Ας επιλέγουμε τη ζωή.

- Τι χρειάζεσαι Αλέξανδρε;
Η ερώτηση έρχεται από παντού, από το νου, την καρδιά, την κοιλιά, τα χέρια του! Ζητάει επιτακτικά απάντηση. Τινάζει λίγο το κεφάλι του, για να διώξει το μούδιασμα και απαντά:
- Την αιώνια νιότη.
- Τι είναι τόσο σημαντικό στη νιότη, ώστε να την επιδιώκεις;
- Η ορμή, η δύναμη, η ενεργητικότητα, η αθωότητα, η ελαφρότητα, τα όνειρα, οι προσδοκίες, η ζωή, απαντά και η φωνή του ίσα που ακούγεται.
- Είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα πάντα για να την αποκτήσεις;
Το ρυτιδιασμένο πρόσωπο του γέρο- Αλέξανδρου ρυτιδιάζει ακόμη περισσότερο, αν και θα έλεγε κάποιος, πως κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο. Μετά από σκέψη απαντά:
- Ναι, δεν μπορώ άλλο να υπομείνω το βάρος, που με κάνει να σέρνομαι στη γη.
- Αλήθεια Αλέξανδρε, δεν έχεις βρει άλλον τρόπο ν’ απελευθερωθείς από αυτό το βάρος; Για σκέψου λίγο!
- Η νιότη είναι ζωή, είναι ελαφρότητα, χαρά, πτήσεις πάνω από βουνά και κοιλάδες, χορός στους αγρούς, αναζήτηση χωρίς φόβο. Ζω στο μισοσκόταδο, σέρνοντας το σαρκίο μου με το φόβο, πως η κάθε μέρα μπορεί να επιφέρει τον θάνατό μου!
- Θυμάσαι μήπως πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με τον θάνατο κι έπαψες ν’ ασχολείσαι με τη ζωή;
Ο Αλέξανδρος πάγωσε, μνήμες άρχισαν να επιτίθενται σαν κοράκια στο θολωμένο του μυαλό. Τόσος πόνος, τόσος θάνατος, τόσο αίμα. Χρόνια τα απωθούσε και τώρα εμφανίστηκαν όλα μπροστά του, τα έβλεπε, τα μύριζε, τα άγγιζε. Ξέσπασε σε κλάματα, σωριάστηκε στο βρώμικο πάτωμα τρέμοντας και κουλουριάστηκε.
- Πως νιώθεις, λοιπόν, τώρα;
Σήκωσε ο Αλέξανδρος το κεφάλι του και ανακάθισε. Κοίταξε γύρω του και το βλέμμα του στάθηκε στο φως, που ήταν αχνό αλλά παρηγορητικό. Στάθηκε στα πόδια του κι έκανε μερικά βήματα, ένιωσε να κινείται ανάλαφρα, το βάρος δεν υπήρχε πια. Ένιωθε συναισθήματα, που για χρόνια του ήταν απρόσιτα. Ένιωθε ήρεμος, ένιωθε ειρήνη.
- Πόσο σημαντική είναι η νιότη του σώματος για σένα, τώρα, Αλέξανδρε;
- Σ’ ευχαριστώ που μου έδειξες, πως η ψυχή και η καρδιά είναι πάντα νέες, πως ο πόνος δεν είναι μονόδρομος, πως υπάρχει επιλογή. Έψαχνα τη νιότη, γιατί είχα χάσει τη ζωή μου. Βλέπω καθαρά τώρα, πως όταν αφήνω την αγάπη να καταλαμβάνει όλο το χώρο μέσα μου, δεν βρίσκει χώρο να μπει μέσα μου ο φόβος και ο πόνος για τα γηρατειά και την θνητότητά μου!
- Έχει ηλικία η αγάπη Αλέξανδρε; Γερνάει η αγάπη;
- Η αγάπη είναι πέρα και πάνω από τον χώρο και τον χρόνο. Το είχα ξεχάσει. Είχα ξεχάσει, πως είναι να ζεις πραγματικά. Όταν αγγίζω τη ζωή με όλες μου τις αισθήσεις, όταν ζω κάθε στιγμή του παρόντος με επίγνωση κι αποδοχή, όταν αντί να φοβάμαι τον θάνατο, επιλέγω να φοβάμαι, μήπως δεν προλάβω να ζήσω, τότε καταλαβαίνω πως δεν με απασχολεί η νιότη!
- Ποιος είσαι Αλέξανδρε;
- Είμαι η ζωή, η νιότη, είμαι ο οίκος στον οποίο κατοικεί η αγάπη, ο οίκος στον οποίο κατοικεί η οικογένειά μου.
- Είσαι το μήνυμα Αλέξανδρε, πρόσφερε τον εαυτό σου στον κόσμο!