Η πιο νόστιμη φράουλα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άντρας, που περπατούσε σʼ ένα μονοπάτι πάνω στο βουνό. Μια πεινασμένη τίγρη τον είδε και άρχισε, να τον κυνηγάει.
Ο άνθρωπος είδε έγκαιρα την τίγρη και άρχισε να τρέχει, για να ξεφύγει, αλλά, για κακή του τύχη, η τίγρη έτρεχε πιο γρήγορα απʼ αυτόν.
Ενώ τον πλησίαζε όλο και περισσότερο, έτοιμη να του επιτεθεί, ο άνθρωπος έφτασε στην άκρη ενός γκρεμού και μη έχοντας άλλη επιλογή, πήδηξε στο κενό. Καθώς έπεφτε, αρπάχτηκε από ένα κλαδί που, για καλή του τύχη, προεξείχε από το βράχο.
Όταν κοίταξε προς τα πάνω είδε, ότι η τίγρη δεν μπορούσε να τον φτάσει και έβγαλε στεναγμό ανακούφισης.
Κοιτώντας όμως προς τα κάτω, είδε δυο τίγρεις, που έγλειφαν τα χείλη τους, να τον περιμένουν να πέσει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το κλαδί άρχισε σιγά-σιγά να ξεριζώνεται και ήταν πια σίγουρο, ότι ο άνθρωπος, που δεν είχε από πουθενά να κρατηθεί, θα έπεφτε στο κενό.
Δίπλα στο κλαδί, το οποίο θα άντεχε για λίγα λεπτά, παρατήρησε ο άνθρωπος, σε μια ρωγμή του βράχου, μια άγρια φραουλιά, που είχε μια μικρή, ώριμη φράουλα.
«Και τι έκανε ο άνθρωπος αυτός;»
Άπλωσε το χέρι του, έκοψε και έφαγε τη φράουλα, που του φάνηκε πως ήταν η πιο νόστιμη φράουλα , που έφαγε ποτέ στη ζωή του!
Μια εξήγηση της παραπάνω ιστορίας είναι, πως η τίγρη στο πάνω μέρος του γκρεμού συμβολίζει τα προβλήματα και τις απώλειες του παρελθόντος , ενώ οι τίγρεις στο βάθος του γκρεμού παριστάνουν τα προβλήματα και τις απώλειες ( συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας θανάτου ) του μέλλοντος.
Όσο τρομερά, εκφοβιστικά, απειλητικά κι αν μας φαίνονται αυτά δεν παύουν να αφορούν τα πρώτα το παρελθόν , που πέρασε ανεπιστρεπτί και τα δεύτερα το μέλλον , που δεν έχει εμφανιστεί ακόμη.
Το παρόν στην ιστορία μας αντιπροσωπεύει ακριβώς τη στιγμή, που ο άνθρωπος κρέμεται από το εύθραυστο κλαδί. Λησμονώντας προς στιγμή το παρελθόν και το μέλλον ο άνθρωπος, απολαμβάνει αυτό που του δίνει η παρούσα στιγμή και αποδέχεται τη γλυκιά γεύση που του δίνει η φράουλα, που γεύεται!
"Αξίζει να δίνουμε στον εαυτό μας χρόνο, για να γευτούμε τις πολλές αγριοφράουλες που βρίσκονται μπροστά μας. Αλλά κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν ή μακριά στο μέλλον, ολοένα τις χάνουμε από τα μάτια μας!"

Αντιμετώπιση κακότροπων ανθρώπων

Όταν στον δρόμο σου διασταυρώνεσαι με ανθρώπους, που η συμπεριφορά τους είναι μη επιθυμητή και μη προσδοκώμενη από μέρους σου , σκέψου τα παρακάτω:
Πρώτα- πρώτα, αναλογίσου την σχέση σου με αυτούς, πως όλοι έχουμε γεννηθεί ο ένας για χάρη του άλλου και πως η Φύση είναι η δύναμη, που κυβερνά τα πάντα.
Φέρε με το νου σου, το πώς είναι τούτοι οι άνθρωποι στο τραπέζι, πώς είναι στο κρεβάτι και στην υπόλοιπη ζωή τους. Κυρίως, σε τι πράξεις τούς υποχρεώνουν οι ίδιες οι ιδέες και αρχές τους και με πόση αλαζονεία δρουν.
Αναλογίσου, ότι αν οι πράξεις τους είναι σωστές, εσύ δεν πρέπει να δυσανασχετείς. Αν όμως πέφτουν σε σφάλματα, είναι προφανές, ότι δρουν εν αγνοία τους και άθελά τους.
Επομένως, στενοχωριούνται να ακούν πως είναι άδικοι, αγνώμονες και πλεονέκτες.
Αναλογίσου, ότι και συ πέφτεις σε πολλά σφάλματα κι είσαι άλλος ένας σαν κι αυτούς. Κάποια σφάλματα μπορεί να μην τα κάνεις, έχεις όμως μια κλίση και προς αυτά, έστω και αν μένεις μακριά από δειλία, ή ματαιοδοξία ή κάποιο παρόμοιο ελάττωμα.
Σκέψου, ότι δεν μπορείς να ξέρεις με σιγουριά, αν όντως συμπεριφέρονται άσχημα. Σε γενικές γραμμές πολλά πρέπει προηγουμένως να καταλάβει κανείς, ώστε να αποφαίνεται για τις πράξεις των άλλων, ως κάποιος που κατέχει τα πράγματα σε βάθος.
Όταν σε πιάνει μεγάλη αγανάκτηση ή θλίψη, αναλογίσου, ότι η ανθρώπινη ζωή είναι σε σχέση με την αιωνιότητα μια στιγμή και ότι ύστερα από λίγο όλοι μας θα είμαστε νεκροί.
Δεν είναι οι πράξεις τους που σε ενοχλούν, γιατί αυτές βρίσκονται μέσα στο δική τους δικαιοδοσία , αλλά αυτό που σε ενοχλεί είναι οι δικές σου πεποιθήσεις. Ξεφορτώσου τες, λοιπόν και παράτα με τη θέλησή σου την κριτική ενάντια σε πράξεις, που τις βρίσκεις φοβερές και πάει, έφυγε η οργή. Πώς θα τις ξεφορτωθείς; Αν λογαριάσεις, ότι η πράξη του άλλου δεν είναι ντροπή ούτε ευθύνη δική σου.
Σκέψου πόσο πιο ανυπόφορη είναι η οργή κι η θλίψη για τέτοια πράγματα, παρά τα ίδια τα πράγματα, που μας εξοργίζουν και μας θλίβουν.
Σκέψου ότι η καλοσύνη είναι ανίκητη, αν είναι γνήσια και όχι βεβιασμένο χαμόγελο ή υποκρισία. Τι μπορεί να σου κάνει ακόμα και ο πιο αλαζονικός άνθρωπος, αν παραμένεις καλοσυνάτος απέναντι του και σε περίπτωση που οι συνθήκες σου επιτρέψουν, τον συμβουλεύεις με πραότητα και προσπαθείς ήσυχα να τον μεταπείσεις, την ώρα που πάει να σου κάνει κακό;
«Μη, παιδί μου. Για άλλα πράγματα έχουμε γεννηθεί. Εγώ δεν θα πάθω κακό εσύ θα κάνεις κακό στον εαυτό σου, παιδί μου».
Και να του δείχνεις με λεπτότητα, ότι γενικά έτσι έχουν τα πράγματα, ότι ούτε οι μέλισσες δεν το κάνουν αυτό μήτε τα άλλα ζώα, που ζουν κατά αγέλες. Χωρίς ειρωνεία, χωρίς να τον υποβιβάζεις, αλλά με στοργή και δίχως πίκρα στην ψυχή, όχι σα δάσκαλος ούτε για να σε θαυμάσουν οι γύρω, αλλά σαν να ήσασταν μόνοι οι δυο σας κι ας είναι κι άλλοι μπροστά.
Τις παραπάνω προτροπές να τους έχεις συνεχώς στο μυαλό σου και να προσπαθείς να τις ακολουθείς. Να προσέχεις, ώστε όχι μόνο να μην οργίζεσαι με τους άλλους μα και να μην τους κολακεύεις, επειδή και οι δύο στάσεις είναι αντικοινωνικές και επιβλαβείς.
Όταν σε πιάνει οργή, αμέσως να σκέφτεσαι, ότι ο θυμός δεν είναι ανδρεία και ότι η πραότητα, όχι μόνο είναι πιο ανθρώπινη μα και πιο αντρίκια στάση και όποιος την έχει και την επιδεικνύει, ταυτόχρονα έχει και δύναμη και νεύρο και αντρειοσύνη.
Όσο πιο απαθής και ψύχραιμος παραμένεις, τόση περισσότερη δύναμη έχεις. Η οργή, όπως κι η λύπη, είναι ένδειξη αδυναμίας και στις δυο περιπτώσεις, ο άνθρωπος έχει πληγωθεί και έχει ενδώσει.
Σαν επιστέγασμα σκέψου, πως το να έχεις την αξίωση να μην συμπεριφέρονται ανεπιθύμητα σε εσένα οι άλλοι, είναι τρέλα, γιατί ζητάς κάτι αδύνατο. Ανάλογα παράλογο είναι, να τους επιτρέπεις να έχουν άσχημη συμπεριφορά απέναντι στους άλλους και συγχρόνως να έχεις την αξίωση να είναι εντάξει με σένα.
Από το πρωί της ημέρας να επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου:
Σήμερα θα συναντηθώ με τον πολυπράγμονα, με τον αχάριστο, με τον αλαζόνα, τον δολερό, τον φθονερό, τον ακοινώνητο. Δεν φταίνε αυτοί για αυτό, που εμφανίζουν σαν συμπεριφορά , αλλά αυτό συμβαίνει, επειδή δεν κατέχουν την διάκριση του καλού και του κακού. Εγώ όμως, στοχάστηκα πάνω στη φύση του καλού κι είδα ότι είναι ωραίο και πάνω στη φύση του κακού κι είδα την ασχήμια του. Στοχάστηκα επιπλέον και πάνω στη φύση του ανθρώπου που σφάλλει και είδα ότι είναι συγγενής μου, όχι από το ίδιο αίμα ή σπέρμα, αλλά από τον ίδιο Νου και ότι ακόμη κι αυτός έχει τη θέση του μέσα στο θείο έργο. Δεν μπορεί να με βλάψει κανείς από τους παραπάνω, γιατί κανείς τους δεν μπορεί να με εμπλέξει στην αισχρότητα. Επίσης δεν μπορώ να οργίζομαι μ’ ένα συγγενικό μου πρόσωπο ούτε να το μισώ.
Γεννηθήκαμε για να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, όπως τα πόδια, τα χέρια, τα βλέφαρα, όπως η πάνω και κάτω σειρά των δοντιών. Το να κάνουμε αντίπραξη ο ένας στον άλλο είναι ενάντια στη φύση. Και η ουσία της αντίπραξης είναι η αγανάκτηση και η αποστροφή.

Ο μικροαυτόματος ασφαλείας

Όταν έπεσε ο μικροαυτόματος ασφαλείας στον πίνακα, την ώρα που δούλευε το πλυντήριο, ο Παναγιώτης το ξανασήκωσε.
Το πλυντήριο δούλεψε πάλι για λίγο και μετά ξανάπεσε ο μικροαυτόματος. Συνέχισε ο Παναγιώτης να το σηκώνει και με τον τρόπο αυτόν έβαλε ακόμη λίγα πλυντήρια.
Στην διαδικασία αυτή ο Παναγιώτης αντιλήφθηκε πως το πλυντήριο δούλευε περίπου για 15 λεπτά πριν ξαναπέσει ο αυτόματος.
Τελικά ο ηλεκτρολόγος που ήρθε για να δει το πρόβλημα είπε αυστηρά στον Παναγιώτη:
«Παρά τρίχα γλίτωσες το σπίτι σου από πυρκαγιά!»
«Αυτά οι μικροαυτόματοι είναι σχεδιασμένοι, να διακόπτουν την ηλεκτροδότηση του σπιτιού σου , επειδή ανιχνεύουν κίνδυνο λόγω βραχυκυκλώματος. Αποκαθιστώντας την προσωρινή λειτουργία στον πίνακα, ουσιαστικά ρισκάριζες να πάρει φωτιά το σπίτι σου, επειδή δεν αντιμετώπιζες το βραχυκύκλωμα , που υπήρχε!».
Ο Παναγιώτης ανατρίχιασε στη σκέψη, ότι το σπίτι του είχε φτάσει τόσο κοντά σε έναν τόσο μεγάλο κίνδυνο και ένιωσε μεγάλη ανακούφιση κι ευγνωμοσύνη, που τελικά γλύτωσε.
Όταν υπάρχει κάποια δυσλειτουργία στη ζωή μας, παίρνουμε σημάδια και προειδοποιήσεις, είτε διαισθητικά είτε συμπτωματικά. Σε κατάσταση ανάγκης μπορούμε να παρακάμψουμε την προειδοποίηση και να συνεχίσουμε να λειτουργούμε για λίγο με τον ίδιο τρόπο, αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί και θα πρέπει να λάβουμε τα μέτρα μας.
Όταν προσέχουμε να είμαστε καλύτερα συντονισμένοι με τα σημάδια, αντιλαμβανόμαστε ευκολότερα, πως κάτι δεν πηγαίνει καλά και προσπαθούμε να λάβουμε έγκαιρα, τα μέτρα που απαιτούνται , ώστε να μην κινδυνέψουμε περαιτέρω.
Αντί να εξαρτιόμαστε από την ασπιρίνη για να μας διώξει τον πονοκέφαλο, πρέπει να βρούμε ποιος ή τι μας τον προκαλεί και να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στην πηγή του.

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε

Δυο εργάτες, στο θρήσκευμα καθολικοί, δούλευαν δίπλα σε κάποιον οίκο ανοχής, όταν είδαν, πως μέσα στο κτίριο γρήγορα τρύπωσε ένας ραβίνος.
– Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς απ’ αυτόν! αλληλοκοιτάχτηκαν οι εργάτες.
Μετά από μισή ώρα στο κτίριο κρυφά μπήκε κι ένας πάστορας. Αυτό δεν τους προκάλεσε έκπληξη.
– Τι άλλο θα μπορούσε να περιμένει κανείς απ’ αυτόν!
Λίγο αργότερα με σηκωμένο τον γιακά στην πόρτα του πορνείου ξεγλίστρησε ο καθολικός ιερέας.
– Τι δυστυχία! Σίγουρα κάποιο από τα κορίτσια δεν νιώθει καλά και αισθάνθηκε την ανάγκη να εξομολογηθεί!

Μικροί διάλογοι με τον Δάσκαλο ( συνέχεια )

Ένας μαθητής ενοχλούσε τον Δάσκαλο με τις αμέτρητες ερωτήσεις του.
Ο Δάσκαλος του είπε:
– Μες στην καρδιά σου θα βρεις όλες τις απαντήσεις και μόνο εσύ ξέρεις, πώς να τις βρεις.
Και μετά συμπλήρωσε:
– Ο δρόμος σου προς την αλήθεια δε μπορεί να φωτιστεί από κάποιον άλλον. Εσύ θέλεις να δανειστείς το δικό μου φανάρι. Εγώ όμως θέλω να σου μάθω, πώς να φτιάξεις το δικό σου!


Μεταξύ των μαθητών άναψε η λογομαχία, για τα αίτια των ανθρώπινων βασάνων.
Μερικοί έλεγαν, πως η αιτία είναι ο εγωισμός. Οι άλλοι θεωρούσαν, πως φταίει η έλλειψη γνώσεων. Οι τρίτοι έλεγαν, ότι ο άνθρωπος υποφέρει, γιατί δεν είναι ικανός να ξεχωρίζει το ψέμα από την αλήθεια.
Στο τέλος πήγαν στον Δάσκαλο, ο οποίος είπε:
– Ο άνθρωπος υποφέρει, γιατί δεν έμαθε να μένει μόνος μέσα στη σιγή.


Ο Δάσκαλος ισχυριζόταν πως οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε όχι στον Πραγματικό Κόσμο, αλλά στον κόσμο που δημιούργησε ο νους τους. Ένας επιστήμονας ήρθε να λογομαχήσει πάνω σ’ αυτό το θέμα. Ο Δάσκαλος τοποθέτησε πάνω στο πάτωμα δυο μικρές βέργες σε μορφή του γράμματός «Τ» και ρώτησε:
– Τι βλέπεις εδώ;
– Το γράμμα «ταυ», είπε ο επιστήμονας.
– Αυτήν την απάντηση περίμενα, είπε ο Δάσκαλος, στη φύση δεν υπάρχει γράμμα «ταυ»! Υπάρχει μόνο τέτοιο σύμβολο στο νου σου. Εδώ υπάρχουν μόνο δυο μικρές βέργες!


– Μερικές φορές , είπε ο Δάσκαλος, οι γονείς άθελα γίνονται οι μεγάλοι εχθροί των παιδιών!
Και τους διηγήθηκε, πως μια φορά έξω από το σουπερμάρκετ μίλησε σε μια γυναίκα, που κυλούσε το καροτσάκι με τα δυο παιδιά της.
– Τι όμορφα παιδιά! Πόσο χρονών είναι!
– Ο γιατρός τρία, και ο δικηγόρος πέντε, απάντησε η κυρία.

Τα δώρα στον μαχαραγιά

Μια φορά, ένας μαχαραγιάς, που ήταν διάσημος για τη μεγάλη σοφία του, έκλεινε τα εκατό χρόνια. Το γεγονός έγινε δεκτό με μεγάλη χαρά, διότι όλοι αγαπούσαν πολύ τον κυβερνήτη τους.
Στο παλάτι οργάνωσαν μια μεγάλη γιορτή για τη βραδιά εκείνη και προσκάλεσαν τους ισχυρούς άλλων βασιλείων.
Ήρθε η μέρα κι ένα βουνό από δώρα στήθηκε στην είσοδο της σάλας, όπου ο μαχαραγιάς θα πήγαινε να χαιρετήσει τους καλεσμένους του.
Στο δείπνο, ο μαχαραγιάς ζήτησε από τους υπηρέτες του, να ξεχωρίσουν τα δώρα σε δύο ομάδες. Σ’ αυτά που έγραφαν αποστολέα και σ’ αυτά, που κανένας δεν ήξερε, ποιος τα είχε στείλει.
Την ώρα του επιδορπίου, ο μαχαραγιάς ζήτησε να φέρουν τις δύο στοίβες με τα δώρα. Από τη μια, αυτά στα οποία αναγραφόταν ο αποστολέας, ήταν εκατοντάδες μεγάλα και ακριβά δώρα κι από την άλλη καμιά δεκαριά.
Ο μαχαραγιάς άρχισε να ανοίγει τα δώρα, που είχαν αποστολέα και καλούσε αυτούς, που τα είχαν στείλει. Έναν-έναν, τον έβαζε ν’ ανέβει στο θρόνο και του έλεγε:
«Σ’ ευχαριστώ για το δώρο σου. Σου το επιστρέφω και είμαστε όπως πριν».
Και του έδινε πίσω το δώρο, ότι κι αν ήταν αυτό!
Όταν τελείωσε με την πρώτη στοίβα, πήγε στη δεύτερη και είπε:
«Αυτά τα δώρα, που δεν έχουν αποστολέα θα τα δεχτώ, γιατί δεν μου δημιουργούν καμία υποχρέωση και στην ηλικία μου δεν είναι καλό, να δημιουργείς χρέη».
Κάθε φορά που δέχεσαι κάτι, μπορεί στη διάθεσή σου ή στη διάθεση του άλλου, αυτό να μετατραπεί σε χρέος. Σ’ αυτή την περίπτωση, καλύτερα να μην δέχεσαι τίποτα. Αν, όμως, νιώθεις ικανός να δίνεις, χωρίς να περιμένεις πληρωμή και να παίρνεις, δίχως να νιώθεις υποχρέωση, τότε μπορείς να δίνεις ή όχι, να παίρνεις ή όχι, αλλά ποτέ δεν θα αισθανθείς ούτε υποχρεωμένος, αλλά ούτε θλιμμένος, επειδή κάποιος που ευεργετήθηκες από εσένα αμέλησε να σου εκφράσει την ευγνωμοσύνη του. Και το πιο σημαντικό, ποτέ κανένας δεν θα σου αφήσει αξεπλήρωτο χρέος, γιατί κανένας ποτέ δεν θα σου χρωστάει τίποτα!

Μικροί Διάλογοι με τον Δάσκαλο

– Πώς η πνευματικότητα μπορεί να βοηθήσει έναν κοσμικό άνθρωπο σαν εμένα; ρώτησε τον Δάσκαλο ένας επιχειρηματίας.
– Θα σε βοηθήσει να γίνεις πιο πλούσιος.
– Με πιο τρόπο;
– Θα σου μάθει να επιθυμείς λιγότερα.

– Θέλω να γίνω δάσκαλος της Αλήθειας.
– Και είσαι έτοιμος να ανέχεσαι τις κοροϊδίες, την απομόνωση και την πείνα μέχρι να γίνεις σαράντα πέντε ετών;
– Ναι, είμαι. Αλλά πες μου τι θα συμβεί μετά από αυτήν την ηλικία.
– Απλά θα το συνηθίσεις.

Ρωτήσανε κάποιον μαθητή:
– Γιατί πήγες στον Δάσκαλο; Μήπως αυτός θα σε βοηθήσει, να κερδίζεις χρήματα για τη ζωή σου;
– Όχι, αλλά με την βοήθειά του θα μάθω, τι πρέπει να κάνω με τη ζωή μου, όταν θα κερδίζω χρήματα!

– Είμαι πλούσιος, αλλά δεν είμαι ευτυχισμένος. Γιατί;
– Γιατί ξοδεύεις πάρα πολύ χρόνο, για να κερδίζεις χρήματα και δεν σου μένει χρόνος , για να χαρίζεις στον πλησίον σου την αγάπη!

– Ποιόν μπορούμε να καλοτυχήσουμε;
– Εκείνον που δεν έχει παραπάνω χρήματα, από όσα χρειάζονται, για να εξυπηρετήσει τις βασικές του ανάγκες επιβίωσης, αλλά και ούτε ελπίδα ή επιθυμία για να τα αποκτήσει, απάντησε ο Δάσκαλος.