Ο γιατρός και η πανούκλα

Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε, για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα, που έμπαινε στην πόλη. Σταμάτησε και την ρώτησε:
- Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;
- Ήρθα να πάρω μαζί μου μερικούς.
- Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;
- Λίγους, γύρω στους χίλιους, απάντησε η πανούκλα.
Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός, που είχε πληροφορηθεί για τον αριθμό των θανόντων από την αρρώστια στην πόλη του, επέστρεψε ανταμώνοντας στην είσοδο της πόλης την πανούκλα, που έφευγε
- Μου είπες ψέματα, της είπε. Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες!
- Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος!
Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από οποιαδήποτε αρρώστια. Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα, από όσα θα δημιουργούσε, αν συνέβαινε το χειρότερο. Στη ζωή μας φανταζόμαστε εκατομμύρια καταστροφές, από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ. Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας. Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε. Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία. Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.
Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία. Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας, θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή, που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί, θα διακρίνουμε τη ματαιότητα, που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.
Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο. Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. Η ζωή είναι όμορφη, επειδή είναι ανασφαλής. Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας. Η ζωή είναι όμορφη, γιατί έχει ανατροπές. Δεν είναι δεδομένη. Η ζωή είναι όμορφη, γιατί υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή έχει αξία, γιατί μπορεί να χαθεί. Αν δεν μπορούμε να την χάσουμε, τότε η ζωή γίνεται φυλακή. Δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.
Τίποτα δεν κατέχουμε. Έχουμε έρθει χωρίς μπαγκάζια, ελεύθεροι βαρών θα φύγουμε!
Η αιτία του φόβου είναι η άγνοια. Φοβόμαστε επειδή δεν αντιλαμβανόμαστε και δεν πιστεύουμε, πως τα πάντα συμβαίνουν στην ζωή μας για έναν λόγο, για να μας αφυπνίσουν και να μας οδηγήσουν στην εξέλιξη και στην πρόοδο. Για να πονέσουμε, έτσι ώστε μέσα από τον πόνο να αναγκαστούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την αληθινή μας φύση. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν πως στο τέλος όλα θα είναι καλά. Κι αν αντιλαμβανόμαστε πως τα πράγματα δεν είναι καλά, αυτό σημαίνει πως το τέλος δεν ήρθε ακόμη!