Μεγαλώνοντας

Ρώτησα έναν φίλο που έχει ξεπεράσει το 70 και κατευθύνεται προς 80 τι είδους αλλαγές αισθάνεται στον εαυτό του.

Μου απάντησε τα εξής:

1 Αφού συνεχίζω να αγαπώ τους γονείς μου, τα αδέλφια μου, την σύζυγό μου, τα παιδιά μου και τους φίλους μου, τώρα άρχιζω να αγαπώ και εμένα τον ίδιο.

2 Συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι «Άτλας». Ο κόσμος δεν στηρίζεται στους ώμους μου.

3 Έχω σταματήσει να διαπραγματεύομαι τις τιμές με μικροπωλητές. Μερικά ευρώ δεν θα μου λείψουν, αλλά μπορεί να βοηθήσουν τον φτωχό συνάνθρωπο, να εξοικονομήσει για τα σχολικά έξοδα της κόρης του.

4 Αφήνω στην σερβιτόρα μου ένα μεγάλο φιλοδώρημα.Τα επιπλέον χρήματα μπορεί να φέρουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της. Δουλεύει πολύ πιο δύσκολα για τα προς το ζην από ό, τι εγώ.

5 Σταμάτησα να λέω στους ηλικιωμένους, πως έχουν ήδη διηγηθεί κάποια ιστορία πολλές φορές. Η ιστορία τούς κάνει να περπατούν στη λωρίδα μνήμης και να ξαναζούν το παρελθόν τους.

6 Έχω μάθει να μην διορθώνω τους ανθρώπους ακόμη και όταν θεωρώ πως λένε κάτι που δεν ισχύει. Η ευθύνη να κάνω τους άλλους τέλειους δεν είναι δική μου. Η γαλήνη της ψυχής και η ειρήνη του μυαλού μου είναι πιο πολύτιμες από την τελειότητα.

7 Συγχαίρω κι επαινώ ελεύθερα και γενναιόδωρα. Τα κομπλιμέντα είναι βελτιωτικά της διάθεσης όχι μόνο για τον παραλήπτη, αλλά και για μένα. Ποτέ μα ποτέ δεν αρνούμαι κάποιο κομπλιμέντο, που μου χαρίζουν, απλώς χαμογελάω και λέω, "Ευχαριστώ".

8 Έχω μάθει να μην ασχολούμαι με ποιο ρούχο θα φορέσω, αρκεί να είναι αυτό χωρίς λεκέδες και να μην είναι σχισμένο ή τσαλακωμένο. Η καλοσυνάτη προσωπικότητα εντυπωσιάζει θετικά τους άλλους παρά η εξωτερική εμφάνιση.

9 Απομακρύνομαι από ανθρώπους που δεν με εκτιμούν. Έχω την διακριτικότητα να αποφεύγω να τους επιβάλω την παρουσία μου. Πιστεύω στην αξία μου και αποδέχομαι το γεγονός, πως αυτοί δεν την αναγνωρίζουν.

10 Παραμένω ψύχραιμος, όταν κάποιος προσπαθεί να με παρασύρει σε διαμάχες και αντιθέσεις. Θυμάμαι πάντοτε, πως δεν χρειάζεται να παλέψει κανείς με γουρούνι στην λάσπη, επειδή αυτός μεν θα λερωθεί αλλά το γουρούνι επιπλέον θα το ευχαριστηθεί. Τα γουρούνια λατρεύουν να κυλιούνται στον βούρκο!

11 Μαθαίνω να αποδέχομαι τα συναισθήματά και να μην ντρέπομαι να τα εκδηλώνω, σεβόμενος φυσικά το περιβάλλον μου. Είναι τα συναισθήματά μου, που με κάνουν άνθρωπο.

12 Έμαθα ότι είναι καλύτερο να μετριάζω το εγώ, όταν τείνει να γίνει υπαίτιο στο να διαλυθεί μια σχέση, που με ενδιαφέρει. Το εγώ μου μπορεί να με κρατήσει απομονωμένο, ενώ η υγιής συντροφικότητα μπορεί να εμπλουτίσει τις εμπειρίες και τις γνώσεις μου.

13 Έχω αποδεχθεί να ζω κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Σε τελική ανάλυση, μπορεί να είναι η τελευταία.

14 Κάνω αυτό που με κάνει ευτυχισμένο. Είμαι υπεύθυνος για την ευτυχία μου και το χρωστάω στον εαυτό μου. Η ευτυχία είναι επιλογή.

Αποφάσισα να μοιραστώ το παραπάνω με όλους τους φίλους μου. Δεν χρειάζεται να γίνουμε 60 ή 70 ή 80, προκειμένου να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε όλα τα παραπάνω, εφόσον φυσικά καταλαβαίνουμε πως μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

Το αυγό

'Ησουν στο δρόμο για το σπίτι όταν πέθανες.

Ήταν αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τίποτα ιδιαίτερα αξοσημείωτο, αλλά φονικό παρ'όλα αυτά. Άφησες πίσω σου μια σύζυγο και δύο παιδιά. Ήταν ένας ανώδυνος θάνατος. Οι άνθρωποι του ΕΚΑΒ έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να σε σώσουν, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το σώμα σου ήταν σε τόσο άσχημη κατάσταση που ήταν πολύ καλύτερα που έφυγες, πιστεψέ με.

Και τότε συνάντησες εμένα.

"Τι...τι συνέβη;" ρώτησες. "Πού είμαι;"

"Πέθανες," είπα αντικειμενικά. Δεν είχε νόημα να μασήσω τις λέξεις.

"Υπήρχε ένα...ένα φορτηγό και έπεφτε προς τα πλάγια..."

"Ναι," είπα.

"Π-πέθανα;"

"Ναι. Αλλά μην νιώθεις άσχημα γι'αυτό. Όλοι πεθαίνουν," είπα.

Κοίταξες τριγύρω. Δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο εσύ και εγώ. "Τι είναι αυτό το μέρος;" ρώτησες. "Είναι η μετά θάνατον ζωή;"

"Πάνω-κάτω," είπα.

"Είσαι ο Θεός;" ρώτησες.

"Ναι," απάντησα. "Είμαι ο Θεός."

"Τα παιδιά μου...η γυναίκα μου," είπες.

"Τι τρέχει με αυτούς;"

"Θα είναι καλά;"

"Αυτό μου αρέσει να βλέπω," είπα. "Μόλις πέθανες και η κύρια ανησυχία σου είναι η οικογενειά σου. Να και κάτι καλό εδώ πέρα."

Με κοίταξες με γοητεία. Σε εσένα, δεν έμοιαζα με το Θεό. Έμοιαζα απλά με έναν άντρα. 'Η πιθανόν μια γυναίκα. Μια ασαφή φιγούρα με εξουσία, ίσως. Περισσότερο με καθηγητή γραμματικής, παρά με τον Παντοδύναμο.

"Μην ανησυχείς," είπα. "Θα είναι καλά. Τα παιδιά σου θα σε θυμούνται ως τέλειο από κάθε πλευρά. Δεν είχαν καιρό να αναπτύξουν περιφρόνηση προς εσένα. Η γυναίκα σου εξωτερικά θα κλαίει, όμως εσωτερικά θα νιώθει ανακουφισμένη. Για να είμαι δίκαιος, ο γάμος σου καταστρεφόταν. Αν σε παρηγορεί καθόλου, θα νιώθει ένοχη για το ότι νιώθει ανακουφισμένη."

"Α," είπες. "Λοιπόν, τι γίνεται τώρα; Πάω στον παράδεισο ή στην κόλαση ή κάπου;"

"Σε κανένα από τα δύο," είπα. "Θα μετενσαρκωθέις"

"Ααα," είπες. "Άρα οι Ινδουιστές είχαν δίκιο."

"Όλες οι θρησκείες είναι σωστές με το δικό τους τρόπο," είπα. "Περπάτα μαζί μου."

Με ακολούθησες όπως περιπλανιόμαστε στο κενό. "Που πηγαίνουμε;"

"Όχι κάπου συγκεκριμένα," είπα. "Είναι απλά ωραίο να περπατάμε καθώς μιλάμε."

"Τότε ποιό είναι το νόημα;" ρώτησες. "όταν ξαναγεννηθώ, θα είμαι απλά μια κενή πλάκα, σωστά; Ένα μωρό. Άρα όλες μου οι εμπειρίες και όλα όσα έκανα σε αυτή τη ζωή δεν έχουν σημασία."

"Όχι έτσι!" είπα. "Έχεις μέσα σου όλες τις γνώσεις και τις εμπειρίες των προηγούμενων ζωών σου. Απλά δεν τις θυμάσαι την συγκεκριμένη στιγμή."

Σταμάτησα να περπατάω και σε έπιασα από τους ώμους. "Η ψυχή σου είναι πιο μεγαλοπρεπής, όμορφη και τεράστια απ,ό,τι μπορείς να φανταστείς. Ένα ανθρώπινο μυαλό μπορεί να περιέχει μόνο μια μικροσκοπική ποσότητα από το τι είσαι. Είναι σα να βάζεις το δάχτυλό σου σε ένα ποτήρι νερό για να δεις αν είναι ζεστό ή κρύο. Βάζεις μόνο ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου στο δοχείο, και όταν το βγάζεις πάλι έξω έχεις κερδίσει όλες τις εμπειρίες που είχε. Είσαι άνθρωπος τα τελευταία 48 χρόνια, άρα δεν έχεις ακόμη απλωθεί και δεν έχεις νιώσει το υπόλοιπο της τεράστιας συνειδήσεώς σου. Αν κάνουμε εδώ παρέα για αρκετή ώρα, θα αρχίσεις να θυμάσαι τα πάντα. Αλλά δεν έχει νόημα να το κάνουμε αυτό ανάμεσα σε κάθε ζωή."

"Πόσες φορές έχω μετενσαρκωθεί τότε;"

"Ω, πολλές. Πάρα πολλές. Και σε πολλές διαφορετικές ζωές." είπα. "Αυτή τη φορά, θα είσαι μια νεαρή Κινέζα χωριατοπούλα το 540 μ.Χ."

"Περίμενε, τι;" τραύλισες. "Θα με στείλεις πίσω στο χρόνο;"

"Μάλλον, πιστεύω, τεχνικά. Ο χρόνος, όπως τον ξέρεις, υπάρχει μόνο στο σύμπαν σου. Τα πράγματα είναι διαφορετικά εκεί από όπου είμαι εγώ."

"Από που είσαι εσύ;" ρώτησες.

"Ω, βέβαια," εξήγησα "Και εγώ έρχομαι από κάπου. Κάπου αλλού. Και υπάρχουν και άλλοι σαν εμένα. Ξέρω πως θα θες να ξέρεις πως είναι εκεί πέρα, αλλά ειλικρινά, δε θα καταλάβαινες."

"Ααα," είπες, λίγο δυσαρεστημένος. "Αλλά περίμενε. Αν μετενσαρκώνομαι σε άλλα χρονικά διαστήματα, θα μπορούσα να έχω επικοινωνήσει με τον εαυτό μου κάποια στιγμή."

"Φυσικά. Συμβαίνει συνεχώς. Και με τις δύο ζωές να γνωρίζουν μόνο τη δική τους διάρκεια ζωής, δεν καταλαβαίνεις καν ότι συμβαίνει."

"Και ποιό είναι το νόημα όλων αυτών;"

"Σοβαρά;" ρώτησα. "Σοβαρά; Με ρωτάς για το νόημα της ζωής; Δεν είναι λίγο στερεοτυπικό;"

"Βασικά είναι μια λογική ερώτηση." επέμεινες.

Σε κοίταξα στα μάτια. "Το νόημα της ζωής, ο λόγος που έφτιαξα αυτό το σύμπαν, είναι για να ωριμάσεις."

"Εννοείς το ανθρώπινο είδος; Θες να ωριμάσουμε;"

"Όχι, απλά εσύ. Έφτιαξα όλο αυτό το σύμπαν για εσένα. Με κάθε καινούρια ζωή μεγαλώνεις και ωριμάζεις και γινέσαι ένας μεγαλύτερος διανοούμενος."

"Μόνο εγώ; Και τι γίνεται με όλους τους άλλους;"

"Δεν υπάρχει κανένας άλλος," είπα. "Σε αυτό το σύμπαν, υπάρχουμε μόνο εγώ και εσύ."

Με κοίταξες με άδειο βλέμμα. "Μα όλοι οι άνθρωποι στη γη..."

"Όλοι εσύ. Διαφορετικές ενσαρκώσεις του εαυτού σου."

"Περίμενε. Είμαι ΟΛΟΙ !;"

"Τώρα το πιάνεις," είπα με ένα συγχαρητήριο χτύπημα στην πλάτη.

"Είμαι όλοι οι άνθρωποι που έχουν ζήσει ποτέ;"

"Ή που θα ζήσουν ποτέ, ναι."

"Είμαι ο Αβραάμ Λίνκολν;"

"Και ο Τζον Γουίλκς Μπουθ επίσης," προσέθεσα.

"Είμαι ο Χίτλερ;" είπες συγκλονισμένος.

"Και οι εκατομμύρια που σκότωσε."

"Είμαι ο Ιησούς;"

"Και όλοι όσοι τον ακολούθησαν."

Σταμάτησες να μιλάς.

"Κάθε φορά που έκανες κάποιον θύμα σου," είπα, "εκανες θύμα σου τον εαυτό σου. Κάθε πράξη ευγένειας που έχεις κάνει, την έχεις κάνει στον εαυτό σου. Κάθε όμορφη και άσχημη στιγμή που έχει ποτέ συμβεί σε κάποιον άνθρωπο έχει συμβει, 'η θα συμβεί, σε εσένα."

"Γιατί;" με ρώτησες. "Γιατί να τα κάνεις όλα αυτά;"

"Επειδή κάποια μέρα θα γίνεις σαν εμένα. Επειδή αυτό είσαι. Είσαι ένας από το είδος μου. Είσαι το παιδί μου."

"Ουοου," είπες. "Έννοείς ότι είμαι ένας Θεός;"

"Όχι. Όχι ακόμα. Είσαι ένα έμβρυο. Μεγαλώνεις ακόμα. Όταν θα έχεις ζήσει την ζωή όλων των ανθρώπων στο χρόνο, τότε θα έχεις μεγαλώσει αρκετά για να γεννηθείς."

"Τότε όλο το σύμπαν," είπες, "είναι απλώς..."

"Ένα αυγό." απάντησα. "Τώρα είναι καιρός για σένα να προχωρήσεις στην επόμενη ζωη σου."

Και σε έστειλα στο δρόμο σου.

The Egg

Written by Andy Weir

(Ο Andrew Taylor Weir είναι Αμερικανός μυθιστοριογράφος. Έλαβε το βραβείο John W. Campbell για τον καλύτερο νέο συγγραφέα το 2016.)

Translated by Βασιλική Μουτζούρη (Vasiliki Moutzouri)

Παππούς κι εγγονός

- Αν μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω και να ξαναζήσεις μια στιγμή διαφορετικά, τι θα άλλαζες;

Ο μικρός ρωτούσε τον παππού του με την αγωνία αποτυπωμένη στο πρόσωπό του. Ήταν μια ερώτηση, την οποία ο ίδιος ο παππούς είχε κάνει στον εαυτό του αμέτρητες φορές. Ήταν μια φαινομενικά εύκολη ερώτηση. Η απάντηση, αντιθέτως, ήταν πολύ δύσκολη. Γιατί, αλήθεια, αν μας δινόταν η ευκαιρία, τι θα θέλαμε να ξαναζούσαμε διαφορετικά;

Ο παππούς σκέφτηκε για λίγα λεπτά, πριν απαντήσει.

- Θα σου πω μια ιστορία, είπε. Ήταν κάποτε ένα νεαρό αγόρι. Είχε μεγαλώσει σε μια φτωχή οικογένεια και άρχισε να εργάζεται από πολύ μικρή ηλικία. Είχε γαλουχηθεί με τη νοοτροπία, ότι αυτό είναι αυτό που οι άνθρωποι έπρεπε να κάνουν, να κερδίζουν τα προς το ζην τους με κάθε δυνατό τρόπο. Έτσι, πέρασε από διάφορα επαγγέλματα, από τη γεωργία στην κτηνοτροφία, από μούτσος σε σερβιτόρος, από δάσκαλος σε βοηθός γραφείου. Έκανε όποια εργασία μπορούσε να βρει, επειδή πίστευε, ότι αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος, για να κερδίσει εμπειρίες.

Μια μέρα, ένας διάσημος ταυρομάχος ήρθε στο χωριό του. Ανέβασε μια λαμπρή παράσταση ταυρομαχίας, η οποία συγκέντρωσε όλο το χωριό στην πλατεία της πόλης και στο τέλος της, έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση. Ανακοίνωσε ότι θα έδινε αρκετό χρυσό, σε εκείνον ο οποίος θα μπορούσε να υποτάξει τον ταύρο.

Όλοι είχαν μόλις δει, ότι ο ταύρος ήταν πολύ επιθετικός και μάλιστα πολύ σκληρός. Κανείς δεν θεωρούσε τον εαυτό του ικανό για έναν τέτοιο άθλο. Αλλά το νεαρό αγόρι σηκώθηκε μεμιάς και δήλωσε, ότι ήταν έτοιμος για την πρόκληση. «Θα το κάνω», είπε αποφασιστικά. Οι χωρικοί σάστισαν. Ήταν βέβαιο ότι ο ταύρος θα τον κατασπάραζε στη στιγμή. Όμως, συνάμα, ήταν όλοι περίεργοι να δουν τι θα συνέβαινε.

Έτσι, το αγόρι προχώρησε στη μέση της κεντρικής πλατείας. Πήρε το συμβολικό κόκκινο πανί του ταυρομάχου και το ανέμισε μπροστά στο μαινόμενο ταύρο. Το ζώο ρουθούνισε αγριεμένο, και έσκαβε με βία το χώμα κάτω από τις οπλές του, έτοιμο να ορμήσει. Με ένα γρήγορο ελιγμό το αγόρι κατάφερε να ξεφύγει από την επίθεση, καθώς ο ταύρος πέρασε ξυστά από το πανί. Το ζώο αγρίεψε και ξαναόρμησε. Με κάθε αποτυχημένη επίθεση, η οργή του μεγάλωνε. Το αγόρι όμως παρέμεινε ψύχραιμο και συνέχιζε. Έπειτα, προς έκπληξη του κοινού του, το αγόρι άφησε το πανί να πέσει στο έδαφος και προσκάλεσε τον ταύρο να τρέξει κατευθείαν καταπάνω του.

Μα μόλις ο ταύρος χαμήλωσε το κεφάλι, προτείνοντας τα κέρατά του, το αγόρι τα άρπαξε μεμιάς και με μια ακροβατική κίνηση τίναξε το σώμα του πάνω στη ράχη του ζώου. Η ταυρομαχία είχε τώρα εξελιχθεί σε ένα διαγωνισμό ροντέο με τον ταύρο να κλοτσάει και να ουρλιάζει θυμωμένα, δυσανασχετώντας με τον ανεπιθύμητο αναβάτη. Με μια ξαφνική κίνηση του δεξιού του χεριού τότε, το αγόρι χτύπησε ένα νεύρο στο λαιμό του ταύρου και η οργή του απότομα κόπηκε.

Η πλατεία του χωριού βυθίστηκε στη σιωπή. Το αγόρι ξεπέζεψε τον ταύρο, λες και κατέβαινε από άλογο. Πλησίασε τον άναυδο ταυρομάχο και ρώτησε ατάραχος:

- Θα μπορούσα τώρα να έχω εκείνο τον χρυσό, που έταξες;

Ο ταυρομάχος έμεινε αποσβολωμένος. Οι χωρικοί ξέσπασαν σε δυνατές επευφημίες και χειροκροτήματα. Ο ταυρομάχος αναγκάστηκε να κρατήσει το λόγο του και παρέδωσε τον χρυσό, αλλά ζήτησε από το αγόρι να του απαντήσει αυτό, που πλανιόταν στο μυαλό όλων:

-Πώς το έκανες αυτό;

Το αγόρι απάντησε ήρεμα:

- Έχω κάνει τόσα πολλά πράγματα στη ζωή μου, πράγματα που πολλοί θεωρούν υποτιμητικά ή ανάξια, αλλά δε μετανιώνω για τίποτα από αυτά, γιατί όλα μου έχουν διδάξει κάτι και πάνω απ’ όλα έχω μάθει, ότι πρέπει να αρπάζεις την κάθε ευκαιρία που σου παρουσιάζεται τη δεδομένη στιγμή, διότι μπορεί να μην σου ξαναπαρουσιαστεί ποτέ.

«Έτσι», κατέληξε ο παππούς, «για να απαντήσω στην ερώτησή σου, αν ζούσα και πάλι, δεν νομίζω ότι θα ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικά. Δεν πρέπει να μετανιώνεις για τα πράγματα που έκανες. Καλύτερα να λυπάσαι για αυτά που δεν έκανες, όταν είχες την ευκαιρία».

Οι μεγαλύτεροι εχθροί είναι κρυμμένοι μέσα μας

Μια μέρα ένας γιος πήγε να ζητήσει την συμβουλή του πατέρα του:

– Πατέρα, δεν μπορώ να το κάνω πλέον αυτό, του είπε, αυτές οι προπονήσεις μόνο με εξουθενώνουν και τίποτα δεν αλλάζει. Δεν είναι γραφτό μου να κάνω καριέρα ποδοσφαιριστή και το όνειρό μου δεν θα γίνει πραγματικότητα.

Ο πατέρας κοίταξε με συμπόνια τον γιό του και του είπε:

– Ξέρεις παιδί μου, κάθε άνθρωπος στη ζωή έχει κάποιο όνειρο, κάποιο στόχο. Υπάρχουν εκείνοι που μας ορίζουν τι να κάνουμε, επειδή αυτή είναι η δουλειά τους. Πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτό που πιστεύουμε, για αυτό που αισθανόμαστε. Σε αντίθετη περίπτωση θα διαλυθείς. Μια για πάντα.

Ο πιο εύκολος δρόμος είναι να παραιτηθείς από τα πάντα και να μην φτάσεις μέχρι το τέλος, επειδή το μονοπάτι είναι δύσβατο και δεν είμαστε μαθημένοι στις δυσκολίες. Θέλουμε τα πάντα να είναι εύκολα και να πραγματοποιούνται με την μία. Οι ευχές χωρίς πράξη εξαφανίζονται! Έτσι πεθαίνουν τα όνειρα μας και οι στόχοι μας χάνονται.

Σταδιακά, η ζωή μας γίνεται ρηχή χωρίς κανένα απολύτως νόημα. Κάποια μέρα, προσπαθούμε να ξεχάσουμε και να αρχίσουμε τα πάντα από την αρχή, περιμένουμε εκείνη την ημέρα, που θα αλλάξει η ζωή μας. Αλλά πάλι συναντάμε νέα εμπόδια και απογοητευόμαστε. Έτσι καταλήγουμε στην απελπισία.

Πρέπει πάντα να θυμάσαι ένα πράγμα, ποτέ να μην παραιτείσαι από τον αγώνα, την μάχη. Δεν έχει σημασία αν έχεις χάσει μία ή δεκάδες μάχες. Η ζωή συνεχίζεται! Οι μεγαλύτεροι εχθροί είναι κρυμμένοι μέσα σου, η τεμπελιά, ο φόβος, η αμφιβολία, η αναποφασιστικότητα. Να γίνεις πολεμιστής για να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου, ιππότης για να πετύχεις τους στόχους σου και στρατιώτης για να υλοποιήσεις τις επιθυμίες σου. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας και οι δυνάμεις, που έχει ο καθένας μας μέσα του, ανεξάντλητες. Ναι υπάρχουν στιγμές ψυχικής και σωματικής κούρασης και απογοήτευσης. Αλλά αυτές δεν πρέπει να είναι το τέρμα.

Μικρές πράξεις αγάπης

Πράξεις αγάπης, κάθε μια από τις οποίες περιέχει τόση ανθρωπιά και τόσα συναισθήματα, που έχουν την δύναμη να μας συγκινήσουν και να μας εμπνεύσουν.

- Ο ανθοπώλης φθάνοντας στις 7 το πρωί στην πόρτα του καταστήματός του, βρίσκει να τον περιμένει ένας στρατιωτικός. Έφευγε για το εξωτερικό για ένα χρόνο. Ο στρατιωτικός είπε στον ανθοπώλη, «συνηθίζω να φέρνω στη γυναίκα μου στο σπίτι ένα μπουκέτο λουλούδια κάθε Παρασκευή και δεν θέλω να την απογοητεύσω όσο θα λείπω, γι’ αυτό σε παρακαλώ στις επόμενες 52 Παρασκευές να παραδίδονται λουλούδια στο γραφείο της γυναίκας μου στην διεύθυνση αυτή. Πες μου τι σου οφείλω, να σου τα δώσω προκαταβολικά!»

- Η γηραιά κυρία είχε αποκαλύψει στον 18χρονο εγγονό της, πως κανείς δεν της είχε ζητήσει, να τον συνοδέψει στον χορό των αποφοίτων της δικής της τάξης, έτσι δεν είχε πάει. Όταν ήρθε ο καιρός να γίνει ο χορός των αποφοίτων της τάξης του εγγονού, αυτός εμφανίστηκε στο σπίτι της γιαγιάς ντυμένος με φράκο και της ζήτησε να τον συνοδεύσει στον δικό του χορό!

- Ο χειρούργος έπρεπε επειγόντως να εγχειρίσει ένα μικρό κοριτσάκι. Χρειάστηκε αίμα ομάδας μηδέν. Ο μοναδικός που είχε ίδια ομάδα αίματος ήταν ο δίδυμος αδερφός της. Ο γιατρός εξήγησε στον αδελφό, πως είναι ζήτημα ζωής και θανάτου και χρειάζεται να γίνει αυτός αιμοδότης για την αδελφή του. Ο μικρός στάθηκε σιωπηλός για λίγο και μετά είπε «Αντίο» στους γονείς του. Αφού έγινε η διαδικασία της λήψης του αίματός του, ο μικρός γύρισε και ρώτησε τον χειρούργο, «Λοιπόν, πότε θα πεθάνω;» Νόμισε ότι έδινε την ζωή του για αυτήν! Ευτυχώς όλα πήγαν κατ’ ευχή.

- Ο 8χρονος γιος αγκαλιάζει την μητέρα του και λέει, «είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου!» Η μητέρα χαμογελάει σαρκαστικά και τού λέει, «Πως το ξέρεις; Δεν έχεις συναντήσει όλες τις μαμάδες του κόσμου.» Ο μικρός σφίγγει με όλη τη δύναμη που έχει την μητέρα του και τής απαντά, «μα τις έχω συναντήσει ήδη, επειδή εσύ είσαι ολόκληρος ο δικός μου κόσμος!»

- Ο ασθενής υποφέρει από σοβαρό Alzheimer. Σπάνια θυμάται το όνομά του, και συχνά ξεχνά που είναι και τι είπε πριν λίγο. Αλλά από κάποιο θαύμα (ή από το θαύμα της αγάπης), όταν έρχεται η γυναίκα του κάθε πρωί την θυμάται. Συνήθως την χαιρετά λέγοντας, «Γεια σου, όμορφη μου Κατερίνα!»

- Ο παππούς πηγαίνει στο σπίτι με την εγγονή και ξαφνικά κάνει μια απότομη στροφή επί τόπου και λέει, «Ξέχασα να πάρω λουλούδια στην γιαγιά. Θα πάρω μερικά από εδώ στην γωνία στο ανθοπωλείο. Ένα λεπτό θα κάνω.» «Τι το σημαντικό είναι σήμερα και πρέπει να της πας λουλούδια;» ρωτάει η εγγονή τον παππού της.» «Κάθε μέρα είναι σημαντική. Αρέσουν τα λουλούδια στην γιαγιά σου. Την κάνουν να έχει το πιο υπέροχο χαμόγελο στα πρόσωπο!»

- Ο 11χρονος πιτσιρικάς μιλάει άπταιστα την νοηματική γλώσσα, επειδή ο καλύτερος φίλος του, που μεγάλωσαν μαζί, είναι κουφός και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να επικοινωνήσουν μεταξύ τους!

- Οι οικείοι βρήκαν πεθαμένο από φυσικά αίτια τον ηλικίας 92 χρονών παππού. Ήταν καθισμένος στην πολυθρόνα της κρεβατοκάμαρας. Στα πόδια του υπήρχαν τρεις φωτογραφίες με την γιαγιά, η οποία είχε πεθάνει πριν δέκα χρόνια. Ήταν η αγάπη της ζωής του και προφανώς το δικό της πρόσωπο ήταν το τελευταίο πράγμα, που ήθελε να δει πριν φύγει!

- Ο 12χρονος Αλέξανδρος μαζί με τη μητέρα του πήγανε μαζί στο γηροκομείο για να δούνε την γιαγιά, η οποία υποφέρει από Alzheimer’s. Συνήθως η μητέρα έρχεται μόνη, αλλά αυτήν την φορά πρότεινε στον Αλέξανδρο να τήν συνοδεύσει κι αυτός δεν είχε αντίρρηση. Μόλις μπήκαν στο γηροκομείο η κοπέλα της ρεσεψιόν χαμογέλασε και είπε, «Γεια σου Αλέξανδρε!» Έκπληκτη η μητέρα γύρισε και ρώτησε τον γιο της» «Πως ξέρει το όνομά σου;» «Α, έρχομαι από εδώ, γυρνώντας από το σχολείο και λέω ένα γεια στην γιαγιά» απάντησε εκείνος!

- Ο παππούς κρατά μια φωτογραφία της γιαγιάς στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του, όπου αυτός και η γιαγιά γελάνε μαζί σε κάποιο πάρτι του 1960. Η γιαγιά πέθανε από καρκίνο το 1999. Η εγγονή, που ήρθε να δει πως είναι ο παππούς παρατηρεί προσεκτικά την φωτογραφία και βουρκώνει, επειδή θυμάται την γιαγιά. Ο παππούς σηκώνεται από την θέση του, έρχεται κι αγκαλιάζει την εγγονή και τής λέει με ήρεμη φωνή, «Πάντα να θυμάσαι, απλά επειδή κάτι δεν διαρκεί για πάντα, αυτό δεν σημαίνει πως δεν άξιζε!»

- Ο 11χρονος Γιώργος είχε ένα ατύχημα και οι γιατροί τού έδεσαν το κεφάλι με επιδέσμους. Τού είπαν πως θα χρειαστεί να ανεχτεί τους επιδέσμους για μια εβδομάδα στο κεφάλι του. Μόλις γύρισε στο σπίτι και τον είδε ο μικρός του αδελφός, αμέσως βγήκε από το δωμάτιο. Δεν πέρασαν ούτε πέντε λεπτά κι επέστρεψε στον μεγάλο του αδελφό φορώντας γάζες στο κεφάλι του. Η μητέρα εξήγησε στον Γιώργο, πως επέμενε ο αδελφός του να το κάνει αυτό για να μην αισθάνεται ο Γιώργος διαφορετικός!

- Ο Δημήτρης επισκέφτηκε τον 91χρονο παππού (στρατιωτικό γιατρό, βετεράνο κι επιτυχημένο επιχειρηματία) στο νοσοκομείο, όπου ανάρρωνε μετά από μια μικροεπέμβαση, που χρειάστηκε να κάνει. Ο Δημήτρης στην συζήτηση επάνω ρώτησε τον παππού να τού πει, ποια θεωρεί την καλύτερη εμπειρία της ζωής του. Ο παππούς με μια γλυκύτητα στο πρόσωπό του γύρισε και πήρε στα χέρια του τα χέρια της γιαγιάς και είπε, «Μεγαλώνοντας μαζί με την γιαγιά σου!»

Ο μοναδικός υπεύθυνος για όλα

Ένα πρωί, καθώς οι εργαζόμενοι προσέρχονταν στην εταιρεία είδαν στην είσοδο μια ανακοίνωση που έγραφε:

“Χθες απεβίωσε ένας συνάδελφος, που ήταν υπεύθυνος για την υποβάθμιση της εταιρίας και σαμποτάριζε την πρόοδο και την ευημερία σας. Αύριο θα γίνει η κηδεία του στο εκκλησάκι, που υπάρχει στην πίσω αυλή και όποιος θέλει, μπορεί να παρευρεθεί”.

Αρχικά όλοι στενοχωρήθηκαν, που απεβίωσε κάποιος συνάδελφός τους, αλλά στη συνέχεια άρχισαν να αναρωτιούνται, ποιος ήταν αυτός ο συνάδελφος που σαμποτάριζε τους ίδιους και την εταιρία στην ανάπτυξή της. Την επόμενη ημέρα η προσέλευση στο εκκλησάκι ήταν τόσο μεγάλη, που χρειάστηκαν οι άνδρες της ασφάλειας να βάλουν τα πράγματα σε κάποια τάξη. Όσο περνούσε η ώρα τόσο και περισσότεροι εργαζόμενοι συγκεντρωνόταν στο εκκλησάκι, γιατί ήθελαν να δουν και να μάθουν, ποιος ήταν αυτός, που σαμποτάριζε τους ίδιους αλλά και την εταιρία. Όλοι είχαν την ίδια σκέψη: “Ποιος είναι αυτός που μας έκανε τόσο κακό; Τουλάχιστον ευτυχώς πέθανε!”

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να ανοίξει το φέρετρο και ένας – ένας πλησίαζαν να δουν τελικά ποιος ήταν. Μόλις έφταναν στο φέρετρο, έμεναν με το στόμα ανοιχτό. Στέκονταν αμήχανοι για λίγο, σιωπηλοί και με έκδηλη την αμηχανία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Είχαν μια κέρινη έκφραση, λες και κάποιος είχε αγγίξει τα βαθύτερο σημείο της ψυχής τους. Μέσα στο φέρετρο υπήρχε ένας καθρέφτης και ο καθένας έβλεπε το πρόσωπό του.

Δίπλα στον καθρέφτη υπήρχε και μια μικρή ταμπέλα επάνω στην οποία έγραφε:

“Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που μπορεί να περιορίσει την ανάπτυξη σου: Αυτός είναι ΕΣΥ.”

Μόνο εσύ μπορείς να φέρεις την μεγάλη επανάσταση στη ζωή σου. Μόνο εσύ μπορείς να επηρεάσεις την πορεία σου, την χαρά σου, την επιτυχία σου. Η ζωή σου δεν θα αλλάξει αν αλλάξει το αφεντικό σου, οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, η/ο σύντροφος σου. Ακόμα και ολόκληρη η εταιρεία να αλλάξει, η ζωή σου θα αλλάξει, μόνο όταν ΕΣΥ αλλάξεις. Όταν ξεπεράσεις τα όρια σου και όταν κατανοήσεις, ότι μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου. “Η πιο σημαντική σχέση είναι η σχέση, που έχεις εσύ με τον ίδιο σου τον εαυτό.”

Ο κόσμος είναι σαν τον καθρέφτη: Αντανακλά πίσω στον καθένα τις σκέψεις αλλά και τις πράξεις του. Ο κόσμος και η πραγματικότητα για τον καθένα, είναι σαν τον καθρέφτη στο φέρετρο, που συμβολίζει τον θάνατο όσων δεν μπορούν να οραματιστούν και να δημιουργήσουν τη χαρά και την πρόοδο τους. Είναι η ποιότητα της αλλαγής που θα κάνεις και η οποία είναι αυτή, που θα κάνει την διαφορά.

Η δασκάλα μαθηματικών

Κάθε Παρασκευή απόγευμα, η δασκάλα των μαθηματικών ζητά από τους μαθητές της, να βγάλουν ένα κομμάτι χαρτί και να γράψουν τα ονόματα τεσσάρων παιδιών, με τα οποία θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα. Τα παιδιά ξέρουν, ότι αυτές τους οι επιθυμίες μπορεί να πραγματοποιηθούν μπορεί όμως και όχι. Ζητάει επίσης από τα παιδιά να ονομάσουν έναν μαθητή, που πιστεύουν ότι ήταν εξαιρετικός «πολίτης» της τάξης. Οι ψήφοι τους παραδίδονται σε αυτήν κατ’ ιδίαν.

Και κάθε Παρασκευή απόγευμα, αφού οι μαθητές πάνε σπίτι, η δασκάλα βγάζει αυτά τα χαρτιά, τα τοποθετεί μπροστά της και τα μελετά. Ψάχνει για μοτίβα.

Ποιον δεν θέλει κανείς να έχει διπλανό;

Ποιος δεν ξέρει καν ποιον να ζητήσει για διπλανό;

Ποιος περνάει απαρατήρητος και δεν προτείνεται ποτέ;

Ποιος είχε πολλούς φίλους την προηγούμενη βδομάδα και κανέναν αυτή τη βδομάδα;

Βλέπετε, η δασκάλα δεν ψάχνει καινούργιο διάγραμμα θέσεων ή «εξαιρετικούς πολίτες». Η δασκάλα ψάχνει για μοναχικά παιδιά. Ψάχνει για παιδιά, που δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν με άλλα παιδιά. Εντοπίζει τα μικρά εκείνα, που περνούν απαρατήρητα στην κοινωνική ζωή της τάξης. Ανακαλύπτει ποιων τα προτερήματα περνούν απαρατήρητα από τους συμμαθητές τους. Και εντοπίζει -αμέσως- ποιος διαπράττει και ποιος υφίσταται τη σχολική βία (bullying).

Αυτή η υπέροχη γυναίκα γνωρίζει, πως τα παιδιά που δεν τα προσέχει κανείς, κάποια στιγμή θα κάνουν οτιδήποτε, μόνο και μόνο για να τα προσέξουν. Γνωρίζει πως η βία ξεκινάει με την έλλειψη επικοινωνίας. Όλη η εξωτερική βία ξεκινά ως εσωτερική μοναξιά.

Κι αυτό που μαθαίνει αυτή η μαθηματικός, όταν ζητά από τους μαθητές της, να βγάλουν ένα κομμάτι χαρτί και να γράψουν τα ονόματα τεσσάρων παιδιών, με τα οποία θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα, είναι κάτι που ήδη γνώριζε. Τα πάντα, ακόμα κι η αγάπη και η αίσθηση του να ανήκεις κάπου, έχουν ένα μοτίβο. Και βρίσκει αυτά τα μοτίβα μέσα από αυτές τις λίστες, σπάει τους κώδικες της προβληματικής επικοινωνίας και δίνει στα μοναχικά παιδιά την βοήθεια που χρειάζονται.

Τι ωραίος τρόπος να περνάς την ζωή σου, ψάχνοντας μοτίβα αγάπης και μοναξιάς, να παρεμβαίνεις κάθε μέρα και να αλλάζεις την τροχιά του κόσμου μας!

Ποτέ μη λες ποτέ

Ένας μαθητής αποτελούσε τον εφιάλτη των καθηγητών με τη συμπεριφορά του μέσα στην τάξη. Οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί δυσκολευόντουσαν να διαχειριστούν τις αντιδράσεις του, κάτι που έκανε την προσαρμογή του στο σχολικό πλαίσιο ακόμα πιο δύσκολη.

Ένας καθηγητής είχε έντονα αμφιθυμικά συναισθήματα προς αυτόν, ενώ δηλαδή τον αγαπούσε, παράλληλα αμφέβαλλε για εκείνον και θύμωνε μαζί του και άλλες φορές τον λυπόταν, επειδή του θύμιζε τον εαυτό του στον παρορμητικό τρόπο, που εξέφραζε τα συναισθήματά του στο παρελθόν, όταν ήταν και εκείνος μαθητής.

Στις αντιδράσεις του όμως, παρόλο που διψούσε για αποδοχή, συνάντησε την έλλειψη εμπιστοσύνης και κατανόησης από τους δικούς του εκπαιδευτικούς και αυτά τα αισθάνθηκε ως απόρριψη, οπότε τα βήματα του παρέμειναν ανασφαλή σε όλους τους τομείς της ζωής του. Παρότι, λοιπόν, αγαπούσε αυτόν τον νέο άνθρωπο, ανησυχούσε για κείνον φανερά, αμφιβάλλοντας στην ιδέα πως θα τα καταφέρει. Πρόβαλε το δικό του αίσθημα απαξίωσης σε εκείνον, πιστεύοντας πως, όπως δεν τα κατάφερε εκείνος, έτσι και το μέλλον του μαθητή θα ήταν αρνητικά προδιαγεγραμμένο.

Μετά από χρόνια λοιπόν, όταν ο εκπαιδευτικός αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά συναισθηματικά προβλήματα, που τον εγκλώβιζαν ολοένα και περισσότερο, μετά από παρότρυνση των φίλων του παρακινήθηκε να πάει στο θέατρο. Εκεί έμεινε εμβρόντητος, γιατί ο μαθητής που εκείνος θεώρησε στο παρελθόν ότι θα αποτύχαινε στη ζωή του, ήταν ο πρωταγωνιστής της παράστασης και πολύ επιτυχημένος στην καριέρα του. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, τον έκανε να γελάσει μετά από μια μεγάλη περίοδο θλίψης.

Συγκινημένος κατευθύνθηκε στα καμαρίνια για να συγχαρεί τον επιτυχημένο ηθοποιό, όπου εκείνος, όταν τον είδε, εξέφρασε ένθερμα τη χαρά του με τα εξής λόγια:

- Πρέπει να σας ευχαριστήσω, γιατί χάρη σε σας έγινα ηθοποιός.

Ο εκπαιδευτικός χωρίς να καταλαβαίνει τι εννοεί, τον κοιτούσε σιωπηλός, νομίζοντας πως κάνει κάποιο λάθος και τον μπερδεύει με άλλον, ώσπου πήρε πάλι τον λόγο ο «πάλαι πότε» μαθητής του και του είπε:

- Να, σας έβλεπα τόσο δυστυχισμένο, όταν προσπαθούσατε να με επαναφέρετε στη τάξη και τόσο θλιμμένο, που δεν καταφέρνατε να το πραγματοποιήσετε, που έβαλα στόχο της ζωής μου, να κάνω τους ανθρώπους να γελάνε, για να μην είναι τόσο δυστυχισμένοι όσο εσείς. Έβαλα, λοιπόν, στοίχημα με τον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω, ενώ μέσα μου, όταν το έλεγα αυτό, είχα ως σύμβολο αναφοράς ένα πρόσωπο, εσάς, στον οποίο απευθυνόμουν.

Ποτέ δεν γνωρίζουμε πως, πότε και με ποιο τρόπο θα παιχτεί η τελευταία πράξη!

Ο λόγος του Προέδρου

Η οικονομία έμπαινε σε φάση ύφεσης και στο Διοικητικό Συμβούλιο μιας πολυεθνικής εταιρείας γινόταν συζήτηση για τα μέτρα, που χρειαζόταν να παρθούν, για την αντιμετώπισή της. Ο αρμόδιος υπεύθυνος στην εισήγησή του ανέφερε, πως η πρόταση των επικεφαλής των θυγατρικών από 42 χώρες αφορούσε περικοπές προσωπικού, 15.000 υπάλληλοι παγκοσμίως!

Ο κάθε Αντιπρόεδρος έκανε τις δικές του προτάσεις. Ο Πρόεδρος όμως του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μιλούσε. Αφού ολοκληρώθηκε η παρουσίαση, ξαφνικά ο Πρόεδρος ζήτησε την άδεια να μιλήσει.

«Ο υπεύθυνος για την καθαριότητα όταν περνά την πόρτα του εργοστάσιου στο τέλος της εργασίας του, είναι σύζυγος, είναι πατέρας παιδιών, έχει ευθύνες για την συντήρηση της οικογένειάς του κι όταν επιστρέφει στο σπίτι, κοιτάζει με υπερηφάνεια αυτά που δημιούργησε και αν και μπορεί να φαίνονται στα δικά μας μάτια αμελητέα, γι’ αυτόν είναι αρκετά.

Αποφασίζουμε σήμερα να τον διώξουμε. Να χάσει την δουλειά του, να πάει σπίτι άνεργος με μια επιταγή δυο μηνών. Τι θα πει στα παιδιά του; Τι θα πει στην γυναίκα του, πώς να τους εξηγήσει, ότι από αύριο χάνει την δουλειά του, χάνει την αξιοπρέπειά του; Κι εάν σε τρεις μήνες δεν έχει βρει δουλειά, δύσκολα θα μπορέσει να συντηρήσει την οικογένειά του κι αυτή μπορεί να διαλυθεί. Δεν μπορώ να βάλω την υπογραφή μου σε ένα σχέδιο, που καταδικάζει την ζωή και την ύπαρξη τόσων ανθρώπων. Αλλά την ίδια στιγμή από την άλλη μεριά, έχω και υποχρέωση στους μετόχους μας, που μου εμπιστεύτηκαν τις οικονομίες τους και εάν δεν κάνω κάτι, τα συνταξιοδοτικά ταμεία δεν θα έχουν χρήματα για την καταβολή των συντάξεων. Οι απολύσεις που όλοι μου προτείνετε, μειώνουν τα ετήσια έξοδα κατά 135 εκατομμύρια δολάρια. Έκανα ένα απλό υπολογισμό και προτείνω το εξής σχέδιο, Ελάττωση των δικών μου απολαβών κατά 75%, ελάττωση των απολαβών όλων των αντιπρόεδρων κατά 50%, ελάττωση μισθού γενικών διευθυντών κατά 40%, ανάλογη μείωση μισθού υψηλόμισθων στελεχών και ούτω καθεξής. Καμία απόλυση. Θέλω τους αριθμούς σε μια ώρα».

Σηκώθηκε και έφυγε κι όπως έφευγε, είπε με ένα ειρωνικό χαμόγελο: «Κρίμα που θα παίζετε γκολφ μόνο τρεις φορές αντί για έξι φορές, παιδιά!».

Η εταιρεία ξεπέρασε την θύελλα χωρίς να κάνει καμία απόλυση προσωπικού. Σε τρία χρόνια η τιμή της μετοχής υπερπολλαπλασιάστηκε, σε σχέση με την τιμή που είχε πριν την έναρξη της οικονομικής ύφεσης. Επιπλέον η εταιρεία στο διάστημα αυτό εμφάνισε και 27 διπλώματα ευρεσιτεχνίας από απλούς εργάτες.

Όλος ο κόσμος έπινε νερό στο όνομά του πρόεδρου! Δέκα χρόνια μετά, στο τραπέζι που τού παρέθεσαν τα στελέχη της εταιρείας με την ευκαιρία της συνταξιοδότησής του, όπου παραβρέθηκαν άτομα από όλο τον κόσμο, τού ζήτησαν να αναφέρει στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, γιατί επέλεξε αυτήν την λύση, για να αντιμετωπίσει την ύφεση, χωρίς να προβεί σε απολύσεις, αλλά και χωρίς να ζημιώσει τους μετόχους.

Η απάντηση ήταν:

«Ακούστε, μπορεί να είχε και συναισθηματικές ρίζες η απόφαση αυτή. Αλλά δεν χωρούν συναισθήματα σε τέτοιες αποφάσεις. Απλώς βρήκα μια λύση, που απαντούσε και στη λογική και στο συναίσθημα. Ήμαστε σε 42 χώρες, από τις οποίες οι 38 είναι φτωχές. Θα κατέστρεφα ολόκληρες μικρές κοινωνίες, διότι όπως ξέρετε τα εργοστάσια μας είναι σε κωμοπόλεις. Εάν το έκανα, όπως μου είχατε προτείνει, είναι αυτονόητο ότι θα έφερνα ανθρώπους στην απόγνωση. Και κανείς, μα κανείς, δεν ξέρει τι μπορεί να κάνει ένας απελπισμένος άνθρωπος. Η πιθανότητα ακόμα και να έκαιγαν το εργοστάσιο ήταν μεγάλη. Ενώ εσείς που ήσασταν δίπλα μου και όλο το μισθό να σας έπαιρνα, δεν θα κάνατε τίποτα, γιατί πιστεύετε ότι είστε μέσα στο ΣΥΣΤΗΜΑ και άνθρωποι που αισθάνονται κομμάτι του συστήματος, δεν κάνουν επαναστάσεις. Να θυμάστε, ότι η πραγματική καταστροφή έρχεται, όταν ο κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος από το σύστημα, νιώθει αδικία και δεν έχει καμία ελπίδα. Τότε είναι έτοιμος για όλα, και εργοστάσια καίει».

Η πόρτα της καρδιάς

Ένας ζωγράφος σχεδίασε έναν πίνακα. Τον ονόμασε «Η πόρτα της καρδιάς».

Στην έκθεσή του ένας από τους προσκεκλημένους παρατήρησε :

- Aπό την πόρτα λείπει το χερούλι.

Ο ζωγράφος εξήγησε:

-Είναι γιατί η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα

Έγραφε ο αγαπημένος ποιητής Ρουμί, προχωρώντας ακόμη παραπέρα την παραπάνω σκέψη :

«Ακούω πως υπάρχει μια πόρτα που ανοίγει, από την μία καρδιά στην άλλη. Αλλά αν δεν υπάρχει τοίχος, πώς μπορεί να υπάρχει πόρτα;»

Ποιος έβαλε την πόρτα; Ποιος έχτισε τους τοίχους γύρω μας και μας περιόρισε; Ο φόβος. Ποιος φόβος; Ο φόβος ότι κινδυνεύουμε. Ο φόβος να ανοιχτούμε. Ο φόβος να αισθανθούμε. Ο φόβος ότι αν αγαπήσουμε θα γίνουμε ευάλωτοι και μπορεί να πληγωθούμε. Και πράγματι έτσι είναι. Πολλές φορές θα πληγωθούμε. Δεν υπάρχει όμως άλλος δρόμος που να οδηγεί στην ευτυχία.

Όπως λέει ο Όσκαρ Ουάϊλντ :

«Μια ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν ανήλιαγος κήπος με μαραμένα λουλούδια. Η συναίσθηση ότι αγαπάς και αγαπιέσαι φέρνει μια ζεστασιά κι έναν πλούτο στη ζωή, που τίποτε άλλο δεν μπορεί να φέρει»

Ο Ιησούς Χριστός είπε:

«Ιδού, στέκομαι στην πόρτα και χτυπάω, αν κάποιος ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα , θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του και αυτός μαζί μου».

Ο Ιησούς χτυπά ευγενικά και αφήνει σ' εμάς να επιλέξουμε αν ανοίξουμε ή όχι την πόρτα της καρδιάς μας και να τον προσκαλέσουμε μέσα. Η πόρτα της καρδιάς του ανθρώπου έχει το χερούλι στο εσωτερικό, γιατί η απόφαση να ανοίξει την πόρτα για τον Ιησού εξαρτάται από αυτόν. Όταν κάποιος ανοίγει την πόρτα, μπαίνει ο Ιησούς Χριστός και όταν μπαίνει, όλα αλλάζουν. Βάζει τη ζωή μας σε τάξη, τις σχέσεις μας, το γάμο μας, ότι είναι σε αταξία μπαίνει σε τάξη εξαιτίας του.

Όταν ο Ιησούς Χριστός έρχεται στη ζωή μας, στην καρδιά μας, κάνει τα πάντα καινούργια. Αλλά ακριβώς όπως σε αυτήν την εικόνα που ζωγράφισε ένας διάσημος καλλιτέχνης, το πόμολο της πόρτας βρίσκεται από μέσα. Κανένας,, ούτε καν ο Ιησούς, μπορεί να ανοίξει την πόρτα. Μόνο εμείς μπορούμε να την ανοίξουμε, γιατί το πόμολο είναι από την δική μας την πλευρά. Και όταν ανοίγουμε την πόρτα στον Ιησού, κάτι νέο εκρήγνυται μέσα μας, κάτι διαφορετικό.

Ίσως ακούμε τον Κύριο να χτυπά την πόρτα μας. Ίσως αυτές τις τελευταίες μέρες, εμφανίστηκαν τρομερές καταστάσεις, που μας δημιούργησαν την ανάγκη να ανοίξουμε την πόρτα στον Ιησού, να τρέξουμε στην αγκαλιά Του. Μακριά από τον Ιησού, η ζωή δεν έχει νόημα. Μακριά από τον Ιησού, η ζωή δεν είναι ζωή.

Ο άνθρωπος που με το γέλιο

θεραπεύτηκε

Πρόκειται για την ιστορία ενός άντρα που ονομάζεται Νόρμαν Κούζινς, ο οποίος θεράπευσε τον εαυτό από μια ανίατη ασθένεια, χρησιμοποιώντας απλά την θετική σκέψη και το γέλιο. Η ιστορία του είναι τεκμηριωμένη στο βιβλίο του, που μετέπειτα γυρίστηκε και ταινία, με τίτλο «Ανατομία μιας ασθένειας».

Πριν από πολλά χρόνια, ο Νόρμαν Κούζινς διαγνώστηκε ότι πάσχει από μια ανίατη ασθένεια. Οι γιατροί του είπαν ότι έχει μόνο έξι μήνες ζωής και ότι το ποσοστό ανάρρωσης του ήταν μόνο 1 προς 500!

Ο Νόρμαν μετά από το πρώτο σοκ, συνειδητοποίησε ότι το άγχος, η κατάθλιψη και ο θυμός που είχε στη ζωή του συνέβαλαν στην επιδείνωση της ασθένειας του. Σκέφτηκε επίσης, ότι όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα ίσως στην πραγματικότητα να ήταν και η βασική αιτία της εμφάνισης της ασθένειας του.

Αναρωτήθηκε, «αν η ασθένεια μου μπορεί να προκλήθηκε από την αρνητικότητα, γιατί να μην μπορεί με τον ίδιο τρόπο η θετικότητα να δημιουργήσει ευεξία;»

Αποφάσισε λοιπόν να πραγματοποιήσει ένα πείραμα, με πειραματόζωο τον ίδιο του τον εαυτό.

Το γέλιο έγινε η καθημερινή του δραστηριότητα. Πήγε να δει όλες τις κωμωδίες που μπόρεσε να βρει: Κίτον, Τσάπλιν, Φίλντς.

Άρχισε να διαβάζει μόνο αστείες ιστορίες και χαρούμενες ειδήσεις. Επικοινώνησε με όλους τους φίλους του και τους ζήτησε να του μεταφέρουν οτιδήποτε τους είχε συμβεί ή είχαν ακούσει που τους προκάλεσε γέλιο.

Πριν ξεκινήσει το παράξενο πείραμα του, οι αβάσταχτοι πόνοι που τον ταλαιπωρούσαν λόγω της ασθένειάς του, δεν τον άφηναν να κοιμηθεί τις νύχτες. Γελώντας για 10 λεπτά συνεχόμενα την ημέρα όμως, κατόρθωσε να βρει ανακούφιση στους πόνους του και να καταφέρει επιτέλους να κοιμηθεί.

Το αποτέλεσμα τελικά του πειράματος του: Ο Νόρμαν κατάφερε να διαψεύσει τους γιατρούς του, να ξεπεράσει την ασθένειά του και να ζήσει ευτυχισμένα, υγιέστατα και παραγωγικά χρόνια.

Όλη η ιστορία του Νόρμαν περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια στο βιβλίο του με τίτλο «Ανατομία μιας ασθένειας», μέσα από το οποίο αποδίδει το θαύμα της ανάρρωσης του στην αγάπη της οικογένειας του και στο χαμόγελο!

Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι το γέλιο είναι χάσιμο χρόνου. Ότι πρόκειται για μια πολυτέλεια, μια επιπολαιότητα, κάτι που πρέπει να επιδίδεται κανείς μόνο περιστασιακά.

Τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Το γέλιο είναι καθοριστικό για την ισορροπία μας, την ευημερία μας και την ζωντάνια μας. Αν δεν νιώθουμε καλά, το γέλιο θα μας βοηθήσει να νιώσουμε καλύτερα. Αν νιώθουμε καλά, το γέλιο θα μας βοηθήσει να παραμείνουμε χαρούμενοι.

Μετά από το πρωτοποριακό πείραμα του Κούζινς, ακολούθησαν επιστημονικές μελέτες οι οποίες απέδειξαν ότι το γέλιο έχει θεραπευτική επίδραση στο σώμα, στο μυαλό και στα συναισθήματα του κάθε ανθρώπου.

Έτσι, ακόμη και αν δεν μας αρέσει να γελάμε συχνά, ας θεωρήσουμε, ότι από ιατρικής άποψης είναι απαραίτητο και ας γελάμε με την πρώτη ευκαιρία.

Ας χρησιμοποιήσουμε ότι μας κάνει να γελάσουμε, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, βιβλία, κινούμενα σχέδια, ανέκδοτα.

Ας δίνουμε στον εαυτό μας την άδεια να γελάσει ελεύθερα – δυνατά και φωναχτά – όποτε κάτι μας φαίνεται αστείο. Οι άνθρωποι γύρω μας μπορεί να θεωρήσουν ότι είμαστε παράξενοι, αλλά αργά ή γρήγορα θα συμμετάσχουν, ακόμα κι αν δεν γνωρίζουν τον λόγο που μας προκάλεσε γέλιο.

Ορισμένες ασθένειες μπορεί να είναι μεταδοτικές αλλά τίποτα δεν είναι πιο μεταδοτικό από το γέλιο!

Περισσότερα εδώ:

https://en.wikipedia.org/wiki/Norman_Cousins

 Διαχείριση των ελαττωμάτων μας

Αν και η απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της Θεοκρατίας πραγματοποιήθηκε στον ελλαδικό χώρο, όπου γεννήθηκε η επιστήμη και η λογική, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας, όπως άλλωστε και οι Βυζαντινοί, ήταν εξαιρετικά προληπτικοί άνθρωποι και καθόριζαν πολλές πλευρές της ζωής τους βασισμένοι στα σημάδια που τους έδιναν οι υπερφυσικές δυνάμεις στις οποίες πίστευαν.

Απ’ όλους τους Αρχαίους Έλληνες όμως, κανείς δεν ήταν πιο προληπτικός από τους Σπαρτιάτες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ιδιομορφίας των Σπαρτιατών θα βρούμε στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ) όπου, λόγω κάποιας ασυνεννοησίας, οι Σπαρτιάτες μαζί με τους γείτονες (και συχνά εχθρούς τους) Τεγεάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κύριο όγκο του περσικού στρατού.

Οι περισσότεροι και οπλισμένοι κυρίως με εκήβολα όπλα (τόξα, ακόντια κ.λπ.) Πέρσες πλησίασαν τότε τη Σπαρτιατική φάλαγγα και άρχισαν να χτυπούν από απόσταση ασφαλείας τους πυκνά παρατεταγμένους Έλληνες. Όπως ήταν φυσικό, οι γενναίοι Σπαρτιάτες ζήτησαν αμέσως από τον Βασιλιά και στρατηγό τους Παυσανία την άδεια να επιτεθούν και να σκορπίσουν αυτούς τους θρασείς βαρβάρους. Εκείνος όμως τους απάντησε, ότι οι χρησμοί δεν ευνοούσαν επίθεση και τους κάλεσε να παραμείνουν στη θέση τους.

Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότεροι Πέρσες έφταναν στην πρώτη γραμμή και όλο και πιο πολλοί Σπαρτιάτες και Τεγεάτες έπεφταν από τα τόξα και τα ακόντιά τους, ανίκανοι να ανταποδώσουν τα χτυπήματα, αφού διέθεταν οπλισμό αποκλειστικά για μάχη σώμα με σώμα (αγχέμαχα όπλα όπως δόρατα και σπαθιά). Οι άνδρες λοιπόν άρχισαν να δυσανασχετούν και να ζητούν όλο και πιο έντονα την άδεια να επιτεθούν, αλλά ο Παυσανίας επέμενε να ρωτά τους μάντεις και, παίρνοντας αρνητική απάντηση, τους διέταζε να παραμείνουν στις θέσεις τους.

Τελικά, κάποια στιγμή οι Τεγεάτες δεν άντεξαν άλλο και κινήθηκαν μόνοι τους, χωρίς διαταγή, εναντίον των Περσών, ακολουθούμενοι όμως σχεδόν αμέσως από τους Σπαρτιάτες, καθώς εκείνη τη στιγμή ο Παυσανίας ανακοίνωσε, πως επιτέλους οι χρησμοί ήταν ευνοϊκοί και μπορούσαν να επιτεθούν.

Όλοι γνωρίζουμε πως η επίθεση αυτή έληξε με μια περιφανή νίκη των Ελλήνων και ο Παυσανίας απέκτησε τεράστια δόξα και κύρος σε όλη την Ελλάδα. Εκ πρώτης όψεως βέβαια η δόξα αυτή δεν φαίνεται να δικαιολογείται από τις πράξεις του, καθώς μοιάζει να συμπεριφέρθηκε, όχι σαν αρχηγός που αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και παίρνει δύσκολες αποφάσεις, αλλά ως ένας δειλός θρησκόληπτος που παρέδωσε τη στρατηγία στους οιωνοσκόπους και άφησε σε αυτούς την ευθύνη της διεξαγωγής της μάχης.

Τα φαινόμενα όμως απατούν.

Ο Παυσανίας ήταν ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και γνώριζε πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα όχι μόνο του αντιπάλου, αλλά και της δικής του παράταξης. Κατάλαβε λοιπόν αμέσως, ότι αν οι βαρύτερα οπλισμένοι άνδρες του επιτίθονταν αμέσως στους βαρβάρους που τους παρενοχλούσαν, θα κατάφερναν μεν να τους διασκορπίσουν αλλά τότε εκείνοι απλώς θα αποτραβιόντουσαν λίγο μακρύτερα και θα συνέχιζαν πάλι να φθείρουν από μακριά τους Έλληνες οι οποίοι, κουβαλώντας μεγαλύτερο βάρος, γρήγορα θα κουράζονταν από την καταδίωξη και θα περικυκλώνονταν από τους πολυαριθμότερους εχθρούς.

Όπως θα έκανε και ένας καλός μαχητής του Judo λοιπόν, ο Παυσανίας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη δύναμη του εχθρού του εναντίον του. Κρατώντας τους άνδρες του ακίνητους γνώριζε, πως όλο και περισσότεροι Πέρσες θα συγκεντρώνονταν απέναντί τους για να τους χτυπήσουν εκ του ασφαλούς. Όταν λοιπόν θα μαζεύονταν αρκετοί, οι Έλληνες θα επιτίθονταν βέβαιοι πως οι εχθροί απέναντί τους δεν θα μπορούσαν να διαφύγουν, μια και θα εμποδίζονταν από τις δεκάδες χιλιάδες των άλλων Περσών οι οποίοι θα είχαν συγκεντρωθεί πίσω τους, περιμένοντας και αυτοί τη σειρά τους για να χτυπήσουν τους «παθητικούς» Έλληνες.

Όσο πειθαρχημένοι και αν ήταν οι άνδρες του όμως, ο Παυσανίας γνώριζε πως δύσκολα θα μπορούσε να τους πείσει να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τα χτυπήματα των Περσών μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Έτσι, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη δεισιδαιμονία τους και δεν διέταξε επίθεση, παρά μόνο όταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς (όταν οι Τεγεάτες δεν άντεξαν πλέον την αναμονή και επιτέθηκαν, αδιαφορώντας για τις διαταγές του).

Ευτυχώς για τον Παυσανία και για την Ελλάδα, οι συγκεντρωμένοι εχθροί ήταν ήδη αρκετοί και το σχέδιο λειτούργησε. Οι πρώτες γραμμές των Περσών προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά μπερδεύτηκαν με τις ενισχύσεις, που έρχονταν από πίσω και επικράτησε κομφούζιο, που σύντομα μετατράπηκε σε πανικό και φυγή.

Η νίκη στις Πλαταιές λοιπόν ήταν ένας θρίαμβος της γενναιότητας και του στρατιωτικού δόγματος των Ελλήνων, αλλά ωφελήθηκε τα μέγιστα και από τις διπλωματικές ικανότητες του Παυσανία, ο οποίος αξιοποίησε προς όφελος των στρατιωτών του το ελάττωμα της δεισιδαιμονίας, που τους χαρακτήριζε.

Δυστυχώς, στη ζωή σπάνια βρίσκονται άνθρωποι, που μας αγαπούν τόσο πολύ και είναι τόσο ικανοί, ώστε να κάνουν ακόμη και τα ελαττώματά μας να λειτουργούν προς το συμφέρον μας. Οι περισσότεροι πράττουν το ακριβώς αντίθετο και χρησιμοποιούν αυτά τα ίδια ελαττώματα (ματαιοδοξία, απληστία, φόβος κ.λπ.) για να μας βλάψουν και να για ωφεληθούν οι ίδιοι σε βάρος μας.

Η προστασία μας λοιπόν από την κακότητα, τις επιβουλές και τις παγίδες του κόσμου δεν βρίσκεται ούτε στην πονηριά ή την ευφυΐα μας ούτε στην συνεχή εγρήγορση και τη δυσπιστία μας, αλλά στο χαρακτήρα μας και στην αναγνώριση και θεραπεία των ελαττωμάτων μας. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα μας εξαπατήσει, ας θυμηθούμε τους Σπαρτιάτες. Η αιτία του κακού δεν βρίσκεται στο ότι δεν αναγνωρίσαμε τον πραγματικό τους σκοπό, αλλά στο ότι δεν φροντίσαμε να διορθώσουμε τα ελαττώματά μας, που αυτός τελικά εκμεταλλεύτηκε.

Πάλι δική μας η ευθύνη λοιπόν. Όπως άλλωστε ταιριάζει σε ελεύθερους και αυτεξούσιους ανθρώπους.

Το δέμα με τα τρόφιμα

Ένας νέος, από Χριστιανική οικογένεια, άρχισε να δείχνει αδιαφορία για την Εκκλησία, τα πνευματικά, αλλά και για την οικογένεια του και τους συνανθρώπους του. Η μητέρα του ήταν απαρηγόρητη, που τον έβλεπε να απομακρύνεται διαρκώς από την σωστή οδό. 

Μια Κυριακή πρωί, κάλεσε τον γιο της και τού είπε:

«Αγαπητό μου παιδί, σε παρακαλώ πολύ, πάρε αυτό το δέμα και πήγαινέ το στην τάδε οδό, εκεί υπάρχει ένα πτωχό σπιτικό, στο οποίο ζει μια πολύ πτωχή χήρα, με πολλά παιδιά. Δώσε της αυτό το δέμα.»
«Εγώ να πάω αυτό το δέμα; Αποκλείεται... Δεν είμαστε καλά.»
«Άκουσε με γιε μου, πήγαινε το δέμα κι εγώ σου υπόσχομαι να σου δώσω, ότι μου ζητήσεις».
«Αν είναι έτσι, είμαστε σύμφωνοι. Δώσε μου το δέμα να το παραδώσω.»
Ο νέος έχοντας στο μυαλό του την ανταμοιβή, έφθασε γρήγορα έξω από το πτωχικό σπιτικό, χτύπησε την σπασμένη πόρτα και όταν μπήκε, βρέθηκε μπροστά σε μια πτωχή γυναίκα με πέντε παιδιά να κλαίνε και να φωνάζουν:
«Μαμά, μαμά, πεινάω...»
Παγωμένος και ανίκανος να αντιδράσει ο νέος, έδωσε το δέμα στην πτωχή γυναίκα και γύρισε να φύγει με κατεβασμένο το κεφάλι.
«Κύριε, του είπε η γυναίκα, φεύγετε χωρίς να σας πω τουλάχιστον ένα “ευχαριστώ”. Ο Θεός να σας ανταμείψει, για την χειρονομία σας και την παρηγοριά που μας προσφέρετε!».
Βγήκε έξω ο νέος κλαίγοντας από συγκίνηση, αλλά και από αγαλλίαση. Έτρεξε και μπήκε στην πρώτη Εκκλησία που βρήκε, χώθηκε σε μία γωνία και έκλαψε, έκλαψε, έκλαψε!
Στην επιστροφή του, η μητέρα τον ερωτά:
«Γιατί άργησες παιδί μου; Πήγες τουλάχιστον το δέμα που σου έδωσα;».
«Ναι μητέρα, το πήγα. Αλλά και εσύ να μην ξεχάσεις, την υπόσχεσή σου.».
«Έχεις δίκιο παιδί μου, εμπρός πες μου τι θέλεις;».
«Ετοίμασέ μου μητέρα άλλο ένα δέμα, διότι θα ήθελα να δοκιμάσω άλλη μία φορά την συγκίνηση και την ικανοποίηση που ένιωσα, προσφέροντας και παρηγορώντας ανθρώπους πτωχούς, βασανισμένους και πεινασμένους»!

Οι Τρεις Αγίες

Σήμερα θα σου μιλήσω για τρεις Αγίες. Τρεις Αγίες, που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές.
Η πρώτη είναι η Αγία Απόσταση.
Σημαίνει να έχεις διάκριση. Να μην τον πνίγεις τον άλλον με την παρουσία σου. Καμιά φορά ξέρεις, το να πάρεις απόσταση από κάποιον, είναι η μόνη λύση για να μην χαλάσει η σχέση.
Η δεύτερη είναι η Αγία Υπομονή.
Μεγάλη Αγία. Ανθρώπους να δεις που έχει βάλει αυτή η Αγία στον Παράδεισο. Αν την κάνεις φίλη, να το ξέρεις, θα σε βοηθάει να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες της ζωής. Όσο μεγάλες ή τρομαχτικές και αν μοιάζουν.
Και η τρίτη είναι η Αγία Σιωπή.
Δύσκολα την πιάνεις φίλη. Ακόμα πιο δύσκολα την κρατάς. Είναι τέχνη να ξέρεις να μιλάς. Είναι όμως τέχνη μεγαλύτερη να μπορείς να σιωπήσεις. Να μην πληγώσεις. Να μην απελπίσεις. Να μην προδώσεις. Να μην περηφανευτείς. Αυτά που βγαίνουν από το στόμα, αυτά είναι που μας κάνουν ακάθαρτους.
Απόσταση, Υπομονή και Σιωπή.
Τρεις Αγίες που αξίζει να τις κάνεις φίλες.
Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη Χάρη. Υπάρχουν μυστικά. Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ' τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.
Ότι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.