Ο λόγος του Προέδρου
Η οικονομία έμπαινε σε φάση ύφεσης και στο Διοικητικό Συμβούλιο μιας πολυεθνικής εταιρείας γινόταν συζήτηση για τα μέτρα, που χρειαζόταν να παρθούν, για την αντιμετώπισή της. Ο αρμόδιος υπεύθυνος στην εισήγησή του ανέφερε, πως η πρόταση των επικεφαλής των θυγατρικών από 42 χώρες αφορούσε περικοπές προσωπικού, 15.000 υπάλληλοι παγκοσμίως!
Ο κάθε Αντιπρόεδρος έκανε τις δικές του προτάσεις. Ο Πρόεδρος όμως του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μιλούσε. Αφού ολοκληρώθηκε η παρουσίαση, ξαφνικά ο Πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει.
«Ο υπεύθυνος για την καθαριότητα όταν περνά την πόρτα του εργοστάσιου στο τέλος της εργασίας του, είναι σύζυγος, είναι πατέρας παιδιών, έχει ευθύνες για την συντήρηση της οικογένειάς του κι όταν επιστρέφει στο σπίτι, κοιτάζει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε και αν και μπορεί να φαίνονται στα δικά μας μάτια αμελητέα, γι’ αυτόν είναι αρκετά.
Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλειά του, να πάει σπίτι άνεργος με μια επιταγή δυο μηνών. Τι θα πει στα παιδιά του; Τι θα πει στην γυναίκα του, πώς να τους εξηγήσει, ότι από αύριο χάνει την δουλειά του, χάνει την αξιοπρέπειά του; Κι εάν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλειά, δύσκολα θα μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του κι αυτή μπορεί να διαλυθεί. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα σχέδιο, που καταδικάζει την ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων. Αλλά την ίδια στιγμή από την άλλη μεριά, έχω και υποχρέωση στους μετόχους μας, που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες τους και εάν δεν κάνω κάτι, τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν χρήματα για την καταβολή των συντάξεων. Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε, μειώνουν τα ετήσια έξοδα κατά 135 εκατομμύρια δολάρια. Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο, Ελάττωση των δικών μου απολαβών κατά 75%, ελάττωση των απολαβών όλων των αντιπρόεδρων κατά 50%, ελάττωση μισθού γενικών διευθυντών κατά 40%, ανάλογη μείωση μισθού υψηλόμισθων στελεχών και ούτω καθεξής. Καμία απόλυση. Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα».
Σηκώθηκε και έφυγε κι όπως έφευγε, είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο: «Κρίμα που θα παίζετε γκολφ μόνο τρεις φορές αντί για έξι φορές, παιδιά!».
Η εταιρεία ξεπέρασε την θύελλα χωρίς να κάνει καμία απόλυση προσωπικού. Σε τρία χρόνια η τιμή της μετοχής υπερπολλαπλασιάστηκε, σε σχέση με την τιμή που είχε πριν την έναρξη της οικονομικής ύφεσης. Επιπλέον η εταιρεία στο διάστημα αυτό εμφάνισε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες.
Όλος ο κόσμος έπινε νερό στο όνομά του πρόεδρου! Δέκα χρόνια μετά, στο τραπέζι που τού παρέθεσαν τα στελέχη της εταιρείας με την ευκαιρία της συνταξιοδότησής του, όπου παραβρέθηκαν άτομα από όλο τον κόσμο, τού ζήτησαν να αναφέρει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, γιατί επέλεξε αυτήν την λύση, για να αντιμετωπίσει την ύφεση, χωρίς να προβεί σε απολύσεις, αλλά και χωρίς να ζημιώσει τους μετόχους.
Η απάντηση ήταν:
«Ακούστε, μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση, που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα. Ήμαστε σε 42 χώρες, από τις οποίες οι 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες, διότι όπως ξέρετε τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα, όπως μου είχατε προτείνει, είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απόγνωση. Και κανείς, μα κανείς, δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει ένας απελπισμένος άνθρωπος. Η πιθανότητα ακόμα και να έκαιγαν το εργοστάσιο ήταν μεγάλη. Ενώ εσείς που ήσασταν δίπλα μου και όλο το μισθό να σας έπαιρνα, δεν θα κάνατε τίποτα, γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι του συστήματος, δεν κάνουν επαναστάσεις. Να θυμάστε, ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται, όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα. Τότε είναι έτοιμος για όλα, και εργοστάσια καίει».
