Ο δρόμος για τη φώτιση

Ένας νεαρός άντρας, χτυπημένος από τη δυστυχία, πήγε σ’ ένα μακρινό μοναστήρι και είπε στον ηλικιωμένο δάσκαλο:
- Η ζωή με έχει απογοητεύσει. Ήθελα να επιτύχω τη φώτιση, για να ελευθερωθώ από τον πόνο, αλλά είμαι ανίκανος, για να τα καταφέρω μόνος μου. Αδυνατώ, να περάσω χρόνια ατελείωτα με διαλογισμό, λιτότητα και μελέτη. Είναι πάνω από τις δυνάμεις μου. Υπάρχει ποιο γρήγορος δρόμος, για να πετύχει τη φώτιση, ένας άνθρωπος σαν κι εμένα;
- Υπήρξε κάτι στη ζωή σου, που πάνω του να συγκέντρωσες πραγματικά την προσοχή σου, ρώτησε ο δάσκαλος αντί να απαντήσει ευθέως.
- Γεννήθηκα σε πλούσια οικογένεια. Δε χρειάστηκε να δουλέψω ποτέ σκληρά. Το μόνο που με ενδιέφερε πραγματικά, ήταν το σκάκι. Αφιέρωνα σ’ αυτό σχεδόν όλο το χρόνο μου.
Ο δάσκαλος φώναξε έναν μαθητή του , να έρθει κοντά τους. Παράλληλα έδωσε εντολή κι έφεραν μια σκακιέρα και ένα κοφτερό σπαθί, που λαμπύριζε στον ήλιο. Ο δάσκαλος τοποθέτησε τα πιόνια του παιχνιδιού και είπε στον μαθητή του δείχνοντας το σπαθί:
- Μου υποσχέθηκες, πως θα με εμπιστευτείς, σε ότι κι αν σου ζητήσω, να κάνεις. Θέλω λοιπόν, να παίξεις μια παρτίδα σκάκι με αυτόν το νεαρό άντρα. Αν χάσεις, θα σου κόψω το κεφάλι μ’ αυτό το σπαθί. Αν κερδίσεις, θα κόψω το κεφάλι του αντιπάλου σου. Το μόνο που μπορώ να σου πω για τον αντίπαλό σου είναι, ότι δεν τον ενδιαφέρει η ζωή του, τόσο όσο τον ενδιαφέρει το σκάκι. Δεν έχει λοιπόν καμία αντίρρηση, να κοπεί το κεφάλι του και να χάσει τη ζωή του, εφ’ όσον χάσει την παρτίδα, που θα παίξετε αντίπαλοι.
Οι δύο άντρες κοίταξαν το δάσκαλο στα μάτια και είδαν ότι εννοούσε αυτά που έλεγε. Άρχισαν την παρτίδα. Ο νεαρός άντρας αισθάνθηκε από την αρχή τον ιδρώτα, να κυλάει στην πλάτη του, γιατί έπαιζε τη ζωή του στ’ αλήθεια. Η σκακιέρα γινόταν ολόκληρος ο κόσμος. Γινόταν ένα με τη σκακιέρα, ήταν η ίδια η σκακιέρα!
Στην αρχή βρισκόταν σε δύσκολη θέση. Μετά ο αντίπαλός του, ο νεαρός μαθητής του γερο-δασκάλου, έκανε ένα λάθος, που έφερε το νεαρό άντρα σε πλεονεκτική θέση. Ο νεαρός άνδρας αμέσως το εκμεταλλεύτηκε, για να εξαπολύσει επίθεση. Η άμυνα του αντιπάλου του εξασθένησε, άρχισε να καταρρέει.
Ο νεαρός άντρας έριξε μια ματιά στον αντίπαλό του, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι. Είδε απέναντί του ένα πρόσωπο έξυπνο και τίμιο, ήρεμο και γαλήνιο, δίχως φόβο ή πανικό, παρόλο που καταλάβαινε πολύ καλά, πως κινδύνευε να χάσει την παρτίδα και κατ’ επέκταση τη ζωή του.
Ο νεαρός άνδρας σκέφτηκε τη δική του τη ζωή, που του φάνηκε αργόσχολη, αδιάφορη και χωρίς νόημα.
Και ξαφνικά αισθάνθηκε γεμάτος συμπόνια, για τον άνθρωπο που είχε απέναντί του!
Έκανε σκόπιμα μια λανθασμένη κίνηση, μετά και δεύτερη. Υπονόμευε έτσι την ίδια την άμυνά του.
Ήταν σίγουρο πως θα έχανε την παρτίδα.
Τότε ο δάσκαλος αναποδογύρισε απότομα τη σκακιέρα και τα πιόνια σκορπίστηκαν. Οι δύο παίκτες τον κοίταξαν έκπληκτοι.
- Δεν υπάρχει νικητής, ούτε ηττημένος, κανένα κεφάλι δεν θα πέσει, είπε ο δάσκαλος.
Γύρισε προς το νεαρό άντρα και πρόσθεσε:
- Δύο πράγματα είναι αναγκαία, για να επέλθει η φώτιση, η συγκέντρωση και η συμπόνια. Σήμερα τα διδάχθηκες για πρώτη φορά στη ζωή σου και τα δύο. Μην ξεχάσεις ποτέ τα μαθήματα που πήρες!