Ο μοναδικός υπεύθυνος για όλα

Ένα πρωί, καθώς οι εργαζόμενοι προσέρχονταν στην εταιρεία είδαν στην είσοδο μια ανακοίνωση που έγραφε:

“Χθες απεβίωσε ένας συνάδελφος, που ήταν υπεύθυνος για την υποβάθμιση της εταιρίας και σαμποτάριζε την πρόοδο και την ευημερία σας. Αύριο θα γίνει η κηδεία του στο εκκλησάκι, που υπάρχει στην πίσω αυλή και όποιος θέλει, μπορεί να παρευρεθεί”.

Αρχικά όλοι στενοχωρήθηκαν, που απεβίωσε κάποιος συνάδελφός τους, αλλά στη συνέχεια άρχισαν να αναρωτιούνται, ποιος ήταν αυτός ο συνάδελφος που σαμποτάριζε τους ίδιους και την εταιρία στην ανάπτυξή της. Την επόμενη ημέρα η προσέλευση στο εκκλησάκι ήταν τόσο μεγάλη, που χρειάστηκαν οι άνδρες της ασφάλειας να βάλουν τα πράγματα σε κάποια τάξη. Όσο περνούσε η ώρα τόσο και περισσότεροι εργαζόμενοι συγκεντρωνόταν στο εκκλησάκι, γιατί ήθελαν να δουν και να μάθουν, ποιος ήταν αυτός, που σαμποτάριζε τους ίδιους αλλά και την εταιρία. Όλοι είχαν την ίδια σκέψη: “Ποιος είναι αυτός που μας έκανε τόσο κακό; Τουλάχιστον ευτυχώς πέθανε!”

Κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να ανοίξει το φέρετρο και ένας – ένας πλησίαζαν να δουν τελικά ποιος ήταν. Μόλις έφταναν στο φέρετρο, έμεναν με το στόμα ανοιχτό. Στέκονταν αμήχανοι για λίγο, σιωπηλοί και με έκδηλη την αμηχανία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους. Είχαν μια κέρινη έκφραση, λες και κάποιος είχε αγγίξει τα βαθύτερο σημείο της ψυχής τους. Μέσα στο φέρετρο υπήρχε ένας καθρέφτης και ο καθένας έβλεπε το πρόσωπό του.

Δίπλα στον καθρέφτη υπήρχε και μια μικρή ταμπέλα επάνω στην οποία έγραφε:

“Υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που μπορεί να περιορίσει την ανάπτυξη σου: Αυτός είναι ΕΣΥ.”

Μόνο εσύ μπορείς να φέρεις την μεγάλη επανάσταση στη ζωή σου. Μόνο εσύ μπορείς να επηρεάσεις την πορεία σου, την χαρά σου, την επιτυχία σου. Η ζωή σου δεν θα αλλάξει αν αλλάξει το αφεντικό σου, οι φίλοι σου, η οικογένειά σου, η/ο σύντροφος σου. Ακόμα και ολόκληρη η εταιρεία να αλλάξει, η ζωή σου θα αλλάξει, μόνο όταν ΕΣΥ αλλάξεις. Όταν ξεπεράσεις τα όρια σου και όταν κατανοήσεις, ότι μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου. “Η πιο σημαντική σχέση είναι η σχέση, που έχεις εσύ με τον ίδιο σου τον εαυτό.”

Ο κόσμος είναι σαν τον καθρέφτη: Αντανακλά πίσω στον καθένα τις σκέψεις αλλά και τις πράξεις του. Ο κόσμος και η πραγματικότητα για τον καθένα, είναι σαν τον καθρέφτη στο φέρετρο, που συμβολίζει τον θάνατο όσων δεν μπορούν να οραματιστούν και να δημιουργήσουν τη χαρά και την πρόοδο τους. Είναι η ποιότητα της αλλαγής που θα κάνεις και η οποία είναι αυτή, που θα κάνει την διαφορά.

Η δασκάλα μαθηματικών

Κάθε Παρασκευή απόγευμα, η δασκάλα των μαθηματικών ζητά από τους μαθητές της, να βγάλουν ένα κομμάτι χαρτί και να γράψουν τα ονόματα τεσσάρων παιδιών, με τα οποία θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα. Τα παιδιά ξέρουν, ότι αυτές τους οι επιθυμίες μπορεί να πραγματοποιηθούν μπορεί όμως και όχι. Ζητάει επίσης από τα παιδιά να ονομάσουν έναν μαθητή, που πιστεύουν ότι ήταν εξαιρετικός «πολίτης» της τάξης. Οι ψήφοι τους παραδίδονται σε αυτήν κατ’ ιδίαν.

Και κάθε Παρασκευή απόγευμα, αφού οι μαθητές πάνε σπίτι, η δασκάλα βγάζει αυτά τα χαρτιά, τα τοποθετεί μπροστά της και τα μελετά. Ψάχνει για μοτίβα.

Ποιον δεν θέλει κανείς να έχει διπλανό;

Ποιος δεν ξέρει καν ποιον να ζητήσει για διπλανό;

Ποιος περνάει απαρατήρητος και δεν προτείνεται ποτέ;

Ποιος είχε πολλούς φίλους την προηγούμενη βδομάδα και κανέναν αυτή τη βδομάδα;

Βλέπετε, η δασκάλα δεν ψάχνει καινούργιο διάγραμμα θέσεων ή «εξαιρετικούς πολίτες». Η δασκάλα ψάχνει για μοναχικά παιδιά. Ψάχνει για παιδιά, που δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν με άλλα παιδιά. Εντοπίζει τα μικρά εκείνα, που περνούν απαρατήρητα στην κοινωνική ζωή της τάξης. Ανακαλύπτει ποιων τα προτερήματα περνούν απαρατήρητα από τους συμμαθητές τους. Και εντοπίζει -αμέσως- ποιος διαπράττει και ποιος υφίσταται τη σχολική βία (bullying).

Αυτή η υπέροχη γυναίκα γνωρίζει, πως τα παιδιά που δεν τα προσέχει κανείς, κάποια στιγμή θα κάνουν οτιδήποτε, μόνο και μόνο για να τα προσέξουν. Γνωρίζει πως η βία ξεκινάει με την έλλειψη επικοινωνίας. Όλη η εξωτερική βία ξεκινά ως εσωτερική μοναξιά.

Κι αυτό που μαθαίνει αυτή η μαθηματικός, όταν ζητά από τους μαθητές της, να βγάλουν ένα κομμάτι χαρτί και να γράψουν τα ονόματα τεσσάρων παιδιών, με τα οποία θα ήθελαν να κάτσουν μαζί την επόμενη εβδομάδα, είναι κάτι που ήδη γνώριζε. Τα πάντα, ακόμα κι η αγάπη και η αίσθηση του να ανήκεις κάπου, έχουν ένα μοτίβο. Και βρίσκει αυτά τα μοτίβα μέσα από αυτές τις λίστες, σπάει τους κώδικες της προβληματικής επικοινωνίας και δίνει στα μοναχικά παιδιά την βοήθεια που χρειάζονται.

Τι ωραίος τρόπος να περνάς την ζωή σου, ψάχνοντας μοτίβα αγάπης και μοναξιάς, να παρεμβαίνεις κάθε μέρα και να αλλάζεις την τροχιά του κόσμου μας!