Σκορπιός και Χελώνα
Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2020
Η σπασμένη τσαγιέρα
Μια φορά ο Δάσκαλος μιλούσε με τον αγαπημένο του μαθητή με θέμα, την πολύ σπουδαία ικανότητα του ανθρώπου να δαμάζει την οργή, που έχει στην καρδιά του και να μην πέσει τόσο χαμηλά, ώστε να εκδικηθεί. Με προσοχή ακούγοντας τον Δάσκαλο ο μαθητής με σύγχυση ομολόγησε, πως ακόμη δεν απέκτησε την ικανότητα να συγχωρεί τους εχθρούς του, παρ’ όλο που ειλικρινά προσπαθεί.
- Έχω έναν εχθρό, είπε ο μαθητής, και θα ήθελα να ξεχάσω το κακό που μου έκανε, αλλά δεν μπορώ να καταφέρω, να ξεριζώσω την οργή απ’ την καρδιά μου.
- Θα σε βοηθήσω, είπε ο Δάσκαλος, και πήρε από το ράφι μια παλιά πήλινη τσαγιέρα. Πάρε αυτήν την τσαγιέρα και πράξε αυτό, που θα ήθελες να κάνεις με τον εχθρό σου.
Ο μαθητής πήρε την τσαγιέρα στα χέρια του, την κοίταξε απ’ εδώ και απ’ εκεί, δειλιάζοντας να κάνει κάτι. Τότε ο Δάσκαλος είπε:
- Είναι μια παλιά τσαγιέρα, δεν είναι άνθρωπος, μη φοβάσαι να κάνεις αυτό, που θα ήθελες να κάνεις με τον εχθρό σου.
Τότε ο μαθητής σήκωσε την τσαγιέρα και με δύναμη την έριξε κάτω, ώστε η τσαγιέρα να γίνει κομμάτια και θρύψαλα, που σκορπίστηκαν αναπηδώντας παντού. Ο Δάσκαλος κοίταξε το γεμάτο θραύσματα δάπεδο και είπε:
– Βλέπεις τι έγινε; Σπάζοντας την τσαγιέρα εσύ δεν την ξεφορτώθηκες, αντίθετα την πολλαπλασίασες σε πολλά θραύσματα, τα οποία μετατράπηκαν σε κίνδυνο για σένα και για τους γύρω ανθρώπους. Γι’ αυτό κάθε φορά, όταν δεν θα έχεις δυνάμεις να πετάς την οργή από την καρδιά σου, να θυμηθείς αυτά τα θραύσματα, είπε ο Δάσκαλος.
- Έχω έναν εχθρό, είπε ο μαθητής, και θα ήθελα να ξεχάσω το κακό που μου έκανε, αλλά δεν μπορώ να καταφέρω, να ξεριζώσω την οργή απ’ την καρδιά μου.
- Θα σε βοηθήσω, είπε ο Δάσκαλος, και πήρε από το ράφι μια παλιά πήλινη τσαγιέρα. Πάρε αυτήν την τσαγιέρα και πράξε αυτό, που θα ήθελες να κάνεις με τον εχθρό σου.
Ο μαθητής πήρε την τσαγιέρα στα χέρια του, την κοίταξε απ’ εδώ και απ’ εκεί, δειλιάζοντας να κάνει κάτι. Τότε ο Δάσκαλος είπε:
- Είναι μια παλιά τσαγιέρα, δεν είναι άνθρωπος, μη φοβάσαι να κάνεις αυτό, που θα ήθελες να κάνεις με τον εχθρό σου.
Τότε ο μαθητής σήκωσε την τσαγιέρα και με δύναμη την έριξε κάτω, ώστε η τσαγιέρα να γίνει κομμάτια και θρύψαλα, που σκορπίστηκαν αναπηδώντας παντού. Ο Δάσκαλος κοίταξε το γεμάτο θραύσματα δάπεδο και είπε:
– Βλέπεις τι έγινε; Σπάζοντας την τσαγιέρα εσύ δεν την ξεφορτώθηκες, αντίθετα την πολλαπλασίασες σε πολλά θραύσματα, τα οποία μετατράπηκαν σε κίνδυνο για σένα και για τους γύρω ανθρώπους. Γι’ αυτό κάθε φορά, όταν δεν θα έχεις δυνάμεις να πετάς την οργή από την καρδιά σου, να θυμηθείς αυτά τα θραύσματα, είπε ο Δάσκαλος.
Σαν τα φύλλα του δάσους
Σαν τα φύλλα του δάσους
Μια φορά έναν γέροντα σοφό, που καθόταν κάτω από ένα δέντρο, τον επισκέφθηκε ένας μεγάλος φιλόσοφος. Ο σοφός ήδη ήταν πολύ γέρος και σε λίγο θα έφευγε από τη ζωή.
Ο φιλόσοφος ρώτησε τον σοφό:
– Πέστε μου, σας παρακαλώ, διδάξατε όλα αυτά που ξέρατε, ή όχι;
Ο σοφός έσκυψε και πήρε στο χέρι του μερικά ξερά φύλλα και ρώτησε τον φιλόσοφο:
– Νομίζετε πως τα φύλλα που έχω στο χέρι, είναι περισσότερα απ’ αυτά, που έχει το διπλανό δάσος;
– Με κοροϊδεύετε; Είπε ο φιλόσοφος, βεβαίως τα φύλλα του δάσους είναι πολύ περισσότερα.
Και ο σοφός απάντησε:
– Αυτά που δίδαξα και είπα, είναι τα φύλλα που έχω στο χέρι μου, ενώ αυτά που δεν δίδαξα ούτε τα ανέφερα, είναι όλα τα ξερά φύλλα του δάσους.
Τότε ο φιλόσοφος με απορία φώναξε:
– Γιατί δεν τα είπατε όλα αυτά;
Ο σοφός απάντησε:
– Γιατί αυτό δε θα βοηθούσε τους ανθρώπους. Καλό είναι να διδάσκονται οι άνθρωποι, αλλά ακόμη καλύτερα είναι να αποκτούν γνώσεις , μέσω των εμπειριών της ζωής !
Μια φορά έναν γέροντα σοφό, που καθόταν κάτω από ένα δέντρο, τον επισκέφθηκε ένας μεγάλος φιλόσοφος. Ο σοφός ήδη ήταν πολύ γέρος και σε λίγο θα έφευγε από τη ζωή.
Ο φιλόσοφος ρώτησε τον σοφό:
– Πέστε μου, σας παρακαλώ, διδάξατε όλα αυτά που ξέρατε, ή όχι;
Ο σοφός έσκυψε και πήρε στο χέρι του μερικά ξερά φύλλα και ρώτησε τον φιλόσοφο:
– Νομίζετε πως τα φύλλα που έχω στο χέρι, είναι περισσότερα απ’ αυτά, που έχει το διπλανό δάσος;
– Με κοροϊδεύετε; Είπε ο φιλόσοφος, βεβαίως τα φύλλα του δάσους είναι πολύ περισσότερα.
Και ο σοφός απάντησε:
– Αυτά που δίδαξα και είπα, είναι τα φύλλα που έχω στο χέρι μου, ενώ αυτά που δεν δίδαξα ούτε τα ανέφερα, είναι όλα τα ξερά φύλλα του δάσους.
Τότε ο φιλόσοφος με απορία φώναξε:
– Γιατί δεν τα είπατε όλα αυτά;
Ο σοφός απάντησε:
– Γιατί αυτό δε θα βοηθούσε τους ανθρώπους. Καλό είναι να διδάσκονται οι άνθρωποι, αλλά ακόμη καλύτερα είναι να αποκτούν γνώσεις , μέσω των εμπειριών της ζωής !
Τα χρυσά καρφιά της σκηνής
Ένας δερβίσης για τον οποίον χαρά ήταν η αυταπάρνηση και ελπίδα του ήταν ο παράδεισος, μια φορά συνάντησε έναν πλούσιο άρχοντα. Ο μεγιστάνας μαζί με την μεγάλη συνοδεία του τοποθέτησε την σκηνή του έξω από την πρωτεύουσα, για να παραθερίσει τις καλοκαιρινές μήνες δίπλα σ’ ένα ποτάμι.
Η πολυτελής σκηνή του ήταν φτιαγμένη από το πιο ακριβό ύφασμα, ακόμα και τα καρφιά με τα οποία η σκηνή ήταν καρφωμένη στο έδαφος, ήταν από χρυσό.
Ο δερβίσης ήταν κήρυκας του ασκητισμού και με θάρρος και τόλμη του λόγου επιτέθηκε στον άρχοντα, λέγοντας του πόσο άχρηστος και τιποτένιος είναι ο πλούτος, πόση θλιβερή ματαιοδοξία κρύβεται πίσω απ’ αυτά τα χρυσά καρφιά. Και το αντίθετο, πόσο μεγάλη είναι η ευτυχία της αυταπάρνησης και του ασκητισμού, πόσο όμορφοι και μεγαλοπρεπείς είναι οι άγιοι τόποι, που εμπνέουν ολιγάρκεια, γαλήνη και τους οποίους αυτός σίγουρα δεν έχει επισκεφθεί.
Ο άρχοντας άκουγε τα λόγια του δερβίση σκεπτόμενος, με σοβαρό ύφος, μετά πήρε τα χέρια του δερβίση στα δικά του και είπε:
– Τα λόγια σου είναι σαν θερμές ακτίνες του ήλιου και σαν δροσιά του βραδινού αέρα. Φίλε, σε παρακαλώ να με συνοδεύεις, θα πάμε μαζί στους άγιους τόπους.
Και ο άρχοντας αμέσως πήρε τον δρόμο και ούτε κοίταξε πίσω του, αφήνοντας τη σκηνή του, χωρίς άλογο, χωρίς υπηρέτη, χωρίς λεφτά. Ο δερβίσης έκπληκτος έτρεχε πίσω του, φωνάζοντας:
– Κύριε, πράγματι θέλεις να κάνεις προσκύνημα στους άγιους τόπους; Αν είναι έτσι, περίμενε λίγο για να πάρω το καφτάνι μου.
Ο άρχοντας χαμογέλασε και είπε:
– Εγώ άφησα πίσω μου όλα τα πλούτη μου, τα άλογα, τα χρυσαφικά μου, τη σκηνή μου, τους υπηρέτες, όλα αυτά που έχω. Λες σοβαρά, πως θέλεις να επιστρέψεις για να πάρεις το παλιό καφτάνι σου;
Ο δερβίσης με μεγάλη απορία ρώτησε:
– Σε παρακαλώ εξήγησέ μου, πώς μπόρεσες ν’ αφήσεις όλα τα πλούτη σου και ούτε το καφτάνι πήρες μαζί σου;
Ο άρχοντας σοβαρά και με πεποίθηση είπε:
– Τα χρυσά καρφιά τα κάρφωσα στη γη, και όχι στην καρδιά μου.
Η πολυτελής σκηνή του ήταν φτιαγμένη από το πιο ακριβό ύφασμα, ακόμα και τα καρφιά με τα οποία η σκηνή ήταν καρφωμένη στο έδαφος, ήταν από χρυσό.
Ο δερβίσης ήταν κήρυκας του ασκητισμού και με θάρρος και τόλμη του λόγου επιτέθηκε στον άρχοντα, λέγοντας του πόσο άχρηστος και τιποτένιος είναι ο πλούτος, πόση θλιβερή ματαιοδοξία κρύβεται πίσω απ’ αυτά τα χρυσά καρφιά. Και το αντίθετο, πόσο μεγάλη είναι η ευτυχία της αυταπάρνησης και του ασκητισμού, πόσο όμορφοι και μεγαλοπρεπείς είναι οι άγιοι τόποι, που εμπνέουν ολιγάρκεια, γαλήνη και τους οποίους αυτός σίγουρα δεν έχει επισκεφθεί.
Ο άρχοντας άκουγε τα λόγια του δερβίση σκεπτόμενος, με σοβαρό ύφος, μετά πήρε τα χέρια του δερβίση στα δικά του και είπε:
– Τα λόγια σου είναι σαν θερμές ακτίνες του ήλιου και σαν δροσιά του βραδινού αέρα. Φίλε, σε παρακαλώ να με συνοδεύεις, θα πάμε μαζί στους άγιους τόπους.
Και ο άρχοντας αμέσως πήρε τον δρόμο και ούτε κοίταξε πίσω του, αφήνοντας τη σκηνή του, χωρίς άλογο, χωρίς υπηρέτη, χωρίς λεφτά. Ο δερβίσης έκπληκτος έτρεχε πίσω του, φωνάζοντας:
– Κύριε, πράγματι θέλεις να κάνεις προσκύνημα στους άγιους τόπους; Αν είναι έτσι, περίμενε λίγο για να πάρω το καφτάνι μου.
Ο άρχοντας χαμογέλασε και είπε:
– Εγώ άφησα πίσω μου όλα τα πλούτη μου, τα άλογα, τα χρυσαφικά μου, τη σκηνή μου, τους υπηρέτες, όλα αυτά που έχω. Λες σοβαρά, πως θέλεις να επιστρέψεις για να πάρεις το παλιό καφτάνι σου;
Ο δερβίσης με μεγάλη απορία ρώτησε:
– Σε παρακαλώ εξήγησέ μου, πώς μπόρεσες ν’ αφήσεις όλα τα πλούτη σου και ούτε το καφτάνι πήρες μαζί σου;
Ο άρχοντας σοβαρά και με πεποίθηση είπε:
– Τα χρυσά καρφιά τα κάρφωσα στη γη, και όχι στην καρδιά μου.
Η δύναμη της οργής
Αρρώστησε ο σκληρόψυχος αυτοκράτορας. Η ασθένειά του τον καθήλωσε στο κρεβάτι. Οι καλύτεροι γιατροί προσπαθούσαν να τον θεραπεύσουν αλλά η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευε.
Πέρασαν μήνες, χρόνια, ενώ ο αυτοκράτορας δε μπορούσε να κουνηθεί. Κατέκτησε το μισό κόσμο, όλοι τρόμαζαν ακούγοντας το όνομα του σκληρού κατακτητή, αλλά μπροστά στην ασθένειά του ήταν αδύναμος.
Μια φορά η αδυναμία του τον έκανε να λυσσάξει:
– Όλους τους γιατρούς να αποκεφαλίσετε και να βάζετε τα κεφάλια τους στους τείχους της πόλης.
Πέρασαν χρόνια, οι τείχη της πόλης άσπρισαν από τα ξεραμένα κρανία των γιατρών.
Μια φορά ο αυτοκράτορας φώναξε τον βεζίρη του:
– Βεζίρη, πού είναι οι γιατροί;
– Δεν υπάρχουν γιατροί, αφέντη μου. Εσείς δώσατε την διαταγή να τους εκτελέσουν. Δεν έμεινε ούτε ένας, που αξίζει να εμφανιστεί μπροστά σας.
Πέρασαν δέκα χρόνια ακινησίας και μια φορά ο αυτοκράτορας ξαναρώτησε τον βεζίρη του:
– Θυμάσαι είπες πως δεν έμεινε γιατρός που αξίζει να εμφανιστεί μπροστά μου. Εξήγησέ μου τι σημαίνει αυτό.
– Αφέντη μου, έμεινε μόνο ένας κομπογιαννίτης στο κράτος μας. Ζει εδώ στην πρωτεύουσα μας. Ξέρει να θεραπεύει, αλλά είναι τόσο ανάγωγος, τόσο άγαρμπος και αγενής.
– Γιατί δε μου το έφερες ; φώναξε ο αγανακτισμένος αυτοκράτορας.
– Μα, αφέντη μου, αν τον έφερνα θα με είχατε θανατώσει, για την συμπεριφορά του.
– Υπόσχομαι, πως δε θα το κάνω. Φέρ’ τον αμέσως.
Σε λίγο ο βεζίρης ήρθε μαζί με τον κομπογιαννίτη.
– Λένε πως ξέρεις να θεραπεύεις, είπε ο αυτοκράτορας. Δεν νομίζω, πως έχεις τις ικανότητες, να με θεραπεύσεις.
– Και τι ξέρεις εσύ από την ιατρική και μιλάς; Εσύ ούτε κεφάλια ξέρεις να κόβεις, ακόμη και αυτό το κάνουν οι δήμιοί σου, με θράσος απάντησε ο κομπογιαννίτης.
– Φρουρά!!! φώναξε ο οργισμένος αυτοκράτορας, αποκεφαλίστε τον.
Ποτέ στη ζωή του ο αυτοκράτορας δεν είχε ακούσει να του μιλάνε με αυτό το αγενή τρόπο.
– Είμαι η τελευταία σου ελπίδα, του είπε ο κομπογιαννίτης ! Μπορείς να με σκοτώσεις, όμως μην ξεχνάς πως είμαι ο τελευταίος, που μπορεί να σε θεραπεύσει και μάλιστα, σήμερα!
Ο αυτοκράτορας ακούγοντας αυτά τα λόγια, αμέσως ηρέμησε:
– Άρχισε να θεραπεύεις! Είπες πως θα το κάνεις σε μια μέρα, σήμερα!
– Εντάξει, όμως πρέπει να δεχτείς τρεις όρους, μόνο τότε θ’ αρχίσω την θεραπεία σου.
– Λέγε!
– Να διατάξεις, να φέρουν μπροστά στις πύλες του παλατιού το πιο γρήγορο άτι στην αυτοκρατορία σου και ένα μικρό σακούλι με χρυσές λύρες.
– Αν θα με θεραπεύεις, θα σου χαρίσω σαράντα άλογα φορτωμένα τσουβάλια με χρυσές λύρες.
– Αυτό θα το κάνεις μετά, μετά… Πίσω μου θα τα στέλνεις. Ο δεύτερος όρος , κανένας δεν πρέπει να είναι μέσα στα παλάτια σου, όταν θα σε θεραπεύω, επειδή κατά τη θεραπεία θα νιώσεις πόνο, θα φωνάζεις και σίγουρα δεν θέλεις, να δει κανένας τον αυτοκράτορα τόσο αδύναμο
– Εντάξει. Τι άλλο;
– Ο τρίτος όρος είναι να μη μπουν μέσα οι υπηρέτες σου για μια ώρα τουλάχιστον, ακόμα κι αν τους καλέσεις, επειδή μπορεί να με εμποδίσουν και να μην ολοκληρωθεί η θεραπεία.
Ο αυτοκράτορας δέχτηκε τους όρους του κομπογιαννίτη και διέταξε όλοι να φύγουν. Έμειναν οι δυο τους.
– Ν’ αρχίσεις!, διέταξε ο αυτοκράτορας.
– Τι ν’ αρχίσω, παλιόμουτρο; Ποιος σου είπε βλάκα, ότι μπορώ να σε θεραπεύσω; Έπεσες στην παγίδα μου. Έχω μια ώρα. Τόσο καιρό περίμενα την κατάλληλη στιγμή να σε τιμωρήσω, αιμοβόρο θηρίο! Έχω τρία όνειρα, τρεις ενδόμυχες επιθυμίες. Το πρώτο είναι να φτύσω την αυτοκρατορική σου φάτσα!
Και με αυτά τα λόγια ο κομπογιαννίτης με όλη του τη δύναμη έφτυσε τον αυτοκράτορα στον πρόσωπο. Χλόμιασε το πρόσωπο του αυτοκράτορα από την οργή και αδυναμία να κάνει κάτι. Άρχισε σιγά να κουνιέται στην προσπάθεια να αντισταθεί σ’ αυτό το εξευτελισμό!
– Α! σάπιο κούτσουρο, παλιόσκυλα, μπορείς και να κουνηθείς! Το δεύτερο μου όνειρο… Ω! πόσο θα το απολαμβάνω, είναι να κατουρήσω πάνω στο μούτρο σου.
Και αμέσως άρχισε να πραγματοποιεί το όνειρό του.
– Φρουρά!!! ούρλιαξε ο αυτοκράτορας, αλλά η φωνή του πνίγηκε απ’ τα ούρα!
Άρχισε να κουνάει το κεφάλι του για να αποφύγει το ρεύμα των ούρων και κατάφερε να σηκώσει το κορμί του, προσπαθώντας με δόντια να αρπάξει το πόδι του κομπογιαννίτη. Η φρουρά άκουσε τη φωνή του, αλλά δεν τόλμησε να παραβιάζει την διαταγή του.
– Ψόφιο γουρούνι, είπε ο κομπογιαννίτης και του έδωσε μια κλοτσιά.
Ο αυτοκράτορας ένιωσε δυνατό πόνο. Ξαφνικά θυμήθηκε, πως δίπλα στο κρεβάτι του υπάρχει μια μικρή ντουλάπα και εκεί υπάρχει ένα στιλέτο. Υποκινούμενος από μοναδική επιθυμία, να τιμωρήσει τον άνθρωπο που τον προσέβαλλε βάναυσα, άπλωσε το χέρι του προς το όπλο.
Εν τω μεταξύ ο κομπογιαννίτης είπε το τρίτο του όνειρο, που ούτε καν μπορεί να γραφεί κι όταν ο αυτοκράτορας το άκουσε, ούρλιαξε σαν λαβωμένο θηρίο. Με τιτάνιες προσπάθειες ο αυτοκράτορας σύρθηκε προς το ντουλαπάκι με το στιλέτο.
– Θα σε σκοτώσω, βρυχιόταν ο αυτοκράτορας, με τα χέρια μου θα σε κομματιάσω!!!
Με τη δύναμη της θέλησης ο αυτοκράτορας σηκώθηκε πάνω στα βαμβακένια πόδια του και άρπαξε το στιλέτο. Όταν γύρισε, κανένας δεν ήταν μέσα στο παλάτι. Με πολλές δυσκολίες έφτασε στην έξοδο του ανακτόρου.
Αχ! Πόσο μετάνιωσε, που έδωσε σ’ αυτόν τον παλιάνθρωπο το καλύτερό του άτι! Γεμάτος οργή και θέληση πλησίασε το πρώτο άλογο, με δόντια γαντζώθηκε στη χαίτη του αλόγου και με χέρια που μέσα τους εμφανίσθηκε λίγη δύναμη, ανέβηκε στη σέλα.
Μέσα του ξύπνησε το πνεύμα του μεγάλου ηγεμόνα, ξύπνησε το πνεύμα του μεγάλου στρατηλάτη.
– Πού έφυγε, φώναξε ο αυτοκράτορας στους υπηρέτες, που έτρεχαν προς τον αυτοκράτορα.
Βλέποντας τον αυτοκράτορα πάνω στο άλογο οι υπηρέτες και οι φρουροί έκπληκτοι και φοβισμένοι έδειξαν προς την κατεύθυνση, που έφυγε ο κομπογιαννίτης.
Ο αυτοκράτορας ρίχτηκε πίσω από τον φυγά. Κάθε λεπτό ένιωθε πως οι δυνάμεις του επιστρέφουν. Ήδη είχε κάνει πολλά χιλιόμετρα, όταν ξαφνικά θυμήθηκε:
«Θεέ μου! Δέκα χρόνια δεν είχα καθίσει στη σέλα! Δέκα χρόνια δεν έβλεπα μπροστά μου τη χαίτη του άτι! Δέκα χρόνια δεν κρατούσα στο χέρι μου όπλο!»
Εκείνη τη στιγμή άκουσε πίσω του από καιρό ξεχασμένους ήχους. Ήταν το ποδοβολητό των αλόγων και τα ενθουσιώδη ουρλιαχτά. Εκατό αξιωματικοί του πάνω στα άλογα με τα σπαθιά στα χέρια τους και ολόκληρο το στρατό πίσω τους πλησίαζαν τον αυτοκράτορα φωνάζοντας:
– Ζήτω ο αυτοκράτορας!
Όταν ο στρατός έφτασε στον αυτοκράτορα, τον είδανε να κείται μέσα στη σκόνη του δρόμου, να τινάζει τα πόδια, τα χέρια του και να πνίγεται από τους καγχασμούς:
– Αχ! κομπογιαννίτη! Αχ! κάθαρμα!... Αξίζεις τελικά τα τσουβάλια με το χρυσό!
Πέρασαν μήνες, χρόνια, ενώ ο αυτοκράτορας δε μπορούσε να κουνηθεί. Κατέκτησε το μισό κόσμο, όλοι τρόμαζαν ακούγοντας το όνομα του σκληρού κατακτητή, αλλά μπροστά στην ασθένειά του ήταν αδύναμος.
Μια φορά η αδυναμία του τον έκανε να λυσσάξει:
– Όλους τους γιατρούς να αποκεφαλίσετε και να βάζετε τα κεφάλια τους στους τείχους της πόλης.
Πέρασαν χρόνια, οι τείχη της πόλης άσπρισαν από τα ξεραμένα κρανία των γιατρών.
Μια φορά ο αυτοκράτορας φώναξε τον βεζίρη του:
– Βεζίρη, πού είναι οι γιατροί;
– Δεν υπάρχουν γιατροί, αφέντη μου. Εσείς δώσατε την διαταγή να τους εκτελέσουν. Δεν έμεινε ούτε ένας, που αξίζει να εμφανιστεί μπροστά σας.
Πέρασαν δέκα χρόνια ακινησίας και μια φορά ο αυτοκράτορας ξαναρώτησε τον βεζίρη του:
– Θυμάσαι είπες πως δεν έμεινε γιατρός που αξίζει να εμφανιστεί μπροστά μου. Εξήγησέ μου τι σημαίνει αυτό.
– Αφέντη μου, έμεινε μόνο ένας κομπογιαννίτης στο κράτος μας. Ζει εδώ στην πρωτεύουσα μας. Ξέρει να θεραπεύει, αλλά είναι τόσο ανάγωγος, τόσο άγαρμπος και αγενής.
– Γιατί δε μου το έφερες ; φώναξε ο αγανακτισμένος αυτοκράτορας.
– Μα, αφέντη μου, αν τον έφερνα θα με είχατε θανατώσει, για την συμπεριφορά του.
– Υπόσχομαι, πως δε θα το κάνω. Φέρ’ τον αμέσως.
Σε λίγο ο βεζίρης ήρθε μαζί με τον κομπογιαννίτη.
– Λένε πως ξέρεις να θεραπεύεις, είπε ο αυτοκράτορας. Δεν νομίζω, πως έχεις τις ικανότητες, να με θεραπεύσεις.
– Και τι ξέρεις εσύ από την ιατρική και μιλάς; Εσύ ούτε κεφάλια ξέρεις να κόβεις, ακόμη και αυτό το κάνουν οι δήμιοί σου, με θράσος απάντησε ο κομπογιαννίτης.
– Φρουρά!!! φώναξε ο οργισμένος αυτοκράτορας, αποκεφαλίστε τον.
Ποτέ στη ζωή του ο αυτοκράτορας δεν είχε ακούσει να του μιλάνε με αυτό το αγενή τρόπο.
– Είμαι η τελευταία σου ελπίδα, του είπε ο κομπογιαννίτης ! Μπορείς να με σκοτώσεις, όμως μην ξεχνάς πως είμαι ο τελευταίος, που μπορεί να σε θεραπεύσει και μάλιστα, σήμερα!
Ο αυτοκράτορας ακούγοντας αυτά τα λόγια, αμέσως ηρέμησε:
– Άρχισε να θεραπεύεις! Είπες πως θα το κάνεις σε μια μέρα, σήμερα!
– Εντάξει, όμως πρέπει να δεχτείς τρεις όρους, μόνο τότε θ’ αρχίσω την θεραπεία σου.
– Λέγε!
– Να διατάξεις, να φέρουν μπροστά στις πύλες του παλατιού το πιο γρήγορο άτι στην αυτοκρατορία σου και ένα μικρό σακούλι με χρυσές λύρες.
– Αν θα με θεραπεύεις, θα σου χαρίσω σαράντα άλογα φορτωμένα τσουβάλια με χρυσές λύρες.
– Αυτό θα το κάνεις μετά, μετά… Πίσω μου θα τα στέλνεις. Ο δεύτερος όρος , κανένας δεν πρέπει να είναι μέσα στα παλάτια σου, όταν θα σε θεραπεύω, επειδή κατά τη θεραπεία θα νιώσεις πόνο, θα φωνάζεις και σίγουρα δεν θέλεις, να δει κανένας τον αυτοκράτορα τόσο αδύναμο
– Εντάξει. Τι άλλο;
– Ο τρίτος όρος είναι να μη μπουν μέσα οι υπηρέτες σου για μια ώρα τουλάχιστον, ακόμα κι αν τους καλέσεις, επειδή μπορεί να με εμποδίσουν και να μην ολοκληρωθεί η θεραπεία.
Ο αυτοκράτορας δέχτηκε τους όρους του κομπογιαννίτη και διέταξε όλοι να φύγουν. Έμειναν οι δυο τους.
– Ν’ αρχίσεις!, διέταξε ο αυτοκράτορας.
– Τι ν’ αρχίσω, παλιόμουτρο; Ποιος σου είπε βλάκα, ότι μπορώ να σε θεραπεύσω; Έπεσες στην παγίδα μου. Έχω μια ώρα. Τόσο καιρό περίμενα την κατάλληλη στιγμή να σε τιμωρήσω, αιμοβόρο θηρίο! Έχω τρία όνειρα, τρεις ενδόμυχες επιθυμίες. Το πρώτο είναι να φτύσω την αυτοκρατορική σου φάτσα!
Και με αυτά τα λόγια ο κομπογιαννίτης με όλη του τη δύναμη έφτυσε τον αυτοκράτορα στον πρόσωπο. Χλόμιασε το πρόσωπο του αυτοκράτορα από την οργή και αδυναμία να κάνει κάτι. Άρχισε σιγά να κουνιέται στην προσπάθεια να αντισταθεί σ’ αυτό το εξευτελισμό!
– Α! σάπιο κούτσουρο, παλιόσκυλα, μπορείς και να κουνηθείς! Το δεύτερο μου όνειρο… Ω! πόσο θα το απολαμβάνω, είναι να κατουρήσω πάνω στο μούτρο σου.
Και αμέσως άρχισε να πραγματοποιεί το όνειρό του.
– Φρουρά!!! ούρλιαξε ο αυτοκράτορας, αλλά η φωνή του πνίγηκε απ’ τα ούρα!
Άρχισε να κουνάει το κεφάλι του για να αποφύγει το ρεύμα των ούρων και κατάφερε να σηκώσει το κορμί του, προσπαθώντας με δόντια να αρπάξει το πόδι του κομπογιαννίτη. Η φρουρά άκουσε τη φωνή του, αλλά δεν τόλμησε να παραβιάζει την διαταγή του.
– Ψόφιο γουρούνι, είπε ο κομπογιαννίτης και του έδωσε μια κλοτσιά.
Ο αυτοκράτορας ένιωσε δυνατό πόνο. Ξαφνικά θυμήθηκε, πως δίπλα στο κρεβάτι του υπάρχει μια μικρή ντουλάπα και εκεί υπάρχει ένα στιλέτο. Υποκινούμενος από μοναδική επιθυμία, να τιμωρήσει τον άνθρωπο που τον προσέβαλλε βάναυσα, άπλωσε το χέρι του προς το όπλο.
Εν τω μεταξύ ο κομπογιαννίτης είπε το τρίτο του όνειρο, που ούτε καν μπορεί να γραφεί κι όταν ο αυτοκράτορας το άκουσε, ούρλιαξε σαν λαβωμένο θηρίο. Με τιτάνιες προσπάθειες ο αυτοκράτορας σύρθηκε προς το ντουλαπάκι με το στιλέτο.
– Θα σε σκοτώσω, βρυχιόταν ο αυτοκράτορας, με τα χέρια μου θα σε κομματιάσω!!!
Με τη δύναμη της θέλησης ο αυτοκράτορας σηκώθηκε πάνω στα βαμβακένια πόδια του και άρπαξε το στιλέτο. Όταν γύρισε, κανένας δεν ήταν μέσα στο παλάτι. Με πολλές δυσκολίες έφτασε στην έξοδο του ανακτόρου.
Αχ! Πόσο μετάνιωσε, που έδωσε σ’ αυτόν τον παλιάνθρωπο το καλύτερό του άτι! Γεμάτος οργή και θέληση πλησίασε το πρώτο άλογο, με δόντια γαντζώθηκε στη χαίτη του αλόγου και με χέρια που μέσα τους εμφανίσθηκε λίγη δύναμη, ανέβηκε στη σέλα.
Μέσα του ξύπνησε το πνεύμα του μεγάλου ηγεμόνα, ξύπνησε το πνεύμα του μεγάλου στρατηλάτη.
– Πού έφυγε, φώναξε ο αυτοκράτορας στους υπηρέτες, που έτρεχαν προς τον αυτοκράτορα.
Βλέποντας τον αυτοκράτορα πάνω στο άλογο οι υπηρέτες και οι φρουροί έκπληκτοι και φοβισμένοι έδειξαν προς την κατεύθυνση, που έφυγε ο κομπογιαννίτης.
Ο αυτοκράτορας ρίχτηκε πίσω από τον φυγά. Κάθε λεπτό ένιωθε πως οι δυνάμεις του επιστρέφουν. Ήδη είχε κάνει πολλά χιλιόμετρα, όταν ξαφνικά θυμήθηκε:
«Θεέ μου! Δέκα χρόνια δεν είχα καθίσει στη σέλα! Δέκα χρόνια δεν έβλεπα μπροστά μου τη χαίτη του άτι! Δέκα χρόνια δεν κρατούσα στο χέρι μου όπλο!»
Εκείνη τη στιγμή άκουσε πίσω του από καιρό ξεχασμένους ήχους. Ήταν το ποδοβολητό των αλόγων και τα ενθουσιώδη ουρλιαχτά. Εκατό αξιωματικοί του πάνω στα άλογα με τα σπαθιά στα χέρια τους και ολόκληρο το στρατό πίσω τους πλησίαζαν τον αυτοκράτορα φωνάζοντας:
– Ζήτω ο αυτοκράτορας!
Όταν ο στρατός έφτασε στον αυτοκράτορα, τον είδανε να κείται μέσα στη σκόνη του δρόμου, να τινάζει τα πόδια, τα χέρια του και να πνίγεται από τους καγχασμούς:
– Αχ! κομπογιαννίτη! Αχ! κάθαρμα!... Αξίζεις τελικά τα τσουβάλια με το χρυσό!
Ο Μουλάς και οι Φιλόσοφοι
Οι φιλόσοφοι μαζεύτηκαν στην αυλή του Πατισάχ, για να δικάσουν τον Μουλά. Η υπόθεση ήταν σοβαρή, γιατί τον κατηγορούσαν οι φιλόσοφοι, πως περνώντας από χωριά και πόλεις έλεγε:
"Αυτοί που ονομάζονται φιλόσοφοι, είναι άνθρωποι αγράμματοι, αναποφάσιστοι κι ανόητοι. "
Τον κατηγορούσαν για υπονόμευση των θεμελίων του κράτους.
Ο Πατισάχ απευθύνθηκε στον Μουλά και είπε:
- Μπορείς να μιλήσεις πρώτος. Τι έχεις να πεις για τις κατηγορίες;
- Ας φέρουν κόλλες και μολύβια, είπε ο Μουλάς και όταν τα έφεραν, συνέχισε:
- Δώστε τα στους πρώτους εφτά φιλόσοφους και όταν τα έδωσαν, είπε:
- Ας γράψει ο καθένας την απάντηση στην ερώτηση: "Τι είναι το ψωμί;"
Οι φιλόσοφοι έγραψαν και παρέδωσαν τα γραπτά στον Πατισάχ ο οποίος τα διάβασε φωναχτά.
Ο πρώτος έγραψε: "Το ψωμί είναι τροφή."
Ο δεύτερος: "Είναι αλεύρι και νερό."
Ο τρίτος: "Είναι το δώρο του Θεού."
Ο τέταρτος: "Ψημένο ζυμάρι."
Ο πέμπτος: "Ευμετάβλητη έννοια, που υπονοεί την βασική τροφή των ανθρώπων."
Ο έκτος: "Θρεπτική ουσία."
Ο έβδομος: "Μόνο ο Θεός ξέρει την απάντηση."
Και τότε σηκώθηκε ο Μουλάς και απευθύνθηκε στον Πατισάχ και στους αυλικούς:
- Όταν αυτοί οι άνθρωποι αποφασίσουν, τι είναι τελικά το ψωμί, τότε ίσως να μπορέσουν να απαντήσουν και σε άλλα ερωτήματα, όπως " Ποιο είναι το νόημα της ζωής " ή " Αν υπάρχει αλήθεια ή όχι. "
Τώρα πέστε μου! Μπορούμε να βασιζόμαστε στην κρίση τέτοιων ανθρώπων; Δεν είναι παράξενο, που δε μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους, τι τρώνε κάθε μέρα;
Μόνο σ' ένα πράγμα ήταν ομόφωνοι, να με κατηγορήσουν εμένα τον Μουλά ως εγκληματία !
"Αυτοί που ονομάζονται φιλόσοφοι, είναι άνθρωποι αγράμματοι, αναποφάσιστοι κι ανόητοι. "
Τον κατηγορούσαν για υπονόμευση των θεμελίων του κράτους.
Ο Πατισάχ απευθύνθηκε στον Μουλά και είπε:
- Μπορείς να μιλήσεις πρώτος. Τι έχεις να πεις για τις κατηγορίες;
- Ας φέρουν κόλλες και μολύβια, είπε ο Μουλάς και όταν τα έφεραν, συνέχισε:
- Δώστε τα στους πρώτους εφτά φιλόσοφους και όταν τα έδωσαν, είπε:
- Ας γράψει ο καθένας την απάντηση στην ερώτηση: "Τι είναι το ψωμί;"
Οι φιλόσοφοι έγραψαν και παρέδωσαν τα γραπτά στον Πατισάχ ο οποίος τα διάβασε φωναχτά.
Ο πρώτος έγραψε: "Το ψωμί είναι τροφή."
Ο δεύτερος: "Είναι αλεύρι και νερό."
Ο τρίτος: "Είναι το δώρο του Θεού."
Ο τέταρτος: "Ψημένο ζυμάρι."
Ο πέμπτος: "Ευμετάβλητη έννοια, που υπονοεί την βασική τροφή των ανθρώπων."
Ο έκτος: "Θρεπτική ουσία."
Ο έβδομος: "Μόνο ο Θεός ξέρει την απάντηση."
Και τότε σηκώθηκε ο Μουλάς και απευθύνθηκε στον Πατισάχ και στους αυλικούς:
- Όταν αυτοί οι άνθρωποι αποφασίσουν, τι είναι τελικά το ψωμί, τότε ίσως να μπορέσουν να απαντήσουν και σε άλλα ερωτήματα, όπως " Ποιο είναι το νόημα της ζωής " ή " Αν υπάρχει αλήθεια ή όχι. "
Τώρα πέστε μου! Μπορούμε να βασιζόμαστε στην κρίση τέτοιων ανθρώπων; Δεν είναι παράξενο, που δε μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους, τι τρώνε κάθε μέρα;
Μόνο σ' ένα πράγμα ήταν ομόφωνοι, να με κατηγορήσουν εμένα τον Μουλά ως εγκληματία !
Παράδεισος και κόλαση
Βρέθηκε ένας άνθρωπος στον παράδεισο. Βλέπει πως όλοι οι άνθρωποι εδώ είναι χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, ανοιχτοί, με ευμενή διάθεση, ενώ γύρω τους όλα είναι συνηθισμένα, χωρίς να υπάρχει κάτι ιδιαίτερο.
Ο άνθρωπος έκανε βόλτες, κοίταξε, μίλησε με τους υπόλοιπους και του άρεσε. Μετά είπε στον αρχάγγελο:
– Σε παρακαλώ, μπορώ να δω και την κόλαση;
– Εντάξει, πάμε να σου την δείξω.
Ήρθαν στην κόλαση. Ο άνθρωπος με αμηχανία παρατηρεί, πως δεν υπάρχει καμιά διαφορά στον περιβάλλοντα χώρο, όλα είναι έτσι, όπως ήταν και στον παράδεισο. Παρόλο αυτό όμως οι άνθρωποι εδώ στην κόλαση, διαφέρουν από αυτούς που συνάντησε στον παράδεισο. Στην κόλαση οι άνθρωποι εμφανίζονται δυσαρεστημένοι, προσβεβλημένοι, κακότροποι, κακοδιάθετοι και αμέσως καταλαβαίνεις, πως δεν τους αρέσει η ζωή εδώ που βρίσκονται.
Ο άνθρωπος γεμάτος απορία, ρωτά τον αρχάγγελο:
– Δεν καταλαβαίνω, βλέπω, πως εδώ όλα είναι ακριβώς έτσι, όπως και στον παράδεισο. Γιατί όμως οι άνθρωποι εδώ στην κόλαση εμφανίζονται τόσο δυσαρεστημένοι;
– Γιατί νομίζουν, πως στον παράδεισο το περιβάλλον είναι καλύτερο!
Ο άνθρωπος έκανε βόλτες, κοίταξε, μίλησε με τους υπόλοιπους και του άρεσε. Μετά είπε στον αρχάγγελο:
– Σε παρακαλώ, μπορώ να δω και την κόλαση;
– Εντάξει, πάμε να σου την δείξω.
Ήρθαν στην κόλαση. Ο άνθρωπος με αμηχανία παρατηρεί, πως δεν υπάρχει καμιά διαφορά στον περιβάλλοντα χώρο, όλα είναι έτσι, όπως ήταν και στον παράδεισο. Παρόλο αυτό όμως οι άνθρωποι εδώ στην κόλαση, διαφέρουν από αυτούς που συνάντησε στον παράδεισο. Στην κόλαση οι άνθρωποι εμφανίζονται δυσαρεστημένοι, προσβεβλημένοι, κακότροποι, κακοδιάθετοι και αμέσως καταλαβαίνεις, πως δεν τους αρέσει η ζωή εδώ που βρίσκονται.
Ο άνθρωπος γεμάτος απορία, ρωτά τον αρχάγγελο:
– Δεν καταλαβαίνω, βλέπω, πως εδώ όλα είναι ακριβώς έτσι, όπως και στον παράδεισο. Γιατί όμως οι άνθρωποι εδώ στην κόλαση εμφανίζονται τόσο δυσαρεστημένοι;
– Γιατί νομίζουν, πως στον παράδεισο το περιβάλλον είναι καλύτερο!
Ο εγκλωβισμός στον καταψύκτη
Μία γυναίκα εργαζόταν σε μια μονάδα συσκευασίας κρέατος. Μια μέρα, στο τέλος της εργάσιμης ημέρας της, πήγε στον καταψύκτη για να ελέγξει κάτι, αλλά η πόρτα έκλεισε τυχαία και η γυναίκα εγκλωβίστηκε μέσα στον θάλαμο.
Η γυναίκα φώναξε και χτύπησε τα τοιχώματα με δύναμη, αλλά μάταια, επειδή κανείς δεν μπορούσε να την ακούσει. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είχαν ήδη φύγει και έξω από την κατάψυξη είναι αδύνατο να ακούσουν τι συμβαίνει μέσα.
Πέντε ώρες αργότερα, όταν ο θάνατος φαινόταν αναπόφευκτος, ο φύλακας του εργοστασίου άνοιξε την πόρτα και η γυναίκα κατάφερε να απεγκλωβιστεί και να γλυτώσει από τον βέβαιο θάνατο !
Αργότερα, η γυναίκα ρώτησε τον φύλακα , πως σκέφτηκε και αποφάσισε να ελέγξει την κατάψυξη εκείνη την ημέρα, αφού αυτό δεν ήταν μέσα στα καθήκοντά του.
Ο φύλακας απάντησε:
« Εργάζομαι στο εργοστάσιο σχεδόν 35 χρόνια, εκατοντάδες άνθρωποι περνούν από μπροστά μου στην πύλη καθημερινά , ερχόμενοι ή εξερχόμενοι από το εργοστάσιο. Ελάχιστοι είναι εκείνοι οι οποίοι ψελλίζουν έστω έναν χαιρετισμό , οι περισσότεροι με αντιμετωπίζουν σαν να είμαι αόρατος , αλλά μόνον εσείς δεν παραλείπετε να με χαιρετήσετε χαμογελώντας , κάθε φορά που έρχεστε , αλλά και μετά το τέλος της βάρδιάς σας , που αποχωρείτε.
Σήμερα, περάσατε όπως πάντα, και μου είπατε "Γεια σας". Αλλά μετά από το πέρας της εργάσιμης ημέρας, παρατήρησα με έκπληξη, ότι δεν άκουσα "Καλή συνέχεια , με το καλό να σε ξαναδώ αύριο " από εσάς , αλλά ούτε σας είδα να φεύγετε από το εργοστάσιο. Έτσι αποφάσισα να ελέγξω το εργοστάσιο. Είμαι τόσο συνηθισμένος στο "γεια σας" και "αντίο" κάθε μέρα, επειδή μου θυμίζουν, πως θεωρώ ευχάριστη και απαραίτητη την επικοινωνία μου με τους άλλους . Όταν λοιπόν δεν άκουσα σήμερα το αποχαιρετιστήριο σας, συνειδητοποίησα ότι κάτι είχε συμβεί. Γι 'αυτό έψαξα παντού για εσάς. "
Να αγαπάμε και να σεβόμαστε τους γύρω μας και έμπρακτα να τους δείχνουμε το ενδιαφέρον μας .
Η γυναίκα φώναξε και χτύπησε τα τοιχώματα με δύναμη, αλλά μάταια, επειδή κανείς δεν μπορούσε να την ακούσει. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είχαν ήδη φύγει και έξω από την κατάψυξη είναι αδύνατο να ακούσουν τι συμβαίνει μέσα.
Πέντε ώρες αργότερα, όταν ο θάνατος φαινόταν αναπόφευκτος, ο φύλακας του εργοστασίου άνοιξε την πόρτα και η γυναίκα κατάφερε να απεγκλωβιστεί και να γλυτώσει από τον βέβαιο θάνατο !
Αργότερα, η γυναίκα ρώτησε τον φύλακα , πως σκέφτηκε και αποφάσισε να ελέγξει την κατάψυξη εκείνη την ημέρα, αφού αυτό δεν ήταν μέσα στα καθήκοντά του.
Ο φύλακας απάντησε:
« Εργάζομαι στο εργοστάσιο σχεδόν 35 χρόνια, εκατοντάδες άνθρωποι περνούν από μπροστά μου στην πύλη καθημερινά , ερχόμενοι ή εξερχόμενοι από το εργοστάσιο. Ελάχιστοι είναι εκείνοι οι οποίοι ψελλίζουν έστω έναν χαιρετισμό , οι περισσότεροι με αντιμετωπίζουν σαν να είμαι αόρατος , αλλά μόνον εσείς δεν παραλείπετε να με χαιρετήσετε χαμογελώντας , κάθε φορά που έρχεστε , αλλά και μετά το τέλος της βάρδιάς σας , που αποχωρείτε.
Σήμερα, περάσατε όπως πάντα, και μου είπατε "Γεια σας". Αλλά μετά από το πέρας της εργάσιμης ημέρας, παρατήρησα με έκπληξη, ότι δεν άκουσα "Καλή συνέχεια , με το καλό να σε ξαναδώ αύριο " από εσάς , αλλά ούτε σας είδα να φεύγετε από το εργοστάσιο. Έτσι αποφάσισα να ελέγξω το εργοστάσιο. Είμαι τόσο συνηθισμένος στο "γεια σας" και "αντίο" κάθε μέρα, επειδή μου θυμίζουν, πως θεωρώ ευχάριστη και απαραίτητη την επικοινωνία μου με τους άλλους . Όταν λοιπόν δεν άκουσα σήμερα το αποχαιρετιστήριο σας, συνειδητοποίησα ότι κάτι είχε συμβεί. Γι 'αυτό έψαξα παντού για εσάς. "
Να αγαπάμε και να σεβόμαστε τους γύρω μας και έμπρακτα να τους δείχνουμε το ενδιαφέρον μας .
Τα Πάντα Όλα
Ενδιαφέρουσα η παρακάτω θεωρία , που έχει τουλάχιστον φιλοσοφική διάθεση και δίνει πραγματικά τροφή για σκέψη.
'' Η θεωρία της άπειρης ή και όχι πληθωρικότητας ''
Υπόθεση: Ο καθένας από εμάς με ότι συμπεριλαμβάνει η οντότητά του, αποτελεί στοιχείο ενός υπερσυνόλου, που περικλείει τα πάντα γνωστά και άγνωστα υλικά ή άυλα, που για απλούστευση ας το ονομάσουμε Σύμπαν.
Συμπέρασμα: Αν οποιοσδήποτε σκεφτεί ή φαντασιωθεί οτιδήποτε, τότε αυτό ή είναι ήδη ένα υπαρκτό στοιχείο του Σύμπαντος ή αυτόματα γίνεται ένα επιπλέον κομμάτι του, έστω και σαν πιθανότητα μελλοντικής ύπαρξης και έτσι το σύμπαν μεγαλώνει σαν σύνολο.
Σημείωση 1: Με την έκφραση οντότητα για τον καθένα από εμάς συμπεριλαμβάνω την ύλη που αποτελεί το σώμα του , την ενέργεια που περικλείει την σκέψη του και οτιδήποτε άλλο τον απαρτίζει, άσχετα αν δεν έχει εντοπιστεί ή ονομαστεί ακόμα.
Σημείωση 2: Με τη λέξη Σύμπαν εννοώ το Όλον, την φανερή ή μη φανερή πραγματικότητα, τα παράλληλα σύμπαντα, τις όποιες διαστάσεις, τις γνωστές και άγνωστες μορφές του πράγματος που ονομάζουμε ύλη. Τα πάντα όλα.
Επεξηγήσεις: Με άλλα λόγια υποθέτοντας, ότι είμαι μέρος ενός υπερσυνόλου γνωστής και άγνωστης πραγματικότητας, δεν μπορώ να σκεφτώ πράγματα εξωπραγματικά, γιατί οι σκέψεις μου είναι στοιχεία του ίδιου υπερσυνόλου.
Έτσι αν σκεφτώ για παράδειγμα ένα δράκο, τότε αυτός αυτόματα ή κάπου υπάρχει ή γεννιέται η πιθανότητα να υπάρξει, κάνοντας πλουσιότερο το Σύμπαν.
Μια στιγμή, θα πείτε κάποιοι από εσάς, το ότι τίποτα δεν έχει μηδενική πιθανότητα να συμβεί, είναι πολλές δεκαετίες γνωστό στις θετικές επιστήμες και έχετε δίκιο, αλλά δε λέω το ίδιο. Ούτε αυτό που σας λέω, σχετίζεται με τη θεωρία, του ότι κάθε φορά που παίρνουμε μια απόφαση, συνυπάρχουν δύο πραγματικότητες και δημιουργούνται παράλληλα σύμπαντα, που στο ένα έχεις στρίψει δεξιά και στον άλλο αριστερά κ.λπ.
Προσέξετε. Η ειδοποιός διαφορά είναι, ότι υποστηρίζω πως η έκφραση ή η απλή σκέψη οποιασδήποτε «κατάστασης», γεννάει αυτόματα την πιθανότητα «υλοποίησης» της με όλα τα συνεπακόλουθα.
Έτσι σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης μου κάθε φορά που ονειρευόμαστε, φανταζόμαστε ή προσδοκάμε το απροσδόκητο, εν δυνάμει διευρύνουμε τα όρια της πραγματικότητας.
Το Σύμπαν λοιπόν είναι ήδη άπειρα πληθωρικό σε όλα: Στις διαστάσεις του, χωρικές και άλλες, σε αυτά που συμπεριλαμβάνει και ακόμα στην ίδια τη δυνατότητα να συμπεριλάβει οτιδήποτε, διογκώνοντας την ίδια την πληθωρικότητα του. Φυσικά δεν έχει όρια, γιατί ακόμα και αν είχε τώρα μόλις δήλωσα ότι δεν έχει, εντάσσοντας το στην πιθανή συμπαντική πραγματικότητα και φυσικά μπορώ να δημιουργήσω την πιθανότητα, να έχει όρια. Εγώ είμαι λοιπόν, που με την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία μου δημιουργώ άπειρες εκφάνσεις μίας κατάστασης, που μια χαρά θα μπορούσαν να συνυπάρχουν σε αυτό το χρονοχωρικό συνεχές. Με τη λέξη «αυτό», μόλις δημιούργησα την πιθανότητα για άπειρα χρονοχωρικά συνεχή. Όλα γίνονται, όλα μπορούν να υπάρξουν και να συμβούν, να επαληθευτούν ή να καταρριφθούν. Η Μαρία θα παντρευτεί τον Νίκο, που θα τετραγωνίσει τον κύκλο και το δέκατο τέταρτο παιδί τους θα καταρρίψει τον πρώτο θερμοδυναμικό νόμο στα έντεκά του χρόνια !
Είμαι προφήτης και Θεός μαζί γιατί μόλις έκανα παρέμβαση στην πιθανή εξέλιξη της Ιστορίας; Πόσο πιθανό είναι στο κάτω-κάτω η Μαρία να συναινέσει για δέκατο τέταρτο παιδί;
Προσέξτε, δεν αυτοαναιρούμαι. Δεν μπαίνω σε οποιαδήποτε λογική προσμέτρηση της πιθανότητας, στην οποία αναφέρομαι. Δεν υπονόησα καν ότι αν σκεφτώ ένα δράκο, αυτός θα υλοποιηθεί. Ίσως υπάρχουν κανόνες για τα στοιχεία που μπορούν να προστεθούν και θα διογκώσουν την πληθωρικότητα. Ίσως πρέπει να μαζευτούν πολλοί άνθρωποι, που όλοι μαζί θα σκέφτονται τον δράκο και αθροιστικά όλο αυτό το δυναμικό θα το υλοποιήσει . Ίσως αρκεί κάποιος να το σκεφτεί με ξεχωριστό τρόπο, δεν ξέρω…
Όχι ξέρω. Τις τελευταίες παραγράφους ξέρω ότι τις έγραψα επίτηδες, ξέροντας ότι κάποιοι θα κάνουν τέτοιου είδους συσχετισμούς και προεκτάσεις. Η θεωρία μου το επαναλαμβάνω είναι απλή και αυστηρά προδιαγεγραμμένη:
Είσαι μέλος ενός συνόλου που το ονομάζεις κόσμος, πραγματικότητα, σύμπαν, πολυσύμπαν, υπερσύμπαν. Όλα τα πάντα όλα, δηλαδή. Τότε το δικό σου «όλον» δεν μπορεί να είναι έξω από αυτό. Η ιδιότητά σου αυτή να εμπεριέχεσαι συνεχώς στο «Όλον», σε κάνει ικανό να δημιουργείς την πιθανότητα, να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία ή απλά ανακαλύπτεις» στοιχεία, που είναι έξω από τη δική σου εμπειρία. Έτσι ταΐζεις συνέχεια την υπερπληθωρικότητα. Τίποτα άλλο δεν εννόησα.
Ας προχωρήσουμε παρακάτω. Γιατί ονομάζω τη θεωρία μου άπειρη ή και όχι πληθωρικότητα; Το «ή και όχι» πού κολλάει;
Ας πάμε πίσω στην αρχή δηλαδή στην αρχική υπόθεση:
«Είμαι ένα στοιχείο ενός υπερσυνόλου, που ονομάζεται Σύμπαν»
Και αν ΔΕΝ είμαι στοιχείο, τότε τι θα μπορούσε να είμαι; Νομίζω ότι υπάρχουν μόνο δύο περιπτώσεις:
α) Να είμαι εξωτερικός παρατηρητής του Σύμπαντος ολοκληρωτικά ή εν μέρει. Δηλαδή να είμαι μια ανεξάρτητη οντότητα, ένα άλλο σύνολο, απαρτιζόμενο και από στοιχεία, που είναι ξένα, όχι κοινά δηλαδή με εκείνα του Σύμπαντος.
Τότε όμως αρκεί να ενώσουμε το δικό μου εξωτερικό Σύμπαν με το άλλο και να δημιουργήσουμε ένα νέο Υπερσύμπαν δηλαδή πάλι τα ίδια, η ίδια λογική, η ίδια άπειρη πληθωρικότητα.
β) Το Σύμπαν να είμαι εγώ. Όλο το Σύμπαν να είμαι εγώ. Εγώ να είμαι Εσύ, το βουνό το φυτοπλαγκτόν, ο γαλαξίας, η χαρά της Καιτούλας, το κριτικό βλέμμα της Ελενίτσας, η διάχυση των διαστάσεων, το αντινετρίνο, ο Θεός. Εγώ να είμαι τα Πάντα. Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Όλη η αλήθεια και όλο το ψέμα. Να ταυτίζομαι με το Υπερσύνολο. Τι γίνεται τότε; Απειρίζεται το άπειρο ή είμαστε αδιάσπαστοι; Είμαστε, είστε,
είναι … Όλα συνδεδεμένα, όλα ένα. Γιατί όχι; Στο κάτω-κάτω από ένα αδιάστατο σημείο ξεπήδησαν όλα, όπως λέει η θεωρία της Μεγάλης έκρηξης. Αφήστε που είναι πολύ βολικό, γιατί έτσι βρίσκεται βάση για να εξηγηθούν πολλά ανεξήγητα πράγματα, που τα αφήνω στη γόνιμη φαντασία σας.
Μέχρι εδώ πήγαινε η θεωρία μου '' της άπειρης ή και όχι πληθωρικότητας '' στην πρωτόλεια μορφή της εδώ και χρόνια. Ως εδώ είχα αποφασίσει αρχικά να μοιραστώ μαζί σας, γιατί φοβόμουν ότι αν έγραφα κάτι περισσότερο, θα κινδύνευε να χάσει το όποιο αυστηρό περίγραμμα λογικής έχει και να υποβιβαστεί εύκολα σε ευφυολόγημα. Δεν σας κρύβω, ότι με τα χρόνια προχώρησα την αρχική μου σκέψη παρακάτω, συνδέοντας την με άλλες θεωρίες μου όπως η Υπερσημαντικότητα που έχω ήδη δημοσιεύσει.
Σε αναμονή λοιπόν.
Σας πληροφορώ ότι προσωπικά αμφιταλαντεύτηκα πολλές φορές, στο αν η αρχική υπόθεση ισχύει ή όχι. Το να είμαστε κατακερματισμένα στοιχεία ενός όλου, αλλά ικανά να το εμπλουτίσουν, μου έδινε μια καλή διέξοδο στις υπαρξιακές μου αναζητήσεις. Μεγαλώνοντας γονάτισα λίγο συναισθηματικά, όταν κατάλαβα, ότι ποτέ δεν είχα στην πραγματικότητα αγγίξει ούτε αντικείμενο, ούτε άνθρωπο, μια και στην πραγματικότητα η ύλη μας δεν έρχεται ποτέ στην καθημερινή ζωή σε πραγματική επαφή με οποιαδήποτε άλλη ύλη, με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το άγγιγμα. Τέτοιου είδους γνώσεις, αντί να φουντώσουν την υλιστική οπτική των θεωρήσεων μου, με οδήγησαν σε αντίθετα εντελώς μονοπάτια, με αποτέλεσμα να μη με ξενίζει η παραδοξότητα.
Από την άλλη μεριά η προοπτική να είμαι Εγώ τα Πάντα με γέμιζε αισιοδοξία, αφού εκμηδένιζε κάθε είδους ματαιότητα, αλλά από την άλλη μεριά τα ερωτηματικά που γεννούσε, με γέμιζαν με παραπανίσιο άγχος στις αυτοπροσδιοριστικές και ενδοσκοπικές μου προσπάθειες.
Αυτά. Έκανα πραγματικά μεγάλη προσπάθεια να είμαι σαφέστατα ασαφής στην τελευταία αυτή παράγραφο, που ακολούθησε την περιγραφή της θεωρίας μου. Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια ξεκάθαρη βάση, η όλη θεωρία γεννήθηκε στο μυαλό μου, όταν μου έμαθαν την έννοια του συνόλου και η πρωταρχική μου σκέψη ήταν απλή αλλά αυστηρή: Είμαι στοιχείο ενός συνόλου, δεν μπορώ να σκεφτώ έξω από αυτό, αλλά αν μπορώ, τότε του προσθέτω αναγκαστικά νέα στοιχεία. Έτσι απλά και απέριττα και σχεδόν μαθηματικά σε μια εποχή, που δεν είχα προλάβει να «μολυνθώ» ούτε με πολύπλοκες, ούτε με περιττές γνώσεις.
'' Η θεωρία της άπειρης ή και όχι πληθωρικότητας ''
Υπόθεση: Ο καθένας από εμάς με ότι συμπεριλαμβάνει η οντότητά του, αποτελεί στοιχείο ενός υπερσυνόλου, που περικλείει τα πάντα γνωστά και άγνωστα υλικά ή άυλα, που για απλούστευση ας το ονομάσουμε Σύμπαν.
Συμπέρασμα: Αν οποιοσδήποτε σκεφτεί ή φαντασιωθεί οτιδήποτε, τότε αυτό ή είναι ήδη ένα υπαρκτό στοιχείο του Σύμπαντος ή αυτόματα γίνεται ένα επιπλέον κομμάτι του, έστω και σαν πιθανότητα μελλοντικής ύπαρξης και έτσι το σύμπαν μεγαλώνει σαν σύνολο.
Σημείωση 1: Με την έκφραση οντότητα για τον καθένα από εμάς συμπεριλαμβάνω την ύλη που αποτελεί το σώμα του , την ενέργεια που περικλείει την σκέψη του και οτιδήποτε άλλο τον απαρτίζει, άσχετα αν δεν έχει εντοπιστεί ή ονομαστεί ακόμα.
Σημείωση 2: Με τη λέξη Σύμπαν εννοώ το Όλον, την φανερή ή μη φανερή πραγματικότητα, τα παράλληλα σύμπαντα, τις όποιες διαστάσεις, τις γνωστές και άγνωστες μορφές του πράγματος που ονομάζουμε ύλη. Τα πάντα όλα.
Επεξηγήσεις: Με άλλα λόγια υποθέτοντας, ότι είμαι μέρος ενός υπερσυνόλου γνωστής και άγνωστης πραγματικότητας, δεν μπορώ να σκεφτώ πράγματα εξωπραγματικά, γιατί οι σκέψεις μου είναι στοιχεία του ίδιου υπερσυνόλου.
Έτσι αν σκεφτώ για παράδειγμα ένα δράκο, τότε αυτός αυτόματα ή κάπου υπάρχει ή γεννιέται η πιθανότητα να υπάρξει, κάνοντας πλουσιότερο το Σύμπαν.
Μια στιγμή, θα πείτε κάποιοι από εσάς, το ότι τίποτα δεν έχει μηδενική πιθανότητα να συμβεί, είναι πολλές δεκαετίες γνωστό στις θετικές επιστήμες και έχετε δίκιο, αλλά δε λέω το ίδιο. Ούτε αυτό που σας λέω, σχετίζεται με τη θεωρία, του ότι κάθε φορά που παίρνουμε μια απόφαση, συνυπάρχουν δύο πραγματικότητες και δημιουργούνται παράλληλα σύμπαντα, που στο ένα έχεις στρίψει δεξιά και στον άλλο αριστερά κ.λπ.
Προσέξετε. Η ειδοποιός διαφορά είναι, ότι υποστηρίζω πως η έκφραση ή η απλή σκέψη οποιασδήποτε «κατάστασης», γεννάει αυτόματα την πιθανότητα «υλοποίησης» της με όλα τα συνεπακόλουθα.
Έτσι σύμφωνα με τον τρόπο σκέψης μου κάθε φορά που ονειρευόμαστε, φανταζόμαστε ή προσδοκάμε το απροσδόκητο, εν δυνάμει διευρύνουμε τα όρια της πραγματικότητας.
Το Σύμπαν λοιπόν είναι ήδη άπειρα πληθωρικό σε όλα: Στις διαστάσεις του, χωρικές και άλλες, σε αυτά που συμπεριλαμβάνει και ακόμα στην ίδια τη δυνατότητα να συμπεριλάβει οτιδήποτε, διογκώνοντας την ίδια την πληθωρικότητα του. Φυσικά δεν έχει όρια, γιατί ακόμα και αν είχε τώρα μόλις δήλωσα ότι δεν έχει, εντάσσοντας το στην πιθανή συμπαντική πραγματικότητα και φυσικά μπορώ να δημιουργήσω την πιθανότητα, να έχει όρια. Εγώ είμαι λοιπόν, που με την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία μου δημιουργώ άπειρες εκφάνσεις μίας κατάστασης, που μια χαρά θα μπορούσαν να συνυπάρχουν σε αυτό το χρονοχωρικό συνεχές. Με τη λέξη «αυτό», μόλις δημιούργησα την πιθανότητα για άπειρα χρονοχωρικά συνεχή. Όλα γίνονται, όλα μπορούν να υπάρξουν και να συμβούν, να επαληθευτούν ή να καταρριφθούν. Η Μαρία θα παντρευτεί τον Νίκο, που θα τετραγωνίσει τον κύκλο και το δέκατο τέταρτο παιδί τους θα καταρρίψει τον πρώτο θερμοδυναμικό νόμο στα έντεκά του χρόνια !
Είμαι προφήτης και Θεός μαζί γιατί μόλις έκανα παρέμβαση στην πιθανή εξέλιξη της Ιστορίας; Πόσο πιθανό είναι στο κάτω-κάτω η Μαρία να συναινέσει για δέκατο τέταρτο παιδί;
Προσέξτε, δεν αυτοαναιρούμαι. Δεν μπαίνω σε οποιαδήποτε λογική προσμέτρηση της πιθανότητας, στην οποία αναφέρομαι. Δεν υπονόησα καν ότι αν σκεφτώ ένα δράκο, αυτός θα υλοποιηθεί. Ίσως υπάρχουν κανόνες για τα στοιχεία που μπορούν να προστεθούν και θα διογκώσουν την πληθωρικότητα. Ίσως πρέπει να μαζευτούν πολλοί άνθρωποι, που όλοι μαζί θα σκέφτονται τον δράκο και αθροιστικά όλο αυτό το δυναμικό θα το υλοποιήσει . Ίσως αρκεί κάποιος να το σκεφτεί με ξεχωριστό τρόπο, δεν ξέρω…
Όχι ξέρω. Τις τελευταίες παραγράφους ξέρω ότι τις έγραψα επίτηδες, ξέροντας ότι κάποιοι θα κάνουν τέτοιου είδους συσχετισμούς και προεκτάσεις. Η θεωρία μου το επαναλαμβάνω είναι απλή και αυστηρά προδιαγεγραμμένη:
Είσαι μέλος ενός συνόλου που το ονομάζεις κόσμος, πραγματικότητα, σύμπαν, πολυσύμπαν, υπερσύμπαν. Όλα τα πάντα όλα, δηλαδή. Τότε το δικό σου «όλον» δεν μπορεί να είναι έξω από αυτό. Η ιδιότητά σου αυτή να εμπεριέχεσαι συνεχώς στο «Όλον», σε κάνει ικανό να δημιουργείς την πιθανότητα, να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία ή απλά ανακαλύπτεις» στοιχεία, που είναι έξω από τη δική σου εμπειρία. Έτσι ταΐζεις συνέχεια την υπερπληθωρικότητα. Τίποτα άλλο δεν εννόησα.
Ας προχωρήσουμε παρακάτω. Γιατί ονομάζω τη θεωρία μου άπειρη ή και όχι πληθωρικότητα; Το «ή και όχι» πού κολλάει;
Ας πάμε πίσω στην αρχή δηλαδή στην αρχική υπόθεση:
«Είμαι ένα στοιχείο ενός υπερσυνόλου, που ονομάζεται Σύμπαν»
Και αν ΔΕΝ είμαι στοιχείο, τότε τι θα μπορούσε να είμαι; Νομίζω ότι υπάρχουν μόνο δύο περιπτώσεις:
α) Να είμαι εξωτερικός παρατηρητής του Σύμπαντος ολοκληρωτικά ή εν μέρει. Δηλαδή να είμαι μια ανεξάρτητη οντότητα, ένα άλλο σύνολο, απαρτιζόμενο και από στοιχεία, που είναι ξένα, όχι κοινά δηλαδή με εκείνα του Σύμπαντος.
Τότε όμως αρκεί να ενώσουμε το δικό μου εξωτερικό Σύμπαν με το άλλο και να δημιουργήσουμε ένα νέο Υπερσύμπαν δηλαδή πάλι τα ίδια, η ίδια λογική, η ίδια άπειρη πληθωρικότητα.
β) Το Σύμπαν να είμαι εγώ. Όλο το Σύμπαν να είμαι εγώ. Εγώ να είμαι Εσύ, το βουνό το φυτοπλαγκτόν, ο γαλαξίας, η χαρά της Καιτούλας, το κριτικό βλέμμα της Ελενίτσας, η διάχυση των διαστάσεων, το αντινετρίνο, ο Θεός. Εγώ να είμαι τα Πάντα. Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Όλη η αλήθεια και όλο το ψέμα. Να ταυτίζομαι με το Υπερσύνολο. Τι γίνεται τότε; Απειρίζεται το άπειρο ή είμαστε αδιάσπαστοι; Είμαστε, είστε,
είναι … Όλα συνδεδεμένα, όλα ένα. Γιατί όχι; Στο κάτω-κάτω από ένα αδιάστατο σημείο ξεπήδησαν όλα, όπως λέει η θεωρία της Μεγάλης έκρηξης. Αφήστε που είναι πολύ βολικό, γιατί έτσι βρίσκεται βάση για να εξηγηθούν πολλά ανεξήγητα πράγματα, που τα αφήνω στη γόνιμη φαντασία σας.
Μέχρι εδώ πήγαινε η θεωρία μου '' της άπειρης ή και όχι πληθωρικότητας '' στην πρωτόλεια μορφή της εδώ και χρόνια. Ως εδώ είχα αποφασίσει αρχικά να μοιραστώ μαζί σας, γιατί φοβόμουν ότι αν έγραφα κάτι περισσότερο, θα κινδύνευε να χάσει το όποιο αυστηρό περίγραμμα λογικής έχει και να υποβιβαστεί εύκολα σε ευφυολόγημα. Δεν σας κρύβω, ότι με τα χρόνια προχώρησα την αρχική μου σκέψη παρακάτω, συνδέοντας την με άλλες θεωρίες μου όπως η Υπερσημαντικότητα που έχω ήδη δημοσιεύσει.
Σε αναμονή λοιπόν.
Σας πληροφορώ ότι προσωπικά αμφιταλαντεύτηκα πολλές φορές, στο αν η αρχική υπόθεση ισχύει ή όχι. Το να είμαστε κατακερματισμένα στοιχεία ενός όλου, αλλά ικανά να το εμπλουτίσουν, μου έδινε μια καλή διέξοδο στις υπαρξιακές μου αναζητήσεις. Μεγαλώνοντας γονάτισα λίγο συναισθηματικά, όταν κατάλαβα, ότι ποτέ δεν είχα στην πραγματικότητα αγγίξει ούτε αντικείμενο, ούτε άνθρωπο, μια και στην πραγματικότητα η ύλη μας δεν έρχεται ποτέ στην καθημερινή ζωή σε πραγματική επαφή με οποιαδήποτε άλλη ύλη, με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το άγγιγμα. Τέτοιου είδους γνώσεις, αντί να φουντώσουν την υλιστική οπτική των θεωρήσεων μου, με οδήγησαν σε αντίθετα εντελώς μονοπάτια, με αποτέλεσμα να μη με ξενίζει η παραδοξότητα.
Από την άλλη μεριά η προοπτική να είμαι Εγώ τα Πάντα με γέμιζε αισιοδοξία, αφού εκμηδένιζε κάθε είδους ματαιότητα, αλλά από την άλλη μεριά τα ερωτηματικά που γεννούσε, με γέμιζαν με παραπανίσιο άγχος στις αυτοπροσδιοριστικές και ενδοσκοπικές μου προσπάθειες.
Αυτά. Έκανα πραγματικά μεγάλη προσπάθεια να είμαι σαφέστατα ασαφής στην τελευταία αυτή παράγραφο, που ακολούθησε την περιγραφή της θεωρίας μου. Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια ξεκάθαρη βάση, η όλη θεωρία γεννήθηκε στο μυαλό μου, όταν μου έμαθαν την έννοια του συνόλου και η πρωταρχική μου σκέψη ήταν απλή αλλά αυστηρή: Είμαι στοιχείο ενός συνόλου, δεν μπορώ να σκεφτώ έξω από αυτό, αλλά αν μπορώ, τότε του προσθέτω αναγκαστικά νέα στοιχεία. Έτσι απλά και απέριττα και σχεδόν μαθηματικά σε μια εποχή, που δεν είχα προλάβει να «μολυνθώ» ούτε με πολύπλοκες, ούτε με περιττές γνώσεις.
Ο Τέλειος Άνθρωπος
Τέλειος είναι αυτός, που κάνει τέλεια λάθη!
Αυτό σημαίνει, ότι αναγνωρίζει τις στιγμές της ζωής του, όπου κάτι δεν πήγε καλά, αναλαμβάνει την ευθύνη για το στραβό και επιζητεί τον τρόπο, για να το επανορθώσει. Είναι τόσο τέλεια τα λάθη του, που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ότι είναι δικά του, γιατί έχουν την υπογραφή του.
Τέλειος είναι αυτός, που εκφράζει τέλεια το συναίσθημά του. Αυτό σημαίνει, ότι όταν βουλιάζει δεν προσποιείται, πως όλα είναι καλά, γιατί έτσι πρέπει και όταν είναι ευτυχισμένος, δεν φοβάται, ούτε νιώθει τύψεις για την καλοτυχία του. Αναγνωρίζει, ότι όλα κάνουν τον κύκλο τους και εκφράζει φανερά τη φάση του κύκλου στην οποία βρίσκεται, γιατί όλα ανθρώπινα είναι. Όταν είναι λυπημένος, κλαίει και όταν είναι χαρούμενος, γελάει.
Τέλειος είναι αυτός, που ζει τέλεια στην απλότητά του. Αυτό σημαίνει, ότι δεν χρειάζεται τίποτα να επιβεβαιώνει, το ποιος είναι τώρα, τίποτα να υποθηκεύει, ώστε να τρέχει να αποδείξει για το μέλλον του, τίποτα να σέρνει μαζί του από ένα παρελθόν, που έχει τελειώσει. Απλά υπάρχει και το ξέρει.
Τέλειος είναι αυτός, που ξέρει να ξεστομίζει τέλεια τη συγνώμη. Αυτό σημαίνει, ότι πρώτα από όλα ξέρει να τη λέει, μετά αναλαμβάνει την ευθύνη παραδεχόμενος ότι φταίει εκείνος και ύστερα είναι πρόθυμος, να αποζητήσει τις λύσεις, που θα αποκαταστήσουν τη ζημιά που έκανε.
Τέλειος είναι αυτός, που όσα σκαμπανεβάσματα και αν περάσει, όσο και αν χτυπηθεί στις διαδρομές του, όσες φουρτούνες και αν συναντήσει, όσα καμίνια και αν περπατήσει, ξέρει τι θέλει, γιατί το θέλει και τι είναι πρόθυμος να κάνει γι αυτό. Αυτό σημαίνει, ότι κάθε στιγμή έχει επίγνωση της διαδρομής του , αναπροσαρμόζει τα βήματά του, ελίσσεται στις δυσκολίες, αλλά πάντα βαδίζει με κατεύθυνση προς τα εμπρός. Ακόμη κι όταν χρειάζεται να κάνει βήματα προς τα πίσω , ακόμη και τότε το μέτωπό του κοιτάζει μπροστά ! Αυτός ζει μια τέλεια ζωή, γιατί είναι μια
ζωή , που βιώνεται μέσα στην πληρότητα.
Πότε βρίσκουμε το νόημα της ζωής
Το νόημα της ζωής επηρεάζει κατά πολύ την υγεία μας, πότε όμως το βρίσκουμε σύμφωνα με τους ειδικούς;
Οι άνθρωποι που αναζητούν το νόημα στη ζωή, είναι πιθανότερο να το βρουν κοντά στα εξήντα τους χρόνια, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη, οπότε ξεχάστε τις βιασύνες.
Τι είναι αυτό που σας γεμίζει χαρά και ευχαρίστηση στην καθημερινότητά σας; Είτε είναι η οικογένεια, οι φίλοι, η καριέρα είτε κάτι εντελώς διαφορετικό, ενδεχομένως να χρειαστεί να φτάσετε γύρω στα εξήντα σας, για να μπορέσετε να το εκτιμήσετε πλήρως, σύμφωνα με τους ειδικούς.
Υγεία και μακροζωία χαρίζει ο αυτοσκοπός
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Σαν Ντιέγκο, παρακολουθώντας περισσότερους από 1.000 ανθρώπους στις ΗΠΑ, ηλικίας 21 έως και άνω των 100 ετών, παρατήρησαν, ότι περισσότερο ικανοποιημένοι με τη ζωή τους ήταν εκείνοι, που βρίσκονταν περίπου στην μέση της παραπάνω ηλικιακής κλίμακας, δηλαδή στα εξήντα τους χρόνια. Όσοι αισθάνονται, ότι υπηρετούν ένα σκοπό, στο μεταξύ, εμφανίζονται περισσότερο υγιείς, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, γεγονός που σημαίνει, ότι θα πεθάνουν πολύ πιο αργά στη ζωή τους, αφού υγεία και αυτοσκοπός είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες, κατά τους επιστήμονες.
«Πολλοί αντιμετωπίζουν το νόημα ή το σκοπό της ζωής φιλοσοφικά. Ωστόσο, το νόημα της ζωής συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την καλύτερη υγεία, την ευεξία και ενδεχομένως την μακροζωία. Όσοι βρίσκουν νόημα στην ζωή τους, είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς, συγκριτικά με εκείνους, που ακόμη δεν το έχουν βρει.»
Νεότητα και σύγχυση
Για να διαπιστωθεί, αν οι ενήλικες ψάχνουν ή έχουν βρει τον σκοπό στην ζωή τους, τους ζητήθηκε να αξιολογήσουν φράσεις όπως «αναζητώ ένα σκοπό στην ζωή μου» ή «έχω ανακαλύψει το νόημα στην ζωή μου». Όσοι δήλωσαν ότι είχαν καταλάβει ποιος ήταν ο δικός τους σκοπός, βρίσκονταν πράγματι σε καλύτερη ψυχολογική και σωματική υγεία, συγκριτικά με εκείνους, που ακόμα ήταν σε αναζήτηση.
«Όταν είσαι νέος, γύρω στα είκοσι, δεν είσαι σίγουρος για την καριέρα σου ή τον σύντροφο, που θα βρίσκεται δίπλα σου καθ’όλη την διάρκεια της ζωής σου. Ουσιαστικά αναζητώντας αυτά, ψάχνετε το νόημα της ζωής σας. Καθώς προχωράτε στα τριάντα, τα σαράντα και προσεγγίζετε τα πενήντα, το τοπίο ξεδιαλύνει. Οι περισσότερες σχέσεις σε αυτήν την ηλικία έχουν αποκρυσταλλωθεί και διαμορφωθεί στο πέρασμα των ετών. Η αναζήτηση κατά αυτόν τον τρόπο μειώνεται και όλα όσα σας προσδίδουν νόημα στην ζωή σας αυξάνονται.»
Δεν υπάρχει ένα νόημα
Βέβαια δεν μπαίνουμε στην διαδικασία αναζήτησης μόνο μία φορά στη ζωή μας, μιας και όταν αλλάξουν οι συνθήκες γύρω μας, όπως συμβαίνει παραδείγματος χάριν όταν κάποιος συνταξιοδοτείται, είναι ανάγκη να βρούμε το σκοπό μας εκ νέου, επαναπροσδιορίζοντας τα δεδομένα. Ωστόσο, η σύγχυση που αντιμετωπίζει κανείς δεν είναι ίδια, μιας και υπάρχουν ορισμένες σταθερές, όπως η οικογένεια, οι παλαιότερες εμπειρίες , που δύσκολα αλλάζουν.
Τα κρυφά πλεονεκτήματα του να μεγαλώνουμε
Συχνά θεωρούμε δεδομένα τα πλεονεκτήματα, που έρχονται με τα χρόνια εμπειρίας, όταν καταφέρνουμε επιτυχώς να χειριστούμε σύνθετες πληροφορίες ή να ανακάμψουμε από δυσκολίες.
Εδώ εστιάζουμε στις εκφάνσεις εκείνες της πνευματικής λειτουργίας, που μένουν ισχυρές ή βελτιώνονται με τα χρόνια. Αναφερόμαστε σε αυτές τις ενισχυμένες πνευματικές λειτουργίες ως «κρυφά πλεονεκτήματα», επειδή δεν παρατηρούμε τους πολλούς τρόπους, με τους οποίους τα χρόνια ζωής οδηγούν σε βελτιωμένες πνευματικές δεξιότητες.
Γιατί είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε αυτά τα πλεονεκτήματα; Αρχικά, τα αρνητικά στερεότυπα για τη γήρανση και τις γνωστικές ικανότητες βρίθουν στον δυτικό πολιτισμό. Αυτό κάνει δυσκολότερο, το να δούμε καθαρά τα πλεονεκτήματα, του να μεγαλώνουμε. Για παράδειγμα, αν και οι ενήλικες όλων των ηλικιών χάνουν συχνά τα κλειδιά και τα κινητά τους τηλέφωνα, όταν αυτό συμβαίνει σε άτομα ώριμης ηλικίας , είναι πιθανότερο αυτά τα κενά μνήμης να θεωρηθούν σαν δείγμα γήρανσης.
Επιπλέον, το να έχουμε την πραγματική αντίληψη της πνευματικής μας οξυδέρκειας , της μεταγνώσης μας, αποτελεί από μόνο του μια γνωστική νίκη. Είναι κάτι, που οι περισσότεροι άνθρωποι καταφέρνουμε να το αντιληφθούμε.
Κατά τρίτον, καθώς αρχίζουμε να χάνουμε την εμπιστοσύνη στην πνευματική μας ακρίβεια, αρχίζουμε να βασιζόμαστε περισσότερο σε εξωτερική βοήθεια. Ψωνίζουμε πια συμβουλευόμενοι συχνά τη λίστα, ελέγχουμε συνεχώς το ημερολόγιό μας και χρησιμοποιούμε το τηλέφωνό μας, για να αποθηκεύουμε πληροφορίες.
Κάνοντας αυτό, δεν στερούμαστε μόνο τη χρήση του νου μας, αλλά εμποδίζουμε τον εαυτό μας, να αναγνωρίσει τους μικρούς μας πνευματικούς θριάμβους. Ορισμένες φορές, αποφεύγουμε να τεστάρουμε τις δεξιότητές μας και αυτό μας εμποδίζει, να αναγνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα της γνωστικής γήρανσης.
Η διαδικασία ηλικιακής ωρίμανσης προσφέρει πολλά οφέλη, γνωρίζουμε πλέον τι μας αρέσει και τι όχι, πού είμαστε δυνατοί και πού υστερούμε, ποιες είναι οι προτεραιότητές μας και τι δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε ή να κυνηγήσουμε.
Αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα, ποιους ανθρώπους θέλουμε να έχουμε δίπλα μας και μπορούμε να αναγνωρίσουμε έγκαιρα, εκείνους που σύντομα θα αποδειχθούν τοξικοί. Διαθέτουμε όλη εκείνη τη σοφία και τη γνώση, που κάποτε θαυμάζαμε στους μεγαλύτερους ανθρώπους. Και η λίστα είναι ατελείωτη.
Οι άνθρωποι που αναζητούν το νόημα στη ζωή, είναι πιθανότερο να το βρουν κοντά στα εξήντα τους χρόνια, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη, οπότε ξεχάστε τις βιασύνες.
Τι είναι αυτό που σας γεμίζει χαρά και ευχαρίστηση στην καθημερινότητά σας; Είτε είναι η οικογένεια, οι φίλοι, η καριέρα είτε κάτι εντελώς διαφορετικό, ενδεχομένως να χρειαστεί να φτάσετε γύρω στα εξήντα σας, για να μπορέσετε να το εκτιμήσετε πλήρως, σύμφωνα με τους ειδικούς.
Υγεία και μακροζωία χαρίζει ο αυτοσκοπός
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Σαν Ντιέγκο, παρακολουθώντας περισσότερους από 1.000 ανθρώπους στις ΗΠΑ, ηλικίας 21 έως και άνω των 100 ετών, παρατήρησαν, ότι περισσότερο ικανοποιημένοι με τη ζωή τους ήταν εκείνοι, που βρίσκονταν περίπου στην μέση της παραπάνω ηλικιακής κλίμακας, δηλαδή στα εξήντα τους χρόνια. Όσοι αισθάνονται, ότι υπηρετούν ένα σκοπό, στο μεταξύ, εμφανίζονται περισσότερο υγιείς, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, γεγονός που σημαίνει, ότι θα πεθάνουν πολύ πιο αργά στη ζωή τους, αφού υγεία και αυτοσκοπός είναι έννοιες στενά συνδεδεμένες, κατά τους επιστήμονες.
«Πολλοί αντιμετωπίζουν το νόημα ή το σκοπό της ζωής φιλοσοφικά. Ωστόσο, το νόημα της ζωής συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την καλύτερη υγεία, την ευεξία και ενδεχομένως την μακροζωία. Όσοι βρίσκουν νόημα στην ζωή τους, είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς, συγκριτικά με εκείνους, που ακόμη δεν το έχουν βρει.»
Νεότητα και σύγχυση
Για να διαπιστωθεί, αν οι ενήλικες ψάχνουν ή έχουν βρει τον σκοπό στην ζωή τους, τους ζητήθηκε να αξιολογήσουν φράσεις όπως «αναζητώ ένα σκοπό στην ζωή μου» ή «έχω ανακαλύψει το νόημα στην ζωή μου». Όσοι δήλωσαν ότι είχαν καταλάβει ποιος ήταν ο δικός τους σκοπός, βρίσκονταν πράγματι σε καλύτερη ψυχολογική και σωματική υγεία, συγκριτικά με εκείνους, που ακόμα ήταν σε αναζήτηση.
«Όταν είσαι νέος, γύρω στα είκοσι, δεν είσαι σίγουρος για την καριέρα σου ή τον σύντροφο, που θα βρίσκεται δίπλα σου καθ’όλη την διάρκεια της ζωής σου. Ουσιαστικά αναζητώντας αυτά, ψάχνετε το νόημα της ζωής σας. Καθώς προχωράτε στα τριάντα, τα σαράντα και προσεγγίζετε τα πενήντα, το τοπίο ξεδιαλύνει. Οι περισσότερες σχέσεις σε αυτήν την ηλικία έχουν αποκρυσταλλωθεί και διαμορφωθεί στο πέρασμα των ετών. Η αναζήτηση κατά αυτόν τον τρόπο μειώνεται και όλα όσα σας προσδίδουν νόημα στην ζωή σας αυξάνονται.»
Δεν υπάρχει ένα νόημα
Βέβαια δεν μπαίνουμε στην διαδικασία αναζήτησης μόνο μία φορά στη ζωή μας, μιας και όταν αλλάξουν οι συνθήκες γύρω μας, όπως συμβαίνει παραδείγματος χάριν όταν κάποιος συνταξιοδοτείται, είναι ανάγκη να βρούμε το σκοπό μας εκ νέου, επαναπροσδιορίζοντας τα δεδομένα. Ωστόσο, η σύγχυση που αντιμετωπίζει κανείς δεν είναι ίδια, μιας και υπάρχουν ορισμένες σταθερές, όπως η οικογένεια, οι παλαιότερες εμπειρίες , που δύσκολα αλλάζουν.
Τα κρυφά πλεονεκτήματα του να μεγαλώνουμε
Συχνά θεωρούμε δεδομένα τα πλεονεκτήματα, που έρχονται με τα χρόνια εμπειρίας, όταν καταφέρνουμε επιτυχώς να χειριστούμε σύνθετες πληροφορίες ή να ανακάμψουμε από δυσκολίες.
Εδώ εστιάζουμε στις εκφάνσεις εκείνες της πνευματικής λειτουργίας, που μένουν ισχυρές ή βελτιώνονται με τα χρόνια. Αναφερόμαστε σε αυτές τις ενισχυμένες πνευματικές λειτουργίες ως «κρυφά πλεονεκτήματα», επειδή δεν παρατηρούμε τους πολλούς τρόπους, με τους οποίους τα χρόνια ζωής οδηγούν σε βελτιωμένες πνευματικές δεξιότητες.
Γιατί είναι δύσκολο να αναγνωρίσουμε αυτά τα πλεονεκτήματα; Αρχικά, τα αρνητικά στερεότυπα για τη γήρανση και τις γνωστικές ικανότητες βρίθουν στον δυτικό πολιτισμό. Αυτό κάνει δυσκολότερο, το να δούμε καθαρά τα πλεονεκτήματα, του να μεγαλώνουμε. Για παράδειγμα, αν και οι ενήλικες όλων των ηλικιών χάνουν συχνά τα κλειδιά και τα κινητά τους τηλέφωνα, όταν αυτό συμβαίνει σε άτομα ώριμης ηλικίας , είναι πιθανότερο αυτά τα κενά μνήμης να θεωρηθούν σαν δείγμα γήρανσης.
Επιπλέον, το να έχουμε την πραγματική αντίληψη της πνευματικής μας οξυδέρκειας , της μεταγνώσης μας, αποτελεί από μόνο του μια γνωστική νίκη. Είναι κάτι, που οι περισσότεροι άνθρωποι καταφέρνουμε να το αντιληφθούμε.
Κατά τρίτον, καθώς αρχίζουμε να χάνουμε την εμπιστοσύνη στην πνευματική μας ακρίβεια, αρχίζουμε να βασιζόμαστε περισσότερο σε εξωτερική βοήθεια. Ψωνίζουμε πια συμβουλευόμενοι συχνά τη λίστα, ελέγχουμε συνεχώς το ημερολόγιό μας και χρησιμοποιούμε το τηλέφωνό μας, για να αποθηκεύουμε πληροφορίες.
Κάνοντας αυτό, δεν στερούμαστε μόνο τη χρήση του νου μας, αλλά εμποδίζουμε τον εαυτό μας, να αναγνωρίσει τους μικρούς μας πνευματικούς θριάμβους. Ορισμένες φορές, αποφεύγουμε να τεστάρουμε τις δεξιότητές μας και αυτό μας εμποδίζει, να αναγνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα της γνωστικής γήρανσης.
Η διαδικασία ηλικιακής ωρίμανσης προσφέρει πολλά οφέλη, γνωρίζουμε πλέον τι μας αρέσει και τι όχι, πού είμαστε δυνατοί και πού υστερούμε, ποιες είναι οι προτεραιότητές μας και τι δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε ή να κυνηγήσουμε.
Αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα, ποιους ανθρώπους θέλουμε να έχουμε δίπλα μας και μπορούμε να αναγνωρίσουμε έγκαιρα, εκείνους που σύντομα θα αποδειχθούν τοξικοί. Διαθέτουμε όλη εκείνη τη σοφία και τη γνώση, που κάποτε θαυμάζαμε στους μεγαλύτερους ανθρώπους. Και η λίστα είναι ατελείωτη.
Το λιοντάρι που αιχμαλωτίστηκε
Έπιασαν έναν λιοντάρι και το έβαλαν σε μια πολύ μεγάλη αυλή με ψηλό φράχτη. Ο χώρος ήταν γεμάτος λιοντάρια.
Περνώντας οι μέρες το λιοντάρι γνώρισε την κοινωνική ζωή των άλλων λιονταριών, τα οποία ζούσαν εδώ πολύ καιρό. Τα λιοντάρια ήταν χωρισμένα σε διάφορες ομάδες, πολιτικές, θρησκευτικές και η κάθε ομάδα είχε την δική της δράση, την δική της φιλοσοφία, τα δικά της δόγματα και ιερά κείμενα, τις δική της ιδεολογία.
Τα μέλη μιας ομάδας μαζευόταν όλοι μαζί, για να δείχνουν το μίσος τους και να απειλούν αυτούς, που τους στέρησαν την ελευθερία. Δυστυχώς αυτή η δράση τους δεν άλλαζε τίποτα, αφού από το μίσος και τις φωνές δεν είχε συμβεί κάτι, που να καλυτερέψει οι κατάστασή τους στην αιχμαλωσία.
Τα μέλη μιας άλλης ομάδας συναντιόνταν, για να τραγουδάνε συναισθηματικά τραγούδια, ονειρευόμενα μελλοντικές πεδιάδες χωρίς φράχτες.
Τα μέλη της τρίτης ομάδας μαζεύονταν, για να εκπονήσουν μυστικά τρομοκρατικά σχεδία, για να εκφοβίζουν τα μέλη των άλλων ομάδων. Αυτοί ήταν συνωμότες και η δράση τους αφορούσε, όχι τόσο αυτούς που τους υποδούλωσαν, αλλά αποσκοπούσε σε αντιπαλότητα με τις άλλες ομάδες σκλαβωμένων λιονταριών.
Η κάθε ομάδα προσπαθούσε να προσελκύσει τον πρωτάρη, αλλά εκείνος δίσταζε. Η αναποφασιστικότητα του προερχόταν από το γεγονός, πως παρατηρούσε έναν συγκεκριμένο λιοντάρι, που ήταν πάντα απομονωμένο και σκεπτικό. Αυτό το λιοντάρι με την στάση του τραβούσε την προσοχή του πρωτάρη, σαν να είχε κάποια εξουσία, κάποια μαγική δύναμη. Έτσι και οι άνθρωποι, που ζουν μέσα στον όχλο, χάνουν την συνειδητότητά τους και την έλξη τους, ενώ εκείνοι που ζουν απομονωμένοι, μαζεύουν γύρω τους την αύρα της υπόληψης.
Ο αρχάριος με ντροπαλότητα πλησίασε το μοναχικό λιοντάρι και του ζήτησε να του εξηγήσει, γιατί ζούσε απομονωμένο.
– Αυτές οι ομάδες δεν έχουν καμία σημασία. Αυτά τα ανόητα όντα κάνουν πολλά και διάφορα, αλλά όχι αυτό που πρέπει. Εγώ ξέρω τι πρέπει να κάνω, για να αποκτήσω την ελευθερία μου.
– Σε παρακαλώ πες μου, τι είναι αυτό που κάνεις εσύ, ρώτησε ο πρωτάρης.
– Ακόμη και τώρα τον φράχτη, που τριγυρίζει το μέρος , που βρισκόμαστε αιχμάλωτοι, τον έχω μισογκρεμισμένο. Εγώ μελετώ και παρατηρώ τη φύση του φράχτη, προσπαθώ να καταλάβω με ποια υλικά είναι φτιαγμένος , ώστε να βρω τρόπο να τον καταστρέψω και να ξαναβρώ την ελευθερία μου. Αυτό είναι το μοναδικό ουσιαστικό πράμα στη ζωή εδώ, να καταλαβαίνεις τη φύση του φράχτη, ώστε με την αποδόμησή του να καταφέρεις να απελευθερωθείς.
Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε σαν τα λιοντάρια , περιορισμένοι μέσα στους φράκτες , που χτίσανε οι άλλοι , αλλά ακόμη και εμείς οι ίδιοι , χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Σαν τις διάφορες ομάδες των λιονταριών μεριμνούμε και τυρβάζουμε για πολλά , όχι όμως για αυτό που είναι βασικό , το πώς δηλαδή θα καταφέρουμε να άρουμε τους περιορισμούς μας και να ζήσουμε πραγματικά ελεύθεροι. Που και που κάποιοι λίγοι από εμάς αντιλαμβάνονται την κατάστασή τους και επειδή δεν τους πιστεύουμε πως βρισκόμαστε μέσα σε τείχη , που μας περιορίζουν , όταν μας φωνάζουν για να μας το επισημάνουνε , απομονώνονται από εμάς , επιλέγουν τη μοναχικότητα και προσπαθούν ανεμπόδιστοι να ανακαλύψουν τους περιορισμούς τους, ώστε να αποκτήσει νόημα η ζωή τους , όταν καταφέρουν να βρουν την ελευθερία τους !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)