Στην κόλαση κατά λάθος

Κάποτε υπήρχε ένας άνθρωπος, ο οποίος ήταν πολύ φωτεινός και καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής του συμπεριφερόταν στους γύρω του με πολύ αγάπη. Όταν πέθανε λοιπόν, όλος ο κόσμος έλεγε, ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να πάει κάπου αλλού εκτός από τον παράδεισο. Ο ίδιος όμως δεν νοιαζόταν ιδιαίτερα, για το που θα πάει, αλλά επειδή όλοι έλεγαν, ότι θα πήγαινε στον Παράδεισο, κατευθύνθηκε προς τον Παράδεισο.
Εκείνη την εποχή όμως έκαναν στον Παράδεισο μια μεγάλη ανακαίνιση, οπότε τα πράγματα δεν λειτουργούσαν σωστά. Ένα από αυτά που δεν λειτουργούσε σωστά, ήταν και η ρεσεψιόν. Η κοπέλα λοιπόν, που είχε μείνει στην ρεσεψιόν τα είχε χαμένα, έτσι έριξε μια βιαστική ματιά στον κατάλογο αναμενομένων προς άφιξη και για κάποιον λόγο, δεν βρήκε το όνομα του ανθρώπου αυτού. Γι αυτόν τον λόγο δεν του επέτρεψε να μπει στον Παράδεισο.
Αναγκαστικά λοιπόν ο φωτεινός άνθρωπος κατευθύνθηκε προς την κόλαση. Στην κόλαση δεν σε ελέγχει κανείς και μπορείς να μπεις ελεύθερα, αλλά δεν μπορείς να βγεις από την κόλαση ελεύθερα. Μπήκε λοιπόν ήρεμα και ήσυχα μέσα, βρήκε μια γωνιά και κάθισε.
Μερικές μέρες αργότερα, ο Διάολος πολύ θυμωμένος, έφτασε στην πύλη του Παραδείσου φωνάζοντας τον Άγιο Πέτρο να βγει έξω και οργισμένος του είπε:
- Είσαι απαράδεκτος. Κανείς δεν φανταζόταν, ότι θα έκανες ένα τέτοιο χτύπημα κάτω από τη μέση. Αυτό που κάνεις είναι ανέντιμο!
Χωρίς να καταλαβαίνει τον λόγο, που ο Διάολος είχε θυμώσει τόσο πολύ, ο Άγιος Πέτρος έκπληκτος τον ρώτησε τι είχε συμβεί.
- Εσύ δεν δέχτηκες αυτόν τον άνθρωπο στον Παράδεισο και τον έστειλες σε εμένα στην κόλαση και αυτός έχει δημιουργήσει μεγάλη φασαρία, μας έφερε πολλούς μπελάδες. Όταν έφτασε εδώ, υπομονετικά άκουγε τα παράπονα των ανθρώπων, τους κοίταζε στα μάτια με αγάπη και κατανόηση κι έπιανε κουβέντα μαζί τους. Και τώρα όλοι εκεί κάτω είναι χαμογελαστοί, αγκαλιάζονται και φιλιούνται μεταξύ τους. Μέχρι που τους έπεισε κι άρχισαν να κτίζουν μια εκκλησία μέσα στη κόλαση! Σε λίγο η κόλαση θα καταργηθεί και θα γίνει κι αυτή Παράδεισος. Γι’ αυτό Πέτρο σε παρακαλώ κάνε μου τη χάρη, να σου τον στείλω και να τον δεχτείς στον Παράδεισο!
Όταν λοιπόν ζει κάποιος την ζωή του, έχοντας την καρδιά του πλημμυρισμένη με αγάπη, κατανόηση κι ευγνωμοσύνη, ακόμα και εάν κατά λάθος βρεθεί στην κόλαση, ο ίδιος ο διάολος θα τον γυρίσει πίσω στον παράδεισο!
Άνθρωποι που είναι φωτεινοί, αντιμετωπίζουν πολύ εύκολα, ότι βρεθεί στον δρόμος τους, σε αντίθεση με άλλους, που οι καταστάσεις της ζωής, φαίνεται πως τους πλακώνουν και τους αποθαρρύνουν.
Οι κρίσεις εμφανίζονται πολλές φορές ξαφνικά και απροειδοποίητα, χωρίς να τις επιλέξουμε, ανεξάρτητα αν έχουμε ή όχι ευθύνη στην εμφάνισή τους, με απροσδόκητα κι ανεπιθύμητα αποτελέσματα στις ζωές τις δικές μας αλλά και των άλλων. Το γεγονός πως δεν μπορούμε να επιλέξουμε τα προβλήματα, που τυχόν εμφανιστούν μπροστά μας και ενδεχομένως να βγούμε λαβωμένοι από τις επιπτώσεις των κρίσεων αυτών, δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να επιλέξουμε τον τρόπο, με τον οποίο θα ανταποκριθούμε στις προκλήσεις, δρώντας με τρόπο όχι μηχανικά αντιδραστικό, αλλά στοχεύοντας στην επιβίωσή μας, με όσο γίνεται λιγότερες απώλειες.
Εξ άλλου ότι δεν μας σκοτώνει, μας δυναμώνει!

Η απουσία του φωτός

Στο πανεπιστήμιο ο καθηγητής ρώτησε τους φοιτητές:
- Τα πάντα είναι δημιουργήματα του Θεού;
Ένας φοιτητής με σιγουριά απάντησε:
- Μάλιστα, κύριε καθηγητά.
- Αφού τα πάντα δημιούργησε ο Θεός, τότε και το Κακό είναι δικό του δημιούργημα και σύμφωνα με την αρχή, ότι τα έργα μας καθορίζουν τι είμαστε, στον Θεό υπάρχει και το Κακό!
- Κρύο υπάρχει, κύριε καθηγητά;
- Τι ερώτηση είναι αυτή; Βεβαίως υπάρχει. Ποτέ δεν αισθάνθηκες την παγωνιά;
- Φυσικά και αισθάνομαι το κρύο, αυτό όμως δεν σημαίνει πως το κρύο υπάρχει. Σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, αυτό που εμείς θεωρούμε κρύο, είναι εκείνο στο οποίο είναι ελάχιστη η θερμότητα ή απουσιάζει τελείως, όπως σηματοδοτεί θερμοκρασιακά το απόλυτο μηδέν. Συνεπώς κρύο δεν υφίσταται, αλλά είναι μια λέξη, που εμείς επινοήσαμε, για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας κι ενέργειας.
Με ακριβώς το ίδιο σκεπτικό συμπεραίνουμε, πως ούτε και σκοτάδι υπάρχει, απλούστατα είναι και αυτή είναι μια λέξη, που επινοήσαμε πάλι εμείς οι άνθρωποι, για να περιγράψουμε την κατάσταση, που δεν υπάρχει το φως. Για τον λόγο αυτό δεν είμαστε σε θέση να μετρήσουμε την ποσότητα του σκοταδιού που υπάρχει, ενώ κάλλιστα μπορούμε να εξετάσουμε το φως, με ένα πρίσμα να το αναλύσουμε στα επιμέρους χρώματά του, να μετρήσουμε τα μήκη κύματος αυτών. Πως όμως μπορούμε να ερευνήσουμε κι ακόμη περισσότερο να αναλύσουμε περισσότερο, αποσυνθέτοντας το σκοτάδι; Απλούστατα δεν μπορούμε, επειδή όπως είπαμε σκοτάδι δεν υπάρχει!
Ο φοιτητής έκανε μια σύντομη παύση, παρατηρώντας γύρω του τις αντιδράσεις των συμφοιτητών του, αλλά και του καθηγητή και συνέχισε:
- Έτσι λοιπόν συμπεραίνουμε, ότι ούτε το Κακό υπάρχει, παρά το γεγονός πως παρατηρούμε την μεγάλη σκληρότητα των ανθρώπων, τα πολλά εγκλήματα και τη βία παντού στον κόσμο, τον πόνο, την δυστυχία, την πείνα, τις κακουχίες, τους καταστροφικούς πολέμους. Το Κακό είναι απλά η απουσία Θεού. Είναι μια λέξη, που επινοήθηκε για να περιγραφεί, η επιλογή της βούλησης της ελευθερίας , που δώρισε ο Θεός στο δημιούργημά του στον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, ώστε ο άνθρωπος να μπορεί να αποστρέφει το βλέμμα του και να μην επιτρέπει στην καρδιά του, να γεμίζει από την αγάπη της παρουσίας του Θεού!
Είναι σαν το κρύο που έρχεται, όταν απουσιάζει η θερμότητα, ή σαν το σκοτάδι που έρχεται, όταν δεν υπάρχει φως.

Οι σπόροι του βασιλιά

Ο Τανγκ ήταν ένας μικρός εργάτης στο βασίλειο της Ανατολής. Ήταν ευτυχισμένος με τη ζωή του και είχε καλή εκτίμηση για τον εαυτό του. Δεν περίμενε τίποτα άλλο, από το να βρει τη γυναίκα της ζωής του.
Μια μέρα, ένας απεσταλμένος του βασιλιά ήρθε να ανακοινώσει, ότι ο μεγαλειότατος επιθυμούσε να παντρέψει την κόρη του με έναν νεαρό άντρα του βασιλείου, που είχε σαν βασικό χαρακτηριστικό την αυξημένη αυτοεκτίμηση και οποιοσδήποτε νεαρός άντρας του βασιλείου, που επιθυμούσε να γινότανε γαμπρός του βασιλιά, θα έπρεπε να επισκεφτεί το παλάτι.
Όταν πολλοί νεαροί συγκεντρωθήκανε στο παλάτι του βασιλιά, τους δόθηκαν από τους κηπουρούς του παλατιού σπόροι λουλουδιών και τους ζητήθηκε να γυρίσουν στο σπίτι τους, να φυτέψουν τους σπόρους σε γλάστρες κι όταν φυτρώσουν τα λουλούδια, να επιστρέψουν στο παλάτι με τις ανθισμένες γλάστρες. Ο βασιλιάς τους ενημέρωσε, πως γαμπρός του θα γίνει αυτός που θα φέρει τη γλάστρα με το περισσότερο όμορφο λουλούδι!
Ο Τανγκ φύτεψε τους σπόρους φροντίζοντάς τους με μεγάλη προσοχή, αλλά τίποτα δεν φύτρωσε στην γλάστρα, ούτε βλαστάρια ούτε λουλούδια. Την καθορισμένη ημερομηνία, ο Τανγκ πήρε τη γλάστρα του χωρίς λουλούδια και ξεκίνησε για το παλάτι. Οι εκατοντάδες άλλοι μνηστήρες κρατούσαν τις γλάστρες τους, που ήταν γεμάτες με καταπληκτικά λουλούδια και κορόιδευαν τον Τανγκ και την άδεια γλάστρα του.
Ζήτησε λοιπόν ο βασιλιάς να περάσει κάθε υποψήφιος από μπροστά του και να του παρουσιάσει τη γλάστρα του. Ο Τανγκ εμφανίστηκε λίγο αμήχανος μπροστά στο βασιλιά:
- Κανένας από τους σπόρους δε φύτρωσε, μεγαλειότατε!
Ο βασιλιάς χαμογελώντας συγκατένευσε , κάνοντας κάποια χειρονομία και ζήτησε από το Τάνγκ, να μην απομακρυνθεί και να παραμείνει κοντά του.
Όταν παρέλασαν όλοι οι υποψήφιοι μνηστήρες με τις γλάστρες τους, ο βασιλιάς επαίνεσε την ομορφιά των λουλουδιών, τους ευχαρίστησε και τους έδιωξε όλους, εκτός από τον Τανγκ.
Την επόμενη μέρα , απεσταλμένος του βασιλιά γύρισε σε όλο το βασίλειο ανακοινώνοντας πως ο Τανγκ θα γίνει γαμπρός του και θα παντρευτεί την κόρη του. Ο γάμος θα γινότανε σε μια εβδομάδα και ήταν καλεσμένοι όλοι οι υπήκοοι του βασιλιά.
Ο Τανγκ ρώτησε το βασιλιά και μέλλοντα πεθερό του:
- Μεγαλειότατε, γιατί με επιλέξατε για γαμπρό, αν και οι σπόροι που μου έδωσαν οι κηπουροί σας, δεν έγιναν λουλούδια;
- Επειδή απλούστατα δεν μπορούσαν να φυτρώσουν και να γίνουν λουλούδια! Όλους τους σπόρους που μοίρασαν οι κηπουροί μου, τους είχα βράσει την προηγούμενοι νύχτα, οπότε έχασαν την ικανότητα τους να ανθίσουν. Έτσι, εσύ ήσουν ο μόνος που είχε αρκετή εκτίμηση προς τον εαυτό σου και προς τους άλλους, ώστε να είσαι ειλικρινής και έντιμος. Έναν τέτοιο άνθρωπο ήθελα για γαμπρό!

Σύγχρονος σκεπτικισμός

Ο Μάϊκλ Σέρμερ, ιδρυτής της Ένωσης Σκεπτικιστών, χρησιμοποιεί τη λογική και την επιστημονική ανάλυση ενάντια στον ανορθολογισμό, τις προκαταλήψεις, τη θρησκοληψία και τα στερεότυπα.
Σκεπτικιστής είναι κάποιος, του οποίου οι απόψεις στηρίζονται σε στοιχεία και στη λογική και όχι στην πίστη, στο δόγμα, στην αυθεντία, σε κάποια «ατομική αποκάλυψη» ή στο υποκειμενικό συναίσθημα. Όλοι οι επιστήμονες είναι σκεπτικιστές. Αρχίζουν να είναι σκεπτικιστές σε σχέση με τις υποθέσεις και τις θεωρίες και υποτάσσουν τις πίστεις στα γεγονότα. Αυτή είναι η αρχή της αναλογικότητας ή, όπως λέγεται, οι ασυνήθιστοι ισχυρισμοί απαιτούν ασυνήθιστες αποδείξεις.
Η συνήθεια του σκεπτικιστή στην αναζήτηση αποδείξεων για διάφορους ισχυρισμούς, προτού γίνουν πιστευτεί αυτοί, θα γλίτωνε τους ανθρώπους από αρκετή θλίψη και σπατάλη χρημάτων και η κοινωνία μας θα ήταν καλύτερη. Κάποιος, που θεωρεί σκεπτικιστή τον εαυτό του, περισσότερο θέλει να γνωρίζει, από το να θέλει να πιστεύει.
Η επιστήμη είναι αυτή που μας βοηθάει να δούμε την διαφορά μεταξύ αυτού, που θα θέλαμε να πιστέψουμε και αυτού που είναι αληθινό. Στην επιστήμη, οι πίστεις υποτίθεται ότι βασίζονται στο στέρεο έδαφος της απόδειξης και της εμπειρικής πληροφορίας.
Ο ανορθολογισμός και η ψευδοεπιστήμη ασκούν μεγάλη γοητεία σε πολλούς ανθρώπους. Αυτό συμβαίνει επειδή διαμορφώνουμε τις απόψεις μας για διάφορους υποκειμενικούς, προσωπικούς, συναισθηματικούς και ψυχολογικούς λόγους, στο πλαίσιο ενός περιβάλλοντος, το οποίο διαμορφώνεται από την οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους, την κουλτούρα και την ευρύτερη κοινωνία. Αφού διαμορφώσουμε τις απόψεις μας, στη συνέχεια τις υπερασπιζόμαστε, τις δικαιολογούμε και τις εκλογικεύουμε με μια σειρά διανοητικών λόγων, πειστικών επιχειρημάτων και λογικών εξηγήσεων. Οι απόψεις προηγούνται και έπονται οι ερμηνείες. Με λίγα λόγια αιτιολογούμε τις απόψεις και τις πίστεις μας εκ των υστέρων.
Ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή πίστης. Από τα αισθητηριακά δεδομένα, τα οποία προκύπτουν από τις αισθήσεις, ο εγκέφαλος αρχίζει με φυσικό τρόπο να αναζητά και να βρίσκει πλαίσια, ενώ στη συνέχεια γεμίζει αυτά τα πλαίσια με νόημα. Η πρώτη διαδικασία είναι η τάση να βρίσκουμε μοτίβα με νόημα, με δεδομένα τόσο πλήρη νοήματος όσο και χωρίς νόημα. Η δεύτερη διαδικασία είναι η τάση να γεμίζουμε τα πλαίσια με νόημα, προθέσεις και παράγοντες.
Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Οι εγκέφαλοί μας εξελίχτηκαν με τρόπο, ώστε να συνδέουν τις τελίτσες του κόσμου μας με σκοπό να φτιάχνουν νοηματικά πλαίσια, που εξηγούν γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα. Αυτά τα νοηματικά πλαίσια γίνονται πεποιθήσεις.
Από τη στιγμή που θα διαμορφωθούν οι πεποιθήσεις, ο εγκέφαλος αρχίζει να αναζητά και να βρίσκει στοιχεία, που τις επιβεβαιώνουν, κάτι που προσθέτει συναισθηματική ώθηση σε περαιτέρω αυτοπεποίθηση σχετικά με τις πεποιθήσεις και έτσι επιταχύνεται η διαδικασία ενίσχυσής τους. Ξανά και ξανά αυτή η διαδικασία οδηγεί σε έναν βρόχο ανατροφοδότησης της επιβεβαίωσης των πεποιθήσεών μας.
Επίσης, περιστασιακά οι άνθρωποι διαμορφώνουν πεποιθήσεις από μια μοναδική αποκαλυπτική εμπειρία, η οποία σε μεγάλο βαθμό δεν επιβαρύνει το προσωπικό τους υπόβαθρο ή τον πολιτισμό γενικότερα.
Πιο σπάνια, υπάρχουν εκείνοι που, αφού σταθμίσουν προσεκτικά τα αποδεικτικά στοιχεία υπέρ και κατά μιας ήδη διαμορφωμένης θέσης ή μιας πεποίθησης, που δεν έχουν ακόμη διαμορφώσει, υπολογίζουν τις πιθανότητες και παίρνουν ψυχρά μια απόφαση, χωρίς να ξανακοιτάξουν πίσω.
Αυτές οι ανατροπές των πεποιθήσεων είναι τόσο σπάνιες στη θρησκεία και την πολιτική, ώστε γίνονται πρωτοσέλιδα αν είναι κάποιος εξέχων, όπως ένας κληρικός, που αλλάζει θρησκεία ή παραιτείται από την πίστη του ή ένας πολιτικός, που αλλάζει κόμμα ή ανεξαρτητοποιείται. Συμβαίνει, αλλά είναι τόσο σπάνιο όσο ένας μαύρος κύκνος.
Οι ανατροπές των πεποιθήσεων συμβαίνουν συχνότερα στην επιστήμη, αλλά όχι τόσο συχνά όσο θα περιμέναμε, από το εξιδανικευμένο όραμα της «υψηλής επιστημονικής μεθόδου», για την οποία μετράνε μόνο τα γεγονότα.
Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι, ότι οι επιστήμονες είναι κι αυτοί άνθρωποι, όχι λιγότερο υποκείμενοι στις ιδιοτροπίες του συναισθήματος και της έλξης των γνωστικών προκαταλήψεων στη διαμόρφωση και ενίσχυση των πεποιθήσεων.
Τα «εναλλακτικά γεγονότα» και οι «ψευδείς ειδήσεις» είναι νέοι όροι για παλιά προβλήματα. που ενισχύονται τώρα από το Διαδίκτυο, επειδή μπορούν να διασπαρούν τόσο γρήγορα και να εξαπλωθούν τόσο ευρέως.
Αλλά το ίδιο μπορεί να γίνει και με τα πραγματικά γεγονότα και τις αξιόπιστες ειδήσεις.
Έτσι, πρέπει πάντα να προβάλλουμε την αλήθεια απέναντι στο ψέμα, τα γεγονότα απέναντι στις φαντασιώσεις, την επιστήμη απέναντι στην ψευδοεπιστήμη και να εργαστούμε ακούραστα, για να διδάξουμε στους ανθρώπους, πώς να σκέφτονται κριτικά, για οτιδήποτε ισχυρίζεται κάποιος.
Επίσης, να χρησιμοποιούμε την εργαλειοθήκη ανίχνευσης Baloney για την αξιολόγηση των διάφορων ισχυρισμών, αναζητώντας απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα:
Ποιο άτομο είναι η πηγή εκπόρευσης του ισχυρισμού;
Αυτό το άτομο έχει κάποια στόχευση (κρυφή ατζέντα);
Έχει προσπαθήσει κανείς, να ανασκευάσει αυτόν τον ισχυρισμό;
Τι θα χρειαζόταν κάποιος, για να παραποιήσει αυτόν τον ισχυρισμό;
Ποια είναι η πηγή και η ποιότητα των στοιχείων γι’ αυτόν τον ισχυρισμό;
Έχει νόημα ο ισχυρισμός στο πλαίσιο της λειτουργίας του κόσμου, που ξέρουμε;
Οι θεωρίες συνωμοσίας υπήρχαν πάντα γύρω μας. Είμαστε από τη φύση μας παρανοϊκοί και απαισιόδοξοι, ψάχνοντας για επικίνδυνους θηρευτές, ακόμη και αν δεν υπάρχουν, αλλά και καχύποπτοι για τους άλλους ανθρώπους, ακόμα κι αν οι περισσότεροι αξίζουν την εμπιστοσύνη μας. Ο λόγος είναι ότι είναι καλύτερο να είσαι ασφαλής, από το να μετανιώνεις. Εξ άλλου το Κακό είναι ισχυρότερο από το Καλό.
Μελετώντας ευρύ φάσμα στοιχείων σε πολλούς τομείς της ζωής, οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι, τα κακά συναισθήματα, οι κακοί γονείς και το κακό περιβάλλον έχουν μεγαλύτερη επίδραση από τα καλά και οι κακές πληροφορίες γίνονται αντικείμενο διεξοδικότερης επεξεργασίας από τις καλές. Οι κακές εντυπώσεις και τα κακά στερεότυπα διαμορφώνονται ταχύτερα και είναι πιο ανθεκτικά στη διαδικασία επιβεβαίωσης από τα καλά.
Μια εξήγηση για τα παραπάνω βρίσκεται στην ψυχολογία και στην αποστροφή προς την απώλεια, κατά την οποία, κατά μέσο όρο, οι απώλειες μας πονούν διπλάσια απ’ ότι μας κάνουν να νιώθουμε καλά τα κέρδη. Έτσι, εξελίξαμε μια τάση να είμαστε συνεχώς με το βλέμμα στραμμένο στα κακά πράγματα, και αυτή είναι η βάση της συνωμοσιολογικής σκέψης.
Το Διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κάνει τη διάδοση των θεωριών συνωμοσίας πιο αποτελεσματική και έτσι εντοπίζουμε αυτές τις πιθανές απειλές πιο εύκολα, ακόμα κι αν οι περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας είναι ψευδείς. Επίσης, έχουμε ανάγκη να αισθανόμαστε ότι ελέγχουμε το περιβάλλον μας και η ιδέα ότι κάποιος ή κάτι άλλο βρίσκεται στο παρασκήνιο και κινεί τα νήματα της ζωής μας φαντάζει απειλητική.
Στο μέλλον η ηθική και η ηθικότητα θα γίνουν κλάδος της επιστήμης. Μέσω της επιστήμης και της λογικής μπορούμε να προσδιορίσουμε το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό και τις ανθρώπινες αξίες. Αυτό ονομάζεται ηθικός ρεαλισμός και είμαι ηθικός ρεαλιστής. Ο Αβραάμ Λίνκολν είπε κάποτε: «Αν η δουλεία δεν είναι λάθος, τότε τίποτα δεν είναι λάθος».
Με τον ίδιο τρόπο που ο Γαλιλαίος και ο Νεύτωνας ανακάλυψαν φυσικούς νόμους και αρχές για τον φυσικό κόσμο, που πραγματικά είναι εκεί έξω, οι κοινωνικοί επιστήμονες ανακάλυψαν επίσης ηθικούς νόμους και αρχές για την ανθρώπινη φύση και την κοινωνία, που πραγματικά υπάρχουν.
Επιστήμονες που μελετούν πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά θέματα θα ανακαλύψουν ορισμένα πράγματα, που είναι αληθινά σε αυτούς τους τομείς έρευνας.
Για παράδειγμα, ότι οι δημοκρατίες είναι καλύτερες από τις αυτοκρατορίες, ότι οι οικονομίες της αγοράς είναι ανώτερες από τις οικονομίες της διοίκησης, ότι τα βασανιστήρια και η θανατική ποινή δεν περιορίζουν το έγκλημα, ότι η καύση γυναικών ως μαγισσών είναι μια παραπλανητική ιδέα, ότι οι γυναίκες δεν είναι τόσο αδύναμες και συναισθηματικές, ώστε να μπορούν να διοικούν εταιρείες ή χώρες και ακόμα περισσότερο, ότι δεν αρέσει σε κανέναν να ζει σαν υπόδουλος ή να επιθυμεί να εξοντωθεί.
Είναι στην ανθρώπινη φύση να παλεύει για να επιβιώνει ανάμεσα στα δόντια της εντροπίας της φύσης και να διαθέτει την ελευθερία, την αυτονομία και την ευημερία στις ελεύθερες κοινωνίες, που χτίστηκαν με αυτόν τον τρόπο στα θεμέλια που έθεσαν οι φιλόσοφοι του Διαφωτισμού και οι επιστήμονες που επιδιώκουν να ανακαλύψουν τον βέλτιστο τρόπο ζωής. Αυτά δίνουν τη δυνατότητα στα μεμονωμένα αισθαντικά όντα, να βιώσουν το εξελικτικό τους πεπρωμένο, έχοντας το ένστικτο να ζουν και να έχουν επαρκή τροφή, ασφάλεια, στέγη, δεσμούς και κοινωνικές σχέσεις για σωματική και ψυχική υγεία.
Οποιοσδήποτε οργανισμός υπόκειται σε φυσική επιλογή θα επιδίδεται εξ αναγκαιότητος σ’ αυτήν την προσπάθεια επιβίωσης και άνθισης. Αν όχι, δεν θα ζούσε αρκετό καιρό για να αναπαραχθεί και δεν θα υπόκειτο πλέον σε φυσική επιλογή.
Η ηθική πρόοδος που έχουμε δει εδώ και αιώνες, η κατάργηση της δουλείας, των βασανιστηρίων και της θανατικής ποινής, η επέκταση των δικαιωμάτων των μαύρων, των γυναικών, των παιδιών, των εργαζομένων και τώρα ακόμη και των ζώων, έχει ως βάση την επιστημονική και λογική ιδέα, ότι ο κόσμος διέπεται από νόμους και αρχές, που μπορούμε να συλλάβουμε και να εφαρμόσουμε, είτε πρόκειται για ηλιακά, οικολογικά, πολιτικά, οικονομικά ή κοινωνικά και ηθικά συστήματα.

Τα μονοπάτια της ζωής

Ένας άνθρωπος επισκέφτηκε έναν Δάσκαλο και ζήτησε να του πει για τα μονοπάτια της ζωής.
Ο Δάσκαλος απάντησε:
- Το πρώτο μονοπάτι, ας το ονομάσουμε το μονοπάτι του νου. Το ακολουθούν εκείνοι, που ψάχνουν τον υλικό πλούτο, προκειμένου να δημιουργήσουν ένα μέλλον δύναμης, εξουσίας κι επιτυχίας, πιστεύοντας, πως το μονοπάτι αυτό θα τους οδηγήσει στην ασφάλεια και στην σιγουριά.
Το δεύτερο μονοπάτι, ας το ονομάσουμε το μονοπάτι του φόβου. Το ακολουθούν εκείνοι, που αναζητούν την αγάπη των άλλων, εκείνη την αγάπη, που σε κάνει να αισθάνεσαι καλά με τον κόσμο, εφ’ όσον βλέπεις τον εαυτό σου, όπως θα ήθελες να σε βλέπουν οι άλλοι. Αυτοί οι άνθρωποι, όταν είναι αναγκασμένοι να είναι μόνοι, τους λείπει η παρουσία των άλλων στην ζωή τους.
Το τελευταίο μονοπάτι, ας το ονομάσουμε το μονοπάτι της καρδιάς. Το ακολουθούν εκείνοι, που αναζητούν την εσωτερική γαλήνη και ειρήνη, τον πλούτο της ψυχής, την ηρεμία του νου. Συνήθως η πορεία των ανθρώπων αυτών είναι μοναχική, επειδή αν και αντιλαμβάνονται την απουσία των άλλων, φαίνεται πως δεν καταλαβαίνουν την έλλειψή τους.
Λοιπόν, μπορώ να σου πω, πως το πρώτο μονοπάτι του νου είναι το περισσότερο δημοφιλές μονοπάτι, με πλήθος ανθρώπων να επιλέγουν να το ακολουθήσουν. Ακολουθώντας το, έχεις την εντύπωση, πως είσαι αφεντικό του εαυτού σου, αλλά η αλήθεια είναι, πως προσαρμόζεσαι στα καλούπια του συστήματος και δεν αντιλαμβάνεσαι, πως ζεις μέσα σε φυλακή, από την οποία ούτε θέλεις, ούτε μπορείς να αποδράσεις.
Αρκετά πολυσύχναστο είναι και το δεύτερο μονοπάτι του φόβου. Όσοι το ακολουθούνε, παύουν να είναι ο εαυτός τους, ζουν την ζωή που καθορίζουν οι άλλοι, γίνονται μια μαριονέτα στα χέρια των άλλων και καθορίζουν τις δράσεις τους ανάλογα με τις αποδοκιμασίες ή τις επιδοκιμασίες της των άλλων.
Το τελευταίο μονοπάτι της καρδιάς το ακολουθούν αυτοί, που θέλουν να αναζητήσουν και να βρουν τον εαυτό τους, έχοντας επίγνωση του εσωτερικού τους κόσμου και χρησιμοποιώντας τον εξωτερικό κόσμο, με σκοπό να προχωρήσουν περισσότερο στην αυτογνωσία, επειδή γνωρίζουν, πως ο εξωτερικός κόσμος λειτουργεί σαν καθρέπτης του εαυτού τους. Ελάχιστοι είναι τόσο δυνατοί, που να μπορέσουν να ακολουθήσουν αυτό το μονοπάτι, επειδή οι ακόλουθοι του μονοπατιού του νου, τους λοιδορούν και τους περιπαίζουν, θεωρώντας τους αφελείς, αδιάφορους και χωρίς φιλοδοξίες, ενώ οι ακόλουθοι του μονοπατιού του φόβου, τους βλέπουν με καταφρόνια και περιφρόνηση, αν και κάποιοι τους θαυμάζουν από μακριά!
Στο σημείο αυτό ο Δάσκαλος έκανε μια παύση και συνέχισε ρωτώντας:
- Τώρα που άκουσες για τα τρία μονοπάτια, γνωρίζεις ποιο ακολουθείς εσύ;
Ο επισκέπτης κοίταξε με καθαρό βλέμμα τον Δάσκαλο κι απάντησε:
- Κατά καιρούς έχω ακολουθήσει και τα τρία μονοπάτια, για περισσότερο ή για λιγότερο χρονικό διάστημα, χωρίς όμως να τα κατανοήσω, όπως τα περιέγραψες προηγουμένως. Αναζήτησα υποστήριξη και στα τρία μονοπάτια, αλλά μόνο ένα με αγκάλιασε, έκλαψα, αλλά μονάχα ένα με παρηγόρησε, αναζήτησα απαντήσεις, αλλά μόνο ένα με δίδαξε, αναστατώθηκα, θύμωσα, οργίστηκα, αλλά μόνο ένα με ηρέμησε, με γαλήνευσε με ειρήνευσε και με έφερε εδώ, μπροστά σου. Κατάλαβα, πως δεν είσαι ποτέ μόνος, εάν ακολουθείς το μονοπάτι της καρδιάς!

Στο γηροκομείο

Σε ένα γηροκομείο, η νοσοκόμα συνόδεψε έναν φαντάρο στο κρεβάτι ενός ηλικιωμένου.
- Ο γιος σας είναι εδώ, είπε στον ηλικιωμένο.
Το επανέλαβε τρεις-τέσσερις φορές, μέχρι ο γηραιός κύριος ανοίξει τα μάτια του.
Βαριά ναρκωμένος, λόγω του πόνου στο στήθος από το έμφραγμα, μόλις που μπορούσε να δει αχνά τον νεαρό άνδρα, που στεκόταν πίσω από την συσκευή οξυγόνου. Άπλωσε το χέρι του. Ο άνδρας έσφιξε τα σκελετωμένα δάχτυλα με τα δυνατά του χέρια, χαϊδεύοντας τα απαλά, προσπαθώντας να του δώσει μια αίσθηση κουράγιου.
Η νοσοκόμα έφερε ένα κάθισμα, για να καθίσει ο στρατιώτης. Ο στρατιώτης στάθηκε εκεί όλη τη νύχτα, κρατώντας το χέρι του ασθενή και δίνοντάς του κουράγιο.
Που και που ψέλλιζε κάποιες λέξεις, προκειμένου να ενθαρρύνει τον ηλικιωμένο και να καταπραΰνει την αγωνία του. Ο ετοιμοθάνατος άνδρας δεν έλεγε τίποτα, μόνο κρατούσε σφιχτά το χέρι του νεαρού φαντάρου συνεχώς.
Άρχισε να φέγγει το πρώτο φως της ανατολής του ήλιου, όταν ο ηλικιωμένος τρόφιμος του γηροκομείου, άφησε την τελευταία του πνοή. Ο στρατιώτης άφησε το χέρι του νεκρού που κρατούσε και αναζήτησε την νοσοκόμα, για να την ενημερώσει.
Άμεσα η νοσοκόμα ξεκίνησε την προβλεπόμενη σ’ αυτές τις περιπτώσεις διαδικασία. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, η νοσοκόμα απευθύνθηκε προς τον νεαρό άνδρα, που συνέχιζε να περιμένει υπομονετικά σε μια άκρη του διαδρόμου. Προσπάθησε να τον παρηγορήσει, αλλά με έκπληξη της ο νεαρός φαντάρος την διέκοψε διακριτικά, ρωτώντας :
- Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος;
- Μα ήταν ο πατέρας σας, απάντησε η νοσοκόμα εμφανώς αιφνιδιασμένη.
- Όχι δεν ήταν, αυτόν τον άνθρωπο που πέθανε, δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ στην ζωή μου!
- Τότε γιατί δεν είπατε κάτι, όταν σας συνόδεψα σε εκείνον;
- Το κατάλαβα αμέσως, ότι είχε γίνει κάποιο λάθος, αλλά ήξερα, πως είχε ανάγκη από κάποιο γιο και ο γιος του δεν ήταν εδώ. Όταν αντιλήφθηκα, ότι ήταν τόσο άρρωστος, που δεν ξεχώριζε αν είμαι ή όχι ο γιος του, κατάλαβα πόσο πολύ τον χρειαζόταν και έτσι αποφάσισα να μείνω, χωρίς να αναφέρω τίποτε σχετικά!

Το δώρο της αποφοίτησης

Κάποιος πολύ πλούσιος υποσχέθηκε στον γιο του, πως θα του έκανε όποιο δώρο ήθελε , όταν θα αποφοιτούσε από το κολέγιο. Ο γιος ζήτησε από τον πατέρα του, το δώρο να είναι ένα ολοκαίνουριο και πανάκριβο αυτοκίνητο.
Το επόμενο πρωινό μετά την αποφοίτηση του γιου, τον κάλεσε ο πατέρας του για να του δώσει το δώρο, που του υποσχέθηκε. Προς μεγάλη έκπληξη του γιού, ο πατέρας του, του έδωσε ένα μικρό τυλιγμένο πακέτο και ανοίγοντας το περιτύλιγμα ο γιος, αντίκρισε ένα πανέμορφο δερματόδετο σημειωματάριο μαζί με μια υπέροχη χειροποίητη πένα. Το δώρο αυτό, τελείως διαφορετικό από αυτό που ζήτησε, εξόργισε τον γιο , που το πέταξε στο πάτωμα και βγήκε φουριόζος από το δωμάτιο, χτυπώντας την πόρτα πίσω του και φωνάζοντας:
- Κράτα το σημειωματάριο εσύ, θα πάρω το αυτοκίνητο μόνος μου, δεν σε έχω ανάγκη παλιοτσιγγούνη!
Ο γιος έφυγε οριστικά από το πατρικό σπίτι και πέρασαν πολλά χρόνια , χωρίς να συναντήσει έκτοτε τον πατέρα του. Έπιασε μια καλή δουλειά μετά τις σπουδές του, βγάζοντας πολλά χρήματα και πήρε μόνος του το αμάξι, που ήθελε. Μεγαλώνοντας όμως, κάτι άλλαζε μέσα του και μετάνιωνε για την πράξη του. Σκεφτόταν, λοιπόν, να βρει ξανά τον πατέρα του και να του ζητήσει συγγνώμη. Δυστυχώς, όμως, πριν προλάβει να το κάνει, ο πατέρας του πέθανε.
Βαθιά θλιμμένος, γύρισε στο πατρικό του σπίτι για να παραστεί στην κηδεία και αποφάσισε, να μείνει εκεί το βράδυ. Καθώς οι σκέψεις και οι μνήμες περνούσαν από το μυαλό του, ψαχούλευε τα προσωπικά αντικείμενα του πατέρα του με ένα στενάχωρο χαμόγελο στα χείλη του. Κοιτάζοντας φωτογραφίες και διάφορα πράγματα του παρελθόντος, έπεσε πάνω σε εκείνο το σημειωματάριο, που του είχε χαρίσει ο πατέρας του. Το άνοιξε, λοιπόν, και με μεγάλη του έκπληξη, έπεσαν ένα ζευγάρι κλειδιά από τις σελίδες του. Στη σελίδα που ήταν τα κλειδιά, ο πατέρας του είχε γράψει:
- Σου αγόρασα το αυτοκίνητο που ήθελες, αλλά το πραγματικό δώρο μου είναι αυτό το σημειωματάριο. Όπως βλέπεις, οι σελίδες του είναι κενές και η πένα αχρησιμοποίητη. Αυτό συμβαίνει, γιατί σε περιμένουν, να γράψεις εσύ ο ίδιος την ιστορία της ζωής σου. Να στηρίζεσαι στις δικές σου τις δυνάμεις, χωρίς όμως να είσαι τόσο υπερήφανος, ώστε να μη ζητάς την βοήθεια του περιβάλλοντός σου. Θα πέσεις πολλές φορές στη ζωή σου. Δεν μπορώ να το αποτρέψω αυτό, μπορώ όμως να είμαι, αν το θέλεις, πάντοτε δίπλα σου και να σε βοηθώ να σηκώνεσαι στα πόδια σου, όπως το έκανα επανειλημμένα, όταν προσπαθούσες μικρός να περπατήσεις μοναχός σου.
Σε αγαπώ πολύ!