Τα εύθραυστα παιγνίδια

Σ’ ένα χωριό ζούσε ένας σοφός γέροντας. Αγαπούσε τα παιδιά και τον περισσότερο χρόνο του τον αφιέρωνε σ’ αυτά. Συχνά τους έκανε δώρα διάφορα παιγνίδια, αλλά όλα ήταν πολύ εύθραυστα. Όσο και να προσπαθούσαν τα παιδιά, να είναι προσεκτικά, παίζοντας με τα παιγνίδια αυτά, συνήθως αυτά έσπαζαν και καταστρέφονταν.
Τα παιδιά στενοχωριότανε πολύ για τα παιγνίδια που έσπαζαν και πολλές φορές έβαζαν τα κλάματα. Ο γέροντας όμως συνέχιζε να τους κάνει δώρα παιγνίδια, τα οποία όμως συνέχιζαν να είναι ακόμη περισσότερο εύθραυστα και να σπάζουν , όταν τα χρησιμοποιούσαν τα παιδιά.
Οι γονείς των παιδιών στενοχωριούνταν, που έβλεπαν τα παιδιά τους να μην μπορούν να χαρούν τα παιγνίδια και παρά τον σεβασμό που ένιωθαν προς τον γέροντα , αποφάσισαν να του μιλήσουν και να τον παρακαλέσουν, να συνεχίσει να κάνει δώρα παιγνίδια στα παιδιά τους , αλλά αν θέλει. ας είναι αυτά περισσότερο γερά και να μην σπάζουν εύκολα !
Ο σοφός γέροντας άκουσε χαμογελώντας τους γονείς και όταν αυτοί ολοκλήρωσαν τις παρακλήσεις τους , απάντησε:
– Μετά από κάποια χρόνια, όταν τα παιδιά θα μεγαλώσουν, θα βρεθεί κάποιος ή κάποια, που θα θελήσει να τους προσφέρει σαν δώρο μια καρδιά. Ίσως η εμπειρία που ζούνε τώρα με τα δώρα που σπάζουν, όταν αυτοί παίζουν με αυτά, τους κάνει περισσότερο προσεκτικούς και αποφύγουν να παίξουν με την καρδιά που θα τους προσφερθεί, που είναι πολύ εύθραυστη και σπάει ευκολότερα!

Μικρά χιουμοριστικά

Στο υπεραστικό λεωφορείο
– Σπύρο, πιστεύεις στον Θεό;
– Όχι.
– Πάντα ήσουν τέτοιος ή μετά από κάτι, που σου συνέβη;
– Κάποτε ταξίδευα με υπεραστικό λεωφορείο. Το λεωφορείο ήταν γεμάτο, μόνο δυο θέσεις ήταν άδειες, μια δίπλα μου και μια κάπου πίσω μου. Κάπου στην διαδρομή μετά από μια στάση του λεωφορείου, ανεβαίνουν για να συνταξιδέψουν μαζί μας μια βρώμικη γριούλα ζητιάνα και η κοπέλα των ονείρων μου! Ποτέ στη ζωή μου δεν προσευχήθηκα με τέτοιο πάθος και τόση ευλάβεια, να καθίσει δίπλα μου το επιθυμητό πρόσωπο. Ε, από εκείνη την ημέρα είμαι άθεος!

Ο καλύτερος φίλος
Η κυρία υποδέχεται στο σπίτι της τον εραστή της, που τυχαίνει να είναι ο καλύτερος φίλος του συζύγου της. Ο σύζυγος φυσικά και λείπει από το σπίτι.
Ξαφνικά ο ήχος κουδουνίσματος του τηλεφώνου διακόπτει τις τρυφερές στιγμές του ζευγαριού. Η κυρία προχωράει στο χωλ , σηκώνει το ακουστικό και συνομιλεί ψιθυριστά.
Όταν επιστρέφει, με έκδηλη αγωνία την ρωτάει ο εραστής:
– Ποιος ήταν στο τηλέφωνο;
– Ο άντρας μου! του απαντάει.
– Τότε ίσως πρέπει να φύγω, σηκώνεται όρθιος εμφανώς αναστατωμένος και βιαστικός ο εραστής . Που είναι; Σου είπε αν έρχεται στο σπίτι;
– Ηρέμησε, του απαντάει η γυναίκα. Με πήρε για να μου πει, πως θα αργήσει, γιατί έμπλεξε σε ένα χαρτοπαικτικό καρέ. Και πού είσαι, μου είπε πως και εσύ είσαι μαζί του!

Μεταξύ θεολόγων
Μερικοί καθηγητές θεολογίας είχαν συνάντηση μια φορά τη βδομάδα και αντάλλασαν απόψεις πάνω στα θεολογικά ζητήματα. Σε κάποια από τις συναντήσεις τους αυτές ένας απ’ αυτούς αποκάλυψε:
– Την περασμένη νύχτα είδα στον όνειρό μου τον Θεό, ο οποίος μου πρότεινε να επιλέξω, απόλυτη γνώση ή απόλυτη απόλαυση. Τόσο χάρηκα που αμέσως φώναξα: «Απόλυτη γνώση!»
– Ωραία, πες μας, πια είναι η απόλυτη γνώση; ρώτησαν με έκδηλη περιέργεια οι παραβρισκόμενοι καθηγητές.
– Δεν μπορώ να σας δώσω σαφή ορισμό , αλλά μπορώ να σας αναφέρω ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα : Σύμφωνα με την απόλυτη γνώση, έκανα λάθος επιλογή, φίλοι μου!

Το διαγώνισμα στην Φυσική

Το διαγώνισμα στην Φυσική
Ένας καθηγητής του πανεπιστημίου είχε βαθμολογήσει έναν φοιτητή με πολύ χαμηλό βαθμό σε ένα διαγώνισμα φυσικής, ενώ ο φοιτητής ισχυριζόταν, πως έπρεπε να τον βαθμολογήσει με άριστα. Τελικά αποφάσισαν να ρωτήσουν τη γνώμη ενός τρίτου, ανεξάρτητου εκτιμητή και απευθύνθηκαν στον πρόεδρο της Βασιλικής Ακαδημίας, κάτοχο του Βραβείου Νόμπελ φυσικής, για βοήθεια.
Το διαγώνισμα είχε μόνο μια ερώτηση:
«Εξηγήστε, με ποιόν τρόπο μπορείτε να μετρήσετε το ύψος ενός κτηρίου, χρησιμοποιώντας ένα βαρόμετρο.»
Ο φοιτητής απάντησε:
«Δένεις το βαρόμετρο με ένα μακρύ σχοινί, ανεβαίνεις στην ταράτσα του κτηρίου και αφήνεις το δεμένο βαρόμετρο να πέσει. Όταν φτάσει στο έδαφος, κάνεις ένα σημάδι πάνω στο σχοινί . Ανεβάζεις πάνω το σχοινί , μετράς το μάκρος του σχοινιού, που είναι το ίδιο με το ύψος του κτηρίου».
Ο πρόεδρος και κάτοχος του Νόμπελ φυσικής προβληματίστηκε , επειδή η απάντηση ήταν σωστή. Από την άλλη πλευρά, η εξέταση ήταν για την φυσική, ενώ η απάντηση δεν είχε κάποια σχέση με την επιστημονική θεώρηση της φυσικής!
Προτάθηκε λοιπόν στον φοιτητή, να επιχειρήσει να απαντήσει στην ερώτηση με τέτοιο τρόπο, ώστε να δείξει γνώση φυσικών νόμων. Ο φοιτητής προθυμοποιήθηκε να το κάνει:
«Ανεβαίνετε στη στέγη του κτιρίου και αφήνετε το βαρόμετρο να πέσει, μετρώντας των χρόνο πτώσης. Και μετά χρησιμοποιώντας τον αντίστοιχο τύπο, βρίσκετε με αριθμητικές διαδικασίες το ύψος του κτηρίου».
– Άλλη λύση, μια ηλιόλουστη μέρα μετράτε την σκιά του βαρομέτρου και έπειτα κάνετε το ίδιο με τη σκιά του κτηρίου. Βρίσκετε το ύψος του κτηρίου εφαρμόζοντας την απλή αναλογία.
– Όχι και κακή λύση, μήπως ξέρετε και άλλες, ρώτησε ο Νομπελίστας φυσικής.
– Μάλιστα, παρακαλώ ένας πολύ απλός τρόπος. Ανεβαίνετε από το κλιμακοστάσιο με τα πόδια, ακουμπάτε στον τοίχο το βαρόμετρο και χαράζετε διαδοχικά το ύψος του βαρομέτρου . Αφού φτάσετε στην ταράτσα, αρχίζετε να κατεβαίνετε, μετρώντας πόσες χαραγματιές κάνατε. Πολλαπλασιάζετε στο τέλος τον αριθμό των χαράξεων με το ύψος του βαρομέτρου και το αποτέλεσμα είναι το συνολικό ύψος του κτηρίου!
Αν θέλετε πιο δύσκολο τρόπο, συνέχισε ο φοιτητής, τότε πρέπει να δέσετε στο βαρόμετρο ένα κορδόνι και να το χρησιμοποιήσετε σαν εκκρεμές και να επιχειρήσετε να μετρήσετε την επιτάχυνση της βαρύτητας στην βάση του κτηρίου και στην στέγη του. Από την διαφορά μεταξύ αυτών των δύο τιμών, εφαρμόζοντας τον κατάλληλο τύπο, μπορείτε να βρείτε το ύψος του κτηρίου.
Για να μη λοιπόν πλατειάζουμε υπερβολικά , τελειώνοντας, θα σας πω το πιο απλό και αποτελεσματικό τρόπο λύσης του προβλήματος. Παίρνετε μαζί σας το βαρόμετρο, βρίσκετε τον αρχιτέκτονα του κτιρίου και του λέτε: «Κύριε αρχιτέκτονα, έχω ένα καταπληκτικό βαρόμετρο. Είναι δικό σας, αν μου πείτε το ύψος αυτού του κτιρίου».
Στο τέλος ο φοιτητής ομολόγησε, ότι ήξερε τι ήθελε ο καθηγητής απ’ αυτόν, αλλά επίτηδες η πρώτη του απάντηση ήταν με τον τρόπο που δόθηκε στο διαγώνισμα, επειδή είχε μπουχτίσει στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, που οι καθηγητές προσπαθούσαν να επιβάλλουν τον τρόπο σκέψης τους στους μαθητές. Θεωρεί λοιπόν, πως το ίδιο δεν χρειάζεται να γίνεται και στο πανεπιστήμιο.
Α ξεχάσαμε να γράψουμε το όνομα του φοιτητή. Αυτός ο φοιτητής ήταν ο Νιλς Μπορ, μεγάλος Δανός φυσικός, που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1922!

Σ' έναν χειμωνιάτικο περίπατο

Το χαμένο τσεκούρι

Αυταπάτη

Ο τυφλός ζητιάνος

Ένας τυφλός καθόταν σε μια άκρη μιας πολυσύχναστης πλατείας, έχοντας ένα κυπελλάκι μπροστά στα πόδια του και ένα χοντροκομμένο χαρτόνι , στο οποίο ήταν γραμμένο με άσπρη κιμωλία:
«Είμαι τυφλός, σας παρακαλώ βοηθήστε με!»
Πολλοί περνούσαν από μπροστά του , αλλά ελάχιστοι έριχναν ένα βλέμμα επάνω του και ακόμη λιγότεροι άφηναν ένα μικρό κέρμα μέσα στο κυπελλάκι.
Κάποια στιγμή άκουσε ο τυφλός τακούνια από γυναικείες γόβες, να πλησιάζουν προς το μέρος του και να σταματάνε μπροστά του. Κατάλαβε ο τυφλός, πως αυτή που σταμάτησε, κάτι έσβησε και κάτι έγραψε πάλι πάνω στο χοντροκομμένο χαρτόνι , επειδή άκουσε και αναγνώρισε τους αντίστοιχους ήχους.
Άκουσε ο τυφλός τον ήχο των τακουνιών , που απομακρυνότανε από αυτόν. Τα επόμενα λεπτά έκπληκτος ο τυφλός αντιλήφθηκε, πως συνεχώς έπεφταν κέρματα στο κυπελλάκι, ακούγοντας τον μεταλλικό θόρυβο που έκαναν χτυπώντας το ένα στα άλλα. Αρκετές φορές ο τυφλός άδειασε το κυπελλάκι και ισάριθμες φορές γρήγορα αυτό γέμιζε και πάλι με κέρματα!
Ο τυφλός κατάλαβε πως σουρουπώνει, επειδή σιγά-σιγά αισθανότανε την θερμοκρασία του αέρα να πέφτει. Ετοιμάστηκε λοιπόν, για να γυρίσει στο σπίτι του , χαρούμενος αλλά και απορημένος, για το τι τέλος πάντων έγραψε η καλή κυρία , όταν σταμάτησε μπροστά του.
Πριν φύγει άκουσε να τον πλησιάζουν τακούνια και αναγνώρισε πως ο ήχος ήταν ο ίδιος με αυτόν , που άκουσε όταν η κυρία σταμάτησε μπροστά του. Όταν αντιλήφθηκε πως τον πλησίασε αρκετά , ο τυφλός χαμογελώντας και γυρίζοντας προς το μέρος της, την ευχαρίστησε θερμά για το καλό που του έκανε και διστακτικά, για να μην την φέρει σε δύσκολη θέση , την παρακάλεσε να του πει τι έγραψε πάνω στο χαρτόνι και συγκίνησε τους διερχόμενους.
Η κυρία τον ακούμπησε στοργικά στον ώμο και του απάντησε:
– Δεν έγραψα κάτι. που να είναι αναληθές. Έγραψα με διαφορετικά λόγια, το ίδιο που έγραφε και προηγούμενα το χαρτόνι: «Είναι πολύ όμορφη η μέρα σήμερα, αλλά εγώ δυστυχώς δεν μπορώ να την δω!»