Η Όαση

Κλείστε τα μάτια και προσπαθήστε να φανταστείτε, ότι είστε στην έρημο χωρίς νερό εδώ και λίγες μέρες .
Περπατάτε με τα πόδια και η καυτή άμμος σας έχει πληγώσει, το βράδυ η παγωνιά της ερήμου σας τρυπάει, σας πονάει και σκέφτεστε, αύριο πάλι τα ίδια, μα συνεχίζετε.

Εκεί που έχετε τελείως εξαντληθεί, που κατάκοποι λυγίζετε, γονατίζετε και αποφασίζετε, να μην υποφέρετε άλλο, που νοιώθετε πως δεν έχετε άλλες δυνάμεις , πως δεν αντέχετε άλλο πια , εκείνη την στιγμή λοιπόν μια αόρατη δύναμη σας σηκώνει λίγο ψηλά και σας βοηθά, να δείτε πίσω από έναν αμμόλοφο, λίγα μέτρα πιο πέρα από εσάς.

Τι φαντάζεστε ότι βλέπετε ; Τι θα θέλατε να δείτε σε αυτή την κατάσταση που βρισκόσαστε καμένοι, γδαρμένοι, πονεμένοι;

Βλέπετε μια όαση φυσικά ,  με νεράκι και μπόλικη σκιά, έχει και φαγητό  και ρούχα να αλλάξετε.

Ενώ βλέπετε μπροστά σε λίγη απόσταση την έρημο , ξαφνικά νοιώθετε όλες οι δυνάμεις να σας εγκαταλείπουν, να μη μπορείτε ούτε καν να κάνετε ένα βήμα ! Θα καθίσετε λοιπόν έτσι ανήμποροι κι απελπισμένοι;

Μάλλον  όχι. Μαζεύετε τα κομμάτια σας και με αφόρητο πόνο τραβάτε το δρόμο προς την όαση.

Κι όταν φτάνετε εκεί, μήπως ξεχνάτε τον πόνο, την απελπισία, τις κακουχίες ;

Όχι βέβαια ! Αυτά ποτέ δεν ξεχνιούνται. Θα τα θυμόσαστε πάντοτε είτε κάνοντας θετικές σκέψεις είτε κάνοντας αρνητικούς συνειρμούς .
Όταν λοιπόν νοιώθουμε  απογοήτευση , έλλειψη διάθεσης, απαισιοδοξία ας μην απελπιζόμαστε.  Ας επιτρέψουμε στον Χρόνο να μας αποκαλύψει την όαση.

Αυτό δεν σημαίνει πως θα ξεχάσουμε τον πόνο .

Αλλά η όαση είναι κάπου εδώ γύρω μας !