Η μαύρη κουκίδα

Κάποτε, ένας καθηγητής ζωγράφισε μια μαύρη κουκίδα στο κέντρο μια λευκής σελίδας.
Στη συνέχεια την έδειξε στους μαθητές της τάξης του και τους ρώτησε: 
'' Παιδιά μου, τι βλέπετε;''
'' Μια μαύρη κουκίδα,'' απάντησαν εν χορώ οι μαθητές.
'' Όλοι σας επικεντρωθήκατε στην μαύρη κουκίδα, που είναι τόσο μικρή, '' απάντησε ο καθηγητής '' και δεν προσέξατε ολόκληρη άσπρη κόλλα, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η κουκίδα !''
Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή μας. Αυτό καταλήγουμε να κάνουμε με τις ζωές μας. Αντί να απολαμβάνουμε τη ζωή, επικεντρωνόμαστε στα σκοτεινά σημεία της ζωής μας. Σε μικρά προβλήματα υγείας, σε πολυτέλειες που δεν έχουμε, σε διαφωνίες που έχουμε μεταξύ μας, κλπ.
Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι τα σκοτεινά σημεία είναι πολύ μικρά και λίγα. Και όμως τα επιτρέπουμε να επηρεάζουν και να μολύνουν τη σκέψη μας.
Η ζωή είναι μια αλληλουχία στιγμών, συνέχισε στοχαστικά ο δάσκαλός τους. ''

Ομαδική Συνείδηση 

Κάποιοι επιστήμονες έκλεισαν μία οικογένεια 
ποντικών, πατέρα, μητέρα και τα δύο μικρά τους, σε ένα ντεπόζιτο νερού με δύο ανοίγματα, το ένα σκοτεινό και το άλλο φωτεινό. Το τελευταίο δεν οδηγούσε έξω κι όταν πλησίαζαν εκεί τα ποντίκια, δέχονταν μια ελαφριά ηλεκτρική εκκένωση, ενώ η έξοδος διαφυγής ήταν από το σκοτεινό άνοιγμα.
Το πείραμα έγινε πρώτα στην Αγγλία, μετά στην Αυστραλία και κατόπιν στην Αμερική, κάθε φορά με διαφορετικά πειραματόζωα και από διαφορετικούς επιστήμονες οι οποίοι, μέχρι να τελειώσει το πείραμα, δεν είχαν καμία επικοινωνία μεταξύ τους κι έτσι δεν έκαναν ανταλλαγή πληροφοριών.
Το πείραμα γινόταν με τον εξής τρόπο:
Έβαζαν τους τέσσερις ποντικούς μέσα στο σκοτεινό ντεπόζιτο και άρχιζαν να το γεμίζουν με νερό. Τα δύο μεγαλύτερα ποντίκια, μαμά και μπαμπάς, έτρεχαν προς το άνοιγμα που είχε φως, προφανώς γιατί στο υποσυνείδητό τους υπήρχε η πληροφορία, ότι άνοιγμα με φως σημαίνει “έξοδος”. Μόλις όμως, πλησίαζαν εκεί, δέχονταν αμέσως την ηλεκτρική εκκένωση και απομακρύνονταν.
Ύστερα από κάμποση ώρα, γύρω στα 30 λεπτά, και επαναλαμβανόμενες αποτυχημένες προσπάθειες να βγουν από το άνοιγμα με το φως, τα μικρά ποντίκια ήταν εκείνα που ανακάλυπταν τελικά, ότι η έξοδος ήταν από το σκοτεινό άνοιγμα.
Στο επόμενο πείραμα στην Αυστραλία, μετά από πολύ καιρό, το οποίο πραγματοποίησαν, όπως προαναφέραμε, άλλοι επιστήμονες με άλλα ποντίκια, αφού το ντεπόζιτο άρχιζε να γεμίζει με νερό, έπειτα από λιγότερες προσπάθειες αυτή τη φορά και σε λιγότερη ώρα , γύρω στα 15 λεπτά, πάλι τα μικρά ποντίκια ανακάλυψαν πριν από τους γονείς τους, που παιδεύονταν προσπαθώντας να βγουν από το φωτεινό άνοιγμα, ότι η έξοδος από το ντεπόζιτο γινόταν από το σκοτεινό άνοιγμα και βγήκαν όλοι από εκεί. 
Την τρίτη φορά που έγινε το πείραμα κάπου στην Αμερική, πολλούς μήνες αργότερα, μόλις άρχισε το ντεπόζιτο να γεμίζει με νερό όλα τα ποντίκια, γονείς και παιδιά, χωρίς να καθυστερήσουν καθόλου, έτρεξαν αμέσως προς το σκοτεινό άνοιγμα και βγήκαν έξω.
Οι επιστήμονες που έκαναν το πείραμα ανακάλυψαν, ότι υπάρχει ομαδική συνείδηση. Όταν ένα ποντίκι μάθαινε κάτι, αυτό που μάθαινε μεταφερόταν στη συνείδηση όλων.
Ίσως κάτι ανάλογο να συμβαίνει και με εμάς τους ανθρώπους. Δεν βλέπουμε αμέσως κάτι, που είναι αλήθεια. Χρειαζόμαστε χρόνο. Έπειτα κάποιοι μαθαίνουν πιο γρήγορα κι αυτό μεταφέρεται γενετικά. Λέμε, λοιπόν, ότι αν μεταμορφωθείς μέσα σου, αυτό μεταδίδεται στο σύνολο της συνείδησης της ανθρωπότητας.

Στην παιδική χαρά

Μια γυναίκα κάθισε σε ένα παγκάκι δίπλα σε έναν άντρα, που δεν γνώριζε.
“Αυτός είναι ο γιος μου”, είπε, δείχνοντας ένα αγοράκι με κόκκινο πουλόβερ που έπαιζε στην τσουλήθρα.
“Είναι όμορφος”, απάντησε ο άντρας. “Το κορίτσι με το λευκό φόρεμα που κάνει ποδήλατο είναι η κόρη μου”, είπε ο άντρας.
Μετά, κοιτάζοντας το ρολόι του, ο άντρας φώναξε στην κόρη του :
“Μαίρη, νομίζω ήρθε η ώρα να πάμε σπίτι!”
“Πέντε λεπτά παραπάνω, σε παρακαλώ! Ας κάτσουμε πέντε λεπτά ακόμα”, είπε η μικρή.
Ο άντρας της έγνεψε καταφατικά και η μικρή συνέχισε τις βόλτες της με το ποδήλατο. Λίγα λεπτά αργότερα, σηκώθηκε και πλησίασε την κόρη του.
“Είναι ώρα να φύγουμε.”
“Μπαμπάκα, σε παρακαλώ, πέντε λεπτά ακόμα.”
Ο άντρας χαμογέλασε και συμφώνησε.
“Γιατί την αφήνεις να συμπεριφέρεται  έτσι;” ρώτησε έκπληκτη η γυναίκα. “Πρέπει να είσαι πιο αυστηρός, αλλιώς θα το εκμεταλλευτεί.”
Ο άντρας αναστέναξε και είπε: 
“Ο μεγαλύτερος αδερφός της χτυπήθηκε από έναν μεθυσμένο οδηγό πριν από πέντε χρόνια, όταν έκανε ποδήλατο εδώ. Ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να περάσω αρκετό χρόνο με τον γιο μου και τώρα θα έδινα τα πάντα, για να έχω πέντε λεπτά ακόμα μαζί του. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου, να μην κάνω το ίδιο λάθος με την κόρη μου.
Νομίζει, ότι έχει πέντε λεπτά ακόμα για να παίξει. Αλλά στην πραγματικότητα εγώ κερδίζω πέντε λεπτά ακόμα, να την βλέπω να παίζει.”
Δεν υπάρχει πιο σημαντική προτεραιότητα από την οικογένεια. Περάστε όσο παραπάνω χρόνο μπορείτε με τους αγαπημένους σας και να είστε ευτυχισμένοι!

Τα δέντρα που πραγματοποιούν ευχές

Κάποτε, ένας άνθρωπος ταξίδευε και μπήκε τυχαία στον παράδεισο.
Σύμφωνα με την ινδική αντίληψη του παραδείσου, υπάρχουν δέντρα που εκπληρώνουν ευχές.
Εσύ το μόνο που κάνεις είναι να καθίσεις κάτω από ένα τέτοιο δέντρο και να φανταστείς κάτι κι αυτό, αμέσως πραγματοποιείται.
Ο άνθρωπος ήταν κουρασμένος και αποκοιμήθηκε κάτω από το δέντρο των ευχών.Όταν ξύπνησε
ένιωσε πολύ πεινασμένος και είπε:
'' Πώς πεινάω! Φαντάζομαι πως κάπου θα βρω  λίγο φαγητό! '' 
Αμέσως από το πουθενά το φαγητό φάνηκε να πετάει στον αέρα.Πεινούσε τόσο πολύ,που δεν έδωσε σημασία, από που ερχόταν το φαγητό. Όταν πεινάς, δεν το φιλοσοφείς. Άρχισε αμέσως να τρώει και το φαγητό ήταν τόσο νόστιμο.Τώρα ένιωθε ικανοποιημένος.
Μια άλλη σκέψη γεννήθηκε μέσα του:
'' Φαντάζομαι, πως κάτι θα υπάρχει για να πιω .''
Αμέσως εμφανίστηκε ένα θαυμάσιο κρασί. Πίνοντας
ήρεμα το κρασί στη σκιά του δέντρου, άρχισε να αναρωτιέται:
'' Μα τι γίνεται ; Τι συμβαίνει; Ονειρεύομαι ή μήπως υπάρχουν φαντάσματα γύρω μου, που μου παίζουν παιχνίδια; ''
Και τότε εμφανίστηκαν τα φαντάσματα. Άρχισε να τρέμει και του γεννήθηκε η σκέψη:
'' Τώρα σίγουρα θα με σκοτώσουν.''
Και τον σκότωσαν!
Το δέντρο που πραγματοποιεί τις ευχές, είναι ο νους.
Ότι και να σκεφτείς αργά ή γρήγορα εκπληρώνεται.
Αν παρατηρήσεις βαθιά, θα ανακαλύψεις, πως όλες οι σκέψεις σου δημιουργούν εσένα και τη ζωή σου.
Αυτές δημιουργούν την κόλαση και τον παράδεισό σου.
Δημιουργούν τη δυστυχία και τη χαρά σου.
Δημιουργούν το θετικό και το αρνητικό.

Ο ψαράς και η γοργόνα

Μια φορά κι έναν καιρό, ένας  ψαράς είχε βγει για ψάρεμα με το καΐκι του. Κόντευε να ξημερώσει, μα η ψαριά του δεν ήταν καθόλου καλή.
- Πώς θα γυρίσω σπίτι, συλλογιζόταν, με άδεια δίχτυα;
Ξάφνου ο τόπος άστραψε και από τη θάλασσα ξεπρόβαλε μια γοργόνα. Πλησίασε το καΐκι του μικρού ψαρά και τον χαιρέτησε:
- Γεια σου παλικάρι, του είπε.
- Γεια σου και σένα γοργόνα, της απάντησε. Τι θέλεις από μένα;
- Σου φέρνω δύο σακούλια. Αν διαλέξεις το πρώτο, θα γυρίσεις σπίτι σου με την πιο καλή ψαριά που είχες ποτέ και όλοι θα τρίβουν τα μάτια τους για το κατόρθωμά σου.
- Κι αν διαλέξω το δεύτερο; ρώτησε το παλικάρι όλο περιέργεια.
- Αν διαλέξεις το δεύτερο, θα σου χαρίσω ένα φιλί.
Το παλικάρι απόμεινε σκεφτικό. Να γυρίσει πίσω με την πιο καλή ψαριά και όλοι να τον παινεύουν; Ή να δεχτεί το φιλί της γοργόνας; Ήταν το πιο όμορφο πλάσμα που είχε αντικρίσει ποτέ του και τα μάτια της αστραποβολούσαν φως. Γρήγορα έβγαλε απόκριση:
- Διαλέγω το δεύτερο σακούλι, είπε αποφασισμένος.
- Ωραία λοιπόν, έκανε η γοργόνα και αμέσως πέταξε το πρώτο σακούλι στη θάλασσα. Μονομιάς σκόρπισαν εκατοντάδες αστραφτερά μαργαριτάρια που είχε μαζέψει από τα βάθη του ωκεανού.
- Μα τι κάνεις εκεί! Φώναξε το παλικάρι. Είναι κρίμα. Τόσα σπάνια μαργαριτάρια…
- Δεν είναι καθόλου κρίμα, απάντησε ψύχραιμη η γοργόνα. Μην παραπονιέσαι παλικάρι. Είναι το σακούλι που αρνήθηκες, του είπε κι αμέσως ανασηκώθηκε από τη θάλασσα. Τότε το παλικάρι έσκυψε και δέχτηκε το πιο γλυκό φιλί του κόσμου. Έμεινε με κλειστά μάτια για να κρατήσει μέσα του όλη αυτή την ομορφιά, που ποτέ άνθρωπος δεν είχε ξαναγευτεί.
Όταν τα άνοιξε πάλι, η γοργόνα είχε χαθεί στα νερά κι είχε πάρει πάλι να σκοτεινιάζει. Στα χέρια του είχε απομείνει το δεύτερο σακούλι.
- Μα τι μπορεί να είναι πιο ακριβό από τόσα σπάνια μαργαριτάρια του βυθού; Συλλογίστηκε και έλυσε το κορδόνι. Στα χέρια του κρατούσε ένα σακούλι με μύθους, μύθους του βυθού.
Χαμογέλασε και τότε μόνο κατάλαβε, πως ούτε όλα τα μαργαριτάρια του κόσμου δεν άξιζαν όσο ένα ζωντανό, αληθινό παραμύθι

Το πιο σημαντικό μέρος του σώματός μας

Κάποτε με ρώτησε η μητέρα μου, διηγείται κάποιος, ποιο κατά τη γνώμη μου ήταν το πιο σημαντικό μέρος στο σώμα μας.
Στην αρχή νόμισα ότι βρήκα εύκολα την απάντηση και έτρεξα στη μητέρα μου όλο χαρά. Είχα ανακαλύψει τη μαγεία και την ομορφιά των ήχων και της είπα: "Νομίζω πως είναι τα αυτιά, με τα οποία ακούμε". Εκείνη με διόρθωσε: 
"Όχι", μου είπε, "υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δεν ακούνε, γιατί είναι κουφοί, γύρω μας".
Συνέχισα να σκέφτομαι την ερώτηση μεγαλώνοντας. Όταν συνειδητοποίησα πόσο φοβερό δώρο είναι η όραση και τι μεγάλες δυνατότητες έχει, έτρεξα στη μητέρα μου μάλλον σίγουρος αυτή τη φορά, και της είπα:
"Μάλλον είναι τα μάτια μας που βλέπουμε, το σημαντικότερο μέρος στο σώμα μας".
Με κοίταξε με αγάπη η μητέρα μου, χάρηκε που ασχολούμαι με το ερώτημά της και κάνω και μεγάλη πρόοδο, αλλά και πάλι με διόρθωσε: 
"Όχι, δεν είναι τα μάτια. Χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο μας είναι τυφλοί. Προσπάθησε ακόμα".
Προσπάθησα κι άλλες φορές και η μητέρα μου έβλεπε ότι ωριμάζω και προοδεύω, αλλά όσες φορές κι αν επανήλθαμε στο θέμα αυτό, δεν κατάφερα να βρω τη σωστή απάντηση.
Πέρυσι πέθανε ο παππούς μου.
Όλοι μας πονέσαμε και κλάψαμε.
Ακόμα και ο πατέρας μου έκλαψε και το λέω αυτό, γιατί άλλη μια φορά μόνο τον είχα δει να κλαίει στη ζωή μου.
Ξαφνικά ακούω τη μητέρα μου: 
"Ξέρεις ποιο είναι το πιο σημαντικό μέρος στο σώμα μας;" με ρώτησε τότε η μητέρα μου.
Εγώ παραξενεύτηκα, γιατί πάντα νόμιζα ότι ήταν ένα αστείο ανάμεσά μας και τίποτα παραπάνω. Με είδε που παραξενεύτηκα και με πήρε κοντά της.
"Αυτό που θα σου πω αγόρι μου είναι πολύ σημαντικό", μου είπε, "και θέλω να το κρατήσεις μέσα στην ψυχή σου. Λοιπόν το πιο σημαντικό μέρος στο σώμα σου είναι ο ώμος σου. Και δεν είναι γιατί κρατάει το χέρι σου στη θέση του και μπορεί να κινείται, αλλά γιατί μπορεί να κρατήσει το κεφάλι ενός πονεμένου αγαπημένου σου, την ώρα που κλαίει. Όλοι μας θα χρειαστούμε έναν ώμο να γείρουμε και να ακουμπήσουμε την ώρα της θλίψης και του πόνου, αγόρι μου. Σου εύχομαι να έχεις πάντα στη ζωή σου έναν τέτοιο ώμο, γεμάτο παρηγοριά για κείνους που θα κλάψουν και θα 'χουν ανάγκη τον ώμο της αγάπης σου για να γείρουν. Όταν θα το έχεις καταλάβει αυτό που σου λέω και θα συμφωνείς, τότε θα είναι σημάδι ότι έχεις μεγαλώσει αρκετά και ότι ζεις σωστά τη ζωή σου".
Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν αυτά που έλεγες...
Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν αυτά που έκανες...
Αλλά ποτέ δε θα ξεχάσουν πώς τους έκανες να αισθάνονται.