Πόσο κοστίζει η ανατροφή ενός παιδιού

Έχει υπολογιστεί πρόσφατα, ότι το κόστος της ανατροφής ενός παιδιού από τη γέννηση έως τα 18 χρόνια είναι περίπου 160.140 €uro. Αλλά αυτά τα 160.140 €uro δεν είναι τόσο πολλά αν τα υπολογίσεις σε:
- 8.897€ ετησίως
- 741€ μηνιαίως
- 171€ την εβδομάδα
- 24€ ανά ημέρα
- 1€ ανά ώρα
Εάν εξακολουθείς να πιστεύεις, ότι η καλύτερη συμβουλή είναι να μην έχεις παιδί και θέλεις να γίνεις "πλούσιος, " κάνεις λάθος!
Θέλεις να μάθεις τι παίρνεις σε αντάλλαγμα για τα 160.140 €uro?
- Γέλια κάτω από τα σκεπάσματα κάθε βράδυ
- Τρυφερές αγκαλιές
- Ένα χέρι να σε κρατάει
- Κάποιος να κάνετε σαπουνόφουσκες
- Κάποιος να σε κάνει, να γελάς σαν τρελός, (όπως και να ήταν η μέρα σου στη δουλειά)
- Περισσότερη αγάπη από όση η καρδιά σου μπορεί να αντέξει.
Για 160.140 €uro, θα πάψεις να μεγαλώνεις!
- Μπορείς να ζωγραφίσεις με μαρκαδόρους
- Να παίξεις κρυφτό
- Να κυνηγάς πεταλούδες και πυγολαμπίδες
- Να παίξεις με αυτοκίνητακια ή κούκλες
- Να εξακολουθείς να πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη
- Να έχεις μια δικαιολογία, να διαβάζεις παραμύθια στην ηλικία σου
- Να βλέπεις κινούμενα σχέδια
- Να πετάς βότσαλα στα κύματα της θάλασσας
- Να κάνεις μια ευχή, όταν βλέπεις ένα αστέρι να πέφτει
Δεν υπάρχει καλύτερη παράσταση για τα 160.140 €uro σου...
  Γίνεσαι ήρωας μόνο και μόνο 
- Που στολίζεις το Χριστουγεννιάτικο δέντρο
- Που μπορείς να του μάθεις πατίνια
- Που γέμισες μια πλαστική πισίνα
- Που φτιάχνεις ένα κέικ σοκολάτας
Για 160.140 €uro έχεις πρώτη θέση για:
- Το πρώτο του βήμα
- Τη πρώτη του λέξη
- Τη πρώτη του μέρα στο σχολείο
- Τη πρώτη του βόλτα με ποδήλατο χωρίς ρόδες
- Το πρώτο του ραντεβού αγάπης
- Τη πρώτη φορά στο τιμόνι
Στα μάτια του, είσαι ένας μικρός Θεός...
- Έχεις τη δύναμη να του περάσει ο πόνος με ένα φιλί, να διώξεις τα κακά τέρατα κάτω από το κρεβάτι, να παρηγορήσεις τη ραγισμένη του καρδιά, να αγαπάς χωρίς όρια.
Λοιπόν, είναι καλή συμφωνία για αυτή την τιμή ;

Η διαθήκη

Κάποιος άνδρας απεβίωσε . Ο συμβολαιογράφος είπε, πως είχε ρητή εντολή από τον αποθανόντα, να καλέσει στο άνοιγμα της διαθήκης όλους όσους παρευρέθησαν στην κηδεία.
Γιατί, άραγε;
Το γιατί το κατάλαβαν όλοι και με το παραπάνω, όταν ο συμβολαιογράφος άρχισε να διαβάζει τη διαθήκη:
'' Αγαπητοί συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες. Σας ευχαριστώ, που ήρθατε να με δείτε στην τελευταία μου επίγεια κατοικία. Ξέρετε πολύ καλά, ότι πάντα με ενδιέφερε να είμαι καλός άνθρωπος και πάντα πίστευα, ότι όσο περισσότεροι κλάψουν για μένα, τόσο πιο καλός άνθρωπος πρέπει να ήμουν. Ελπίζω να ήμουν, λοιπόν, ένας καλός άνθρωπος.
Αλήθεια, σκεφτήκατε ποτέ, γιατί με θεωρείτε όλοι καλό άνθρωπο; Ίσως να είναι το γεγονός, ότι ποτέ στη ζωή μου δεν πείραξα ούτε μυρμήγκι. Ίσως να είναι, που σας βοήθησα όσο μπορούσα, στα χρόνια που έζησα. Μήπως όμως είναι, που τόσα χρόνια έκανα τον αφελή; Που ποτέ δεν φώναξα σε κανέναν, ότι κι αν μου έκανε; Μήπως, τελικά, προσπαθώντας να είμαι καλός με όλους, έζησα για τους άλλους και έχασα μόνος μου το νόημα της ζωής; Και μήπως δεν είναι ακόμα αργά, για να επανορθώσω;
Ναι, Χρήστο, το ξέρω ότι έκλεβες χρήματα από το ταμείο του μαγαζιού. Δε σε κατηγόρησα ποτέ γιʼ αυτό, κι ας ήξερα, πως το έκανες σχεδόν κάθε μέρα. Θα έπρεπε να σε έχω απολύσει από την πρώτη στιγμή, όπως θα έκανε ο καθένας. Παραδέξου το κι εσύ το ίδιο θα έκανες. Γιατί δεν το έκανα; Γιατί σε λυπήθηκα.
Ναι, Μαρία, το ξέρω ότι εσύ και ο Στέφανος είχατε παράλληλη σχέση, χρόνια ολόκληρα. Από την αρχή το ήξερα κι ας προσπαθούσες, να το κρύψεις. Ακόμα κι όταν χωρίσατε, εγώ σας παρηγόρησα και τους δύο, τη σύζυγό μου και τον καλύτερό μου φίλο, χωρίς να καταλάβετε, ότι τα ήξερα όλα. Θα έπρεπε να σε έχω απομακρύνει κι εσένα, Στέφανε, θα μπορούσα ακόμα και να σε έχω σκοτώσει. Γιατί δεν το έκανα; Γιατί θα γινόμουν '' κακός ,'' θα αναστάτωνα τις ζωές όλων μας. Θα έκανα κακό στα παιδιά μας, σε σας και σε μένα. Αλήθεια, εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;
Άννα, κόρη μου, τα ξέρω όλα για την έκτρωση, που έκανες με τα λεφτά, που μου ζήτησες τάχα για να βγάλεις τα έξοδά σου στη Θεσσαλονίκη, όταν σπούδαζες. Δε σου είπα ποτέ τίποτα, μόνο σου έδωσα τα λεφτά. Κι ας ήξερα ότι κάτω από τα φαρδιά σου ρούχα, μέσα από τη φουσκωμένη σου κοιλιά, υπήρχε ένα εγγόνι, που δεν θα έβλεπα ποτέ. Θα μπορούσα να σε διώξω από το σπίτι, να μη σου ξαναμιλήσω ποτέ. Γιατί δεν το έκανα; Επειδή είσαι παιδί μου, επειδή δεν ήθελα να σε πιέσω να πάρεις μια απόφαση, που δεν ήθελες να πάρεις. Εσύ τι θα κάνεις, αν αυτό συμβεί αύριο-μεθαύριο στο παιδί σου;
Χάρη, γιε μου, δεν μπορούσες να κρυφτείς από μένα. Τα ήξερα όλα από την πρώτη στιγμή. Ήξερα ότι άρχισες το κάπνισμα από το πρώτο τσιγάρο σου, ήξερα ότι έπαιρνες κρυφά τα κλειδιά του αυτοκινήτου από την πρώτη φορά, ήξερα όλες τις αλητείες, που έκανες με την παρέα σου, από την πρώτη μέχρι την τελευταία. Και δε σου είπα ποτέ τίποτα, όχι επειδή ήμουν κακός πατέρας, αλλά επειδή πίστευα, ότι θα έβρισκες το δρόμο σου από μόνος σου, όπως κι εγώ. Αλλά με απογοήτευσες, και ούτε αυτό στο είπα ποτέ. Ίσως τώρα, που δεν είμαι πια κοντά σου, μπορείς να προσπαθήσεις να επανορθώσεις και να σταθείς επιτέλους στα πόδια σου .
Στάθη, αγαπημένε μου αδελφέ το ξέρω, ότι τα λεφτά που σου έδινα δανεικά, τάχα για να πληρώσεις το νοίκι, τη ΔΕΗ και το νερό, τα έτρωγες στον Ιππόδρομο. Ήξερες, ότι δεν είχα την οικονομική δυνατότητα, να σου δίνω συνέχεια, αλλά ήξερες κι ότι ποτέ δεν σου αρνιόμουν. Και το εκμεταλλευόσουν. Ποτέ δε σου ζήτησα πίσω αυτά τα λεφτά. Και να στα ζήταγα, δεν είχες να μου τα επιστρέψεις. Αλήθεια, εσύ τι θα έκανες στη θέση μου;
Όπως βλέπετε, αγαπητοί μου, όλοι εδώ μέσα έχετε τα μυστικά σας. Εγώ πια έχω φύγει, τα μυστικά μου τα πήρε ο Χάρος μαζί με μένα. Τα δικά σας δεν θα τα πάρετε στον τάφο σας. Έστω και την τελευταία στιγμή, ελπίζω να καταλάβατε, πόσο υπέφερα για να τα έχω καλά με όλους σας, πόσο δύσκολο ήταν για μένα, να κάνω τα στραβά μάτια σε κάθε σας ατόπημα.
Και τώρα μπορείτε να ρωτήσετε τον εαυτό σας:
Τελικά ήμουν καλός άνθρωπος; Ή μήπως είμαι διπρόσωπος, ύπουλος, φίδι κολοβό; Και τελικά είναι τόσο σημαντικό, το πόσοι θα μαζευτούν, για να σε κλάψουν στην κηδεία σου; Ή είναι πιο σημαντικό να ξέρεις, ότι δε σε φωνάζουν όλοι αφελή και βλάκα πίσω από την πλάτη σου, ότι σε δέχονται και σε αγαπάνε γιʼ αυτό που είσαι και όχι γιʼ αυτό, που μπορείς να τους προσφέρεις;
Σας αφήνω να το σκεφτείτε. Έχετε όλο το χρόνο μπροστά σας. Να με θυμάστε. ''
Και αλήθεια μετά από αυτό, πώς θα μπορούσαν να μην τον θυμούνται;

Η Όαση

Κλείστε τα μάτια και προσπαθήστε να φανταστείτε, ότι είστε στην έρημο χωρίς νερό εδώ και λίγες μέρες .
Περπατάτε με τα πόδια και η καυτή άμμος σας έχει πληγώσει, το βράδυ η παγωνιά της ερήμου σας τρυπάει, σας πονάει και σκέφτεστε, αύριο πάλι τα ίδια, μα συνεχίζετε.

Εκεί που έχετε τελείως εξαντληθεί, που κατάκοποι λυγίζετε, γονατίζετε και αποφασίζετε, να μην υποφέρετε άλλο, που νοιώθετε πως δεν έχετε άλλες δυνάμεις , πως δεν αντέχετε άλλο πια , εκείνη την στιγμή λοιπόν μια αόρατη δύναμη σας σηκώνει λίγο ψηλά και σας βοηθά, να δείτε πίσω από έναν αμμόλοφο, λίγα μέτρα πιο πέρα από εσάς.

Τι φαντάζεστε ότι βλέπετε ; Τι θα θέλατε να δείτε σε αυτή την κατάσταση που βρισκόσαστε καμένοι, γδαρμένοι, πονεμένοι;

Βλέπετε μια όαση φυσικά ,  με νεράκι και μπόλικη σκιά, έχει και φαγητό  και ρούχα να αλλάξετε.

Ενώ βλέπετε μπροστά σε λίγη απόσταση την έρημο , ξαφνικά νοιώθετε όλες οι δυνάμεις να σας εγκαταλείπουν, να μη μπορείτε ούτε καν να κάνετε ένα βήμα ! Θα καθίσετε λοιπόν έτσι ανήμποροι κι απελπισμένοι;

Μάλλον  όχι. Μαζεύετε τα κομμάτια σας και με αφόρητο πόνο τραβάτε το δρόμο προς την όαση.

Κι όταν φτάνετε εκεί, μήπως ξεχνάτε τον πόνο, την απελπισία, τις κακουχίες ;

Όχι βέβαια ! Αυτά ποτέ δεν ξεχνιούνται. Θα τα θυμόσαστε πάντοτε είτε κάνοντας θετικές σκέψεις είτε κάνοντας αρνητικούς συνειρμούς .
Όταν λοιπόν νοιώθουμε  απογοήτευση , έλλειψη διάθεσης, απαισιοδοξία ας μην απελπιζόμαστε.  Ας επιτρέψουμε στον Χρόνο να μας αποκαλύψει την όαση.

Αυτό δεν σημαίνει πως θα ξεχάσουμε τον πόνο .

Αλλά η όαση είναι κάπου εδώ γύρω μας !

Η γυναίκα που διάβαζε βιβλία

Ένα πρωί στη λίμνη, ο σύζυγος επιστρέφει μετά από πολλές ώρες ψαρέματος και παίρνει έναν υπνάκο στο φορτηγάκι.
Η σύζυγος, αν και δεν γνωρίζει τη λίμνη, αποφασίζει να πάει μια μικρή βόλτα με τη βάρκα του.
Χωρίς να απομακρυνθεί πολύ, διαλέγει ένα σημείο που της φαίνεται ωραίο, ρίχνει την άγκυρα και ξεκινάει να διαβάζει το βιβλίο της.
Μετά από λίγο έρχεται ένας αστυνομικός, σταματάει τη βάρκα του δίπλα στην δική της και της λέει :
- Καλημέρα κυρία. Τι κάνετε εδώ;
- Διαβάζω ένα βιβλίο, απαντάει εκείνη, πιστεύω πως το βλέπετε.
- Βρίσκεστε σε περιοχή, που απαγορεύεται το ψάρεμα, την πληροφορεί ο αστυνομικός
- Με συγχωρείτε κύριε αστυνόμε, του απαντάει, αλλά όπως βλέπετε δεν ψαρεύω, αλλά διαβάζω ένα βιβλίο.
- Ναι, το βλέπω, αλλά είστε σε ψαράδικο σκάφος, οπότε έχετε όλον τον εξοπλισμό, για να ξεκινήσετε να ψαρεύετε οποιαδήποτε στιγμή. Με συγχωρείτε, αλλά πρέπει να με ακολουθήσετε στην ακτή και να σας κόψω πρόστιμο.
- Αν το κάνετε αυτό, θα πρέπει να σας μηνύσω για σεξουαλική παρενόχληση, αποκρίνεται η γυναίκα
- Μα, δεν σας έχω αγγίξει, δεν σας έχω καν πλησιάσει τόσο κοντά, για κάτι τέτοιο, λέει με έκπληξη ο αστυνομικός.
Η γυναίκα απαντάει:
- Ναι, το βλέπω ,αλλά έχετε όλο τον εξοπλισμό, για να ξεκινήσετε, να με παρενοχλείτε οποιαδήποτε στιγμή.
- Καλή σας μέρα κυρία μου, απαντάει ο αστυνομικός και φεύγει.
Μην διαφωνείς ποτέ με γυναίκα, που διαβάζει βιβλία. Είναι πολύ πιθανό, να είναι έξυπνη!

Αντίμετρα στις προσπάθειες μαζικής χειραγώγησης

Οι παρακάτω επισημάνσεις – προτροπές βοηθάνε στο να αμυνθούμε απέναντι σε αυτούς , που  επιχειρούν να μας χειραγωγήσουν μαζικά.

1ο: Χρησιμοποιούμε ενσυνείδητα  τα μάτια και τα αυτιά μας. Αυτό σημαίνει, ότι παρατηρούμε και κατανοούμε όσα συμβαίνουν γύρω μας και δεν καθόμαστε απλώς να τα κοιτάζουμε. Προσπαθούμε να αντιληφθούμε τους αντιπερισπασμούς και αναζητούμε εκείνο, που μπορεί να βρίσκεται πίσω από αυτό, που εκτυλίσσεται μπροστά μας. Προσπαθούμε να ανιχνεύσουμε  "νόμιμα" ψέματα, μισές αλήθειες, παραπλανητικές ερμηνείες, ανυποστήρικτα δεδομένα και "αποδείξεις", σενάρια προκατασκευασμένα. Επειδή κάποια πράγματα επαναλαμβάνονται συνεχώς με μοτίβα συνήθειας δεν σημαίνει :

α) ότι είναι αλήθεια

β) ότι είναι αδύνατο να αλλάξουν και

γ) ότι πρέπει να τα δεχθούμε.

2ο: Επαγρυπνούμε και δεν εφησυχάζουμε. Ελέγχουμε και  αντιμετωπίζουμε με επιφύλαξη  οτιδήποτε νέο και διαφορετικό αντιλαμβανόμαστε γύρω μας.

3ο: Χρησιμοποιούμε τη λογική μας , σκεφτόμαστε με το δικό μας νου, επικεντρώνοντας τη προσοχή μας, σε ότι είναι χρήσιμο και ωφέλιμο στην επιβίωση και ασφάλεια τη δική μας και του περιβάλλοντός μας, αποφεύγουμε τις παγίδες και αναγνωρίζουμε τις τεχνικές εξαπάτησης . 

4ο: Προσπαθούμε να παραμένουμε  ήρεμοι και 

γαλήνιοι. Ο πανικός είναι ο χειρότερος σύντροφος. 

Ήδη κάποιοι από εμάς αντιμετωπίζουν ακραίες 

συνθήκες, τις οποίες ενδεχομένως  όλοι, αργά ή 

γρήγορα, θα αντιμετωπίσουμε σε αυτούς τους 

προβληματικούς καιρούς. Πρέπει να διατηρήσουμε το 

νου μας ψυχρό σαν πάγο και κοφτερό σαν ξυράφι. 

Αυτό θα το κατορθώσουμε όταν κατανοήσουμε τα 

πράγματα προτού τα δούμε να συμβαίνουν. Ο 

πανικός είναι πάντοτε το αποτέλεσμα ενός ξαφνικού και ακραίου κινδύνου, τον οποίο δεν αναμέναμε. Με άλλα λόγια, το αποτέλεσμα ενός κινδύνου, που δεν προβλέψαμε.

5ο: Ενεργούμε μεθοδικά και διεξοδικά. Όταν 

διακινδυνεύονται πολλά, η καλύτερη σκέψη μας, να 

δράσουμε πάση θυσία, είναι πάντα καλύτερη από το 

να μην ενεργήσουμε καθόλου, ακόμα και αν αυτό 

προϋποθέτει κάποιο ρίσκο. Σε δύσκολες καταστάσεις 

το ρίσκο είναι αναπόφευκτο.

6ο: Παραμένουμε αισιόδοξοι με θετική σκέψη , 

επιμένουμε πως είναι καλύτερο να βλέπουμε, πως 

δεν είναι άδειο ένα ποτήρι , μέσα στο οποίο υπάρχει έστω και ελάχιστη ποσότητα υγρού , επειδή πάντοτε είναι καλύτερη έστω η ελάχιστη ποσότητα από τη μηδενική ποσότητα. Δεν εγκαταλείπουμε ποτέ , όσο σκεφτόμαστε και έχουμε δυνατότητες δράσης και ανταπόκρισης .

Και κάτι σημαντικό, όταν έχουμε πίστη μέσα μας, τότε ξέρουμε, ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι απλά το κλείσιμο ενός κεφαλαίου ενός πολύ μεγάλου βιβλίου. Εξάλλου, αν το δούμε πιο μακροπρόθεσμα, ο κόσμος μας έτσι κι αλλιώς κάποτε θα τελειώσει.

7ο: Μοιραζόμαστε τις γνώσεις και πληροφορίες με συγγενείς, φίλους, συναδέλφους και γείτονες. Στον παράξενο και επικίνδυνο κόσμο που ζούμε σήμερα, μια από τις καλύτερες μορφές αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας συνίσταται, στο να τους βοηθήσουμε να αφυπνιστούν. Όσο πιο πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν αφυπνιστεί, τόσο το καλύτερο για αυτούς ως άτομα, αλλά επίσης τόσο το γρηγορότερο θα διαμορφώσουμε την απαραίτητη εκείνη μάζα ανθρώπων, που θα σκέφτεται ελεύθερα και ανεξάρτητα.

8ο: Κρατάμε ψηλά στις προτεραιότητές μας και υπερασπιζόμαστε τις αξίες μας, την οικογένεια, τους φίλους, την πατρίδα μας , την πίστη μας στον Θεό. Αντιμαχόμαστε  τη σημερινή σκοτεινή, καταθλιπτική, αποκαρδιωτική, απελπιστική μηδενιστική θεώρηση του κόσμου.
Παρατηρούμε το Σύμπαν και όλα τα θαυμαστά πράγματα που περιέχει. Ερχόμαστε σε επαφή και γνωρίζουμε  τα καλύτερα έργα, που δημιούργησε ο Άνθρωπος .
Διαβάζουμε καταξιωμένους συγγραφείς , ερχόμαστε σε επαφή με πνευματικούς μύστες , μελετάμε ιερά βιβλία , ακούμε συνθέσεις κλασικών συνθετών , βλέπουμε εικαστικά αριστουργήματα.
Συνεχίζουμε σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, να αναζητάμε το Άγιο Δισκοπότηρο. Δεν δεχόμαστε από κανέναν, να δηλώνει πως μας παραχωρεί τα δικαιώματά μας , επειδή αν το δεχτούμε αυτό, τότε θα δεχτούμε πως ο ίδιος έχει τη αρμοδιότητα, να μας τα αφαιρέσει. Σαν παιδιά του επίγειου Σύμπαντος, τα δικαιώματά μας είναι αναφαίρετα και δωρισμένα από τον Θεό.

9ο: Υπερασπιζόμαστε την περιουσία μας, το σπίτι μας και το εισόδημά μας. Μια πολλή πρακτική πρόταση. Το σπίτι μας και το χώμα που πατάμε είναι δικά μας. Η οικογένεια και τα αγαπημένα μας πρόσωπα είναι το πιο ανεκτίμητο πράγμα, που έχουμε. Η υπεράσπισή τους με όλα τα μέσα που διαθέτουμε, την οποιαδήποτε στιγμή που ο οποιοσδήποτε, όσο ισχυρός και αν είναι, προσπαθήσει να μας τα αρπάξει με τη βία, δεν παύει να είναι πάντα μια πράξη νόμιμης αυτοάμυνας, ανεξάρτητα από οτιδήποτε ενδεχόμενα αντίθετο επιτάσσει ο ανθρώπινος Νόμος. Η υπεράσπιση αυτή αντιπροσωπεύει μια εκδήλωση της βούλησής μας, να ασκούμε τη δική μας ατομική κυριαρχία.

Η επιταγή

Ένας επιχειρηματίας ήταν βαθιά χρεωμένος και δεν έβλεπε, με ποιο τρόπο θα μπορούσε να βρει μια διέξοδο στα οικονομικά του προβλήματα.
Καθόταν μόνος και απελπισμένος σε ένα παγκάκι, όταν τον πλησίασε ένας ηλικιωμένος άνδρας.
" Βλέπω, ότι σε απασχολεί κάτι, " τού είπε ο ηλικιωμένος.
Αφού άκουσε την ιστορία και τα προβλήματά του, τού είπε:
"Πιστεύω, ότι μπορώ να σε βοηθήσω. "
Τον ρώτησε πώς τον λένε και του υπέγραψε μια επιταγή, που την έβαλε στο χέρι του λέγοντας :
" Πάρε αυτά τα χρήματα. Χρησιμοποίησέ τα όσο μπορείς περισσότερο παραγωγικά , για να καταφέρεις να ορθοποδήσεις οικονομικά. Πιστεύω, πως μέσα σε ένα χρόνο, θα τα έχεις καταφέρει. Θέλω λοιπόν, να με συναντήσεις εδώ ακριβώς σε ένα χρόνο από σήμερα και να μου επιστρέψεις τα χρήματά μου. Η διαίσθησή μου λέει, πως μπορώ να σε εμπιστευτώ και πως δεν θα με απογοητεύσεις ! "
Αμέσως μετά ο ηλικιωμένος άνδρας σηκώθηκε και έφυγε με γρήγορα βήματα, αφήνοντας αποσβολωμένο τον επιχειρηματία , που δεν μπορούσε να πιστέψει στην καλοτυχία του !
Ακόμη περισσότερο όταν είδε έκπληκτος το ποσό των $500,000, να είναι γραμμένο στην επιταγή και από κάτω να φαίνεται ξεκάθαρο το ονοματεπώνυμο John D. Rockefeller. Γνώριζε πως η οικογένεια Ροκφέλλερ ήταν από τις πλουσιότερες οικογένειες στον κόσμο !
Σκέφτηκε, ότι θα μπορούσε να εξαφανίσει όλες του τις οικονομικές έγνοιες με αυτή την επιταγή. Παρόλα αυτά αποφάσισε να μη ξοδέψει ούτε ένα σεντ από τα χρήματα της επιταγής , αλλά να την φυλάξει στο χρηματοκιβώτιό του και να χρησιμοποιήσει τα χρήματά της μόνο στην περίπτωση , που δεν είχε διαφορετική εναλλακτική επιλογή.
Η γνώση και μόνο ότι τα χρήματα υπήρχαν, του έδωσε τη δύναμη να σκεφτεί τρόπους και να σώσει την επιχείρησή του από τους δανειστές και τα χρέη. Είχε υψηλό ηθικό, περισσότερη αυτοπεποίθηση και έτσι, κατάφερε να διαπραγματευτεί καλύτερες συμφωνίες και να επεκτείνει τη διάρκεια των δανείων και των υποχρεώσεών του. Στη συνέχεια, κατάφερε να κλείσει νέες δουλειές, να αυξήσει τις πωλήσεις του και σταδιακά, κατάφερε να αποπληρώσει και να εξοφλήσει όλους του τους δανειστές.
Ακριβώς μετά από ένα χρόνο, επέστρεψε στο παγκάκι που είχε συναντήσει τον ηλικιωμένο, έχοντας μαζί του την επιταγή, που δεν είχε εξαργυρώσει. Την ώρα που είχαν συμφωνήσει, εμφανίστηκε ο γέροντας.
Τη στιγμή που ο επιχειρηματίας ετοιμαζόταν να του επιστρέψει την επιταγή και να του διηγηθεί την επιτυχία του, μια νοσοκόμα τρέχοντας ήρθε και άρπαξε τον γέροντα.
" Χαίρομαι που τον πρόλαβα, " φώναξε στον επιχειρηματία η νοσοκόμα. " Ελπίζω να μην σας ενόχλησε. Συνηθίζει να φεύγει από το άσυλο ηλικιωμένων, που τον φιλοξενούμε και πηγαίνει και λέει στον κόσμο, ότι είναι ο John D. Rockefeller! "
Και με αυτά τα λόγια, πήρε η νοσοκόμα τον ηλικιωμένο από το μπράτσο και απομακρύνθηκαν.

Νίκος Τσιφόρος – Ελληνική Μυθολογία

Κάποιος είπε ότι σήμερα οι Έλληνες είναι ένας λαός μεταπρατών. Ίσως να τον ενόχλησε η ναυτιλία μας, δυσανάλογα μεγάλη για τη χώρα τούτη δω, τη μικρή και ασήμαντη. Ε, λοιπόν, πάντα ήτανε ένας λαός μεταπρατών οι Έλληνες.

Η γη της Ελλάδας , σκουπιδαριό του Θεού, που πέταξε 
όσα βράχια του περισσεύανε άμα κι έφτιασε την Ευρώπη, φτωχιά, ντούρα και περήφανη, δεν έδινε απλόχερα τον καρπό της για να θρέψει τον κόσμο της.

Η ελιά φύτρωνε πάνω στις απότομες πλαγιές, για να καλύψει το έλλειμμα από τα αραιά κοπάδια με λίπος φυτικό. Ίσως νάτανε και το κλίμα, που την ανάγκασε να φυτρώνει σε τούτες τις Μεσογειακές άκρες. Μπόλικο το σταφύλι, λιγοστό το σιτάρι.

Όμως κανένας Έλληνας δεν σκοτίστηκε για την φτώχεια της γης του. Τη γλέντησε τούτη τη φτώχεια. Στη μεγάλη, τη δυνατή Αθηναϊκή Δημοκρατία, τότε τον χρυσό καιρό της, οι « ελεύθεροι πολίτες » περνάγανε κοτσάνι με φακή, κρασάκι και κριθαρένιο ψωμί. Αραιή και γιορταστική ήτανε η καλοφαγία.

Το μόνο που δούλευε άφθονα και πληθωρικά ήτανε 

« ο νους », η σκέψη, το πνεύμα. Και το αντριλίκι, που αντιμετώπιζε νικηφόρα ορδές από Ασιάτες επιδρομείς, σε δυσανάλογους αλλά νικηφόρους αγώνες.

Αντίθετα με τη Ρώμη, την Ελλάδα δεν την έφαγε ο πλούτος. Την έφαγε το μυαλό της. Που δημιούργησε διαμάχες ανάμεσα στους Έλληνες και τους έβαλε να μαλώνουνε μεταξύ τους. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήτανε η αρχή του τέλους της. Οι τέσσερις σταθμοί της καταστροφής της: Πόλεμος Αθήνας – Σπάρτης, πρόωρος θάνατος του Αλέξανδρου, Βυζαντινή παπαδοκρατία, Μικρασιατική καταστροφή. Ένα από τα τέσσερα ήτανε ικανό να την βουλιάξει. Ήρθανε και τα τέσσερα ακριβώς τη στιγμή που σηκώναμε κεφάλι.

«Καλημέρα μεγάλοι και εντιμότατοι ημών σύμμαχοι και προστάτες», αλλά φταίμε κι εμείς. Έχουμε, βλέπεις, πολύ ανεπτυγμένη την ανεξαρτησία, την πρωτοβουλία και το πνεύμα της αρχομανίας. Και δεν πρόκειται να διορθωθούμε ποτέ. Αυτό είναι το δράμα μας.