Ο τυφλός ζητιάνος

Ένας τυφλός καθόταν σε μια άκρη μιας πολυσύχναστης πλατείας, έχοντας ένα κυπελλάκι μπροστά στα πόδια του και ένα χοντροκομμένο χαρτόνι , στο οποίο ήταν γραμμένο με άσπρη κιμωλία:
«Είμαι τυφλός, σας παρακαλώ βοηθήστε με!»
Πολλοί περνούσαν από μπροστά του , αλλά ελάχιστοι έριχναν ένα βλέμμα επάνω του και ακόμη λιγότεροι άφηναν ένα μικρό κέρμα μέσα στο κυπελλάκι.
Κάποια στιγμή άκουσε ο τυφλός τακούνια από γυναικείες γόβες, να πλησιάζουν προς το μέρος του και να σταματάνε μπροστά του. Κατάλαβε ο τυφλός, πως αυτή που σταμάτησε, κάτι έσβησε και κάτι έγραψε πάλι πάνω στο χοντροκομμένο χαρτόνι , επειδή άκουσε και αναγνώρισε τους αντίστοιχους ήχους.
Άκουσε ο τυφλός τον ήχο των τακουνιών , που απομακρυνότανε από αυτόν. Τα επόμενα λεπτά έκπληκτος ο τυφλός αντιλήφθηκε, πως συνεχώς έπεφταν κέρματα στο κυπελλάκι, ακούγοντας τον μεταλλικό θόρυβο που έκαναν χτυπώντας το ένα στα άλλα. Αρκετές φορές ο τυφλός άδειασε το κυπελλάκι και ισάριθμες φορές γρήγορα αυτό γέμιζε και πάλι με κέρματα!
Ο τυφλός κατάλαβε πως σουρουπώνει, επειδή σιγά-σιγά αισθανότανε την θερμοκρασία του αέρα να πέφτει. Ετοιμάστηκε λοιπόν, για να γυρίσει στο σπίτι του , χαρούμενος αλλά και απορημένος, για το τι τέλος πάντων έγραψε η καλή κυρία , όταν σταμάτησε μπροστά του.
Πριν φύγει άκουσε να τον πλησιάζουν τακούνια και αναγνώρισε πως ο ήχος ήταν ο ίδιος με αυτόν , που άκουσε όταν η κυρία σταμάτησε μπροστά του. Όταν αντιλήφθηκε πως τον πλησίασε αρκετά , ο τυφλός χαμογελώντας και γυρίζοντας προς το μέρος της, την ευχαρίστησε θερμά για το καλό που του έκανε και διστακτικά, για να μην την φέρει σε δύσκολη θέση , την παρακάλεσε να του πει τι έγραψε πάνω στο χαρτόνι και συγκίνησε τους διερχόμενους.
Η κυρία τον ακούμπησε στοργικά στον ώμο και του απάντησε:
– Δεν έγραψα κάτι. που να είναι αναληθές. Έγραψα με διαφορετικά λόγια, το ίδιο που έγραφε και προηγούμενα το χαρτόνι: «Είναι πολύ όμορφη η μέρα σήμερα, αλλά εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να την δω!»