Η πιο νόστιμη φράουλα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας άντρας, που περπατούσε σʼ ένα μονοπάτι πάνω στο βουνό. Μια πεινασμένη τίγρη τον είδε και άρχισε, να τον κυνηγάει.
Ο άνθρωπος είδε έγκαιρα την τίγρη και άρχισε να τρέχει, για να ξεφύγει, αλλά, για κακή του τύχη, η τίγρη έτρεχε πιο γρήγορα απʼ αυτόν.
Ενώ τον πλησίαζε όλο και περισσότερο, έτοιμη να του επιτεθεί, ο άνθρωπος έφτασε στην άκρη ενός γκρεμού και μη έχοντας άλλη επιλογή, πήδηξε στο κενό. Καθώς έπεφτε, αρπάχτηκε από ένα κλαδί που, για καλή του τύχη, προεξείχε από το βράχο.
Όταν κοίταξε προς τα πάνω είδε, ότι η τίγρη δεν μπορούσε να τον φτάσει και έβγαλε στεναγμό ανακούφισης.
Κοιτώντας όμως προς τα κάτω, είδε δυο τίγρεις, που έγλειφαν τα χείλη τους, να τον περιμένουν να πέσει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, το κλαδί άρχισε σιγά-σιγά να ξεριζώνεται και ήταν πια σίγουρο, ότι ο άνθρωπος, που δεν είχε από πουθενά να κρατηθεί, θα έπεφτε στο κενό.
Δίπλα στο κλαδί, το οποίο θα άντεχε για λίγα λεπτά, παρατήρησε ο άνθρωπος, σε μια ρωγμή του βράχου, μια άγρια φραουλιά, που είχε μια μικρή, ώριμη φράουλα.
«Και τι έκανε ο άνθρωπος αυτός;»
Άπλωσε το χέρι του, έκοψε και έφαγε τη φράουλα, που του φάνηκε πως ήταν η πιο νόστιμη φράουλα , που έφαγε ποτέ στη ζωή του!
Μια εξήγηση της παραπάνω ιστορίας είναι, πως η τίγρη στο πάνω μέρος του γκρεμού συμβολίζει τα προβλήματα και τις απώλειες του παρελθόντος , ενώ οι τίγρεις στο βάθος του γκρεμού παριστάνουν τα προβλήματα και τις απώλειες ( συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας θανάτου ) του μέλλοντος.
Όσο τρομερά, εκφοβιστικά, απειλητικά κι αν μας φαίνονται αυτά δεν παύουν να αφορούν τα πρώτα το παρελθόν , που πέρασε ανεπιστρεπτί και τα δεύτερα το μέλλον , που δεν έχει εμφανιστεί ακόμη.
Το παρόν στην ιστορία μας αντιπροσωπεύει ακριβώς τη στιγμή, που ο άνθρωπος κρέμεται από το εύθραυστο κλαδί. Λησμονώντας προς στιγμή το παρελθόν και το μέλλον ο άνθρωπος, απολαμβάνει αυτό που του δίνει η παρούσα στιγμή και αποδέχεται τη γλυκιά γεύση που του δίνει η φράουλα, που γεύεται!
"Αξίζει να δίνουμε στον εαυτό μας χρόνο, για να γευτούμε τις πολλές αγριοφράουλες που βρίσκονται μπροστά μας. Αλλά κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν ή μακριά στο μέλλον, ολοένα τις χάνουμε από τα μάτια μας!"