Οι δυο μοναχοί

Σε ένα ησυχαστήριο δυο μοναχοί ζούσαν για χρόνια απλά κι αγαπημένα.
Ένα απόγευμα μετά τον Εσπερινό, καθισμένοι στην σκιά του μεγάλου δέντρου της αυλής τους, πρόσεξαν ένα πουλί, που καθότανε στα κλαδιά.
– Τι ωραίο χελιδόνι, είπε ο ένας.
– Μα είναι κόρακας, δεν το βλέπεις, απάντησε ο άλλος.
– Εσύ δεν βλέπεις καλά. Επαναλαμβάνω πως είναι χελιδόνι.
– Μα στραβός είσαι αδελφέ μου και δεν βλέπεις, πως είναι κόρακας;
Χελιδόνι ο ένας, κόρακας ο άλλος σε λίγο ανάψανε τα αίματα και βρέθηκαν σε σφοδρή αντιπαλότητα. Ανταλλάξανε λόγια σκληρά και προσβλητικά, λίγο έλειψε να έρθουν στα χέρια και να χειροδικήσει ο ένας στον άλλο, αλλά ευτυχώς δεν φθάσανε μέχρι εκεί.
Μετά από το γεγονός αυτό οι δρόμοι τους χωρίσανε και η τόσων χρόνων αγαπημένη συμβίωσή τους έληξε με τον χειρότερο τρόπο.
Μετά από καιρό ο ένας από τους δυο μοναχούς δεν άντεξε και εξομολογήθηκε στον πνευματικό του, το περιστατικό που συνέβη, ζήτησε την βοήθειά του και τον παρακάλεσε να του εξηγήσει, πως βρέθηκε σε τόσο σφοδρή αντιπαλότητα με τον μέχρι εκείνη τη στιγμή αγαπημένο συγκάτοικο κι αδελφό του.
Πήρε την εξήγηση:
– Ο διάβολος, που δεν θέλει την ενότητα και την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, έκανε ώστε ενώ κοιτούσατε και οι δύο το ίδιο πουλί, ο ένας να το βλέπει σαν χελιδόνι κι ο άλλος σαν κόρακα. Οι δυο σας πέσατε στην παγίδα, που σας έστησε ο πονηρός και ο εγωισμός του καθενός σας , παράβλεψε το δέσιμο και την αγάπη, που μέχρι εκείνη τη στιγμή σας ένωνε και αφήσατε τη διχόνοια να μπει ανάμεσά σας , για ένα ζήτημα ευτελούς σημασίας. Ακόμη και σήμερα ο εγωισμός σας δεν επιτρέπει να βρεθείτε και να ζητήσει συγχώρεση και να συγχωρεθεί ο ένας από τον άλλον!
Δεν είναι λίγες οι φορές που παθαίνουμε το ίδιο. Ωστόσο, αν και μπορούμε να προφασιστούμε χιλιάδες λόγους για να δικαιολογήσουμε τις ενδεχόμενες αστοχίες μας, το να εμμένουμε σ’ αυτές , παρά το γεγονός πως αντιλαμβανόμαστε το λάθος μας και να μην ζητάμε συγχώρεση και άφεση των αμαρτιών είναι ασυγχώρητη επιλογή. Μόνο με την συγγνώμη και τη συγχώρεση γίνεται η αποτίναξη των δεσμών του εγωισμού και της περηφάνιας μας και μας δίνετε η δυνατότητα της ελευθερίας.
Τι να κάνεις, αλήθεια, το δίκαιό σου, όταν χαλάσεις τη σχέση σου με το συνάνθρωπό σου; Ποιο «δίκαιο» μπορεί να σου δώσει χαρά και ζωή; Γιατί άλλο να αισθανθείς ικανοποίηση με τη «νίκη σου κατά του αντιπάλου» και άλλο να γεμίσει η καρδιά σου με ευρυχωρία και ανάπαυση. Δεν είναι πιο λογικό να θέλεις τα ανώτερα βιώματα; Δεν είναι καλύτερα να αδικηθείς και να νιώσεις ενότητα, παρά να δικαιωθείς και να απομονωθείς;
Το «συγγνώμη» και το «συγχώρα με», που ο Χριστός μάς καλεί να ζητάμε, μας οδηγεί στο δικό Του κόσμο, όπου η ειρήνη της καρδίας και η γλυκύτητα της παρουσίας Του κάνουν πραγματικότητα την «εντός ημών Βασιλεία» Του. Να γιατί είπε, ότι «η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστί». Αυτή η Βασιλεία γίνεται δωρεά, σ’ όσους μπορούν να συγχωρούν, όπως Εκείνος, να αγαπούν όπως Εκείνος, να πορεύονται δηλαδή όπως Εκείνος!

Μια δασκάλα διηγείται

Σήμερα στο σχολείο έπρεπε να καλύψω το κενό ενός συναδέλφου, που έλειπε. Μπήκα λοιπόν στην τάξη και πρότεινα στα παιδιά, να παίξουμε ένα παιχνίδι.
Τους ζήτησα να φανταστούν, πως είμαστε κάτοικοι της Σμύρνης και μαθαίνουμε, πως θα πρέπει να φύγουμε από τα σπίτια μας και δεν θα γυρίσουμε ποτέ σ' αυτά. Σκεφτείτε, λοιπόν, είπα στα παιδιά, πως έχετε το δικαίωμα να πάρετε μόνο ένα μόνο αντικείμενο από το σπίτι σας και γράψτε το με το όνομά σας σε ένα χαρτί.
Γεμίσαμε λοιπόν ένα κουτί με 22 χαρτάκια. Στη συνέχεια τους είπα, ότι οι αρχαίοι φιλόσοφοι έλεγαν, πως είμαστε, ότι είναι και οι επιθυμίες μας, ακόμη κι ο ίδιος ο Χριστός είπε, πως όπου είναι το μυαλό μας, εκεί είναι και ο θησαυρός μας. Άρα ότι γράψατε στο χαρτί, αυτό είστε.
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αιφνιδιασμένα.
Χώρισα, λοιπόν, τρεις ομάδες και τις έγραψα στον πινάκα. Στην πρώτη έγραψα ''υλικά αντικείμενα''.
- Αν έχετε γράψει αντικείμενα, για να πάρετε μαζί σας από το σπίτι, στο οποίο δεν θα γυρίσετε ποτέ, σκεφτείτε, τους είπα, πως όταν πεθαίνουμε, δε μας χρησιμεύουν σε τίποτα.
Στη δεύτερη ομάδα ζωγράφισα την γαλανόλευκη σημαία μας και τους εξήγησα, πως αυτοί που σκέφτηκαν να πάρουν ένα αντικείμενο, που να συμβολίζει την Ελλάδα μας, έχουν γνήσια ελληνική ψυχή.
Στην τρίτη και τελευταία ομάδα χάραξα ένα σταυρό και τους εξήγησα, πως αυτοί που σκέφτηκαν να πάρουν κάποια Αγιογραφία , έδειξαν πως είναι από επιλογή Χριστιανοί.
Τα παιδιά ανήσυχα μου ζήτησαν, να ξαναπάρουν πίσω τα χαρτάκια για να συμπληρώσουν κάτι. Φάνηκε, πως άρχισαν να αντιλαμβάνονται, πως η πρώτη τους επιλογή , ίσως δεν ήταν πραγματικά αυτή που ήθελαν!
Αφού αρνήθηκα με γλυκό τρόπο να δώσω πίσω τα χαρτάκια, τους υπενθύμισα, πως ο οδοντίατρος όταν φροντίζει να έχουμε γερά δόντια, μπορεί να μας πονέσει στην διάρκεια που το κάνει. Όμοια και η δασκάλα τους μπορεί να τους πονέσει με αυτό το παιχνίδι, μα ο δρόμος που θα μας οδηγήσει στο να βρούμε, ποιοι είμαστε και να διορθωθούμε οπού χρειάζεται, είναι δύσκολος.
Τα μικρά μου αγγελούδια το δέχτηκαν και συνέχισαν. Διάβαζα μεγαλόφωνα τι έγραψε κάθε παιδί ονομαστικά και ένα-ένα σηκωνόταν και μόνο του και έγραφε στον πινάκα σε ποια ομάδα άνηκε!
Στο τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε, ότι από τους 22 μόνο 7 έγραψαν, ότι θα έπαιρναν ένα αντικείμενο ελληνικό η χριστιανικό. Και η μικρή Έλλη σήκωσε το χέρι της και μου είπε:
- Καλά λέει ο μπαμπάς μου κύρια, ότι οι άνθρωποι γίναμε καταναλωτές και απομακρυνθήκαμε από Αρχές κι Αξίες!
Χαμογέλασα απλά και κυρίως ανακουφίστηκα, που τα παιδιά φάνηκε πως κατάλαβαν το νόημα, που είχε το παιγνίδι που παίξανε.
Μου ζήτησαν να το ξαναπαίξουμε αυτό το παιχνίδι και αφού τα κοίταξα τρυφερά τους είπα:
- Αυτή ήταν μία πρόβα. Αν πότε βρεθείτε στην ανάγκη να διαλέξετε πραγματικά, κάτι που θέλετε να σώσετε και να το έχετε μαζί σας, είναι σίγουρο, πως η επιλογή σας δεν θα σας κάνει να το μετανιώσετε!