Τα χρυσά βραχιόλια

Ο Δάσκαλος μελετούσε, καθισμένος σ' ένα βράχο κοντά σε ένα χείμαρρο. Ένας πλούσιος μαθητής του υποκλίθηκε μπροστά του και άφησε, ως δώρα, δυο υπέροχα χρυσά βραχιόλια, στολισμένα με πολύτιμες πέτρες.

Ο Δάσκαλος πήρε το ένα βραχιόλι και το στριφογύρισε στα δάχτυλά του. Το βραχιόλι γλίστρησε από το χέρι του, κύλησε πάνω στο βράχο και εξαφανίστηκε στη δίνη του ορμητικού νερού.
Ο μαθητής άφησε μια κραυγή και πήδηξε μέσα στο χείμαρρο. Έψαξε αρκετή ώρα για το βραχιόλι, ενώ ο Δάσκαλος ήταν απορροφημένος στην μελέτη του.
Η μέρα έσβηνε ήδη, όταν ο μαθητής βγήκε στην όχθη, εξαντλημένος και μουσκεμένος ως το κόκαλο.
- Αν μπορούσες να μου δείξεις τουλάχιστον πού έπεσε, είπε στο δάσκαλο του, θα μπορούσα σίγουρα να το βρω.
Ο Δάσκαλος πήρε το δεύτερο βραχιόλι και το πέταξε μέσα στη δίνη του ορμητικού χειμάρρου λέγοντας :
- Εκεί έπεσε !