Αντιμετώπιση κακότροπων ανθρώπων

Όταν στον δρόμο σου διασταυρώνεσαι με ανθρώπους, που η συμπεριφορά τους είναι μη επιθυμητή και μη προσδοκώμενη από μέρους σου , σκέψου τα παρακάτω:
Πρώτα- πρώτα, αναλογίσου την σχέση σου με αυτούς, πως όλοι έχουμε γεννηθεί ο ένας για χάρη του άλλου και πως η Φύση είναι η δύναμη, που κυβερνά τα πάντα.
Φέρε με το νου σου, το πώς είναι τούτοι οι άνθρωποι στο τραπέζι, πώς είναι στο κρεβάτι και στην υπόλοιπη ζωή τους. Κυρίως, σε τι πράξεις τούς υποχρεώνουν οι ίδιες οι ιδέες και αρχές τους και με πόση αλαζονεία δρουν.
Αναλογίσου, ότι αν οι πράξεις τους είναι σωστές, εσύ δεν πρέπει να δυσανασχετείς. Αν όμως πέφτουν σε σφάλματα, είναι προφανές, ότι δρουν εν αγνοία τους και άθελά τους.
Επομένως, στενοχωριούνται να ακούν πως είναι άδικοι, αγνώμονες και πλεονέκτες.
Αναλογίσου, ότι και συ πέφτεις σε πολλά σφάλματα κι είσαι άλλος ένας σαν κι αυτούς. Κάποια σφάλματα μπορεί να μην τα κάνεις, έχεις όμως μια κλίση και προς αυτά, έστω και αν μένεις μακριά από δειλία, ή ματαιοδοξία ή κάποιο παρόμοιο ελάττωμα.
Σκέψου, ότι δεν μπορείς να ξέρεις με σιγουριά, αν όντως συμπεριφέρονται άσχημα. Σε γενικές γραμμές πολλά πρέπει προηγουμένως να καταλάβει κανείς, ώστε να αποφαίνεται για τις πράξεις των άλλων, ως κάποιος που κατέχει τα πράγματα σε βάθος.
Όταν σε πιάνει μεγάλη αγανάκτηση ή θλίψη, αναλογίσου, ότι η ανθρώπινη ζωή είναι σε σχέση με την αιωνιότητα μια στιγμή και ότι ύστερα από λίγο όλοι μας θα είμαστε νεκροί.
Δεν είναι οι πράξεις τους που σε ενοχλούν, γιατί αυτές βρίσκονται μέσα στο δική τους δικαιοδοσία , αλλά αυτό που σε ενοχλεί είναι οι δικές σου πεποιθήσεις. Ξεφορτώσου τες, λοιπόν και παράτα με τη θέλησή σου την κριτική ενάντια σε πράξεις, που τις βρίσκεις φοβερές και πάει, έφυγε η οργή. Πώς θα τις ξεφορτωθείς; Αν λογαριάσεις, ότι η πράξη του άλλου δεν είναι ντροπή ούτε ευθύνη δική σου.
Σκέψου πόσο πιο ανυπόφορη είναι η οργή κι η θλίψη για τέτοια πράγματα, παρά τα ίδια τα πράγματα, που μας εξοργίζουν και μας θλίβουν.
Σκέψου ότι η καλοσύνη είναι ανίκητη, αν είναι γνήσια και όχι βεβιασμένο χαμόγελο ή υποκρισία. Τι μπορεί να σου κάνει ακόμα και ο πιο αλαζονικός άνθρωπος, αν παραμένεις καλοσυνάτος απέναντι του και σε περίπτωση που οι συνθήκες σου επιτρέψουν, τον συμβουλεύεις με πραότητα και προσπαθείς ήσυχα να τον μεταπείσεις, την ώρα που πάει να σου κάνει κακό;
«Μη, παιδί μου. Για άλλα πράγματα έχουμε γεννηθεί. Εγώ δεν θα πάθω κακό εσύ θα κάνεις κακό στον εαυτό σου, παιδί μου».
Και να του δείχνεις με λεπτότητα, ότι γενικά έτσι έχουν τα πράγματα, ότι ούτε οι μέλισσες δεν το κάνουν αυτό μήτε τα άλλα ζώα, που ζουν κατά αγέλες. Χωρίς ειρωνεία, χωρίς να τον υποβιβάζεις, αλλά με στοργή και δίχως πίκρα στην ψυχή, όχι σα δάσκαλος ούτε για να σε θαυμάσουν οι γύρω, αλλά σαν να ήσασταν μόνοι οι δυο σας κι ας είναι κι άλλοι μπροστά.
Τις παραπάνω προτροπές να τους έχεις συνεχώς στο μυαλό σου και να προσπαθείς να τις ακολουθείς. Να προσέχεις, ώστε όχι μόνο να μην οργίζεσαι με τους άλλους μα και να μην τους κολακεύεις, επειδή και οι δύο στάσεις είναι αντικοινωνικές και επιβλαβείς.
Όταν σε πιάνει οργή, αμέσως να σκέφτεσαι, ότι ο θυμός δεν είναι ανδρεία και ότι η πραότητα, όχι μόνο είναι πιο ανθρώπινη μα και πιο αντρίκια στάση και όποιος την έχει και την επιδεικνύει, ταυτόχρονα έχει και δύναμη και νεύρο και αντρειοσύνη.
Όσο πιο απαθής και ψύχραιμος παραμένεις, τόση περισσότερη δύναμη έχεις. Η οργή, όπως κι η λύπη, είναι ένδειξη αδυναμίας και στις δυο περιπτώσεις, ο άνθρωπος έχει πληγωθεί και έχει ενδώσει.
Σαν επιστέγασμα σκέψου, πως το να έχεις την αξίωση να μην συμπεριφέρονται ανεπιθύμητα σε εσένα οι άλλοι, είναι τρέλα, γιατί ζητάς κάτι αδύνατο. Ανάλογα παράλογο είναι, να τους επιτρέπεις να έχουν άσχημη συμπεριφορά απέναντι στους άλλους και συγχρόνως να έχεις την αξίωση να είναι εντάξει με σένα.
Από το πρωί της ημέρας να επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου:
Σήμερα θα συναντηθώ με τον πολυπράγμονα, με τον αχάριστο, με τον αλαζόνα, τον δολερό, τον φθονερό, τον ακοινώνητο. Δεν φταίνε αυτοί για αυτό, που εμφανίζουν σαν συμπεριφορά , αλλά αυτό συμβαίνει, επειδή δεν κατέχουν την διάκριση του καλού και του κακού. Εγώ όμως, στοχάστηκα πάνω στη φύση του καλού κι είδα ότι είναι ωραίο και πάνω στη φύση του κακού κι είδα την ασχήμια του. Στοχάστηκα επιπλέον και πάνω στη φύση του ανθρώπου που σφάλλει και είδα ότι είναι συγγενής μου, όχι από το ίδιο αίμα ή σπέρμα, αλλά από τον ίδιο Νου και ότι ακόμη κι αυτός έχει τη θέση του μέσα στο θείο έργο. Δεν μπορεί να με βλάψει κανείς από τους παραπάνω, γιατί κανείς τους δεν μπορεί να με εμπλέξει στην αισχρότητα. Επίσης δεν μπορώ να οργίζομαι μ’ ένα συγγενικό μου πρόσωπο ούτε να το μισώ.
Γεννηθήκαμε για να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, όπως τα πόδια, τα χέρια, τα βλέφαρα, όπως η πάνω και κάτω σειρά των δοντιών. Το να κάνουμε αντίπραξη ο ένας στον άλλο είναι ενάντια στη φύση. Και η ουσία της αντίπραξης είναι η αγανάκτηση και η αποστροφή.