Να είσαι ο εαυτός σου

Ήταν κάποτε ένα όμορφο και εντυπωσιακό κόκκινο τριαντάφυλλο, το οποίο όμως, φοβόταν όσο τίποτα άλλο την απόρριψη. Ήθελε να το αγαπούν όλοι, να βρίσκεται σε συμφωνία με κάθε περιβάλλον και να μη προκαλεί καμία χρωματική αντίθεση. Έτσι, αποφάσισε να παρουσιαστεί σαν λευκό, για να ταιριάζει με τα πάντα. Σκέφτηκε ότι το λευκό είναι μια ασφαλής επιλογή, ένα ευέλικτο και προσαρμοστικό χρώμα, γιατί μπορεί να συνδυαστεί με τα πάντα και έτσι θα μπορούσε να το προστατέψει από την πιθανή απόρριψη. Πίστεψε, λοιπόν, ότι θα έπαιρνε αποδοχή και αναγνώριση από τα άλλα λουλούδια, τα οποία θα το ήθελαν σίγουρα στο περιβάλλον τους.
Έκανε, όμως, ένα λάθος. Θεώρησε ότι το λευκό σημαίνει υποστηρίζω τα πάντα, ενώ στην πραγματικότητα σημαίνει δεν έχω άποψη, άρα απέχω. Και το να μη μπορεί κάποιος να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί σου, δε σε κάνει αξιαγάπητο αλλά βαρετό και αδιάφορο. Το λευκό στην πραγματικότητα, σημαίνει ότι κρύβω την πραγματική ταυτότητά μου, χάνω την ιδιαιτερότητα μου και στερώ από τους άλλους τη δυνατότητα, να με αγαπήσουν για αυτό που είμαι και όπως μου αξίζει. Δεν έφταιγε, βέβαια, και το ίδιο, γιατί έτσι του είχαν μάθει. Του είχαν πει, ότι σημασία έχει να μη ξεχωρίζεις και να μην προκαλείς, αλλά να ταιριάζεις με τους περισσότερους.
Πέρασε καιρός, ώσπου ήρθε η ώρα, που το κόκκινο τριαντάφυλλο διαπίστωσε το λάθος του στην πράξη. Τα σημάδια της φθοράς ήταν πλέον ορατά. Με τον καιρό, άρχισε να μαραίνεται, γιατί κανείς δεν του έδινε σημασία, αντιθέτως όλοι το θεωρούσαν μια δεύτερη επιλογή, μια ακόμα εναλλακτική λύση. Μέχρι και το ίδιο άρχισε να αμφιβάλει για τον εαυτό του και για το αν άξιζε να αγαπηθεί. Η αλήθεια είναι, πως δε λάμβανε την αγάπη και το ενδιαφέρον που θεωρούσε ότι του άξιζε, όμως, σε αυτό είχε και εκείνο ένα μερίδιο ευθύνης, γιατί δεν άφηνε να βγει προς τα έξω η πραγματική, ξεχωριστή του φύση.
Προτιμούσε να μένει προφυλαγμένο πίσω από την ασφάλεια του λευκού. Αγνοούσε, όμως, ότι αυτό το ασφαλές λευκό λειτουργούσε παράλληλα ως πανοπλία, που το εμπόδιζε να έρθει σε ουσιαστική επαφή με άλλα τριαντάφυλλα σαν και εκείνο. Γιατί βρέθηκε δίπλα σε πολλά κόκκινα τριαντάφυλλα, αλλά δεν τον αναγνώρισαν. Και αντίστοιχα συνάντησε πολλά λευκά τριαντάφυλλα, που ήταν κατά βάθος κόκκινα. Δεν το φαντάστηκε, ότι ήταν σαν και εκείνο.
Μέχρι που το κόκκινο τριαντάφυλλο, ένα βήμα πριν μαραθεί τελείως, αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα και να αποκαλύψει την πραγματική του φυσιογνωμία. Έτσι και αλλιώς ήταν ένα βήμα πριν τον όλεθρο, δεν είχε να φοβηθεί κάτι. Μόνο προς το καλύτερο θα μπορούσαν να πάνε τα πράγματα. Τότε άνοιξε τα πέταλά του και βγήκε προς τα έξω το κόκκινο χρώμα του. Τότε ήταν η στιγμή που ξαναγεννήθηκε και βρήκε την αγάπη που έψαχνε τόσο καιρό, η οποία παρεμπιπτόντως ήταν μπροστά του, αλλά το ίδιο ήταν τόσο ερμητικά κλειστό, που δε μπορούσε να τη δει.
Η ιστορία με το κόκκινο τριαντάφυλλο, που ήθελε να γίνει λευκό, είναι μια αναλογία, που αφορά την προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος για κοινωνική αποδοχή, συχνά παραμελώντας ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητάς του και εν τέλει βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την προσωπική του ευτυχία. Είναι αδύνατον να γίνουμε αποδεκτοί από όλους, ας στρέψουμε λοιπόν την προσοχή μας, προς αυτούς που θεωρούμε εμείς σημαντικούς. Αν προσπαθήσουμε οι σχέσεις, που μας ενδιαφέρουν, να βασίζονται στην αγάπη και στον σεβασμό, ευκολότερα θα μας αποδέχονται οι άλλοι όπως πραγματικά είμαστε, όπως κι εμείς θα τους αποδεχόμαστε, για αυτό που είναι κι όχι για αυτό, που προσδοκάμε εμείς να είναι!