Ένα επιστημονικό πείραμα

Ένας επιστήμονας από της Ινδίες ήθελε να δοκιμάσει μια θεωρία και χρειαζόταν έναν εθελοντή. Τελικά τον βρήκε στο πρόσωπο ενός θανατοποινίτη, καταδικασμένου να εκτελεστεί με απαγχονισμό.
Ο επιστήμονας πρότεινε στον θανατοποινίτη, το ακόλουθο: Θα συμμετείχε σε ένα επιστημονικό πείραμα, που προέβλεπε να του γίνει ένα μικρό κόψιμο στον δάχτυλο, με σκοπό το αίμα του να στάζει σιγά-σιγά, μέχρι την τελευταία σταγόνα. Ο επιστήμονας αποκάλυψε στον θανατοποινίτη, πως είχε ελάχιστες πιθανότητες να επιβιώσει μετά το τέλος του πειράματος, αλλά ότι έτσι κι αλλιώς, ο θάνατός του θα ήταν χωρίς πόνο, ούτε καν θα καταλάβαινε πότε θα ερχότανε το μοιραίο.
Ο καταδικασμένος άνθρωπος δέχτηκε, επειδή ήταν προτιμότερος ο θάνατος με αυτόν τον τρόπο, από το να πεθάνει στην ηλεκτρική καρέκλα. Τον έβαλαν σε ένα φορείο και του έδεσαν το σώμα του, για να μην μπορεί να κουνηθεί. Στη συνέχεια έκαναν ένα μικρό κόψιμο στο δάχτυλο και τοποθετήθηκε κάτω από το χέρι του ένα μικρό βάζο αλουμινίου.
Το κόψιμο ήταν επιφανειακό, μόνο στα πρώτα στρώματα δέρματος. Κάτω από το κρεβάτι, ένα μπουκάλι ορού τοποθετήθηκε με μια μικρή βαλβίδα για να ρυθμίζει το πέρασμα του υγρού, με τη μορφή των σταγόνων που έπεφταν στο βάζο. Ο καταδικασμένος μπορούσε να ακούει τον ήχο, που έκανε κάθε σταγόνα αίματός του πέφτοντας στο μπουκάλι του ορού, αλλά αν ήθελε μπορούσε και να μετράει τις σταγόνες αίματος , που έχανε.
Μετά από κάποιο εύλογο χρόνο ο επιστήμονας, χωρίς να τον αντιληφθεί ο κατάδικος , ρύθμισε τη βαλβίδα του ορού, έτσι ώστε ο ορός να μειωθεί, Ο σκοπός του επιστήμονα ήταν να νομίσει ο κατάδικος, πως ήδη έχασε όλο του το αίμα , πράγμα φυσικά που δεν ήταν αλήθεια.
Με το πέρασμα των λεπτών το πρόσωπό του κατάδικου έχανε το χρώμα, ο ρυθμός της καρδιάς του επιτάχυνε, η αναπνοή του δυσκόλεψε, σαν να μην είχαν τη δύναμη οι πνεύμονές του να λειτουργήσουν. Όταν η απελπισία έφτασε στο μέγιστο σημείο της, ο επιστήμονας έκλεισε εντελώς τη βαλβίδα και τότε ο καταδικασμένος έπαθε καρδιακή προσβολή και πέθανε.
Ο επιστήμονας κατάφερε να αποδείξει, ότι το ανθρώπινο μυαλό συμμορφώνεται αυστηρά, με ότι αντιλαμβάνεται σαν πραγματικότητα και ότι το άτομο τη δέχεται, είτε θετικά είτε αρνητικά, ενεργώντας σε όλο το ψυχικό και οργανικό του μέρος.
Φαίνεται, ότι το μυαλό δεν έχει όρια, όταν εξαπατά τον εαυτό του.