Στο γηροκομείο

Σε ένα γηροκομείο, η νοσοκόμα συνόδεψε έναν φαντάρο στο κρεβάτι ενός ηλικιωμένου.
- Ο γιος σας είναι εδώ, είπε στον ηλικιωμένο.
Το επανέλαβε τρεις-τέσσερις φορές, μέχρι ο γηραιός κύριος ανοίξει τα μάτια του.
Βαριά ναρκωμένος, λόγω του πόνου στο στήθος από το έμφραγμα, μόλις που μπορούσε να δει αχνά τον νεαρό άνδρα, που στεκόταν πίσω από την συσκευή οξυγόνου. Άπλωσε το χέρι του. Ο άνδρας έσφιξε τα σκελετωμένα δάχτυλα με τα δυνατά του χέρια, χαϊδεύοντας τα απαλά, προσπαθώντας να του δώσει μια αίσθηση κουράγιου.
Η νοσοκόμα έφερε ένα κάθισμα, για να καθίσει ο στρατιώτης. Ο στρατιώτης στάθηκε εκεί όλη τη νύχτα, κρατώντας το χέρι του ασθενή και δίνοντάς του κουράγιο.
Που και που ψέλλιζε κάποιες λέξεις, προκειμένου να ενθαρρύνει τον ηλικιωμένο και να καταπραΰνει την αγωνία του. Ο ετοιμοθάνατος άνδρας δεν έλεγε τίποτα, μόνο κρατούσε σφιχτά το χέρι του νεαρού φαντάρου συνεχώς.
Άρχισε να φέγγει το πρώτο φως της ανατολής του ήλιου, όταν ο ηλικιωμένος τρόφιμος του γηροκομείου, άφησε την τελευταία του πνοή. Ο στρατιώτης άφησε το χέρι του νεκρού που κρατούσε και αναζήτησε την νοσοκόμα, για να την ενημερώσει.
Άμεσα η νοσοκόμα ξεκίνησε την προβλεπόμενη σ’ αυτές τις περιπτώσεις διαδικασία. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας, η νοσοκόμα απευθύνθηκε προς τον νεαρό άνδρα, που συνέχιζε να περιμένει υπομονετικά σε μια άκρη του διαδρόμου. Προσπάθησε να τον παρηγορήσει, αλλά με έκπληξη της ο νεαρός φαντάρος την διέκοψε διακριτικά, ρωτώντας :
- Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος;
- Μα ήταν ο πατέρας σας, απάντησε η νοσοκόμα εμφανώς αιφνιδιασμένη.
- Όχι δεν ήταν, αυτόν τον άνθρωπο που πέθανε, δεν τον είχα ξαναδεί ποτέ στην ζωή μου!
- Τότε γιατί δεν είπατε κάτι, όταν σας συνόδεψα σε εκείνον;
- Το κατάλαβα αμέσως, ότι είχε γίνει κάποιο λάθος, αλλά ήξερα, πως είχε ανάγκη από κάποιο γιο και ο γιος του δεν ήταν εδώ. Όταν αντιλήφθηκα, ότι ήταν τόσο άρρωστος, που δεν ξεχώριζε αν είμαι ή όχι ο γιος του, κατάλαβα πόσο πολύ τον χρειαζόταν και έτσι αποφάσισα να μείνω, χωρίς να αναφέρω τίποτε σχετικά!