Η μάνα του γιατρού

Ζούσε, κάποτε, σ’ ένα χωριό μία χήρα πολύ φτωχιά με το μοναχογιό της. Για να μεγαλώσει το παιδί της ξενοδούλευε κι επειδή έβαλε σ’ αυτό όλο το μεράκι της, από τον καημό της αποφάσισε να το σπουδάσει.
Πήγε, λοιπόν, κι έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Παναγία κι έλεγε:
«Παναγία μου, αξίωσέ με εμένα την αμαρτωλή, να σπουδάσω το μοναχογιό μου».
Έτσι με χίλιες στερήσεις και προσευχές κατάφερε η φτωχή χήρα, να σπουδάσει το γιο της γιατρό.
Κάποια μέρα, με το δίπλωμα στην τσάντα ξεκίνησε ο γιατρός να επισκεφτεί τη μάνα του, που είχε πια γεράσει, για να την ευχαριστήσει. Η μάνα τον υποδέχτηκε με πολλή χαρά και με βαθιά ευγνωμοσύνη στην Παναγία, που την αξίωσε, να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της.
Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίνει και ξυπνάει το γιο της και του λέει:
«Σήκω, γιε μου, να πάμε να ευχαριστήσουμε την Παναγία για την προκοπή σου.»
Ο γιατρός όμως αρνήθηκε να πάει στην εκκλησία, γιατί δεν πίστευε, όπως είπε, στα λόγια της και τα θεωρεί ξεπερασμένα.
Η μάνα φαρμακώθηκε, δεν είπε τίποτε, μόνο πήγε μονάχη της κι έκλαψε μπροστά στην εικόνα της Μεγαλόχαρης με ευχαριστία αλλά και πόνο και μετά έφυγε για την εκκλησία .
Όταν γύρισε στο σπίτι, ο γιος της, ο γιατρός, τη ρώτησε:
« Ε μάνα, τι κατάλαβες απ’ τα λόγια της εκκλησίας, εσύ, αγράμματη γυναίκα; »
Η χήρα δεν απάντησε, μόνο έπιασε ένα καλάθι από την αποθήκη και του λέει:
« Γιε μου, το πρωί δεν με άκουσες, να έρθεις μαζί μου στην εκκλησία. Συγχωρεμένος να είσαι. Τώρα, όμως, θέλω να μου κάνεις μία άλλη χάρη και μη μου την αρνηθείς. Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι, να μου φέρεις νερό. »
« Μα με το καλάθι να σου φέρω νερό, μάνα; Τόσο τα ’χεις χαμένα ; » λέει εκείνος.
« Πήγαινε εσύ για το χατίρι μου, » του απαντάει εκείνη, « κι ότι θέλει ας γίνει. »
Παραξενεμένος ο γιατρός πηγαίνει στο ποτάμι, βουτάει μέσα το καλάθι, το βγάζει και γυρίζει στο σπίτι με το καλάθι άδειο.
« Να, μάνα, το καλάθι σου, όπως μου το έδωσες. Σου την έκανα την χάρη. Βλέπεις εσύ να έχει νερό μέσα; », λέει ο γιατρός.
« Ευχαριστώ, γιε μου, που μ’ άκουσες. Βλέπεις όμως εσύ το καλάθι να είναι , όπως σου το έδωσα; » απαντάει η μάνα.
« Ε ναι, μόνο που είναι βρεγμένο. »
« Βλέπεις λοιπόν, γιε μου, ότι δεν είναι το ίδιο, όπως σου το έδωσα; Το πήρες στεγνό, κατάξερο και μου το έφερες μουσκεμένο. Έτσι κι εγώ πηγαίνω αγράμματη στην εκκλησία, δεν φέρνω τη σοφία της, αλλά είμαι δροσισμένη από τη χάρη της και αυτό με συντηρεί τόσα χρόνια και κατάφερα με τη χάρη της, να σε σπουδάσω. »
Τότε ο γιατρός συντετριμμένος ζήτησε συγνώμη από τη μάνα του και πήγαν ύστερα μαζί στην εκκλησία κι ευχαρίστησαν την Παναγία.

Γονείς και παιδιά

Ένας δάσκαλος ρώτησε ένα κοριτσάκι:
-Με τι ασχολείται ο μπαμπάς σου ;
Το κορίτσι απάντησε:
-Εργάζεται σε ένα εργοστάσιο σοκολάτας και μου φέρνει πολλές σοκολάτες.. Το βράδυ εργάζεται σε παγωτατζίδικο και όταν σχολάει, μου φέρνει να φάω την αγαπημένη μου γεύση ...Παράλληλα εργάζεται επίσης και σε ένα κατάστημα, που πουλάει παιχνίδια και μου φέρνει πολλές κουκλίτσες και μικρά λούτρινα αρκουδάκια...
Είναι επίσης πολύ καλός δάσκαλος,γιατί με βοηθά καθημερινά στα μαθήματά μου.
Είναι πολύ δυνατός και με σηκώνει στους ώμους του. Δεν ντρέπεται να πέσει στα γόνατα και να κάνει στο άλογο , να με βάλει στις πλάτες του και να με κάνει μια καλή βόλτα στο σπίτι.
Είναι ο αγαπημένος μου κλόουν και με κάνει να γελάω συνεχώς.
Είναι υπέροχος παραμυθάς και με νανουρίζει με παραμύθια, όταν ξαπλώνω το βράδυ στο κρεβάτι, για να κοιμηθώ.
Δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ, ποτέ δεν κουράζεται και όταν επιστρέφει στο σπίτι , πάντοτε έχει την  διάθεση, για να παίξει μαζί μου.
Η απάντηση του μικρού κοριτσιού μας δίνει μια ιδέα, του τι από όσα προσφέρουμε σαν γονείς , αξιολογούν τα παιδιά. Τα παιδιά περισσότερο εκτιμούν, αυτά που κάνουμε, για να τους δείξουμε την αγάπη μας . Λιγότερο τους ενδιαφέρουν τα υλικά αγαθά , που προσφέρουμε σε αυτά , με αντίτιμο την απουσία μας από τη ζωή και τις δραστηριότητές τους.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, να τους κάνουμε το χατίρι.

Το χαμένο στον αχυρώνα ρολόι

Κάποτε υπήρχε ένας αγρότης, που ανακάλυψε, ότι είχε χάσει το ρολόι του στον αχυρώνα. Παρά το γεγονός πως δεν κόστιζε πολλά χρήματα, ο αγρότης στενοχωρήθηκε , επειδή είχε συναισθηματική αξία γι' αυτόν.
Αφού έψαξε προσεκτικά ανάμεσα στο σανό, χωρίς να καταφέρει να βρει το ρολόι του , απογοητευμένος παραιτήθηκε και αναζήτησε την βοήθεια μιας ομάδας παιδιών, που έπαιζαν έξω από τον αχυρώνα. Παράλληλα υποσχέθηκε, πως θα ανταμείψει, αυτόν που θα βρει το ρολόι του.
Ακούγοντας αυτό τα παιδιά, μπήκαν μέσα στον αχυρώνα, ανακάτεψαν όλη τη στοίβα του σανού, φέρνοντας τα πάνω κάτω , αλλά μάταια επειδή δεν κατάφεραν, να βρουν το ρολόι.
Βλέποντας ο αγρότης, πως δεν είναι δυνατόν, να βρεθεί το ρολόι του , ζήτησε από τα παιδιά, να σταματήσουν τις προσπάθειές τους . Ένα μικρό αγόρι όμως τον παρακάλεσε, να του επιτρέψει να κάνει μια τελευταία προσπάθεια. Ο αγρότης παρά την απογοήτευσή του δέχθηκε αυτό, που του πρότεινε το μικρό αγόρι.
Έτσι ο αγρότης έστειλε το μικρό αγόρι πίσω στον αχυρώνα. Μετά από λίγο το μικρό αγόρι βγήκε με το ρολόι στο χέρι του! Ο αγρότης χαρούμενος και έκπληκτος ζήτησε να του πει το αγόρι, πως τα κατάφερε εκεί, που όλοι οι υπόλοιποι απέτυχαν.
Το αγόρι απάντησε:
" Μπήκα μέσα στον αχυρώνα και απλώς κάθισα ήσυχα κάτω και προσπάθησα να ακούσω προσεκτικά τους ήχους γύρω μου. Έτσι άκουσα και το τικ-τακ του ρολογιού , οπότε το μόνο που έκανα, ήταν να ψάξω εκεί, όπου ακουγότανε ο ήχος του ! "
Ένα μυαλό που είναι σε γαλήνη και ηρεμία, μπορεί να συλλογιστεί καλύτερα από ένα ταραγμένο και αλαφιασμένο μυαλό. Το ζητούμενο λοιπόν είναι, το πώς θα καταφέρουμε, να επαναφέρουμε την γαλήνη και ηρεμία του νου.

Η Διαθήκη του Βεδουίνου

Ένας πατέρας Βεδουίνος άφησε 17 καμήλες σαν κληρονομιά στους τρεις γιους του. Στην διαθήκη του είχε καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα γινότανε η μοιρασιά. Σύμφωνα με τη διαθήκη λοιπόν ο μεγαλύτερος γιος θα έπαιρνε το μισό 
( 1/2 ), ο μεσαίος θα έπαιρνε το ένα τρίτο ( 1/3 ) και ο μικρότερος θα έπαιρνε το ένα ένατο ( 1/9 ) από τις 17 καμήλες .
Δεδομένου ότι δεν είναι δυνατό να διαιρέσουμε το 17 δια του δύο , δια του τρία και δια του εννέα , οι τρεις γιοι αδυνατούσαν να κάνουν την μοιρασιά. Για να μην αρχίσουν να μαλώνουν μεταξύ τους , αποφάσισαν να απευθυνθούν σε έναν σοφό άνθρωπο , προκειμένου να τους δώσει λύση στο πρόβλημα, που προέκυψε.
Ο σοφός άκουγε προσεκτικά και με υπομονή τον γρίφο της μοιρασιάς σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα. Μετά από ώριμη σκέψη ο σοφός έφερε μια δική του καμήλα και την πρόσθεσε στις καμήλες της κληρονομιάς , οπότε ο αριθμός των καμήλων προς μοιρασιά έγινε 18.
Αμέσως μετά ο σοφός άρχισε να εφαρμόζει τις επιταγές της διαθήκης. Στον μεγάλο έδωσε εννέα καμήλες , αφού το μισό του 18 είναι το 9 , στον μεσαίο έδωσε έξι καμήλες , το ένα τρίτο του 18 και στον μικρότερο γιο έδωσε δύο καμήλες , το ένα ένατο του 18. Μετά από την μοιρασιά περίσσεψε μια καμήλα οπότε ο σοφός ξαναπήρε την δική του !
Ανάλογα λοιπόν ισχύουν και στην πραγματική ζωή:
Το ζητούμενο της διαπραγμάτευσης για την επίλυση προβλημάτων είναι να βρεθεί η 18η καμήλα, δηλαδή το κοινό έδαφος. Μερικές φορές είναι δύσκολο να βρεθεί. Ωστόσο, αν πιστέψουμε πως υπάρχει λύση για κάποιο πρόβλημα, η αναζήτηση του κοινού εδάφους γίνεται ευκολότερη. Εάν πιστέψουμε αντίθετα , πως δεν υπάρχει λύση, δεν θα μπορέσουμε να ανακαλύψουμε κανένα κοινό έδαφος!

Δείξε την αγάπη σου τώρα

Ήταν η επέτειός του γάμου τους και η Κατερίνα περίμενε να εμφανιστεί ο σύζυγός της Δημήτρης. Τα πράγματα είχαν αλλάξει από την ρουτίνα των πολλών χρόνων του γάμου τους. Κάποτε δεν μπορούσαν να κάνουν ο ένας χωρίς τον άλλον , αλλά τον τελευταίο καιρό φαίνεται, πως με δυσκολία ανεχότανε ο ένας τον άλλον και συχνά καυγαδίζανε για ασήμαντες αφορμές.
Ήταν φανερό όμως. πως και στους δύο δεν τους άρεσε ο τρόπος που άλλαξαν τα πράγματα. Ψάχνανε για μια νέα ευκαιρία αναθέρμανσης των σχέσεών τους.
Η Κατερίνα περιμένει να δει, αν ο Δημήτρης θυμήθηκε, ότι ήταν η επέτειός τους! Ακριβώς μόλις χτύπησε το κουδούνι της πόρτας, έτρεξε και άνοιξε στον άντρα της , που με βρεγμένα ρούχα από το ψιλόβροχο χαμογελούσε, κρατώντας στα χέρια του μια ανθοδέσμη , που την προσέφερε στην Κατερίνα για την επέτειο του γάμους τους.
Χαρούμενοι και οι δύο αγκαλιαστήκανε και φιληθήκανε και προγραμματίσανε να γιορτάσουν την επέτειο τους στο σπίτι τους , μαγειρεύοντας , συζητώντας και χορεύοντας . Κι έβρεχε έξω ! Ήταν τέλεια.
Ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο στην κρεβατοκάμαρα . Αμέσως έτρεξε να το σηκώσει η Κατερίνα και άκουσε την φωνή ενός άντρα να της λέει :
" Καλησπέρα σας κυρία, τηλεφωνώ από το αστυνομικό τμήμα. Είναι αυτός ο αριθμός της οικίας του κ. Δημήτρη Νικολάου; Είστε η σύζυγός του ;"
"Ναι είναι!" απάντησε η Κατερίνα
"Λυπάμαι κυρία μου για τα νέα που σας φέρνω , αλλά σε κάποιο αυτοκινητιστικό δυστύχημα σκοτώθηκε ένας άντρας. Το όνομά του και τον αριθμό του τηλεφώνου σας τον βρήκαμε από μια κάρτα , που είχε στο πορτοφόλι του. Θα σας παρακαλούσαμε να μεταβείτε στο νεκροτομείο, προκειμένου να αναγνωρίσετε τη σωρό του ".
Η Κατερίνα συγκλονίστηκε ! Μπόρεσε με δυσκολία να ψελίσσει :
" Κάποιο λάθος θα κάνετε . Ο σύζυγός μου είναι αυτή τη στιγμή μαζί μου. "
"Συγγνώμη κυρία μου , αυτά έχω να σας πω και εσείς να κάνετε ότι εσείς επιθυμείτε, " απάντησε ο αστυνομικός και διέκοψε τη τηλεφωνική κλήση.
Η Κατερίνα ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει. Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό ;
Έτρεξε στο άλλο δωμάτιο , όπου είχε αφήσει τον άντρα της , πριν απαντήσει στο τηλέφωνο. Ο Δημήτρης δεν βρισκότανε εκεί. Δυστυχώς ήταν αλήθεια, αυτό που της είπε ο αστυνομικός στο τηλέφωνο. Ο Δημήτρης σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα !
Είχε διαβάσει πως η ψυχή κάποιου που πεθαίνει ξαφνικά, έρχεται να συναντήσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο ,πριν φύγει οριστικά , ώστε να δοθεί η ευκαιρία της αλληλοσυγχώρεσης και του αποχαιρετισμού.
Σωριάστηκε η Κατερίνα με αναφιλητά στον καναπέ , θρηνώντας τον Δημήτρη που έχασε . Περισσότερο όμως ήταν λυπημένη , που επέτρεψε την απομάκρυνση του ένα από τον άλλο και που έχανε κάθε μέρα την ευκαιρία να του πει, πόσο τον αγαπάει και πόσο ευτυχισμένη κάνει η παρουσία του τη ζωή της ! Τώρα έχασε την ευκαιρία δυστυχώς για πάντα !
Ξαφνικά υπήρχε θόρυβος από το μπάνιο, η πόρτα άνοιξε και ο Δημήτρης βγήκε και είπε:
" Αγαπούλα μου ξέχασα να σου πω για την σημερινή μου ατυχία . Μου κλέψανε το πορτοφόλι ! ".
Όσο είναι καιρός:

– Ας μιλήσουμε σ’ όσους ψυχράνθηκαν μαζί μας εξ αιτίας των λόγων που είπαμε , ακόμη κι αν μας φαίνεται, πως το δίκιο είναι με το δικό μας μέρος! Σημασία έχει η ειρήνη της καρδιάς μας , περισσότερο από την ανθρώπινη δικαιοσύνη.
– Ας πούμε σ’ αυτούς, που είναι σημαντικοί στη ζωή μας, πόσο πολύ χαιρόμαστε, που είμαστε μαζί τους και να εκδηλώνουμε συνεχώς τα αισθήματά μας προς αυτούς. Ίσως κάποια στιγμή αύριο να μη μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
– Ας παλέψουμε να ζήσουμε αγαπημένοι και καρδιακά ενωμένοι, γιατί θα έρθει ο καιρός που θα αδυνατούμε να το κάνουμε.
Έτσι ως άνθρωποι, ζώντας με ανθρώπους, αναπόφευκτα κάποιες παρεξηγήσεις θα μας συμβούν. Ο αιφνίδιος θάνατος, ο δικός μας ή των άλλων, μας στερεί τη δυνατότητα της «συγγνώμης», της 
συν-χώρεσης που κάνει τόπο στην καρδιά για να χωρέσει τον «άλλο» πού είναι συν-άνθρωπος, αδελφός, συν-ταξιδιώτης.
Μακάρι να μπορούσαμε να πλαταίνουμε συνεχώς την καρδιά, για να χωρέσουν όλοι.
Μακάρι να μπορούσαν οι καρδιές, να αποδεχτούν και να συγχωρέσουν όλους.
Η ζωή δεν δίνει πάντοτε δεύτερη ευκαιρία. Μη χάνετε λοιπόν την ευκαιρία να λέτε στους δικούς σας πόσο πολύ τους αγαπάτε , πόσο πολύ ομορφαίνουν τη ζωή σας , πόσο πολύ τυχεροί αισθάνεστε , που τους έχετε δίπλα σας !
Κανείς δεν μπορεί να εξασφαλίσει, πως θα υπάρχει το αύριο. Μόνο εσείς όμως μπορείτε να ζήσετε το 
σήμερα !

Στο κατάστημα παιγνιδιών

Ένα νεαρό ζευγάρι μπήκε στο μεγαλύτερο κατάστημα παιχνιδιών μιας πόλης. Ξαφνιάστηκε από το πλήθος και την ποιότητα των παιχνιδιών, που ήταν με πολλή τέχνη εκτεθειμένα στα ράφια του. Δυσκολεύτηκαν, όμως, πολύ να καταλήξουν σε απόφαση. Τους πλησίασε ευγενικά ο πωλητής και με διακριτικό χαμόγελο προθυμοποιήθηκε να τους βοηθήσει.
-Ακούστε, του εξήγησε η νεαρή γυναίκα, λείπουμε από το σπίτι όλη την ημέρα λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων και, μερικές φορές, ακόμη μέχρι αργά τα βράδυ.
-Έχουμε μια μικρή κορούλα, συνέχισε ο άνδρας, που συνεχώς χαμογελά και θέλουμε να της αγοράσουμε κάτι, που θα την κάνει ευτυχισμένη και θα της δώσει ακόμη μεγαλύτερη χαρά, όταν είναι μόνη της.
Ο υπάλληλος ελαφρώς μειδίασε.
«Συγγνώμη, είπε, εδώ όμως δεν πουλάμε γονείς!»

Ο Θεός κι ο Επιστήμονας

Ο Θεός καθόταν στον ουρανό μια μέρα, όταν ένας επιστήμονας του είπε:
« Θεέ, δεν σε χρειαζόμαστε πια. Η επιστήμη έχει τελικά ανακαλύψει έναν τρόπο, για να δημιουργήσει τη ζωή από το τίποτα , με άλλα λόγια, μπορούμε τώρα να κάνουμε αυτό που έκανες μόνο Εσύ. »
« Α αλήθεια; Πες Μου λεπτομέρειες ... » απαντά ο Θεός.
« Λοιπόν, » λέει ο επιστήμονας, « Μπορούμε να πάρουμε χώμα , να το πλάσουμε όπως κι Εσύ και να φυσήξουμε μέσα του πνοή ζωής , δημιουργώντας έτσι ένα άνθρωπο. ».
« Λοιπόν, αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον ... δείξε Μου πως το κάνετε ».
Έτσι, ο επιστήμονας στρέφεται στη γη και αρχίζει να σμιλεύει λάσπη , δίνοντας σιγά-σιγά τη μορφή ενός ανθρώπου.
« Όχι, όχι, όχι ... » τον σταματά ο Θεός, « Χρησιμοποίησε την δική σου λάσπη , όχι την δική Μου. »