Η Διαθήκη του Βεδουίνου

Ένας πατέρας Βεδουίνος άφησε 17 καμήλες σαν κληρονομιά στους τρεις γιους του. Στην διαθήκη του είχε καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα γινότανε η μοιρασιά. Σύμφωνα με τη διαθήκη λοιπόν ο μεγαλύτερος γιος θα έπαιρνε το μισό 
( 1/2 ), ο μεσαίος θα έπαιρνε το ένα τρίτο ( 1/3 ) και ο μικρότερος θα έπαιρνε το ένα ένατο ( 1/9 ) από τις 17 καμήλες .
Δεδομένου ότι δεν είναι δυνατό να διαιρέσουμε το 17 δια του δύο , δια του τρία και δια του εννέα , οι τρεις γιοι αδυνατούσαν να κάνουν την μοιρασιά. Για να μην αρχίσουν να μαλώνουν μεταξύ τους , αποφάσισαν να απευθυνθούν σε έναν σοφό άνθρωπο , προκειμένου να τους δώσει λύση στο πρόβλημα, που προέκυψε.
Ο σοφός άκουγε προσεκτικά και με υπομονή τον γρίφο της μοιρασιάς σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα. Μετά από ώριμη σκέψη ο σοφός έφερε μια δική του καμήλα και την πρόσθεσε στις καμήλες της κληρονομιάς , οπότε ο αριθμός των καμήλων προς μοιρασιά έγινε 18.
Αμέσως μετά ο σοφός άρχισε να εφαρμόζει τις επιταγές της διαθήκης. Στον μεγάλο έδωσε εννέα καμήλες , αφού το μισό του 18 είναι το 9 , στον μεσαίο έδωσε έξι καμήλες , το ένα τρίτο του 18 και στον μικρότερο γιο έδωσε δύο καμήλες , το ένα ένατο του 18. Μετά από την μοιρασιά περίσσεψε μια καμήλα οπότε ο σοφός ξαναπήρε την δική του !
Ανάλογα λοιπόν ισχύουν και στην πραγματική ζωή:
Το ζητούμενο της διαπραγμάτευσης για την επίλυση προβλημάτων είναι να βρεθεί η 18η καμήλα, δηλαδή το κοινό έδαφος. Μερικές φορές είναι δύσκολο να βρεθεί. Ωστόσο, αν πιστέψουμε πως υπάρχει λύση για κάποιο πρόβλημα, η αναζήτηση του κοινού εδάφους γίνεται ευκολότερη. Εάν πιστέψουμε αντίθετα , πως δεν υπάρχει λύση, δεν θα μπορέσουμε να ανακαλύψουμε κανένα κοινό έδαφος!