκασε τον τσομπάνο να φάει το κεφάλι της, ο ίδιος βιάστηκε να φάει την ουρά της. Ο βασιλιάς έφαγε από το σώμα της και έγιανε, ο Βεζίρης έπεσε νεκρός, ο νεαρός τσομπάνος έγινε σοφός και πήρε τα βουνά μετανιώνοντας  για την προδοσία του και πολεμώντας τις τύψεις του.

Η Φιδοβασίλισσα έσωσε τον αγαπημένο της και ας την πρόδωσε αυτός ! Τα φίδια ορκίστηκαν να τιμωρήσουν την κακία και την δολιότητα των ανθρώπων.

Σε όλη την ευρύτερη περιοχή , που συνέβησαν τα παραπάνω αναφερόμενα , ακόμη και σήμερα τα κορίτσια υφαίνουν και κεντούν ακόμη την Φιδοβασίλισσα στα προικιά τους, γιατί η εικόνα της λέγεται πως προστατεύει  τα σπίτια απ΄ το κακό και την φωτιά.
Όμως όπως και νάχει, δυστυχώς, η χωρίς όρια αγάπη της βασίλισσας των φιδιών δεν μπορεί πια να σώσει, ούτε σπίτια ούτε ανθρώπους από το κακό και την φωτιά, που ανάβει η κακία και η απληστία άλλων ανθρώπων στους τόπους, όπου επιμένει να ζει η ανάμνησή της !

Αν ήμουν ο Θεός

Αν ήμουν ο Θεός, θα αισθανόμουν την ανάγκη, να πω στους ανθρώπους.

'' Παιδιά μου. Σας δημιούργησα με τις καλύτερες προσδοκίες. Σας έδωσα όλη μου την ευλογία για να ευημερήσετε .
Με παρακούσατε μέσα στον ίδιο μου τον Παράδεισο!
Είχα δυο επιλογές. Η μία ήταν να σας καταστρέψω σαν είδος επικίνδυνο. Η άλλη επιλογή, επειδή σας αγάπησα πολύ, ήταν να σας δώσω, αυτό που θέλατε. Την ελευθερία να αποφασίζετε εσείς για την ζωή σας, μακριά από την άμεση επιστασία και προστασία μου.
Και αυτό έκανα. Με τα χρόνια και τους αιώνες θα μαθαίνατε.
Φτιάξατε τον κόσμο σας, όπως εσείς θέλατε. Κάνατε τις δικές σας επιλογές. Και φυσικά επιβραβεύεστε για αυτές ή πληρώνετε τις συνέπειες των επιλογών σας. Είστε ελεύθεροι!
Καταστρέφετε τον πλανήτη, που σας έστειλα να ζήσετε. Εσείς.
Αλλοιώνετε τις τροφές, που είχα δημιουργήσει για να ζήσετε, με φάρμακα .Εσείς . 
Δεν ακολουθείτε ούτε μία από τις εντολές, που σας έδωσα. Απομακρυνθήκατε από εμένα.
Δεν σας παίρνω εγώ τους αγαπημένους σας!
Απλά, τους επιτρέπω να έρχονται σε εμένα, όταν αυτοί το αποφασίσουν.
Δεν σας στέλνω εγώ συμφορές και βάσανα.
Απλά παρατηρώ, ποιοι είναι οι δυνατοί από εσάς και τα βγάζουν πέρα.
Έχω απλώσει σε όλον τον πλανήτη σας την ευλογία μου. Εναρμονιστείτε με αυτήν. Με την αγάπη.
Δεν σας έκανα ρομπότ. Δεν φταίω εγώ για τις συμφορές και τις δυστυχίες σας. Σας έκανα ανθρώπους. Και σας άφησα ελεύθερους, επειδή αυτό θέλατε. Δεν σας έχω υπό έλεγχο παιδιά μου. Εσείς κάνετε τις επιλογές σας. Είστε ελεύθεροι.
Και ενώ απολαμβάνετε την ελευθερία σας, ζητάτε ευθύνες από εμένα, για ότι συμβαίνει, που σας πονά; Γιατί;
Ποιος σας είπε, ότι εγώ έχω κάτι να κάνω με αυτή σας την δυστυχία; Αυτή είναι η ζωή παιδιά μου. Επειδή σας αγαπώ, δεν επεμβαίνω. Γιατί αλλιώς η ζωή σας δεν θα είχε καμία χαρά. Θα ήσασταν ρομπότ σε μια προγραμματισμένη πορεία.
Μην ζητάτε λοιπόν ευθύνες από εμένα. Αυτός που πιστεύει σε εμένα , ας το κάνει, επειδή το πιστεύει ότι είναι το σωστό.
Και όχι για να πάρει κάποιο αντάλλαγμα.
Πιστέψτε περισσότερο στον εαυτό σας. Στο κάτω κάτω κατ’ εικόνα και ομοίωση μου σας έφτιαξα.
Ζητήστε και θα σας δοθεί , ψάξτε και θα ανακαλύψετε. ''
Αυτά λοιπόν θα έλεγα στους ανθρώπους, αν ήμουν ο Θεός.