Η συγχώρεση

Κάποτε κάλεσαν μια γυναίκα στη Φλόριντα, να μιλήσει για την προσωπική της ιστορία.
Τη γυναίκα αυτή τη βίασαν, την πυροβόλησαν στο κεφάλι, την ακρωτηρίασαν βάναυσα και την άφησαν να πεθάνει. Κατά περίεργο τρόπο η γυναίκα αυτή άντεξε το μαρτύριο και επιβίωσε.
Η πληγή στο κεφάλι της προκάλεσε μόνιμη τύφλωση! Η δημοσιογράφος που ανέλαβε να την παρουσιάσει, περιέγραψε την πίκρα που έπρεπε να νιώθει αυτή η γυναίκα, όπως και τις ανεπούλωτες πληγές, που θα τη συνόδευαν στην υπόλοιπη ζωή της.
-Όχι ,όχι, διαμαρτυρήθηκε η γυναίκα μέσα σε γενική κατάπληξη. Τον έχω συγχωρέσει.Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να αφαίρεσε μια νύχτα από τη ζωή μου. Αρνούμαι όμως, να του δώσω ολόκληρη τη ζωή μου!
Όλοι έχουμε νιώσει, πως πληγωθήκαμε στη ζωή μας. Νιώσαμε πως μας προδώσανε, μας ποδοπατήσανε, μας πονέσανε! Επιλέγουμε όμως να συγχωρούμε, επειδή συγχωρώ σημαίνει, πως αρνούμαι να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου με βαριά καρδιά, με μίσος, με κακία, με εκδικητική διάθεση.
Η συγχώρεση λυτρώνει τις καρδιές μας, τις καθαρίζει!
Άλλωστε κανείς δεν είναι τέλειος. Όλοι είμαστε άνθρωποι, ικανοί να κάνουμε λάθη και να αδικήσουμε κι εμείς πρώτοι τους ανθρώπους δίπλα μας!
Πραγματικά κάποιες φορές οι πληγές φαντάζουν ανεπούλωτες και οι μνήμες μπορεί να πονούν ακόμη. Όταν όμως επιλέγουμε να μη συγχωρούμε , ζούμε το πλήγμα των άλλων προς εμάς ξανά και ξανά, δεν επιτρέπουμε τον εαυτό μας να γαληνέψει, δεν προχωράμε παρακάτω, αλλά κάνουμε κύκλο γύρω-γύρω , σαν τον σκύλο, που κυνηγάει την ουρά του!
Η συγχώρεση είναι μια πράξη θέλησης. Δεν είναι μια εύκολη διαδικασία. Απαιτεί μεγάλο ψυχικό υπόβαθρο, κουράγιο και τσαγανό!
Δεν μπορούμε να αποφύγουμε την μνήμη του πόνου, που μας προκάλεσαν κάποιοι στη ζωή μας. Μπορούμε όμως να την αντιμετωπίσουμε και να την εκλογικεύσουμε, ώστε να μη προκαλεί αρνητικά συναισθήματα μέσα μας.
Μπορεί να μας πόνεσαν πολύ. Μπορεί να μας έκλεψαν μια μέρα ή ακόμα και τη μισή ζωή μας. Ας μην τους δώσουμε όμως και την υπόλοιπη απλόχερα!
Κάποιος είπε κάποτε:
- Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο, για να κοιμάμαι. Αντί για προβατάκια, μετράω όλους όσους με πληγώσανε και με στενοχωρέσανε και τους συγχωρώ έναν-έναν, όλους.
Ακόμη κι ο Θεός εμάς τους ίδιους έβαλε κριτές στα αμαρτήματα. Αν συγχωρέσουμε λίγα, λίγα θα συγχωρεθούν δικά μας, αν συγχωρέσουμε πολλά , θα συγχωρεθούνε πολλά κι αν «... ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών…» τότε κι Ο Θεός θα συγχωρέσει όλες τις δικές μας αστοχίες, εκούσιες κι ακούσιες!