Υπάρχει λάθος στον συλλογισμό;

Σε μια μικρή πόλη έφτασε ένας πλούσιος ταξιδιώτης.
Στο ξενοδοχείο άφησε στον ιδιοκτήτη ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ σαν προκαταβολή για την διαμονή του και ανέβηκε να δει τα δωμάτια.
Ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει στον χασάπη, για να του εξοφλήσει το χρέος, που είχε από το κρέας, που πήρε για την κουζίνα του ξενοδοχείου.
Ο χασάπης με τη σειρά του με το ίδιο χαρτονόμισμα εξοφλεί το χρέος που είχε στον κτηνοτρόφο, που του προμηθεύει τα προς σφαγή ζώα.
Ο κτηνοτρόφος ξοφλάει στον έμπορο το χρέος του από τις ζωοτροφές.
Ο έμπορος τρέχει στην ντόπια ιερόδουλη και της ξοφλάει το δάνειο , με το οποίο τον διευκόλυνε , όταν βρέθηκε με έλλειψη ρευστού.
Η ιερόδουλη τρέχει στον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου και του δίνει το χρέος της, για τα δωμάτια που νοίκιαζε για τους πελάτες της.
Εκείνη την ώρα που ξαναπαίρνει το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ στα χέρια του ο ξενοδόχος , κατεβαίνει τις σκάλες του κλιμακοστασίου ο πλούσιος ταξιδιώτης, που πληροφορεί τον ξενοδόχο πως δεν θα μείνει τελικά στο ξενοδοχείο , επειδή του τηλεφωνήσανε να επιστρέψει επειγόντως στο σπίτι του. Ζητάει λοιπόν πίσω την προκαταβολή και φυσικά ο ξενοδόχος του επιστρέφει το χαρτονόμισμα των 100 ευρώ.
Ο πλούσιος ταξιδιώτης μπορεί να μην μπόρεσε να γνωρίσει τις χαρές της μικρής πόλης , αλλά το σύντομο πέρασμά του από αυτήν απάλλαξε τους κατοίκους από όλα τα χρέη τους, χωρίς να ζημιωθεί κανείς!

Η διπλωματική μέθοδος της σαΐτας

Μια φορά κάποιος διπλωμάτης επιχείρησε να εξηγήσει την «Διπλωματία της σαΐτας»;
– Θα προσπαθήσω να σας την εξηγήσω με παράδειγμα:
– Ας πούμε, θέλω με τη μέθοδο διπλωματίας της σαΐτας να παντρέψω την κόρη κάποιου Αμερικανοεβραίου δισεκατομμυριούχου με έναν απλό νεαρό από χωριό της Σιβηρίας.
– Πως θα γίνει αυτό;
– Πολύ απλά. Πηγαίνω στη Σιβηρία σ’ ένα χωριό, βρίσκω έναν γερό νεαρό και τον ρωτάω: Θέλεις να παντρευτείς μια Εβραία από την Αμερική;
Εκείνος λέει:
– Τι να την κάνω; Στο χωριό μας έχουμε πολλές όμορφες κοπέλες και θέλω μια από αυτές.
– Ναι, αλλά αυτή είναι κόρη δισεκατομμυριούχου!
– Ω! Αυτό αλλάζει τα πράματα!
Τότε επικοινωνώ με τους μεγαλομετόχους μια τράπεζας , που έχει υποκαταστήματα σε όλον τον κόσμο και τους ρωτάω:
– Θέλετε να κάνετε πρόεδρο στην τράπεζά σας έναν μουζίκο από τη Σιβηρία;
– Μας κοροϊδεύετε τώρα!
– Να σας πληροφορήσω, ότι αυτός που προτείνω για πρόεδρο στην τράπεζά σας , είναι γαμπρός ενός Αμερικανοεβραίου δισεκατομμυριούχου!
– Ω! Αυτό αλλάζει τα πράματα!
Συνεχίζω πηγαίνοντας στο σπίτι του δισεκατομμυριούχου και τον ρωτάω:
– Θα δεχόσασταν για γαμπρό στην κόρη σας έναν χωρικό από την Σιβηρία;
– Τι λέτε, στην οικογένειά μας όλοι είναι τραπεζίτες και χρηματιστές!
– Ακριβώς γι’ αυτό σας τον προτείνω! Είναι Πρόεδρος ενός μεγάλου τραπεζικού οίκου με παρακλάδια σε όλο τον κόσμο!
– Ω! Αυτό αλλάζει τα πράματα!
– Σούζι, κορίτσι μου, έλα εδώ. Ο κύριος από εδώ, σου βρήκε άνδρα, είναι Πρόεδρος μιας μεγάλης παγκόσμιας τράπεζας!
– Πα πα πα! Όλοι αυτοί οι τραπεζίτες είναι ηλικιωμένοι, ανίκανοι και βαρετοί.
Εγώ της λέω:
– Μα, αυτός είναι ένας νεαρός και γερός μουζίκος από τη Σιβηρία!
– Ω!!! Αυτό αλλάζει τα πράματα!

Μικρές διηγήσεις με νόημα

Το πρόσφατα παντρεμένο ζευγάρι επισκέπτεται τους γονείς του άντρα.
– Εγώ και η Νίνα πάντα περπατάμε αγκαλιασμένοι, κοιτάμε με τρυφερότητα ο ένας τον άλλο, λέμε ο ένας τον άλλον λόγια αγάπης, ενώ εσύ και η μαμά δε μιλάτε για αγάπη. Πως θα ήθελα και εσύ με τη μαμά να αγαπιόσαστε έτσι και να νιώθετε τέτοια ευτυχία όπως εμείς!
Ο μπαμπάς απάντησε:
– Με κάθε χρόνο που θα περνάει, η αγάπη σας θα αποκτήσει ηλικία και σαν παιδί θα μάθει και νέα, άλλου είδους λόγια αγάπης. Π. χ., εγώ λέω στη μάνα σου αδιαμαρτύρητα πως την αγαπώ, παρά το ότι την ακούω να καυγαδίζει με την γειτόνισσα . Με τη σειρά της κι εκείνη μου λέει πόσο πολύ με αγαπάει, βοηθώντας με να διορθώσω τα δίχτυα του ψαρέματος, παρά το ότι η μάνα σου σιχαίνεται να κάνει αυτήν την δουλειά!



Μια φορά που κυνηγούσαν κάποιον μέσα στην αγορά, ένας άνδρας τον άφησε να ξεφύγει, αν και του φώναζαν να μην τον εμποδίσει.
Αυτοί που τον κυνηγούσαν ρώτησαν με παράπονο τον άνδρα:
«Γιατί δεν έκλεισες τον δρόμο στον δολοφόνο;»
«Ήταν δολοφόνος; Τι θα πει δολοφόνος;»
«Δολοφόνος θα πει κάποιος που σκοτώνει».
«Α, δηλαδή χασάπης;»
«Όχι, όχι, άνθρωπος που σκοτώνει έναν άλλο άνθρωπο»
«Α, δηλαδή δολοφόνος θα πει στρατιώτης;»
«Έλα τώρα! Λέμε για κάποιον, που σκοτώνει σε καιρό ειρήνης».
«Τότε δολοφόνος είναι ο δήμιος;»
«Συνεχίζεις να μην καταλαβαίνεις. Δολοφόνος είναι αυτός, που πηγαίνει στο σπίτι του άλλου και τον σκοτώνει».
«Τώρα κατάλαβα, δολοφόνος είναι λοιπόν ο γιατρός!»



Κάποιος νεαρός επιθυμούσε πολύ να γίνει φιλόσοφος. Ήταν από πλούσια οικογένεια και ο πατέρας του ήλπιζε, πως ο γιος του θα ακολουθήσει τα δικά του βήματα και θα γίνει επιχειρηματίας.
Όταν ο νεαρός γνωστοποίησε στον πατέρα του την απόφασή του να γίνει φιλόσοφος , ο πατέρας εξοργίστηκε και επειδή δεν μπορούσε να κάνει τον γιο του να αλλάξει γνώμη, τον απείλησε πως θα τον αποκλήρωνε.
Όταν αντιλήφθηκε ο πατέρας, πως ο γιος αδιαφορούσε που θα έχανε τόσο μεγάλη περιουσία κι επέμενε να γίνει φιλόσοφος, τον ρώτησε τι στο καλό θα μπορούσε να μάθει από την φιλοσοφία , που ήταν περισσότερο χρήσιμο από τόσο μεγάλη περιουσία.
Ο γιος απάντησε:
«Παραδείγματος χάριν, να σέβεται τον πατέρα του, παρόλο που εκείνος τον αποκλήρωσε».
Τα λόγια αυτά έπεισαν τον πατέρα να μην επιμείνει περισσότερο!



Μια φορά στον γέροντα Δάσκαλο κινέζικων πολεμικών τεχνών ήρθε ένας μαθητής και ρώτησε:
– Δάσκαλε είμαι πρωταθλητής πυγμαχίας και ελεύθερης πάλης στην χώρα μου. Τι άλλο θα μπορούσατε να μου διδάξετε;
Ο Δάσκαλος χαμογέλασε και είπε:
– Φαντάσου πως κάνεις περίπατο στην πόλη σου και τυχαία βρίσκεσαι σε έναν ερημικό δρόμο, όπου έχουν στήσει καρτέρι κακοποιοί, για να ληστέψουν και να σκοτώσουν, όποιον περνάει από εκεί. Λοιπόν αυτό που μπορώ εγώ να σου διδάξω, είναι πως να μην βρεθείς εκτεθειμένος σε μια ανάλογη κατάσταση!

Μαθήματα αλληλεγγύης

Ο παπάς του χωριού μετά το πέρας της θείας λειτουργίας , συγκέντρωσε στην αίθουσα εκδηλώσεων της εκκλησιάς τους πιστούς κι άρχισε να τους μιλάει για την αλληλεγγύη.
«Έχω προσέξει» τους λέει, «πως κάθε μέρα γίνεστε όλο και πιο μικροπρεπείς, πιο άπληστοι, πιο τσιγκούνηδες και πιο εγωιστές. Αντί να ακολουθείτε το δρόμο του Θεού που προσπαθώ να κηρύξω, ζείτε μαζεύοντας χρήματα , γη , γεννήματα, που όπως σας έχω πει χιλιάδες φορές, δεν θα μπορέσετε να πάρετε μαζί σας, όταν τελειώσει ο χρόνος σας στην ζωή αυτήν.»
Ολόκληρη η κοινότητα έσκυψε το κεφάλι από ντροπή, κι ο παπάς πήρε θάρρος να συνεχίσει.
«Τα διδάγματα που προσπαθώ να σας μεταδώσω είναι ξεκάθαρα και σύντομα. Από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα η απληστία είναι το πιο βλαβερό.»
Σιωπή στην αίθουσα.
«Βρισκόμαστε μπροστά στα μάτια του Θεού και ότι ειπωθεί εδώ, θα γραφτεί στο βιβλίο της ζωής σας σαν δική σας υπόσχεση.»
Κι άλλη σιωπή.
«Για να δούμε, εσύ, Χαράλαμπε, απάντησε μου με ειλικρίνεια. Αν εσύ είχες δύο σπίτια και ο γείτονας σου ο Κωνσταντίνος δεν είχε κανένα, τι θα έκανες;»
Ο Χαράλαμπος σηκώνεται όρθιος και με το καπέλο στο χέρι παίρνει το θάρρος να απαντήσει:
«Θα έδινα το ένα σπίτι στον Κωνσταντίνο, πάτερ.»
«Πολύ ωραία! Και αν είχες δύο αυτοκίνητα;»
«Α... δύο αυτοκίνητα; Ένα για μένα κι ένα για τον Κωνσταντίνο.»
«Πολύ καλά, Χαράλαμπε. Έτσι πρέπει.»
Ο κόσμος σχολιάζει και μουρμουρίζει. Ο Χαράλαμπος κάθεται φουσκώνοντας από ικανοποίηση, για τις εύστοχες απαντήσεις, που δίνει στον παπά.
Ο παπάς αποφασίζει να συνεχίσει το κήρυγμα του στο ίδιο μοτίβο:
«Και αν είχες Χαράλαμπε εκατό χιλιάδες ευρώ , τι θα έκανες τότε;»
«Εκατό χιλιάδες ευρώ;» λέει ο Χαράλαμπος με μάτια που λαμποκοπούν. «Οι πενήντα χιλιάδες θα πηγαίνανε με όλη μου την καρδιά από εμένα στον Κωνσταντίνο!»
«Και αν είχες δύο κότες;»
Ξαφνικά γίνεται μια άβολη σιωπή, που σπάει τη συνέχεια των ερωτήσεων και των άμεσων απαντήσεων.
Ο παπάς ξανακάνει την ίδια ερώτηση:
«Χαράλαμπε σε ξαναρωτώ, τι θα έκανες, αν είχες δύο κότες;»
Ο Χαράλαμπος περίλυπος χαμηλώνει το κεφάλι και τελικά απαντά:
«Ειλικρινά, πάτερ... Δεν ξέρω. Σ' αυτήν την περίπτωση... Δεν ξέρω.»
«Μα πώς γίνεται, Χαράλαμπε να μην ξέρεις τι θα κάνεις μετά από όσα είπαμε πρωτύτερα; Σκέψου. Ήξερες τι να κάνεις τα σπίτια , τα αυτοκίνητα, τα χρήματα και μου λες, πως δεν ξέρεις, τι θα κάνεις τις δύο κότες;»
«Είναι δύσκολο, πάτερ. Εγώ δεν έχω δύο σπίτια, ούτε δύο αυτοκίνητα, πόσο μάλλον εκατό χιλιάδες ευρώ... Αλλά τις δύο κότες τις έχω!»

Η αποδοχή

Ο όρος "αποδοχή" χρησιμοποιείται ευρέως στο χώρο της αυτογνωσίας. Πολλοί δάσκαλοι λένε "αποδέξου μια κατάσταση", "αποδέξου το παρόν" ή "αποδέξου αυτά που συμβαίνουν μέσα σου", αλλά εύκολα παρερμηνεύονται αυτές οι συμβουλές.
Τι σημαίνει λοιπόν "αποδέχομαι"; Αν κάποιος ζει σε ένα περιβάλλον όπου οι άλλοι τον κακομεταχειρίζονται και τον κακοποιούν, πρέπει να αποδεχτεί την κακοποίηση; Αν ένα παιδί ζει σε ένα σπίτι όπου οι γονείς τσακώνονται καθημερινά και το περιβάλλον τού δημιουργεί άγχος και ανασφάλεια, πρέπει να μάθει να ζει σ' αυτό το περιβάλλον και να το αποδεχτεί; Φυσικά και όχι.
Πρακτικά, αποδοχή σημαίνει ότι η όποια αντίδραση στα εξωτερικά ή εσωτερικά φαινόμενα, δεν προέρχεται από τον αυτόματο προγραμματισμό μας, αλλά από συνειδητή δράση.
Π.χ. στην περίπτωση που κάποιος βιώνει κάποιου είδους ψυχολογική κακοποίηση στο σπίτι, η αυτόματη αντίδραση μπορεί να του υποδεικνύει να καταπιέζεται ή να αρχίσει να κάνει κακό στον εαυτό του. Η συνειδητή δράση μπορεί όμως να του υποδείξει μια άλλη στάση: αν είναι παιδί μπορεί να απευθυνθεί σε κάποιον που μπορεί να το βοηθήσει ή να εκφράσει τη δυσφορία που νιώθει (σε περίπτωση που δεν εισακουστεί η ανάγκη του για ένα ήρεμο περιβάλλον, μπορεί πάλι να επιλέξει να δράσει διαφορετικά). Αν είναι ενήλικας μπορεί αντί να συμμετέχει στην αρνητική κατάσταση, να επιλέξει να φύγει από το σπίτι.
Αποδοχή δεν σημαίνει κάθομαι και ανέχομαι μια κατάσταση που μου προκαλεί δυσφορία. Όταν βλέπεις να συμβαίνει μπροστά σου (ή σε σένα) μια αδικία, δεν θα σκεφτείς "πρέπει να το αποδεχτώ και γι' αυτό δεν θα κάνω τίποτα". Αλλά η αποδοχή του γεγονότος θα διαμορφώσει μια διαφορετική στάση και δράση, πέρα από την αυτόματη αντίδραση του προγραμματισμού.
Στα εσωτερικά φαινόμενα ισχύει το ίδιο. Μπορεί κάποιος να έχει μάθει να αντιμετωπίζει το άγχος τρώγοντας. Για να ξεπεράσει αυτή την αυτόματη αντίδραση, πρέπει πρώτα να μάθει να αποδέχεται το άγχος ως φαινόμενο αποκόπτοντάς το από την αυτόματη αντίδραση της αναζήτησης φαγητού. Δηλαδή, πρέπει να μάθει να μένει μόνος του με το φαινόμενο που λέγεται "άγχος" (αφού πρώτα το αναγνωρίσει), χωρίς να προσπαθεί να το αποφύγει ή να το καταπιέσει. Στη συνέχεια, όποια δράση ακολουθήσει θα προέρχεται από τη συνειδητή αυτή στάση, κάτι που θα έχει μακροπρόθεσμα ως αποτέλεσμα το σπάσιμο της αλυσιδωτής αυτόματης αντίδρασης. Το να πει κάποιος "αποδέχομαι ότι για να νιώσω καλύτερα πρέπει να φάω", δεν δηλώνει αποδοχή αλλά αποφυγή.

Ποιος είναι ο πραγματικά «φτωχός»

Ένας πλούσιος πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να δείξει στο γιο του, πώς είναι η αθλιότητα της φτώχειας, τον πήρε μαζί του, για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.
Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
«Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα, που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί χρησιμοποιούν ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.
Εμείς χρησιμοποιούμε φαναράκια, για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί λούζονται στο φως του φεγγαριού και των αστεριών.
Η αυλή μας περιορίζεται από τον φράχτη, ενώ η δική τους φθάνει μέχρι εκεί, που βλέπει το μάτι.
Εμείς αγοράζουμε την τροφή μας τυποποιημένη και επεξεργασμένη, αυτοί πάλι τρώνε φρέσκα φρούτα και λαχανικά από τον κήπο τους.
Εμείς ακούμε μουσική κονσερβαρισμένη. Αυτοί απολαμβάνουν μια θεσπέσια μουσική συμφωνία από πουλιά, βατράχια, έντομα και άλλα ζωντανά.
Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ότι τρώνε, έχει αυτήν τη αξεπέραστη γεύση, μιας και μαγειρεύουν σε φούρνο με ξύλα.
Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από την «φτώχεια» τους...
Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, συνδέονται με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένεια τους».
Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του...
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που μου έδειξες πόσο φτωχοί είμαστε!»

Ο θαμμένος θησαυρός

Μια φορά, σε κάποια πόλη μιας χώρας, ζούσε ένας φιλεύσπλαχνος και αλτρουιστής γέροντας. Για πολλές νύχτες συνέχεια ο γέροντας ονειρευόταν, ότι ταξίδευε στην πρωτεύουσα της χώρας του κι έφτανε στη γέφυρα ενός ποταμού. Στο όνειρό του έβλεπε κάτω από την γέφυρα να βρίσκεται ένα δασύφυλλο δέντρο, τον εαυτό του να σκάβει έναν λάκκο δίπλα στο δέντρο αυτό και να ξεθάβει έναν σεντούκι με κοσμήματα , λίρες και πολύτιμους λίθους , έναν ολόκληρο θησαυρό ικανό να του προσφέρει ευημερία και ηρεμία για όλη την υπόλοιπη ζωή του!
Στην αρχή, ο γέροντας δεν έδωσε σημασία. Όταν, όμως, το όνειρο επαναλήφθηκε επί αρκετές εβδομάδες, υπέθεσε ότι έκρυβε κάποιο μήνυμα και αποφάσισε να μην αγνοήσει αυτή την πληροφορία, αλλά να προσπαθήσει να ερευνήσει μήπως είναι αλήθεια.
Ακολουθώντας, λοιπόν, τη διαίσθηση του, φόρτωσε το μουλάρι του για ένα μεγάλο ταξίδι κι έφυγε για την Πρωτεύουσα της χώρας.
Ύστερα από έξι μέρες πορεία, ο γέροντας έφτασε στην Πρωτεύουσα κι άρχισε να ερευνά τις γέφυρες των ποταμιών της Πρωτεύουσας , μήπως και δει κάποια, που να έμοιαζε με αυτήν, που έβλεπε στο όνειρό του.
Δεν υπήρχαν πολλά ποτάμια ούτε πολλές γέφυρες κι έτσι βρήκε γρήγορα το μέρος που γύρευε. Όλα ήταν όπως στο όνειρό του. Το ποτάμι, η γέφυρα και στη μια πλευρά του ποταμού το δέντρο, κάτω από το οποίο έπρεπε να σκάψει.
Υπήρχε όμως μια λεπτομέρεια, που δεν εμφανιζόταν στο όνειρο. Τη γέφυρα τη φρουρούσε μέρα-νύχτα ένας στρατιώτης της αυτοκρατορικής φρουράς.
Ο γέροντας δεν τολμούσε να σκάψει, όσο ο στρατιώτης βρισκόταν εκεί. Κατασκήνωσε κοντά στη γέφυρα και περίμενε. Τη δεύτερη νύχτα, ο στρατιώτης υποπτεύθηκε τον άνθρωπο, που είχε κατασκηνώσει κοντά στη γέφυρα και πλησίασε να τον ανακρίνει.
Ο γέρος δεν βρήκε λόγο να του πει ψέματα. Του εξήγησε, ότι είχε έρθει από μια πολύ μακρινή πόλη, γιατί είχε ονειρευτεί ότι στην Πρωτεύουσα, κάτω από μια γέφυρα σαν κι αυτή, υπήρχε θαμμένος ένας θησαυρός.
Ο φρουρός μόλις τον άκουσε, ξέσπασε σε δυνατά γέλια.
«Έκανες τόσο μεγάλο ταξίδι για μια βλακεία» του είπε.
«Εδώ και τρία χρόνια εγώ ονειρεύομαι κάθε νύχτα, ότι στην κουζίνα του σπιτιού ενός γέροντα, που ομολογώ σου μοιάζει πάρα πολύ, είναι φτυστός εσύ, υπάρχει θαμμένος ένας θησαυρός. Χα, χα, χα! Νομίζεις ότι πρέπει να ψάξω να βρω το σπίτι με την κουζίνα , που βλέπω στον ύπνο μου και να πάω να σκάψω, για να βρω τον θησαυρό; Χα, χα, χα!»
Ο γέροντα ευχαρίστησε ευγενικά τον στρατιώτη και γύρισε στο σπίτι του. Μόλις έφτασε, έσκαψε στην κουζίνα του και βρήκε το θησαυρό του ονείρου του στρατιώτη. Ο θησαυρός ήταν πάντα εκεί θαμμένος.
Άραγε ποιος ξέρει, μήπως μετά την αναχώρηση του γέροντα από την Πρωτεύουσα , σκέφτηκε ο στρατιώτης να σκάψει κάτω από το δασύφυλλο δέντρο στην όχθη του ποταμού και αν βρήκε εκεί θαμμένο τον θησαυρό του ονείρου του γέροντα!

Ο ζητιάνος και ο πλούσιος

Κάποτε ένας ζητιάνος τριγυρνούσε στους δρόμους της πόλης ντυμένος με κουρέλια και κοιμόταν στα κατώφλια των σπιτιών.
Ένα πρωί, όταν ο ζητιάνος ακόμα ήταν μισοκοιμισμένος μπροστά σε μια πόρτα, όπου είχε περάσει τη νύχτα του, πέρασε από εκεί ένας πλούσιος επιχειρηματίας.
«Καλημέρα» είπε ο επιχειρηματίας.
«Καλημέρα» αποκρίθηκε ο ζητιάνος.
«Αυτή η εβδομάδα μου πήγε πολύ καλά κι ήρθα να σου δώσω αυτό το πορτοφόλι με τα χρήματα.»
Ο ζητιάνος τον κοίταξε αμίλητος και συνέχισε να κάθεται ακίνητος.
«Κράτησε το πορτοφόλι. Δεν είναι παγίδα. Δικά μου είναι τα χρήματα και σου τα δίνω. Ξέρω ότι τα χρειάζεσαι περισσότερο από εμένα.»
«Εσύ έχεις κι άλλα;» ρώτησε ο ζητιάνος.
«Και βέβαια έχω» αποκρίθηκε ο πλούσιος επιχειρηματίας.
«Έχω κι άλλα πολλά.»
«Και δεν θα ήθελες να είχες περισσότερα απ' όσα έχεις;» συνέχισε ο ζητιάνος.
«Ναι, και βέβαια θα ήθελα.»
«Τότε κράτησε αυτά τα χρήματα, γιατί εσύ τα χρειάζεσαι περισσότερο από εμένα.»
«Ναι, όμως εσύ χρειάζεσαι φαγητό, κι αυτό απαιτεί χρήματα...»
«Έχω ήδη ένα κέρμα» είπε ο ζητιάνος και του το έδειξε, «και θα μου φτάσει για ένα πιάτο φακές με ψωμί και ίσως και για μερικές ελιές.»
«Σύμφωνοι, όμως θα πρέπει να φας κι αύριο, και μεθαύριο και την επόμενη μέρα. Αύριο πού θα βρεις λεφτά;»
«Αν εσύ με διαβεβαιώσεις, χωρίς κανένα ενδεχόμενο λάθους, ότι θα είμαι ζωντανός αύριο, τότε ίσως να πάρω τα χρήματα σου...» έκλεισε τη συζήτηση ο ζητιάνος.

Ο πελάτης της τράπεζας

Κάποιος μπαίνει μέσα μια τράπεζα στην Νέα Υόρκη και ζητά να μιλήσει με κάποιον υπάλληλο, προκειμένου να πάρει ένα δάνειο. Λέει στον υπάλληλο ότι πηγαίνει στην Ευρώπη για δουλειές για δύο εβδομάδες και χρειάζεται να δανειστεί 5.000 δολάρια. Ο υπάλληλος του λέει, ότι η τράπεζα θα χρειαστεί κάποια μορφή εγγύησης για το δάνειο, έτσι ο πελάτης παραδίδει τα κλειδιά μιας ολοκαίνουριας Ferrari.
Ο υπάλληλος ζητά να δει το αμάξι. Το αυτοκίνητο είναι πράγματι σταθμευμένο έξω από την τράπεζα. Ο πελάτης δείχνει τα χαρτιά και τον τίτλο ιδιοκτησίας. Ο υπάλληλος φυσικά και συμφωνεί, να δεχτεί το αυτοκίνητο ως εγγύηση για το δάνειο. Ο διευθυντής και όλοι οι υπάλληλοι της τράπεζας αρχίζουν να κρυφογελούν με τον πελάτη, που έβαλε ως εγγύηση μια Ferrari $250.000 για ένα δάνειο $5.000! Τέλος ένας υπάλληλος της τράπεζας οδηγεί τη Ferrari στο υπόγειο γκαράζ της τράπεζας και την σταθμεύει εκεί.
Δύο εβδομάδες αργότερα, ο πελάτης επιστρέφει στην τράπεζα και ζητάει να εξοφλήσει το δάνειο, που πήρε. Του ζητάνε να πληρώσει συνολικά $5.015,41, μαζί με τα έξοδα και τον αναλογούντα τόκο.
Αφού πληρώνει στο ταμείο , επιστρέφει στον υπάλληλο, που τον είχε εξυπηρετήσει, για να τον ενημερώσει. Ο υπάλληλος πριν τον αποχαιρετήσει, του λέει διστακτικά:
«Κύριε, είμαστε πολύ ευτυχείς που συνεργαστήκαμε μαζί σας, αλλά είμαστε και λίγο μπερδεμένοι. Ενώ ήσασταν στην Ευρώπη, ελέγξαμε τα περιουσιακά σας στοιχεία και διαπιστώσαμε, ότι είστε πολύ εύπορος οικονομικά! Γιατί λοιπόν χρειάστηκε, να δανειστείτε $5.000;»
Και ο πελάτης χαμογελώντας απαντά στον υπάλληλο:
«Πού αλλού στη Νέα Υόρκη μπορεί κανείς να παρκάρει το αυτοκίνητο του για δυο εβδομάδες με $15.41 μόνο;»

Το σερβίρισμα του καφέ

Μια ομάδα απόφοιτων ενός πανεπιστημίου, που όλοι τους ακολουθούσαν μια πολύ καλή επαγγελματική σταδιοδρομία, ήρθαν σαν επισκέπτες στον αγαπημένο καθηγητή τους. Φυσικά μέσα στη συζήτηση οι πρώην φοιτητές παραπονέθηκαν για τις πολλές δυσκολίες και για τα ατέλειωτα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν.
Ο καθηγητής πρότεινε, να προσφέρει στους επισκέπτες του καφέ. Πήγε στην κουζίνα και σε λίγο επέστρεψε με έναν δίσκο , που πάνω του υπήρχε μια καφετιέρα με αχνιστό καφέ και πολλά φλιτζάνια του καφέ διαφορετικής ποιότητας και εμφάνισης: πορσελάνινα, γυάλινα, πλαστικά, κρυστάλλινα, κεραμικά.
Ο καθένας από τους επισκέπτες σερβιρίστηκε μόνος του καφέ , διαλέγοντας το φλιτζάνι , που του άρεσε. Αφού σερβιρίστηκαν όλοι τους, ο καθηγητής είπε:
– Προσέξτε, διαλέξατε να σερβιριστείτε στα πιο όμορφα και ακριβά φλιτζάνια και αφήσατε πάνω στον δίσκο τα απλά και φτηνά. Βεβαίως, είναι φυσικό να θέλετε το καλύτερο για τον εαυτό σας, αλλά δυστυχώς αυτό κάποιες φορές γίνεται πηγή των προβλημάτων και του άγχους σας. Χρειάζεται να κατανοήσετε, πως το φλιτζάνι δεν κάνει τον καφέ καλύτερο. Στην ουσία αυτό που έχει σημασία, είναι να είναι ο καφές καλός και όχι το φλιτζάνι. Εσείς όμως διαλέξατε το καλύτερο κατά τη γνώμη σας φλιτζάνι και μετά εξετάζατε προσεκτικά, τι φλιτζάνι πήρε ο καθένας, μήπως και σας φανεί καλύτερο από το δικό σας.
Και τώρα πρέπει να αντιλαμβάνεστε πως η ζωή είναι ο καφές, ενώ η δουλειά, τα χρήματα, η θέση σας μέσα στην κοινωνία είναι τα φλιτζάνια. Δηλαδή είναι στην ουσία μόνο και μόνο εργαλεία, για να περιβάλλουν το περιεχόμενο, τη ζωή. Ότι φλιτζάνι και να έχουμε, αυτό δεν καθορίζει και δεν αλλάζει την ποιότητα της ζωής μας. Πολλές φορές συγκεντρώνουμε την προσοχή μας πάνω στο φλιτζάνι και ξεχνάμε να απολαμβάνουμε την γεύση του καφέ!
Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι, που έχουν ή αποκτούν όλα τα καλύτερα, αλλά εκείνοι που απολαμβάνουν να κάνουν το καλύτερο, με ότι κάθε στιγμή έχουν.

Ματαιότητα κτητικότητας

Η φράση «σήμερον εμού, αύριο ετέρου και ουδέποτε τινός», που θέλει να πει «σήμερα δικό μου, αύριο κάποιου άλλου και ποτέ του ίδιου» κοσμεί το γείσο πολλών παλιών ελληνικών σπιτιών, για να μας θυμίζει τη ματαιότητα της κτητικότητας και τον πόνο, που φορτώνουμε άδικα στην ψυχή μας εξ αιτίας της προσκόλλησης σε εφήμερα πράγματα. Είναι μια φράση αποτρεπτική για κάθε μορφή κτητικότητας, ακόμη και στις συγκαλυμμένες εκφάνσεις της όπως στον έρωτα και στην αγάπη.
Ο έρωτας και η αγάπη είναι δύο πολύπλοκα συναισθήματα, που συνήθως τα μπερδεύουμε, επειδή ανάμεσα στα πολλά διαφορετικά δευτερεύοντα συναισθήματα που εμπεριέχουν ως συνθετικά τους στοιχεία, έχουν και ελάχιστα ίδια με κυρίαρχο την επιθυμία.
Ακόμη όμως και αυτό το κυρίαρχο κοινό χαρακτηριστικό εκφράζεται στον έρωτα με διαφορετική ένταση και υφή απ’ ότι στην αγάπη. Παρά το γεγονός ότι αυτά τα δύο συναισθήματα βρίσκονται και σε μια διαρκή ισχυρή αλληλεξάρτηση, αλληλεπίδραση και ανατροφοδότηση και μπορούν (όχι υποχρεωτικά) να μεταλλαχθούν το ένα στο άλλο, παραμένουν διακριτά και έχουν περισσότερες διαφορές παρά ομοιότητες.
Ο έρωτας είναι οξύ συναίσθημα, που κορυφώνεται συνήθως απότομα και φθίνει στο χρόνο. Μοιάζει με ένα βουνό, που η μια πλαγιά του είναι σχεδόν κατακόρυφη και η άλλη πρανής. Αντίθετα η αγάπη είναι ένα βαθύ χρόνιο ανθεκτικό συναίσθημα το διάγραμμα του οποίου προσιδιάζει στην πορεία ενός αεροπλάνου που απογειώνεται και ίπταται σε σταθερή πορεία και σταθερό ύψος, χωρίς να προσγειώνεται ποτέ.
Ετυμολογικά η νεοελληνική λέξη έρωτας προέρχεται από το αρχαιοελληνικό ρήμα εράω/ερώ, που σημαίνει επιθυμώ. Ο έρωτας με τη γενική σημασία του είναι η επιθυμία ενός ανθρώπου για οτιδήποτε. Στη σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων ο έρωτας υποδηλώνει τις περισσότερες φορές και όχι πάντα τη σεξουαλική επιθυμία του ενός για τον άλλον.
Ο έρωτας είναι πάντα ωφελιμιστικός και ιδιοτελής γιατί ευδοκιμεί ανταποδοτικά. Ερωτευόμαστε έναν άλλον άνθρωπο για να ικανοποιήσουμε ανάγκες μας βιολογικές, αισθητικές, ψυχικές και πνευματικές. Παράλληλα ικανοποιούμε ανταποδοτικά αντίστοιχες ανάγκες του άλλου κι έτσι ο έρωτας ανατροφοδοτείται.
Τα ερωτικά κίνητρα του καθένα μας και η βιωσιμότητα του έρωτα καθορίζονται και ιεραρχούνται από την προσωπικότητα, την αισθητική, την παιδεία και την κουλτούρα μας. Εξ ου και η ορθότητα του «περί ορέξεως κολοκυθόπιτα».
Ο Αυγουστίνος είχε πει για την αγάπη «αγάπα και κάνε ότι θέλεις», για να υποδηλώσει, ότι όταν αγαπάς έναν άλλον άνθρωπο, ότι και να κάνεις γι αυτόν έχεις πάντα καλή πρόθεση. Αυτό που είπε ο Αυγουστίνος ισχύει απόλυτα και όταν κανείς δεν το τηρεί με ευλάβεια στην καθημερινή πρακτική, σημαίνει ότι το συναίσθημα που τον διακατέχει ή δεν είναι αυτό που νομίζει αλλά κάτι άλλο ή για διάφορους λόγους εκφυλίστηκε, διαστρεβλώθηκε.
Η αγάπη είναι ανώτερο συναίσθημα από τον έρωτα και αντίθετα από αυτόν δεν εμπεριέχει ιδιοτέλεια. Έχει πάρε δώσε όταν είναι αμοιβαία, αλλά δεν ανατροφοδοτείται από αυτό. Δεν αγαπάς κάποιον άλλον για ότι ευγενώς σου προσφέρει. Αγαπάς κάποιον άλλον άνθρωπο γι αυτό που είναι και όχι γι αυτό που θα ήθελες εσύ να είναι, γι αυτό και δεν απαιτείς να προσαρμοστεί στα δικά σου θέλω.
Όταν αγαπάς σέβεσαι τις επιλογές του άλλου ακόμη κι αν διαφωνείς, ακόμη κι αν δεν υπηρετούν τις δικές σου ανάγκες. Αν το συναίσθημα για έναν άλλο άνθρωπο συναρτάται με τη διακύμανση της διαπροσωπικής σχέσης, τότε σίγουρα δεν είναι αγάπη.
Μια συνήθης πλάνη περί της αγάπης προκαλεί η προσκόλληση σε έναν άλλον άνθρωπο, που μας βολεύει η μας πριμοδοτεί κοινωνικά ή και με οποιονδήποτε άλλο τρόπο. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να αναπτυχθούν άλλα αισθήματα ή συναισθήματα τα οποία συγχέουμε με την αγάπη. Η πλάνη βέβαια αποκαλύπτεται εκκωφαντικά, όταν επέλθει η αποκόλληση.
Η ριζική αλλαγή στη διαπροσωπική σχέση και κύρια η διάρρηξη της ερωτικής σχέσης αποτελεί κρας τεστ της αγάπης. Όταν δεν υπάρχει γνήσια αγάπη αναπτύσσονται τότε αρνητικά συναισθήματα, που μπορεί να φτάσουν ακόμη και στην εκδίκηση, το φθόνο ή το μίσος. Πυροδοτούνται απρεπείς, απολίτιστες ακόμη και βάρβαρες συμπεριφορές και ψυχολογικός ή άλλος εκβιασμός, με αποτέλεσμα να χάνει κανείς την αξιοπρέπεια του στο όνομα της αξιοπρέπειας!
Η ηθική κατάπτωση μπορεί να κορυφωθεί με ίντριγκες εις βάρος αυτού που υποτίθεται ότι αγαπάμε ή με την άμεση ή έμμεση κουτοπόνηρη σπίλωση του. Ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι είναι κακός, ανήθικος άνθρωπος. Ότι δε από αυτά δεν έχουμε την ψυχή να του τα πούμε σαν δική μας γνώμη, τα βάζουμε κουτοπόνηρα και μικρόψυχα στο στόμα κάποιου άλλου ή προβάλουμε κάτι που πραγματικά είπε κάποιος κακόβουλος, παριστάνοντας τον θεματοφύλακα της τιμής του.
Η αγάπη θέλει γενναιότητα για να αποχαιρετίσεις αξιοπρεπώς με ένα λουλούδι, ένα τραγούδι ή ένα στίχο τον άνθρωπο που αγάπησες!

Έξυπνα μικρά

«Οι Δέκα Εντολές του Θεού είναι τόσο απλές, σαφείς και χωρίς κανένα κενό, που να επιδέχεται παρερμηνεία» δήλωσε κάποτε ένας πολιτικός, «επειδή δεν αποφασίστηκαν σε κάποιο συνέδριο»!

Προσπαθώντας να ανεβεί βιαστικά σε έναν σιδηροδρομικό συρμό, κάποιος έχασε το ένα παπούτσι του. Επειδή δεν προλάβαινε να κατεβεί στην αποβάθρα να το πάρει και για να μπορέσει να χρησιμοποιηθεί το παπούτσι του από όποιον το βρει, έβγαλε ατάραχος και το άλλο παπούτσι και το πέταξε:
«Έτσι ο φουκαράς που θα το βρει, να 'χει και τα δυο να φορέσει»!

Ένας πλούσιος ευγενής της βασιλικής αυλής ερωτεύτηκε μια νεαρή γυναίκα. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό την ρώτησε, πώς θα μπορούσε να φτάσει στην κρεβατοκάμαρα της. Και η νεαρή κυρία απάντησε:
«Μέσω της εκκλησίας»!

Όταν εξαιτίας της κακής οικονομικής κατάστασης ανεστάλησαν οι πληρωμές των αυλικών τραγουδιστών της όπερας, έξαλλοι αυτοί απευθύνθηκαν στον βασιλιά. Ο βασιλιάς έμεινε αμετακίνητος:
«Κύριοι, πρώτα θα πληρωθούν, αυτοί που κλαίνε και κατόπιν αυτοί που τραγουδούν»!

Το πουγκί με τις χρυσές λίρες

Ένας άνθρωπος, που περνούσε από την αγορά, βρήκε ένα δερμάτινο πουγκί. Όταν το άνοιξε, ανακάλυψε ότι έχει μέσα εκατό χρυσές λίρες.
Εκείνη τη στιγμή άκουσε τη φωνή ενός ανθρώπου, που φώναζε:
– Ανταμοιβή! Μεγάλη ανταμοιβή σ’ αυτόν, που θα βρει το δερμάτινο πουγκί μου!
Ο καλός άνθρωπος, πλησίασε τον αυτόν που φώναξε και του έδωσε το πουγκί.
– Κρατήστε το πουγκί σας με εκατό λίρες. Ποια θα είναι η ανταμοιβή;
– Ανταμοιβή; Στο πουγκί που έχασα, είχε διακόσιες χρυσές λίρες. Εσύ έκλεψες περισσότερο από την ανταμοιβή. Φύγε από μπροστά μου, αλλιώς θα φωνάξω την αστυνομία!
– Είμαι έντιμος άνθρωπος, είπε αυτός που επέστρεψε το πουγκί, για την προσβλητική κατηγόρια σας θα πάμε στον δικαστή.
Ο δικαστής με υπομονή άκουσε και τις δυο πλευρές και μετά είπε:
– Εγώ πιστεύω σ’ αυτά που λέτε και οι δυο. Ακούστε την απόφασή της δικαιοσύνης! Εσύ λες, πως έχασες ένα πουγκί και υποστηρίζεις, πως είχε μέσα διακόσιες χρυσές λίρες. Αυτός που βρήκε ένα πουγκί και θέλησε να στο επιστρέψει , υποστηρίζει, πως μέσα στο πουγκί είχε εκατό χρυσές λίρες. Συμπεραίνω λοιπόν, πως το πουγκί που βρέθηκε, δεν είναι αυτό που έχασες. Και με αυτά τα λόγια ο δικαστής έδωσε το πουγκί σε αυτόν που το βρήκε!

Μικρά και διδακτικά

Η σεξουαλική παρενόχληση
Μια κυρία κατηγόρησε για σεξουαλική παρενόχληση έναν άντρα. Στο δικαστήριο , που έγινε , ο άντρας αρνήθηκε τα πάντα.
Στο τέλος ο δικαστής ρώτησε:
– Κατηγορούμενε πέστε μας μόνο ένα πράγμα, κοιμηθήκατε με την γυναίκα που σας κατηγορεί;
– Όχι! κύριε πρόεδρε, ούτε μάτι έκλεισα!

Ο διπλωμάτης και η κυρία

Σε μια δεξίωση ένας διπλωμάτης διπλάρωσε μια όμορφη κυρία και της έκανε τα συνήθη κομπλιμέντα , προκειμένου να της δείξει το ενδιαφέρον του γι’ αυτήν.
Η κυρία όμως απέκρουε τις πονηρές προτάσεις του με αποφασιστικότητα:
«Εσάς τους διπλωμάτες, δεν μπορεί κανείς να σας εμπιστευτεί. Όταν ένας διπλωμάτης λέει ναι, εννοεί ίσως. Όταν λέει ίσως, εννοεί όχι, κι όταν λέει όχι, τότε δεν είναι διπλωμάτης».
Ο διπλωμάτης χαμογέλασε:
«Έχετε δίκιο. Αλλά με τις γυναίκες ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Όταν μια κυρία λέει όχι, εννοεί ίσως. Όταν λέει ίσως, τότε εννοεί ναι. Κι όταν λέει ναι, τότε δεν είναι κυρία!».

Ο σύζυγος της πρωθυπουργού
Ρωτήσανε κάποτε τον σύζυγο μιας γυναίκας πρωθυπουργού, αν στο σπίτι τα παντελόνια τα φοράει αυτός ή η γυναίκα του :
«Ασφαλώς και φοράω εγώ τα παντελόνια» απάντησε, «κι επίσης τα πλένω και τα σιδερώνω!»

Οι ανακαλύψεις των Κινέζων
Ένας Κινέζος πολιτικός έλεγε συχνά στους φιλοξενουμένους του:
«Οι προγονοί μας ήσαν αρκετά έξυπνοι για να ανακαλύψουν το χαρτί, αλλά ήταν επιπλέον σοφοί, ώστε να μη φτιάξουν μ' αυτό εφημερίδες. Επίσης ανακάλυψαν το μπαρούτι, το χρησιμοποίησαν όμως μόνο στα πυροτεχνήματα, σοφά επιλέγοντας, να μην το χρησιμοποιήσουν για πολεμικούς σκοπούς. Εντέλει επινόησαν και την πυξίδα, αλλά επέδειξαν σοφή προνοητικότητα , για να μην ανακαλύψουν την Αμερική».

Η ευτυχία σαν επιλογή

Η ευτυχία σαν επιλογή
Ο Δάσκαλος σε όλη τη ζωή του ήταν ευτυχισμένος, το χαμόγελο ποτέ δεν εγκατέλειψε το πρόσωπό του. Όλο το παρουσιαστικό του απέπνεε αισιοδοξία και θετικότητα , που ακτινοβολούσε σε όλους όσους βρισκότανε κοντά του!
Ακόμα και όταν ήταν ετοιμοθάνατος εκείνος γελούσε, σαν να καλωσόριζε τον ερχομό του θανάτου του. Οι μαθητές του κάθονταν δίπλα του και ένας ρώτησε:
– Γιατί γελάτε Δάσκαλε; Πάντα ήσασταν γελαστός και εμείς δεν τολμούσαμε να ρωτήσουμε, πώς το καταφέρνετε. Ακόμη και τώρα στις τελευταίες στιγμές σας, γελάτε!
Ο Δάσκαλος απάντησε:
– Όταν ήρθα για να μαθητεύσω στον δικό μου τον Δάσκαλο, πριν πολλά-πολλά χρόνια, ήμουν 17 ετών, αλλά θεωρούσα, πως είχα ήδη υποφέρει πολύ. Ο Δάσκαλός μου ήταν 70 ετών, αλλά εκείνος χαμογελούσε και γελούσε χωρίς κάποια αιτία. Τον ρώτησα, «Πώς το καταφέρνετε;» Εκείνος απάντησε: «Έχω μέσα μου την ελευθερία να διαλέγω. Απλά είναι η επιλογή μου. Κάθε πρωί, όταν ανοίγω τα μάτια μου αναρωτιέμαι, θα επιλέξω σήμερα την μακαριότητα ή τα βάσανα; Και τις περισσότερες φορές διαλέγω την ευτυχία και την χαρά. Δεν είναι λοιπόν φυσικό να είναι χαμογελαστό το πρόσωπό μου, ακόμη κι αυτήν την ώρα που πλησιάζει το τέλος μου;»

Μικρές διηγήσεις με ζωγράφους

Στο στούντιο ενός φημισμένου ζωγράφου ήρθε μια γυναίκα, σύζυγος ενός πλούσιου επιχειρηματία. Η κυρία έδειξε ενδιαφέρον, για να αγοράσει έναν πίνακα, που ήταν ζωγραφισμένος με σουρεαλιστικό τρόπο και ρώτησε τον ζωγράφο:
– Τι απεικονίζει ο πίνακας αυτός;
– Διακόσια χιλιάδες ευρώ, απάντησε ο ζωγράφος!

Κάποτε κλέφτες διέρρηξαν το διαμέρισμα ενός φημισμένου σουρεαλιστή ζωγράφου. Την ώρα που έφευγαν από το σπίτι , έτυχε να επιστρέψει ο ζωγράφος , αλλά δεν πρόλαβε να τους σταματήσει και να πάρει πίσω αυτά που του έκλεψαν. Στο αστυνομικό τμήμα τον παρακάλεσαν, αφού ενημέρωσε τους αστυνομικούς, πως είδε καθαρά τα πρόσωπα των διαρρηκτών, να ζωγραφίσει τα πορτρέτα των ληστών.
Σύμφωνα με τα σκαριφήματά του ζωγράφου συνελήφθηκαν από τους αστυνομικούς σαν ύποπτοι της διάρρηξης, δυο γέροντες, δυο γριούλες, τρία τραμ, και τέσσερα πλυντήρια!

Κάποιος φημισμένος ζωγράφος, που οποιοδήποτε έργο του πουλιότανε σε πολύ καλή τιμή, παρήγγειλε σ’ έναν επιπλοποιό διάφορα έπιπλα για το καινούργιο του σπίτι. Πάνω σ’ ένα χαρτί γρήγορα ζωγράφισε τα σχέδια των επίπλων και ρώτησε:
– Πόσο θα κοστίζουν όλα αυτά;
– Τίποτα! Απάντησε ο επιπλοποιός. Μόνο σας παρακαλώ αν θέλετε, να υπογράψτε τα σχέδια!

Κάποιος ζωγράφος παρέδιδε μαθήματα ζωγραφικής. Ένας από τους μαθητές του επιχείρησε να ζωγραφίσει το πορτρέτο της ωραίας Ελένης του Τρωικού Πολέμου. Ο δάσκαλος ζωγραφικής αντιλήφθηκε, πως ο μαθητής του γέμισε το πορτρέτο της με διάφορα χρυσαφικά στολίδια και είπε:
– Νεαρέ, αδυνατώντας να ζωγραφίζεις την Ελένη όμορφη, την ζωγράφισες πλούσια!

Κάποτε κάλεσαν έναν ζωγράφο, που συνήθιζε να χρησιμοποιεί γυναίκες μοντέλα στους πίνακες που ζωγράφιζε, στον γάμο κάποιας από τα μοντέλα του εργαστηρίου του.
Ο ζωγράφος, που πρώτη φορά αντίκρισε το μοντέλο του ντυμένο, ψιθύρισε στον φίλο του:
– Ποτέ δεν αντιλήφθηκα, πως είναι τόσο όμορφη!

Τα εύθραυστα παιγνίδια

Σ’ ένα χωριό ζούσε ένας σοφός γέροντας. Αγαπούσε τα παιδιά και τον περισσότερο χρόνο του τον αφιέρωνε σ’ αυτά. Συχνά τους έκανε δώρα διάφορα παιγνίδια, αλλά όλα ήταν πολύ εύθραυστα. Όσο και να προσπαθούσαν τα παιδιά, να είναι προσεκτικά, παίζοντας με τα παιγνίδια αυτά, συνήθως αυτά έσπαζαν και καταστρέφονταν.
Τα παιδιά στενοχωριότανε πολύ για τα παιγνίδια που έσπαζαν και πολλές φορές έβαζαν τα κλάματα. Ο γέροντας όμως συνέχιζε να τους κάνει δώρα παιγνίδια, τα οποία όμως συνέχιζαν να είναι ακόμη περισσότερο εύθραυστα και να σπάζουν , όταν τα χρησιμοποιούσαν τα παιδιά.
Οι γονείς των παιδιών στενοχωριούνταν, που έβλεπαν τα παιδιά τους να μην μπορούν να χαρούν τα παιγνίδια και παρά τον σεβασμό που ένιωθαν προς τον γέροντα , αποφάσισαν να του μιλήσουν και να τον παρακαλέσουν, να συνεχίσει να κάνει δώρα παιγνίδια στα παιδιά τους , αλλά αν θέλει. ας είναι αυτά περισσότερο γερά και να μην σπάζουν εύκολα !
Ο σοφός γέροντας άκουσε χαμογελώντας τους γονείς και όταν αυτοί ολοκλήρωσαν τις παρακλήσεις τους , απάντησε:
– Μετά από κάποια χρόνια, όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα βρεθεί κάποιος ή κάποια, που θα θελήσει να τους προσφέρει σαν δώρο μια καρδιά. Ίσως η εμπειρία που ζούνε τώρα με τα δώρα που σπάζουν, όταν αυτοί παίζουν με αυτά, τους κάνει περισσότερο προσεκτικούς και αποφύγουν να παίξουν με την καρδιά που θα τους προσφερθεί, που είναι πολύ εύθραυστη και σπάει ευκολότερα!

Μικρά χιουμοριστικά

Στο υπεραστικό λεωφορείο
– Σπύρο, πιστεύεις στον Θεό;
– Όχι.
– Πάντα ήσουν τέτοιος ή μετά από κάτι, που σου συνέβη;
– Κάποτε ταξίδευα με υπεραστικό λεωφορείο. Το λεωφορείο ήταν γεμάτο, μόνο δυο θέσεις ήταν άδειες, μια δίπλα μου και μια κάπου πίσω μου. Κάπου στην διαδρομή μετά από μια στάση του λεωφορείου, ανεβαίνουν για να συνταξιδέψουν μαζί μας μια βρώμικη γριούλα ζητιάνα και η κοπέλα των ονείρων μου! Ποτέ στη ζωή μου δεν προσευχήθηκα με τέτοιο πάθος και τόση ευλάβεια, να καθίσει δίπλα μου το επιθυμητό πρόσωπο. Ε, από εκείνη την ημέρα είμαι άθεος!

Ο καλύτερος φίλος
Η κυρία υποδέχεται στο σπίτι της τον εραστή της, που τυχαίνει να είναι ο καλύτερος φίλος του συζύγου της. Ο σύζυγος φυσικά και λείπει από το σπίτι.
Ξαφνικά ο ήχος κουδουνίσματος του τηλεφώνου διακόπτει τις τρυφερές στιγμές του ζευγαριού. Η κυρία προχωράει στο χωλ , σηκώνει το ακουστικό και συνομιλεί ψιθυριστά.
Όταν επιστρέφει, με έκδηλη αγωνία την ρωτάει ο εραστής:
– Ποιος ήταν στο τηλέφωνο;
– Ο άντρας μου! του απαντάει.
– Τότε ίσως πρέπει να φύγω, σηκώνεται όρθιος εμφανώς αναστατωμένος και βιαστικός ο εραστής . Που είναι; Σου είπε αν έρχεται στο σπίτι;
– Ηρέμησε, του απαντάει η γυναίκα. Με πήρε για να μου πει, πως θα αργήσει, γιατί έμπλεξε σε ένα χαρτοπαικτικό καρέ. Και πού είσαι, μου είπε πως και εσύ είσαι μαζί του!

Μεταξύ θεολόγων
Μερικοί καθηγητές θεολογίας είχαν συνάντηση μια φορά τη βδομάδα και αντάλλασαν απόψεις πάνω στα θεολογικά ζητήματα. Σε κάποια από τις συναντήσεις τους αυτές ένας απ’ αυτούς αποκάλυψε:
– Την περασμένη νύχτα είδα στον όνειρό μου τον Θεό, ο οποίος μου πρότεινε να επιλέξω, απόλυτη γνώση ή απόλυτη απόλαυση. Τόσο χάρηκα που αμέσως φώναξα: «Απόλυτη γνώση!»
– Ωραία, πες μας, πια είναι η απόλυτη γνώση; ρώτησαν με έκδηλη περιέργεια οι παραβρισκόμενοι καθηγητές.
– Δεν μπορώ να σας δώσω σαφή ορισμό , αλλά μπορώ να σας αναφέρω ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα : Σύμφωνα με την απόλυτη γνώση, έκανα λάθος επιλογή, φίλοι μου!

Το διαγώνισμα στην Φυσική

Το διαγώνισμα στην Φυσική
Ένας καθηγητής του πανεπιστημίου είχε βαθμολογήσει έναν φοιτητή με πολύ χαμηλό βαθμό σε ένα διαγώνισμα φυσικής, ενώ ο φοιτητής ισχυριζόταν, πως έπρεπε να τον βαθμολογήσει με άριστα. Τελικά αποφάσισαν να ρωτήσουν τη γνώμη ενός τρίτου, ανεξάρτητου εκτιμητή και απευθύνθηκαν στον πρόεδρο της Βασιλικής Ακαδημίας, κάτοχο του Βραβείου Νόμπελ φυσικής, για βοήθεια.
Το διαγώνισμα είχε μόνο μια ερώτηση:
«Εξηγήστε, με ποιόν τρόπο μπορείτε να μετρήσετε το ύψος ενός κτηρίου, χρησιμοποιώντας ένα βαρόμετρο.»
Ο φοιτητής απάντησε:
«Δένεις το βαρόμετρο με ένα μακρύ σχοινί, ανεβαίνεις στην ταράτσα του κτηρίου και αφήνεις το δεμένο βαρόμετρο να πέσει. Όταν φτάσει στο έδαφος, κάνεις ένα σημάδι πάνω στο σχοινί . Ανεβάζεις πάνω το σχοινί , μετράς το μάκρος του σχοινιού, που είναι το ίδιο με το ύψος του κτηρίου».
Ο πρόεδρος και κάτοχος του Νόμπελ φυσικής προβληματίστηκε , επειδή η απάντηση ήταν σωστή. Από την άλλη πλευρά, η εξέταση ήταν για την φυσική, ενώ η απάντηση δεν είχε κάποια σχέση με την επιστημονική θεώρηση της φυσικής!
Προτάθηκε λοιπόν στον φοιτητή, να επιχειρήσει να απαντήσει στην ερώτηση με τέτοιο τρόπο, ώστε να δείξει γνώση φυσικών νόμων. Ο φοιτητής προθυμοποιήθηκε να το κάνει:
«Ανεβαίνετε στη στέγη του κτιρίου και αφήνετε το βαρόμετρο να πέσει, μετρώντας των χρόνο πτώσης. Και μετά χρησιμοποιώντας τον αντίστοιχο τύπο, βρίσκετε με αριθμητικές διαδικασίες το ύψος του κτηρίου».
– Άλλη λύση, μια ηλιόλουστη μέρα μετράτε την σκιά του βαρομέτρου και έπειτα κάνετε το ίδιο με τη σκιά του κτηρίου. Βρίσκετε το ύψος του κτηρίου εφαρμόζοντας την απλή αναλογία.
– Όχι και κακή λύση, μήπως ξέρετε και άλλες, ρώτησε ο Νομπελίστας φυσικής.
– Μάλιστα, παρακαλώ ένας πολύ απλός τρόπος. Ανεβαίνετε από το κλιμακοστάσιο με τα πόδια, ακουμπάτε στον τοίχο το βαρόμετρο και χαράζετε διαδοχικά το ύψος του βαρομέτρου . Αφού φτάσετε στην ταράτσα, αρχίζετε να κατεβαίνετε, μετρώντας πόσες χαραγματιές κάνατε. Πολλαπλασιάζετε στο τέλος τον αριθμό των χαράξεων με το ύψος του βαρομέτρου και το αποτέλεσμα είναι το συνολικό ύψος του κτηρίου!
Αν θέλετε πιο δύσκολο τρόπο, συνέχισε ο φοιτητής, τότε πρέπει να δέσετε στο βαρόμετρο ένα κορδόνι και να το χρησιμοποιήσετε σαν εκκρεμές και να επιχειρήσετε να μετρήσετε την επιτάχυνση της βαρύτητας στην βάση του κτηρίου και στην στέγη του. Από την διαφορά μεταξύ αυτών των δύο τιμών, εφαρμόζοντας τον κατάλληλο τύπο, μπορείτε να βρείτε το ύψος του κτηρίου.
Για να μη λοιπόν πλατειάζουμε υπερβολικά , τελειώνοντας, θα σας πω το πιο απλό και αποτελεσματικό τρόπο λύσης του προβλήματος. Παίρνετε μαζί σας το βαρόμετρο, βρίσκετε τον αρχιτέκτονα του κτιρίου και του λέτε: «Κύριε αρχιτέκτονα, έχω ένα καταπληκτικό βαρόμετρο. Είναι δικό σας, αν μου πείτε το ύψος αυτού του κτιρίου».
Στο τέλος ο φοιτητής ομολόγησε, ότι ήξερε τι ήθελε ο καθηγητής απ’ αυτόν, αλλά επίτηδες η πρώτη του απάντηση ήταν με τον τρόπο που δόθηκε στο διαγώνισμα, επειδή είχε μπουχτίσει στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, που οι καθηγητές προσπαθούσαν να επιβάλλουν τον τρόπο σκέψης τους στους μαθητές. Θεωρεί λοιπόν, πως το ίδιο δεν χρειάζεται να γίνεται και στο πανεπιστήμιο.
Α ξεχάσαμε να γράψουμε το όνομα του φοιτητή. Αυτός ο φοιτητής ήταν ο Νιλς Μπορ, μεγάλος Δανός φυσικός, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922!

Σ' έναν χειμωνιάτικο περίπατο

Το χαμένο τσεκούρι

Αυταπάτη

Ο τυφλός ζητιάνος

Ένας τυφλός καθόταν σε μια άκρη μιας πολυσύχναστης πλατείας, έχοντας ένα κυπελλάκι μπροστά στα πόδια του και ένα χοντροκομμένο χαρτόνι , στο οποίο ήταν γραμμένο με άσπρη κιμωλία:
«Είμαι τυφλός, σας παρακαλώ βοηθήστε με!»
Πολλοί περνούσαν από μπροστά του , αλλά ελάχιστοι έριχναν ένα βλέμμα επάνω του και ακόμη λιγότεροι άφηναν ένα μικρό κέρμα μέσα στο κυπελλάκι.
Κάποια στιγμή άκουσε ο τυφλός τακούνια από γυναικείες γόβες, να πλησιάζουν προς το μέρος του και να σταματάνε μπροστά του. Κατάλαβε ο τυφλός, πως αυτή που σταμάτησε, κάτι έσβησε και κάτι έγραψε πάλι πάνω στο χοντροκομμένο χαρτόνι , επειδή άκουσε και αναγνώρισε τους αντίστοιχους ήχους.
Άκουσε ο τυφλός τον ήχο των τακουνιών , που απομακρυνότανε από αυτόν. Τα επόμενα λεπτά έκπληκτος ο τυφλός αντιλήφθηκε, πως συνεχώς έπεφταν κέρματα στο κυπελλάκι, ακούγοντας τον μεταλλικό θόρυβο που έκαναν χτυπώντας το ένα στα άλλα. Αρκετές φορές ο τυφλός άδειασε το κυπελλάκι και ισάριθμες φορές γρήγορα αυτό γέμιζε και πάλι με κέρματα!
Ο τυφλός κατάλαβε πως σουρουπώνει, επειδή σιγά-σιγά αισθανότανε την θερμοκρασία του αέρα να πέφτει. Ετοιμάστηκε λοιπόν, για να γυρίσει στο σπίτι του , χαρούμενος αλλά και απορημένος, για το τι τέλος πάντων έγραψε η καλή κυρία , όταν σταμάτησε μπροστά του.
Πριν φύγει άκουσε να τον πλησιάζουν τακούνια και αναγνώρισε πως ο ήχος ήταν ο ίδιος με αυτόν , που άκουσε όταν η κυρία σταμάτησε μπροστά του. Όταν αντιλήφθηκε πως τον πλησίασε αρκετά , ο τυφλός χαμογελώντας και γυρίζοντας προς το μέρος της, την ευχαρίστησε θερμά για το καλό που του έκανε και διστακτικά, για να μην την φέρει σε δύσκολη θέση , την παρακάλεσε να του πει τι έγραψε πάνω στο χαρτόνι και συγκίνησε τους διερχόμενους.
Η κυρία τον ακούμπησε στοργικά στον ώμο και του απάντησε:
– Δεν έγραψα κάτι. που να είναι αναληθές. Έγραψα με διαφορετικά λόγια, το ίδιο που έγραφε και προηγούμενα το χαρτόνι: «Είναι πολύ όμορφη η μέρα σήμερα, αλλά εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να την δω!»

Ιστορίες ηλικιωμένων ανθρώπων

''Πρόσφατα, απέτυχα σε μια συνέντευξη για δουλειά και ήμουν πολύ θυμωμένος με τον εαυτό μου. Ένας ηλικιωμένος άντρας με πλησίασε και μου είπε: 

‘Αγόρι μου, έχεις μόρφωση, εργασιακή εμπειρία, σταθερή ζωή και στεναχωριέσαι; Μεγάλωσα μετά τον πόλεμο και δεν είχα κανένα από αυτά, αλλά βρήκα το δρόμο μου. Θα τον βρεις και εσύ. Απλά, δώσε στον εαυτό σου λίγο χρόνο. Τίποτα δε συμβαίνει από τη μια στιγμή στην άλλη’.''

''Είδα έναν ηλικιωμένο άντρα, να κρύβεται πίσω από μια ηλικιωμένη γυναίκα με ένα μπουκέτο λουλούδια στα χέρια. Με το ένα χέρι της έκλεισε τα μάτια και της είπε: 

‘Μάντεψε ποιος είναι!’ 

Εκείνη απάντησε χαριτωμένα: 

‘Ο αγαπημένος γκριζομάλλης μου’ και εκείνος της έδωσε τα λουλούδια.''

''Σήμερα συνάντησα έναν 70χρονο άντρα στο λεωφορείο. Πήγαινε σε ένα ραντεβού με γλυκά και λουλούδια. ‘Σε αυτή τη στάση κατεβαίνω’, ρώτησε τον οδηγό και εκείνος έγνεψε καταφατικά. ‘Ωραία, γιατί με περιμένει η αγαπημένη μου’, απάντησε ο ηλικιωμένος. Έμοιαζε πραγματικά τόσο χαρούμενος!''

'' Έχω μια συμφοιτήτρια που είναι ήδη 60 ετών, αλλά θέλει να πάρει και δεύτερο πτυχίο, επειδή ο εγγονός της που είναι 5 ετών, αποφάσισε ότι θέλει να ζήσει στην Ιταλία, όταν μεγαλώσει. Έτσι, μαθαίνει η ίδια ιταλικά, για να τα μάθει και στον εγγονό της. ''

''Σήμερα είδα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι στο λεωφορείο. Η ηλικιωμένη γυναίκα φώναζε στον άντρα της για κάποιο λόγο, αλλά εκείνος χωρίς να αναστατωθεί καθόλου, της έπιασε το γόνατο και της ψιθύρισε: ‘Υποσχέθηκες ότι δε θα τσακωνόμαστε’. 

Μετά παρέμειναν σιωπηλοί, μέχρι να κατέβουν.''

''Πριν από 2 χρόνια, ο παππούς μου, που τώρα έχει πεθάνει, μου έκανε δώρο το αγαπημένο του βιβλίο. Σήμερα αποφάσισα να το διαβάσω. Βρήκα έναν μικρό φάκελο με 20 δολάρια και ένα σημείωμα, που έλεγε: ‘Αν κάποια στιγμή βαριέσαι, πήγαινε να αγοράσεις 2-3 σοκολάτες’.''

''Είμαι στο κομμωτήριο. Η κομμώτρια κουρεύει τα μαλλιά ενός ηλικιωμένου άντρα και η γυναίκα του κάθεται δίπλα σε ένα παγκάκι. Αυτό το ζευγάρι αντάλλαζε συνέχεια μεταξύ τους σαρκαστικά σχόλια. Σε κάποιο σημείο, η γυναίκα προσβλήθηκε και άρχισε να κλαίει. Ο ηλικιωμένος άντρας την πλησίασε, την αγκάλιασε, της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και της είπε, ότι είναι το πολυτιμότερο διαμάντι της ζωής του.''

''Είμαι στο σπίτι του παππού μου. Κάθομαι στο τραπέζι, ο παππούς είναι δίπλα μου και η γιαγιά στην κουζίνα, να φτιάχνει τηγανίτες. Τότε, ο παππούς της είπε: 

‘Ας δείξουμε στην εγγονή μας τι μπορούμε να κάνουμε!’ 

Τότε, η γιαγιά έριξε μια τηγανίτα πάνω από τον ώμο της προς τον παππού και εκείνος την έπιασε με ένα πιάτο! 

Είναι 70 ετών και δεν έχουν ξεχάσει να διασκεδάζουν!''

''Μια μέρα έκανα βόλτα σε ένα πάρκο και είδα έναν ηλικιωμένο άντρα να ανεβάζει στους ώμους του τη γυναίκα του, για να μπορέσει να φτάσει ένα λουλούδι, που ήθελε να κόψει. Καθώς τη σήκωνε, του ξέφυγε ένα 'βατραχάκι.' Τότε, η γυναίκα του του είπε γελώντας: 

‘Μπορώ να το φτάσω. Δε χρειάζεται να πετάξουμε!’ ''

''Πήγα να επισκεφθώ τους παππούδες μου. Η γιαγιά με πήγε αμέσως στην κουζίνα, για να μου δώσει να φάω. 

‘Γιαγιά, που είναι ο παππούς;’ 

‘Πήγε στη λήθη, διαλύθηκε στην ηχώ του τρεχούμενου νερού, δεν είναι πια εδώ’, μου απάντησε και κοίταξε το πάτωμα. Μπερδεύτηκα και άρχισα να τρέμω – δεν μπορεί να… Και τότε άκουσα τη φωνή του παππού από το μπάνιο: 

‘Σταμάτα να λες ψέματα στο παιδί! Θα πάω στη λήθη μόνο μετά από σένα!’

''

Μακάβριο

Παράξενοι θάνατοι

Είναι γνωστό, πως οι Αμερικανοί αγαπάνε το φαγητό. Όχι με την έννοια καλό φαγητό όπως, ας πούμε, οι Γάλλοι. Όχι! Αυτοί γεμίζουν τα στομάχια τους με χάμπουργκερ, πατάτες με κέτσαπ, λουκουμάδες, τουρσί, καλαμπόκι και διάφορα όσπρια με σάλτσα.
Το πλούσιο δείπνο ενός Αμερικανού ήταν γεμάτο με τέτοια προϊόντα, που εκκρίνουν μεθάνιο και υδρόθειο. Η κρεβατοκάμαρά του ήταν μικρή και επιπλέον δε φρόντισε να ανοίξει κάποιο παράθυρο ή φεγγίτη. Ως αποτέλεσμά το πρωί τον βρήκαν πνιγμένο από τα αέρια του εντέρου του!

Ένας νεοσύλλεκτος στρατιώτης, βαρέθηκε να κοιμάται στο κρεβάτι εκστρατείας και αγόρασε μια αιώρα. Εξερεύνησε τον στρατώνα, για να μπορέσει να βρει κατάλληλο μέρος , για να κρεμάσει την αιώρα του. Τελικά κατέληξε, να την κρεμάσει μεταξύ δυο ντουλαπιών. Τα οποία, όταν εκείνος ξάπλωσε πάνω στην αιώρα, έπεσαν , τον πλάκωσαν και πέθανε!

Ήταν φοβερή η εκδίκηση ενός ομοφυλόφιλου από την Νέα Υόρκη, που θύμωσε με τον «φίλο» του. Του έδωσε μεγάλη δόση ναρκωτικών και εκείνος λιποθύμησε. Μετά του φόρεσε την άσπρη ενδυμασία του Κου-Κλουξ-Κλαν με δυο πινακίδες , μια στο στήθος , που έγραφε, «Θάνατος στους νέγρους!» και μια στην πλάτη, που έγραφε, «Ο Θεός αγαπάει το Κου-Κλουξ-Κλαν» στην πλάτη, τον μετέφερε στο κέντρο του Χάρλεμ και τον πέταξε στο δρόμο από το αυτοκίνητό του. Ύστερα από πέντε λεπτά ο άτυχος «φίλος» ήταν νεκρός από μαχαιριές και σφαίρες!

Όταν το ρεβόλβερ ενός ληστή έπαθε αφλογιστία κατά τη ληστεία μιας τράπεζας, εκείνος έκανε κάτι παράλογο, κάρφωσε το βλέμμα του στο εσωτερικό της κάννης και αμήχανος πάτησε ξανά τη σκανδάλη. Ευτυχώς για τους παρόντες και δυστυχώς για τον ληστή, αυτήν την φορά το όπλο λειτούργησε κανονικά!

Ευφυολογήματα

Αν είσαι γυναίκα
Είναι σημαντικό να έχεις έναν άντρα, που μπορεί να σου προσφέρει οικονομική άνεση, δώρα και ασφάλεια, χωρίς εσύ να είσαι αναγκασμένη, να δουλεύεις για τα προς το ζην.
Είναι σημαντικό να έχεις έναν άντρα, που βοηθάει στις δουλείες του σπιτιού, που μαγειρεύει και πλένει και τα πιάτα.
Είναι σημαντικό να έχεις έναν άντρα, που είναι πνευματώδης και σε κάνει να γελάς.
Είναι σημαντικό να έχεις έναν άντρα, που εμπιστεύεσαι και δε σου λέει ψέματα.
Είναι σημαντικό να έχεις έναν άντρα, που του αρέσεις πολύ και σου δίνει μεγάλη χαρά στο κρεβάτι.
Ποιο σημαντικό όμως από όλα τα παραπάνω είναι, αυτοί οι 5 άντρες να μη γνωρίζουν ο ένας τον άλλον!

Λόγια Σοφά

Ο Μωυσής είπε: Το παν είναι ο Νόμος.
Ο Χριστός είπε: Το παν είναι η Αγάπη.
Ο Μαρξ είπε: Το παν είναι το Χρήμα.
Ο Φρόιντ είπε: Το παν είναι το Σεξ.
Και ύστερα ήρθε ο Αϊνστάιν και είπε: Τα πάντα είναι σχετικά.

Λόγια του Δασκάλου

Πνευματικές καθοδηγήσεις
Για να μείνει αναλλοίωτο το νόημα των πνευματικών καθοδηγήσεων και συμβουλών , είπε ο Δάσκαλος, χρειάζεται ορισμένη ελευθερία στην αποσαφήνισή τους και αντίστοιχη προσαρμογή στα δεδομένα , που κάθε φορά ισχύουν.
Το νόημά τους πρέπει κάθε φορά να ανανεώνεται, πάντα σε μορφή που είναι κατανοητή και δεχτή στο συγκεκριμένο μέρος, στο συγκεκριμένο χρόνο και για συγκεκριμένους ανθρώπους.

                         ……….----------……….

Επιτυχία
Ένας άνθρωπος ήρθε στον Δάσκαλο και του είπε:
– Θέλω να με διδάξεις και να μάθω , πώς να έχω πάντα επιτυχίες.
Ο Δάσκαλος είπε:
– Θα σε διδάξω , να μάθεις κάτι πολύ πιο σπουδαίο. Θα σε μάθω, να είσαι μεγαλόψυχος προς αυτούς, που ποτέ δεν γνώρισαν επιτυχία. Αυτό θα στρώσει τον δρόμο προς τη δική σου επιτυχία.
Παράλληλα θα σου μάθω, να μη ζηλεύεις και να είσαι μεγαλόψυχος προς αυτούς, που είχαν επιτυχίες, αλλιώς θα γεμίσεις με αισθήματα κατωτερότητας και φθόνου και δε θα είσαι σε θέση να ασχοληθείς, με ότι σε φέρνει στην αληθινή επιτυχία.

                       ……….----------……….

Το βαρύτερο
Ένας νεαρός ρώτησε τον Δάσκαλο:
– Ποιο είναι το πιο βαρύ πράγμα στη ζωή;
Ο Δάσκαλος στοχαστικά απάντησε:
– Να μην έχεις τίποτα, να κουβαλήσεις.