Οι έγνοιες του ξυλουργού

Μόλις είχε τελειώσει μια δύσκολη μέρα για τον ξυλουργό, που δούλευε για την ανακαίνιση ενός παλιού σπιτιού στο χωριό. Όλα του είχαν πάει στραβά εκείνη την ημέρα.

Το πρωί είχε μείνει από μπαταρία το αυτοκίνητο του, οπότε καθυστέρησε να πάει στην δουλειά του, στη συνέχεια χάλασε το ηλεκτρικό πριόνι και στο τέλος της ημέρας διαπίστωσε, ότι είχε ξεφουσκώσει το λάστιχο του αυτοκινήτου. Ο ιδιοκτήτης του παλιού σπιτιού προσφέρθηκε, να πάει τον ξυλουργό στο σπίτι του.

Σε όλη τη διάρκεια του δρόμου, ο ξυλουργός παρέμεινε σιωπηλός. Όταν έφτασε στο σπίτι του, προσκάλεσε τον εργοδότη του να μπει, για να γνωρίσει την οικογένειά του. Καθώς περπατούσανε προς την είσοδο του σπιτιού, ο ξυλουργός σταμάτησε για λίγα λεπτά μπροστά από ένα μικρό δέντρο, αγγίζοντας τις άκρες των κλαδιών με τα δύο του χέρια.

Μεμιάς, η διάθεση του άλλαξε. Μπήκε στο σπίτι χαμογελαστός, τον υποδέχθηκαν η γυναίκα και τα παιδιά του, τους φίλησε και τους αγκάλιασε με θέρμη.

Λίγο αργότερα στο μπαλκόνι, όπου πίνανε ένα κρασάκι, ο εργοδότης , μη μπορώντας να συγκρατήσει την περιέργειά του, ρώτησε τον ξυλουργό, γιατί σταμάτησε μπροστά στο δέντρο στην είσοδο. Ο ξυλουργός απάντησε:

– Αχ, αυτό είναι το δέντρο των προβλημάτων μου. Ξέρω, ότι δεν μπορώ να αποφεύγω τις στεναχώριες στη δουλειά μου. Όμως είναι δικές μου έγνοιες, όχι της γυναίκας μου ούτε των παιδιών μου.

Μόλις επιστρέφω σπίτι, κρεμάω τα προβλήματα μου στα κλαδιά αυτού του δέντρου. Το επόμενο πρωί, πριν ξεκινήσω για τη δουλειά μου, τα ξαναμαζεύω.

Όμως συμβαίνει κάτι περίεργο. Το πρωί όταν βγαίνω και τα ψάχνω, κάποια από τα προβλήματα έχουν εξαφανιστεί, ενώ κάποια άλλα μου φαίνονται αρκετά ελαφρύτερα, σε σχέση με το προηγούμενο βράδυ!