Όλοι είμαστε περαστικοί

Λένε πως ήταν κάποιος μια φορά, που πήγε να επισκεφθεί έναν διάσημο ραβίνο, να τον συμβουλευθεί για κάποιο θρησκευτικό ζήτημα.
Μπαίνει στο σπίτι του ραβίνου και το βλέπει τελείως άδειο. Υπήρχαν μόνο δύο σκαμνάκια, ένα στρώμα ριγμένο στο πάτωμα κι ένα απλό τραπεζάκι. Ο επισκέπτης αφού πήρε τις απαντήσεις που ήθελε, στο ζήτημα που τον απασχολούσε, ρωτάει τον ραβίνο:
'' Με συγχωρείτε, ραβίνε. Πού είναι τα έπιπλα σας; ''
Ο ραβίνος του λέει:
'' Τα δικά σου πού είναι; ''
Ο επισκέπτης τού απαντάει:
'' Μα εγώ δεν είμαι από δω, είμαι περαστικός από αυτή την πόλη. ''
'' Κι εγώ περαστικός είμαι! '' του λέει ο ραβίνος.
Φαίνεται ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου αγοράζουμε, αποκτούμε ένα σωρό πράγματα και μένουμε δεμένοι σ’ αυτά. Ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα η βιομηχανική κοινωνία μάς υποσχόταν κάτι, που στην πραγματικότητα δεν θα μπορούσε ποτέ να πραγματοποιήσει , αλλά αυτό δεν μας το είπε κανείς.
Μας υποσχέθηκε, ότι αν μπορέσουμε να αγοράσουμε όλα όσα νομίζουμε πως επιθυμούμε, τότε θα είμαστε καλά, δεν θα υποφέρουμε, και τα λοιπά… και τα λοιπά… Μας ξεγέλασαν! Μας είπαν ψέματα! Ψέματα!
Η ζωή δείχνει, πως αν έχεις μια στέγη να μείνεις , φαγητό να φας και νερό να πιεις , ρούχα να ντυθείς και η κοινωνία στην οποία ζεις, σου παρέχει ασφάλεια και προοπτική να συνεχίσεις να τα έχεις, τότε ευκολότερα μπορείς να αναζητήσεις την πληρότητα και την ευτυχία μέσα σου !