Το τραγούδι του κάθε ανθρώπου

Στους Himba της Ναμίμπιας στη Νότια Αφρική, καθορίζεται η ημερομηνία γέννησης ενός παιδιού, όχι από την ώρα της άφιξής του στον κόσμο, αλλά πολύ νωρίτερα, από την ημέρα που το παιδί επισκέπτεται το μυαλό της μητέρα του. ⠀
Όταν μια γυναίκα αποφασίσει ότι θα κάνει παιδί, ξεκουράζεται και χαλαρώνει επί ώρες κάτω από ένα δέντρο, μέχρι να ακούσει το τραγούδι του παιδιού, που θέλει να γεννηθεί. Και αφού ακούσει αυτό το παιδικό τραγούδι, επιστρέφει στον άνθρωπο, που θα είναι ο πατέρας του παιδιού, για να του το μάθει. Και μετά, όταν κάνουν έρωτα, τραγουδούν το τραγούδι του παιδιού μαζί για να το καλέσουν.
Όταν η μητέρα είναι έγκυος, διδάσκει το τραγούδι αυτού του παιδιού στις μαίες και τις μεγαλύτερες γυναίκες του χωριού. Έτσι, όταν γεννιέται το παιδί, οι ηλικιωμένες γυναίκες και οι άνθρωποι γύρω του τραγουδούν το τραγούδι του, για να το καλωσορίσουν. ⠀
Καθώς το παιδί μεγαλώνει, οι άλλοι χωρικοί μαθαίνουν το τραγούδι του. Οπότε αν το παιδί πέσει ή πληγωθεί, βρίσκεται πάντα κάποιος να το μαζέψει και να τραγουδήσει το τραγούδι του. Ομοίως, εάν το παιδί κάνει κάτι υπέροχο, ή περάσει με επιτυχία από τις τελετές της ενηλικίωσης, οι κάτοικοι του χωριού τραγουδούν το τραγούδι του, για να το τιμήσουν. Στο γάμο του, επίσης το τραγούδι του θα τραγουδηθεί μαζί με τα τραγούδια της γαμήλιας τελετής. ⠀ ⠀
Εάν, σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής του, το άτομο διαπράξει ένα έγκλημα ή εμφανίσει μια παρεκκλίνουσα κοινωνική συμπεριφορά, το άτομο καλείται στο κέντρο του χωριού και οι άνθρωποι της κοινότητας σχηματίζουν έναν κύκλο γύρω του. Μετά όλοι μαζί τραγουδούν το τραγούδι του. ⠀
Η φυλή αναγνωρίζει, ότι η διόρθωση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς δεν περνάει μέσα από την τιμωρία, αλλά μέσα από την αγάπη και την υπενθύμιση της ταυτότητας. Όταν αναγνωρίζεις το δικό σου τραγούδι, δεν θέλεις ή δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι, που θα έβλαπτε τους άλλους
Και όταν, γερνάει αυτό το παιδί, ξαπλώνει στο κρεβάτι του έτοιμο να πεθάνει, ενώ όλοι οι χωρικοί τραγουδούν, για τελευταία φορά, για να το αποχαιρετίσουν το τραγούδι του!

Τσάρλι Τσάπλιν- Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,

ανακάλυψα ότι η αγωνία και η συναισθηματική οδύνη
είναι απλώς προειδοποιητικά σινιάλα, ότι ζούσα
εναντίον της δικής μου αλήθειας.
Σήμερα, γνωρίζω, πως αυτό λέγεται Αυθεντικότητα.

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,
κατάλαβα πόσο πολύ μπορεί να προσβάλλει κάποιον,
αν προσπαθήσω να επιβάλλω τις επιθυμίες επάνω του,
ακόμα και αν γνώριζα, ότι δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ότι ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν έτοιμος,
ακόμα και όταν αυτός ο άνθρωπος ήμουν Εγώ.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ Σεβασμό.

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,
σταμάτησα να αδημονώ για μια διαφορετική ζωή,
και μπόρεσα να δω, ότι όλα όσα με περιβάλλαν,
με προσκαλούσαν να αναπτυχθώ.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ Ωριμότητα.

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,
κατάλαβα ότι σε κάθε περίπτωση,
βρίσκομαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή,
και όλα συμβαίνουν, ακριβώς την κατάλληλη ώρα.
Οπότε μπορούσα να βρίσκομαι σε γαλήνη.
Σήμερα αυτό το λέω Αυτοπεποίθηση.

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,
παραιτήθηκα από το να κλέβω από τον χρόνο μου
και σταμάτησα να σχεδιάζω τεράστια προγράμματα
για το μέλλον. Σήμερα, κάνω μόνο αυτό που μου φέρνει χαρά και ευτυχία, πράγματα που αγαπώ να κάνω, τα οποία κάνουν την καρδιά μου να αναθαρρεί και τα κάνω με τον δικό μου τρόπο και με τον δικό μου ρυθμό.
Σήμερα αυτό το λέω Απλότητα.

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,
τον απελευθέρωσα από οτιδήποτε δεν ήταν καλό για την υγεία μου, φαγητό, ανθρώπους, πράγματα, καταστάσεις και καθετί, που με τραβούσε κάτω και μακριά από τον εαυτό μου. Στην αρχή αυτό το αποκάλεσα μια στάση υγιούς εγωισμού.

Σήμερα γνωρίζω ότι ήταν Αγάπη για τον Εαυτό.

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,
παραιτήθηκα από το να προσπαθώ να είμαι πάντα σωστός και από τότε, έσφαλα πολύ λιγότερο.
Σήμερα ανακάλυψα, ότι αυτό είναι η Μετριοφροσύνη.

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,
αρνήθηκα να επιστρέφω για να ζω στο παρελθόν
και να ανησυχώ για το μέλλον και τώρα, ζω μόνο για τη στιγμή, εκεί όπου συμβαίνουν τα πάντα. Σήμερα ζω την κάθε μέρα, μια ημέρα τη φορά.
Κι αυτό το αποκαλώ Εκπλήρωση.

Καθώς ξεκίνησα να αγαπώ τον εαυτό μου,
αναγνώρισα ότι το μυαλό μου μπορεί και με διαταράσσει και μπορεί να με αρρωστήσει. Όταν όμως το συνέδεσα με την καρδιά μου, το μυαλό μου έγινε πολύτιμος σύμμαχος.
Σήμερα αυτό το αποκαλώ τη Σοφία της Καρδιάς.

Πλέον, δεν πρέπει να φοβόμαστε τις λογομαχίες,
τις αντιπαραθέσεις και κάθε είδους πρόβλημα
με τους εαυτούς μας ή τους άλλους. Ακόμα και τα άστρα συγκρούονται. Και μέσα από την συντριβή, νέοι κόσμοι γεννιούνται.
Σήμερα γνωρίζω, αυτό λέγεται Ζωή!

Κόλαση και Παράδεισος

Μια παλιά ιστορία λέει, πως ένας άνθρωπος αναρωτιόταν τι είναι η Κόλαση και τι ο Παράδεισος. Επειδή ο άνθρωπος αυτός ευαρεστούσε με τον τρόπο της ζωής του το Θεό, ο Θεός τού έστειλε έναν άγγελο, για να του λύσει την απορία.
Ο άγγελος τον πήρε από το χέρι και τον πήγε σε μία τοποθεσία.
- Θα σου δείξω πρώτα την Κόλαση, του είπε.
Είδαν εκεί ένα μεγάλο καζάνι, γεμάτο από φαγητό. Γύρω από αυτό στέκονταν άνθρωποι, σκελετωμένοι από την πείνα και αγριεμένοι. Απόρησε ο ευλαβής άνθρωπος:
- Γιατί δεν τρώνε; Μήπως δεν τους επιτρέπεται;
- Τους επιτρέπεται, εξήγησε ο άγγελος. Πρόσεξε λίγο καλύτερα τα κουτάλια τους. Είναι πολύ μακριά. Μπορούν να πάρουν φαγητό, αλλά δεν μπορούν να το βάλουν στο στόμα τους!
- Πάμε τώρα, να δεις και τον Παράδεισο, συνέχισε ο άγγελος και τον πήρε από το χέρι.
Πήγαν λοιπόν σε ένα άλλο μέρος, όπου υπήρχε πάλι ένα καζάνι γεμάτο με φαγητό και γύρω του άνθρωποι. Οι άνθρωποι όμως εδώ ήταν διαφορετικοί, έδειχναν καλοζωισμένοι, γελαστοί, χορτάτοι και ευχαριστημένοι. Ο άνθρωπος πρόσεξε τα κουτάλια τους. Παρατήρησε πως ήταν εξίσου μακριά. Η απορία του μεγάλωσε.
- Περίμενε λίγο και θα δεις, του είπε ο άγγελος, που κατάλαβε. Σε λίγο θα αρχίσουν να τρώνε και θα καταλάβεις τι γίνεται.
Πραγματικά, μετά από λίγο άρχισαν να τρώνε. Πώς όμως; Αφού ο καθένας δεν μπορούσε να οδηγήσει το μακρύ κουτάλι με το φαγητό στο δικό του στόμα, άρχισε να ταΐζει τον άλλον. Έτσι, δεν έμενε κανένας νηστικός!
Καθώς ο άγγελος οδηγούσε τον ευλαβή άνθρωπο πάλι στη γη, του εξήγησε:
- Πιστεύω πως σου λύθηκε κάθε απορία. Κόλαση είναι, όταν ο καθένας κοιτάζει μόνο τον εαυτό του, το δικό του πρόβλημα και τη δική του ικανοποίηση. Αντίθετα Παράδεισος είναι, όταν ο καθένας κοιτάζει τον άλλον, πώς θα τον εξυπηρετήσει. Έτσι, με την αμοιβαία φροντίδα, όλοι μένουν ευχαριστημένοι και κανένας δεν παραπονιέται!