Η μεγαλύτερη οικογενειακή ευτυχία

Πάντα εν σοφία εποίησας

Kουρασμένος και ταλαιπωρημένος από τη ζέστη της ημέρας ο Ναστραδίν Χότζα, έψαχνε μέρος να ξαπλώσει και να σκιαστεί. Μια ψηλή και με πυκνό φύλλωμα καρυδιά στην αρχή του δάσους φαινόταν το τέλειο σημείο.
Ξάπλωσε ο Ναστραδίν και άφησε ελεύθερη τη ματιά του, να πλανηθεί και να μαζέψει τις ομορφιές του τόπου του.
Όπως ξαπλωμένος ραχάτευε και η ψυχή του χαιρόταν και ευλογούσε τη Σοφία του Θεού, για την σκιά που
έδωσε σαν προφύλαξη μας από τη ζέστη και τον ήλιο, βλέπει πάνω από το κεφάλι του να κρέμονται ,τι άλλο; καρύδια.
Βλέποντας πόσο μικρά σε μέγεθος φαίνονται τα καρύδια , ενώ η καρυδιά είναι ψηλή και μεγάλη , μια σκέψη πέρασε από το μυαλό του Ναστραδίν :
« Α Θεέ μου! Εσύ που όλα καλά τα έφτιαξες σε αυτόν τον κόσμο, έκανες ένα λάθος! Έβαλες ένα τόσο μεγάλο, ψηλό και δυνατό δέντρο να κάνει πολύ μικρούς καρπούς. Αντίθετα τη μικρή και σερνάμενη στο χώμα πόα την έβαλες να κάμει μεγάλα και βαριά καρπούζια ! »
Το αεράκι που τον άκουσε, φύσηξε και η καρυδιά κούνησε τα κλαδιά της.
Ένα καρύδι αποκόπηκε από τη θέση και προσγειώθηκε με γδούπο στην κεφαλή του καλού μας Ναστραδίν!
Πόνεσε και βόγκηξε ο Ναστραδίν, αλλά έσφιξε τα χείλη και μιλιά δεν έβγαλε.
Μια κοιτούσε το καρύδι, μια τον ουρανό :
« Συγχώρα με Θεέ μου, » παρακάλεσε στο τέλος. « Εσύ καλά και σοφά τα έκανες όλα, εγώ δεν είχα το μυαλό να σκεφτώ τι θα πάθαινα, αν μου ερχόταν ένα καρπούζι κατακέφαλα! »