Η απουσία του φωτός

Στο πανεπιστήμιο ο καθηγητής ρώτησε τους φοιτητές:
- Τα πάντα είναι δημιουργήματα του Θεού;
Ένας φοιτητής με σιγουριά απάντησε:
- Μάλιστα, κύριε καθηγητά.
- Αφού τα πάντα δημιούργησε ο Θεός, τότε και το Κακό είναι δικό του δημιούργημα και σύμφωνα με την αρχή, ότι τα έργα μας καθορίζουν τι είμαστε, στον Θεό υπάρχει και το Κακό!
- Κρύο υπάρχει, κύριε καθηγητά;
- Τι ερώτηση είναι αυτή; Βεβαίως υπάρχει. Ποτέ δεν αισθάνθηκες την παγωνιά;
- Φυσικά και αισθάνομαι το κρύο, αυτό όμως δεν σημαίνει πως το κρύο υπάρχει. Σύμφωνα με τους νόμους της φυσικής, αυτό που εμείς θεωρούμε κρύο, είναι εκείνο στο οποίο είναι ελάχιστη η θερμότητα ή απουσιάζει τελείως, όπως σηματοδοτεί θερμοκρασιακά το απόλυτο μηδέν. Συνεπώς κρύο δεν υφίσταται, αλλά είναι μια λέξη, που εμείς επινοήσαμε, για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας κι ενέργειας.
Με ακριβώς το ίδιο σκεπτικό συμπεραίνουμε, πως ούτε και σκοτάδι υπάρχει, απλούστατα είναι και αυτή είναι μια λέξη, που επινοήσαμε πάλι εμείς οι άνθρωποι, για να περιγράψουμε την κατάσταση, που δεν υπάρχει το φως. Για τον λόγο αυτό δεν είμαστε σε θέση να μετρήσουμε την ποσότητα του σκοταδιού που υπάρχει, ενώ κάλλιστα μπορούμε να εξετάσουμε το φως, με ένα πρίσμα να το αναλύσουμε στα επιμέρους χρώματά του, να μετρήσουμε τα μήκη κύματος αυτών. Πως όμως μπορούμε να ερευνήσουμε κι ακόμη περισσότερο να αναλύσουμε περισσότερο, αποσυνθέτοντας το σκοτάδι; Απλούστατα δεν μπορούμε, επειδή όπως είπαμε σκοτάδι δεν υπάρχει!
Ο φοιτητής έκανε μια σύντομη παύση, παρατηρώντας γύρω του τις αντιδράσεις των συμφοιτητών του, αλλά και του καθηγητή και συνέχισε:
- Έτσι λοιπόν συμπεραίνουμε, ότι ούτε το Κακό υπάρχει, παρά το γεγονός πως παρατηρούμε την μεγάλη σκληρότητα των ανθρώπων, τα πολλά εγκλήματα και τη βία παντού στον κόσμο, τον πόνο, την δυστυχία, την πείνα, τις κακουχίες, τους καταστροφικούς πολέμους. Το Κακό είναι απλά η απουσία Θεού. Είναι μια λέξη, που επινοήθηκε για να περιγραφεί, η επιλογή της βούλησης της ελευθερίας , που δώρισε ο Θεός στο δημιούργημά του στον άνθρωπο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, ώστε ο άνθρωπος να μπορεί να αποστρέφει το βλέμμα του και να μην επιτρέπει στην καρδιά του, να γεμίζει από την αγάπη της παρουσίας του Θεού!
Είναι σαν το κρύο που έρχεται, όταν απουσιάζει η θερμότητα, ή σαν το σκοτάδι που έρχεται, όταν δεν υπάρχει φως.