Ο σκύλος και η παρέα του

Στα πολύ παλιά τα χρόνια, ο σκύλος βαρέθηκε να ζει μόνος του και θέλησε να ζήσει με παρέα. Έτσι, αποφάσισε να ξεκινήσει ένα ταξίδι, ώστε να βρει άλλα ζωντανά και να ζήσει μαζί τους.
Μετά από μέρες, συνάντησε ένα τσακάλι.
- Τι ζώο είσαι εσύ;
- Εγώ είμαι τσακάλι!
- Θες να ζήσουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη;
- Ναι, γιατί όχι;
Κι από εκείνη την ημέρα, το τσακάλι και ο σκύλος άρχισαν να ζούνε μαζί. Το πρωί βγαίνανε, για να κάνουν βόλτες και το βράδυ πέφτανε για ύπνο δίπλα-δίπλα. Αλλά τη νύχτα, ο σκύλος γάβγιζε δυνατά και το τσακάλι φοβότανε, ώσπου μια μέρα δεν άντεξε και είπε του σκύλου:
- Σκύλε, μην γαβγίζεις τόσο δυνατά. Μπορεί να μας ακούσει κανένας λύκος, να έρθει και να μας φάει!
Στον σκύλο δεν άρεσε το φοβιτσιάρικο τσακάλι. Έτσι, το επόμενο κιόλας πρωί, εγκατέλειψε το τσακάλι και άρχισε να ψάχνει άλλο ζώο για παρέα. Εκεί που περπατούσε, συνάντησε έναν λύκο.
- Τι ζώο είσαι εσύ;
- Εγώ είμαι λύκος!
- Θες να ζήσουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη;
Ναι, γιατί όχι;
Κι από εκείνη την ημέρα, ο λύκος και ο σκύλος άρχισαν να ζούνε μαζί. Το πρωί βγαίνανε μαζί για κυνήγι και το βράδυ πέφτανε για ύπνο δίπλα-δίπλα. Αλλά τη νύχτα, ο σκύλος γάβγιζε δυνατά κι ο λύκος φοβότανε, ώσπου μια μέρα δεν άντεξε και είπε του σκύλου.
- Σκύλε, μην γαβγίζεις τόσο δυνατά. Μπορεί να μας ακούσει καμία αρκούδα, να έρθει και να μας φάει!
Πάλι πήρε τους δρόμους ο σκύλος, για να βρει άλλη παρέα. Από ότι καταλάβαμε ο σκύλος δεν ήθελε καθόλου μα καθόλου τους φοβιτσιάρηδες! Κάποια στιγμή διασταυρώθηκε ο δρόμος του με τον δρόμο μιας αρκούδας.
- Τι ζώο είσαι εσύ;
- Εγώ είμαι αρκούδα!
- Θες να ζήσουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη;
- Ναι, γιατί όχι;
Κι άρχισαν λοιπόν να συγκατοικούν ο σκύλος με την αρκούδα. Το βράδυ μαντέψτε όταν γάβγιζε ο σκύλος , φοβότανε η αρκούδα. Μια και δυο φοβήθηκε η αρκούδα το δυνατό γάβγισμα του σκύλου , δεν άντεξε και του είπε:
- Σκύλε, μην γαβγίζεις τόσο δυνατά. Μπορεί να μας ακούσει κανένας άνθρωπος, να έρθει και να μας σκοτώσει!
Κι η αρκούδα είναι φοβιτσιάρα, σκέφτηκε ο σκύλος κι έτσι το άλλο πρωί, εγκατέλειψε και την αρκούδα, συνεχίζοντας το ταξίδι του.
Κάποια στιγμή, ο σκύλος συνάντησε μπροστά του τον άνθρωπο.
- Άνθρωπε θες να ζήσουμε μαζί κάτω από την ίδια στέγη;
- Ναι, αμέ, γιατί όχι!
Κι άρχισαν να μένουν μαζί ο σκύλος με τον άνθρωπο. Το πρωί βγαίνανε μαζί για κυνήγι. Μετά κάνανε τις βόλτες τους και το βράδυ πέφτανε για ύπνο δίπλα-δίπλα. Το πρώτο βράδυ, ο σκύλος άρχισε να γαβγίζει δυνατά και τότε ο άνθρωπος σηκώθηκε, τον πλησίασε και του είπε:
Μπράβο σκύλε, έτσι να γαβγίζεις, δυνατά. Αν περνάει κανένα τσακάλι ή κανένας λύκος ή καμιά αρκούδα, σίγουρα θα φοβηθούν από το γάβγισμά σου και θα φύγουν!
Ο άνθρωπος δεν φοβάται, σκέφτηκε ο σκύλος κι έτσι από τότε ζούνε αχώριστοι μαζί, κάτω από την ίδια στέγη!