Μικροί διάλογοι με τον Δάσκαλο ( συνέχεια )

Ένας μαθητής ενοχλούσε τον Δάσκαλο με τις αμέτρητες ερωτήσεις του.
Ο Δάσκαλος του είπε:
– Μες στην καρδιά σου θα βρεις όλες τις απαντήσεις και μόνο εσύ ξέρεις, πώς να τις βρεις.
Και μετά συμπλήρωσε:
– Ο δρόμος σου προς την αλήθεια δε μπορεί να φωτιστεί από κάποιον άλλον. Εσύ θέλεις να δανειστείς το δικό μου φανάρι. Εγώ όμως θέλω να σου μάθω, πώς να φτιάξεις το δικό σου!


Μεταξύ των μαθητών άναψε η λογομαχία, για τα αίτια των ανθρώπινων βασάνων.
Μερικοί έλεγαν, πως η αιτία είναι ο εγωισμός. Οι άλλοι θεωρούσαν, πως φταίει η έλλειψη γνώσεων. Οι τρίτοι έλεγαν, ότι ο άνθρωπος υποφέρει, γιατί δεν είναι ικανός να ξεχωρίζει το ψέμα από την αλήθεια.
Στο τέλος πήγαν στον Δάσκαλο, ο οποίος είπε:
– Ο άνθρωπος υποφέρει, γιατί δεν έμαθε να μένει μόνος μέσα στη σιγή.


Ο Δάσκαλος ισχυριζόταν πως οι περισσότεροι άνθρωποι ζούνε όχι στον Πραγματικό Κόσμο, αλλά στον κόσμο που δημιούργησε ο νους τους. Ένας επιστήμονας ήρθε να λογομαχήσει πάνω σ’ αυτό το θέμα. Ο Δάσκαλος τοποθέτησε πάνω στο πάτωμα δυο μικρές βέργες σε μορφή του γράμματός «Τ» και ρώτησε:
– Τι βλέπεις εδώ;
– Το γράμμα «ταυ», είπε ο επιστήμονας.
– Αυτήν την απάντηση περίμενα, είπε ο Δάσκαλος, στη φύση δεν υπάρχει γράμμα «ταυ»! Υπάρχει μόνο τέτοιο σύμβολο στο νου σου. Εδώ υπάρχουν μόνο δυο μικρές βέργες!


– Μερικές φορές , είπε ο Δάσκαλος, οι γονείς άθελα γίνονται οι μεγάλοι εχθροί των παιδιών!
Και τους διηγήθηκε, πως μια φορά έξω από το σουπερμάρκετ μίλησε σε μια γυναίκα, που κυλούσε το καροτσάκι με τα δυο παιδιά της.
– Τι όμορφα παιδιά! Πόσο χρονών είναι!
– Ο γιατρός τρία, και ο δικηγόρος πέντε, απάντησε η κυρία.