Ο βάτραχος μέσα στο νερό

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, που είναι ενδεχόμενο να μην είναι αληθινή.
Μέσα σε ένα δοχείο με βρασμένο νερό, πετάμε ένα βατραχάκι. Η στάθμη του νερού είναι χαμηλότερη από το ύψος του βατράχου. Ακαριαία το βατραχάκι δίνει έναν πήδο και πετάγεται έξω από το δοχείο με το βρασμένο νερό.
Το ίδιο βατράχι τοποθετείται σε ένα δοχείο με δροσερό νερό, που η στάθμη του πάλι είναι χαμηλότερη από το ύψος του σώματός του. Το βατράχι βρίσκεται μέσα στο στοιχείο του , το νερό, δεν έχει κανέναν λόγο να μην παραμείνει μέσα στο δοχείο και να απολαύσει την εμπειρία. Αρχίζουμε να θερμαίνουμε σταδιακά το δοχείο με το νερό, που μέσα είναι αραχτός ο βάτραχος, με αποτέλεσμα το νερό να αρχίσει να γίνεται περισσότερο θερμό. Που και που φαίνεται πως η επαφή με το ζεστό νερό ενοχλεί τον βάτραχο, αλλά μάλλον γρήγορα εγκλιματίζεται και το συνηθίζει, επειδή συνεχίζει να είναι ξαπλωμένος μέσα στο νερό. Κάποια στιγμή το νερό αρχίζει να βράζει, οπότε και είναι πολύ αργά για το βατράχι, να πηδήξει έξω το νερό. Ακινητοποιείται. Και το βατράχι βράζει ζωντανό!
Η συνήθεια λοιπόν καμιά φορά είναι ο καλύτερος υπηρέτης, αλλά γρήγορα μπορεί να γίνει απαίσιος δυνάστης. Όταν οι αλλαγές εξελίσσονται με αργό ρυθμό, δεν μπορούμε να τις διακρίνουμε εύκολα, με αποτέλεσμα να επαναπαυόμαστε σε μία κατάσταση, όπως και ο βάτραχος που σιγοκάηκε. Οι σταδιακές αλλαγές είναι δύσκολα παρατηρήσιμες, μας κάνουν να πιστεύουμε πως όλα είναι καλά, αλλά ακόμη κι αν μας ενοχλήσουν λίγο, πιστεύουμε πως είναι απλά θέμα χρόνου να επανέλθουν τα πράγματα στην πρότερη καλή κατάσταση. Εθελοτυφλούμε και παραμένουμε απαθείς, όμως το νερό ζεσταίνεται κάθε λεπτό!
Συνήθως αυτό που μας κινητοποιεί, ώστε να αλλάξουμε κάτι στον εαυτό μας, είναι ο πόνος, η θερμοκρασία όπου νιώθουμε, ότι βράζουμε. Ο πόνος λειτουργεί σαν συναγερμός και ειδοποιεί για άμεση δράση, αλλά αν εμείς κωφεύσουμε στον συναγερμό, μπορεί να μην βρούμε τον χρόνο να κινητοποιηθούμε, όταν πλέον το αποφασίσουμε.
Η απόφαση για αλλαγή δεν είναι μία εύκολη υπόθεση. Όταν αλλάζουμε, αποχωριζόμαστε το παλιό, που μας είναι πλέον άχρηστο, αλλά γνώριμο και οικείο, ενώ παράλληλα πηγαίνουμε σε κάτι καινούργιο, που μας είναι ακόμα άγνωστο. Οι άνθρωποι συχνά προτιμάμε τη βεβαιότητα της δυστυχίας, παρά την δυστυχία της αβεβαιότητας.
Αυτό που είναι γνώριμο, μας προσφέρει ασφάλεια και μας παρηγορεί. Όμως, ταυτόχρονα μπορεί να αποτελέσει και παγίδα.