Η πόρτα της καρδιάς

Ένας ζωγράφος σχεδίασε έναν πίνακα. Τον ονόμασε «Η πόρτα της καρδιάς».

Στην έκθεσή του ένας από τους προσκεκλημένους παρατήρησε :

- Aπό την πόρτα λείπει το χερούλι.

Ο ζωγράφος εξήγησε:

-Είναι γιατί η πόρτα της καρδιάς ανοίγει μόνο από μέσα

Έγραφε ο αγαπημένος ποιητής Ρουμί, προχωρώντας ακόμη παραπέρα την παραπάνω σκέψη :

«Ακούω πως υπάρχει μια πόρτα που ανοίγει, από την μία καρδιά στην άλλη. Αλλά αν δεν υπάρχει τοίχος, πώς μπορεί να υπάρχει πόρτα;»

Ποιος έβαλε την πόρτα; Ποιος έχτισε τους τοίχους γύρω μας και μας περιόρισε; Ο φόβος. Ποιος φόβος; Ο φόβος ότι κινδυνεύουμε. Ο φόβος να ανοιχτούμε. Ο φόβος να αισθανθούμε. Ο φόβος ότι αν αγαπήσουμε θα γίνουμε ευάλωτοι και μπορεί να πληγωθούμε. Και πράγματι έτσι είναι. Πολλές φορές θα πληγωθούμε. Δεν υπάρχει όμως άλλος δρόμος που να οδηγεί στην ευτυχία.

Όπως λέει ο Όσκαρ Ουάϊλντ :

«Μια ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν ανήλιαγος κήπος με μαραμένα λουλούδια. Η συναίσθηση ότι αγαπάς και αγαπιέσαι φέρνει μια ζεστασιά κι έναν πλούτο στη ζωή, που τίποτε άλλο δεν μπορεί να φέρει»

Ο Ιησούς Χριστός είπε:

«Ιδού, στέκομαι στην πόρτα και χτυπάω, αν κάποιος ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει την πόρτα , θα μπω στο σπίτι του και θα δειπνήσω μαζί του και αυτός μαζί μου».

Ο Ιησούς χτυπά ευγενικά και αφήνει σ' εμάς να επιλέξουμε αν ανοίξουμε ή όχι την πόρτα της καρδιάς μας και να τον προσκαλέσουμε μέσα. Η πόρτα της καρδιάς του ανθρώπου έχει το χερούλι στο εσωτερικό, γιατί η απόφαση να ανοίξει την πόρτα για τον Ιησού εξαρτάται από αυτόν. Όταν κάποιος ανοίγει την πόρτα, μπαίνει ο Ιησούς Χριστός και όταν μπαίνει, όλα αλλάζουν. Βάζει τη ζωή μας σε τάξη, τις σχέσεις μας, το γάμο μας, ότι είναι σε αταξία μπαίνει σε τάξη εξαιτίας του.

Όταν ο Ιησούς Χριστός έρχεται στη ζωή μας, στην καρδιά μας, κάνει τα πάντα καινούργια. Αλλά ακριβώς όπως σε αυτήν την εικόνα που ζωγράφισε ένας διάσημος καλλιτέχνης, το πόμολο της πόρτας βρίσκεται από μέσα. Κανένας,, ούτε καν ο Ιησούς, μπορεί να ανοίξει την πόρτα. Μόνο εμείς μπορούμε να την ανοίξουμε, γιατί το πόμολο είναι από την δική μας την πλευρά. Και όταν ανοίγουμε την πόρτα στον Ιησού, κάτι νέο εκρήγνυται μέσα μας, κάτι διαφορετικό.

Ίσως ακούμε τον Κύριο να χτυπά την πόρτα μας. Ίσως αυτές τις τελευταίες μέρες, εμφανίστηκαν τρομερές καταστάσεις, που μας δημιούργησαν την ανάγκη να ανοίξουμε την πόρτα στον Ιησού, να τρέξουμε στην αγκαλιά Του. Μακριά από τον Ιησού, η ζωή δεν έχει νόημα. Μακριά από τον Ιησού, η ζωή δεν είναι ζωή.

Ο άνθρωπος που με το γέλιο

θεραπεύτηκε

Πρόκειται για την ιστορία ενός άντρα που ονομάζεται Νόρμαν Κούζινς, ο οποίος θεράπευσε τον εαυτό από μια ανίατη ασθένεια, χρησιμοποιώντας απλά την θετική σκέψη και το γέλιο. Η ιστορία του είναι τεκμηριωμένη στο βιβλίο του, που μετέπειτα γυρίστηκε και ταινία, με τίτλο «Ανατομία μιας ασθένειας».

Πριν από πολλά χρόνια, ο Νόρμαν Κούζινς διαγνώστηκε ότι πάσχει από μια ανίατη ασθένεια. Οι γιατροί του είπαν ότι έχει μόνο έξι μήνες ζωής και ότι το ποσοστό ανάρρωσης του ήταν μόνο 1 προς 500!

Ο Νόρμαν μετά από το πρώτο σοκ, συνειδητοποίησε ότι το άγχος, η κατάθλιψη και ο θυμός που είχε στη ζωή του συνέβαλαν στην επιδείνωση της ασθένειας του. Σκέφτηκε επίσης, ότι όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα ίσως στην πραγματικότητα να ήταν και η βασική αιτία της εμφάνισης της ασθένειας του.

Αναρωτήθηκε, «αν η ασθένεια μου μπορεί να προκλήθηκε από την αρνητικότητα, γιατί να μην μπορεί με τον ίδιο τρόπο η θετικότητα να δημιουργήσει ευεξία;»

Αποφάσισε λοιπόν να πραγματοποιήσει ένα πείραμα, με πειραματόζωο τον ίδιο του τον εαυτό.

Το γέλιο έγινε η καθημερινή του δραστηριότητα. Πήγε να δει όλες τις κωμωδίες που μπόρεσε να βρει: Κίτον, Τσάπλιν, Φίλντς.

Άρχισε να διαβάζει μόνο αστείες ιστορίες και χαρούμενες ειδήσεις. Επικοινώνησε με όλους τους φίλους του και τους ζήτησε να του μεταφέρουν οτιδήποτε τους είχε συμβεί ή είχαν ακούσει που τους προκάλεσε γέλιο.

Πριν ξεκινήσει το παράξενο πείραμα του, οι αβάσταχτοι πόνοι που τον ταλαιπωρούσαν λόγω της ασθένειάς του, δεν τον άφηναν να κοιμηθεί τις νύχτες. Γελώντας για 10 λεπτά συνεχόμενα την ημέρα όμως, κατόρθωσε να βρει ανακούφιση στους πόνους του και να καταφέρει επιτέλους να κοιμηθεί.

Το αποτέλεσμα τελικά του πειράματος του: Ο Νόρμαν κατάφερε να διαψεύσει τους γιατρούς του, να ξεπεράσει την ασθένειά του και να ζήσει ευτυχισμένα, υγιέστατα και παραγωγικά χρόνια.

Όλη η ιστορία του Νόρμαν περιγράφεται με κάθε λεπτομέρεια στο βιβλίο του με τίτλο «Ανατομία μιας ασθένειας», μέσα από το οποίο αποδίδει το θαύμα της ανάρρωσης του στην αγάπη της οικογένειας του και στο χαμόγελο!

Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι το γέλιο είναι χάσιμο χρόνου. Ότι πρόκειται για μια πολυτέλεια, μια επιπολαιότητα, κάτι που πρέπει να επιδίδεται κανείς μόνο περιστασιακά.

Τίποτα δεν μπορεί να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Το γέλιο είναι καθοριστικό για την ισορροπία μας, την ευημερία μας και την ζωντάνια μας. Αν δεν νιώθουμε καλά, το γέλιο θα μας βοηθήσει να νιώσουμε καλύτερα. Αν νιώθουμε καλά, το γέλιο θα μας βοηθήσει να παραμείνουμε χαρούμενοι.

Μετά από το πρωτοποριακό πείραμα του Κούζινς, ακολούθησαν επιστημονικές μελέτες οι οποίες απέδειξαν ότι το γέλιο έχει θεραπευτική επίδραση στο σώμα, στο μυαλό και στα συναισθήματα του κάθε ανθρώπου.

Έτσι, ακόμη και αν δεν μας αρέσει να γελάμε συχνά, ας θεωρήσουμε, ότι από ιατρικής άποψης είναι απαραίτητο και ας γελάμε με την πρώτη ευκαιρία.

Ας χρησιμοποιήσουμε ότι μας κάνει να γελάσουμε, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, βιβλία, κινούμενα σχέδια, ανέκδοτα.

Ας δίνουμε στον εαυτό μας την άδεια να γελάσει ελεύθερα – δυνατά και φωναχτά – όποτε κάτι μας φαίνεται αστείο. Οι άνθρωποι γύρω μας μπορεί να θεωρήσουν ότι είμαστε παράξενοι, αλλά αργά ή γρήγορα θα συμμετάσχουν, ακόμα κι αν δεν γνωρίζουν τον λόγο που μας προκάλεσε γέλιο.

Ορισμένες ασθένειες μπορεί να είναι μεταδοτικές αλλά τίποτα δεν είναι πιο μεταδοτικό από το γέλιο!

Περισσότερα εδώ:

https://en.wikipedia.org/wiki/Norman_Cousins

 Διαχείριση των ελαττωμάτων μας

Αν και η απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της Θεοκρατίας πραγματοποιήθηκε στον ελλαδικό χώρο, όπου γεννήθηκε η επιστήμη και η λογική, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας, όπως άλλωστε και οι Βυζαντινοί, ήταν εξαιρετικά προληπτικοί άνθρωποι και καθόριζαν πολλές πλευρές της ζωής τους βασισμένοι στα σημάδια που τους έδιναν οι υπερφυσικές δυνάμεις στις οποίες πίστευαν.

Απ’ όλους τους Αρχαίους Έλληνες όμως, κανείς δεν ήταν πιο προληπτικός από τους Σπαρτιάτες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ιδιομορφίας των Σπαρτιατών θα βρούμε στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ) όπου, λόγω κάποιας ασυνεννοησίας, οι Σπαρτιάτες μαζί με τους γείτονες (και συχνά εχθρούς τους) Τεγεάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον κύριο όγκο του περσικού στρατού.

Οι περισσότεροι και οπλισμένοι κυρίως με εκήβολα όπλα (τόξα, ακόντια κ.λπ.) Πέρσες πλησίασαν τότε τη Σπαρτιατική φάλαγγα και άρχισαν να χτυπούν από απόσταση ασφαλείας τους πυκνά παρατεταγμένους Έλληνες. Όπως ήταν φυσικό, οι γενναίοι Σπαρτιάτες ζήτησαν αμέσως από τον Βασιλιά και στρατηγό τους Παυσανία την άδεια να επιτεθούν και να σκορπίσουν αυτούς τους θρασείς βαρβάρους. Εκείνος όμως τους απάντησε, ότι οι χρησμοί δεν ευνοούσαν επίθεση και τους κάλεσε να παραμείνουν στη θέση τους.

Όσο περνούσε η ώρα, όλο και περισσότεροι Πέρσες έφταναν στην πρώτη γραμμή και όλο και πιο πολλοί Σπαρτιάτες και Τεγεάτες έπεφταν από τα τόξα και τα ακόντιά τους, ανίκανοι να ανταποδώσουν τα χτυπήματα, αφού διέθεταν οπλισμό αποκλειστικά για μάχη σώμα με σώμα (αγχέμαχα όπλα όπως δόρατα και σπαθιά). Οι άνδρες λοιπόν άρχισαν να δυσανασχετούν και να ζητούν όλο και πιο έντονα την άδεια να επιτεθούν, αλλά ο Παυσανίας επέμενε να ρωτά τους μάντεις και, παίρνοντας αρνητική απάντηση, τους διέταζε να παραμείνουν στις θέσεις τους.

Τελικά, κάποια στιγμή οι Τεγεάτες δεν άντεξαν άλλο και κινήθηκαν μόνοι τους, χωρίς διαταγή, εναντίον των Περσών, ακολουθούμενοι όμως σχεδόν αμέσως από τους Σπαρτιάτες, καθώς εκείνη τη στιγμή ο Παυσανίας ανακοίνωσε, πως επιτέλους οι χρησμοί ήταν ευνοϊκοί και μπορούσαν να επιτεθούν.

Όλοι γνωρίζουμε πως η επίθεση αυτή έληξε με μια περιφανή νίκη των Ελλήνων και ο Παυσανίας απέκτησε τεράστια δόξα και κύρος σε όλη την Ελλάδα. Εκ πρώτης όψεως βέβαια η δόξα αυτή δεν φαίνεται να δικαιολογείται από τις πράξεις του, καθώς μοιάζει να συμπεριφέρθηκε, όχι σαν αρχηγός που αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και παίρνει δύσκολες αποφάσεις, αλλά ως ένας δειλός θρησκόληπτος που παρέδωσε τη στρατηγία στους οιωνοσκόπους και άφησε σε αυτούς την ευθύνη της διεξαγωγής της μάχης.

Τα φαινόμενα όμως απατούν.

Ο Παυσανίας ήταν ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και γνώριζε πολύ καλά τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα όχι μόνο του αντιπάλου, αλλά και της δικής του παράταξης. Κατάλαβε λοιπόν αμέσως, ότι αν οι βαρύτερα οπλισμένοι άνδρες του επιτίθονταν αμέσως στους βαρβάρους που τους παρενοχλούσαν, θα κατάφερναν μεν να τους διασκορπίσουν αλλά τότε εκείνοι απλώς θα αποτραβιόντουσαν λίγο μακρύτερα και θα συνέχιζαν πάλι να φθείρουν από μακριά τους Έλληνες οι οποίοι, κουβαλώντας μεγαλύτερο βάρος, γρήγορα θα κουράζονταν από την καταδίωξη και θα περικυκλώνονταν από τους πολυαριθμότερους εχθρούς.

Όπως θα έκανε και ένας καλός μαχητής του Judo λοιπόν, ο Παυσανίας αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη δύναμη του εχθρού του εναντίον του. Κρατώντας τους άνδρες του ακίνητους γνώριζε, πως όλο και περισσότεροι Πέρσες θα συγκεντρώνονταν απέναντί τους για να τους χτυπήσουν εκ του ασφαλούς. Όταν λοιπόν θα μαζεύονταν αρκετοί, οι Έλληνες θα επιτίθονταν βέβαιοι πως οι εχθροί απέναντί τους δεν θα μπορούσαν να διαφύγουν, μια και θα εμποδίζονταν από τις δεκάδες χιλιάδες των άλλων Περσών οι οποίοι θα είχαν συγκεντρωθεί πίσω τους, περιμένοντας και αυτοί τη σειρά τους για να χτυπήσουν τους «παθητικούς» Έλληνες.

Όσο πειθαρχημένοι και αν ήταν οι άνδρες του όμως, ο Παυσανίας γνώριζε πως δύσκολα θα μπορούσε να τους πείσει να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τα χτυπήματα των Περσών μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Έτσι, αποφάσισε να εκμεταλλευτεί τη δεισιδαιμονία τους και δεν διέταξε επίθεση, παρά μόνο όταν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς (όταν οι Τεγεάτες δεν άντεξαν πλέον την αναμονή και επιτέθηκαν, αδιαφορώντας για τις διαταγές του).

Ευτυχώς για τον Παυσανία και για την Ελλάδα, οι συγκεντρωμένοι εχθροί ήταν ήδη αρκετοί και το σχέδιο λειτούργησε. Οι πρώτες γραμμές των Περσών προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά μπερδεύτηκαν με τις ενισχύσεις, που έρχονταν από πίσω και επικράτησε κομφούζιο, που σύντομα μετατράπηκε σε πανικό και φυγή.

Η νίκη στις Πλαταιές λοιπόν ήταν ένας θρίαμβος της γενναιότητας και του στρατιωτικού δόγματος των Ελλήνων, αλλά ωφελήθηκε τα μέγιστα και από τις διπλωματικές ικανότητες του Παυσανία, ο οποίος αξιοποίησε προς όφελος των στρατιωτών του το ελάττωμα της δεισιδαιμονίας, που τους χαρακτήριζε.

Δυστυχώς, στη ζωή σπάνια βρίσκονται άνθρωποι, που μας αγαπούν τόσο πολύ και είναι τόσο ικανοί, ώστε να κάνουν ακόμη και τα ελαττώματά μας να λειτουργούν προς το συμφέρον μας. Οι περισσότεροι πράττουν το ακριβώς αντίθετο και χρησιμοποιούν αυτά τα ίδια ελαττώματα (ματαιοδοξία, απληστία, φόβος κ.λπ.) για να μας βλάψουν και να για ωφεληθούν οι ίδιοι σε βάρος μας.

Η προστασία μας λοιπόν από την κακότητα, τις επιβουλές και τις παγίδες του κόσμου δεν βρίσκεται ούτε στην πονηριά ή την ευφυΐα μας ούτε στην συνεχή εγρήγορση και τη δυσπιστία μας, αλλά στο χαρακτήρα μας και στην αναγνώριση και θεραπεία των ελαττωμάτων μας. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θα μας εξαπατήσει, ας θυμηθούμε τους Σπαρτιάτες. Η αιτία του κακού δεν βρίσκεται στο ότι δεν αναγνωρίσαμε τον πραγματικό τους σκοπό, αλλά στο ότι δεν φροντίσαμε να διορθώσουμε τα ελαττώματά μας, που αυτός τελικά εκμεταλλεύτηκε.

Πάλι δική μας η ευθύνη λοιπόν. Όπως άλλωστε ταιριάζει σε ελεύθερους και αυτεξούσιους ανθρώπους.

Το δέμα με τα τρόφιμα

Ένας νέος, από Χριστιανική οικογένεια, άρχισε να δείχνει αδιαφορία για την Εκκλησία, τα πνευματικά, αλλά και για την οικογένεια του και τους συνανθρώπους του. Η μητέρα του ήταν απαρηγόρητη, που τον έβλεπε να απομακρύνεται διαρκώς από την σωστή οδό. 

Μια Κυριακή πρωί, κάλεσε τον γιο της και τού είπε:

«Αγαπητό μου παιδί, σε παρακαλώ πολύ, πάρε αυτό το δέμα και πήγαινέ το στην τάδε οδό, εκεί υπάρχει ένα πτωχό σπιτικό, στο οποίο ζει μια πολύ πτωχή χήρα, με πολλά παιδιά. Δώσε της αυτό το δέμα.»
«Εγώ να πάω αυτό το δέμα; Αποκλείεται... Δεν είμαστε καλά.»
«Άκουσε με γιε μου, πήγαινε το δέμα κι εγώ σου υπόσχομαι να σου δώσω, ότι μου ζητήσεις».
«Αν είναι έτσι, είμαστε σύμφωνοι. Δώσε μου το δέμα να το παραδώσω.»
Ο νέος έχοντας στο μυαλό του την ανταμοιβή, έφθασε γρήγορα έξω από το πτωχικό σπιτικό, χτύπησε την σπασμένη πόρτα και όταν μπήκε, βρέθηκε μπροστά σε μια πτωχή γυναίκα με πέντε παιδιά να κλαίνε και να φωνάζουν:
«Μαμά, μαμά, πεινάω...»
Παγωμένος και ανίκανος να αντιδράσει ο νέος, έδωσε το δέμα στην πτωχή γυναίκα και γύρισε να φύγει με κατεβασμένο το κεφάλι.
«Κύριε, του είπε η γυναίκα, φεύγετε χωρίς να σας πω τουλάχιστον ένα “ευχαριστώ”. Ο Θεός να σας ανταμείψει, για την χειρονομία σας και την παρηγοριά που μας προσφέρετε!».
Βγήκε έξω ο νέος κλαίγοντας από συγκίνηση, αλλά και από αγαλλίαση. Έτρεξε και μπήκε στην πρώτη Εκκλησία που βρήκε, χώθηκε σε μία γωνία και έκλαψε, έκλαψε, έκλαψε!
Στην επιστροφή του, η μητέρα τον ερωτά:
«Γιατί άργησες παιδί μου; Πήγες τουλάχιστον το δέμα που σου έδωσα;».
«Ναι μητέρα, το πήγα. Αλλά και εσύ να μην ξεχάσεις, την υπόσχεσή σου.».
«Έχεις δίκιο παιδί μου, εμπρός πες μου τι θέλεις;».
«Ετοίμασέ μου μητέρα άλλο ένα δέμα, διότι θα ήθελα να δοκιμάσω άλλη μία φορά την συγκίνηση και την ικανοποίηση που ένιωσα, προσφέροντας και παρηγορώντας ανθρώπους πτωχούς, βασανισμένους και πεινασμένους»!

Οι Τρεις Αγίες

Σήμερα θα σου μιλήσω για τρεις Αγίες. Τρεις Αγίες, που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές.
Η πρώτη είναι η Αγία Απόσταση.
Σημαίνει να έχεις διάκριση. Να μην τον πνίγεις τον άλλον με την παρουσία σου. Καμιά φορά ξέρεις, το να πάρεις απόσταση από κάποιον, είναι η μόνη λύση για να μην χαλάσει η σχέση.
Η δεύτερη είναι η Αγία Υπομονή.
Μεγάλη Αγία. Ανθρώπους να δεις που έχει βάλει αυτή η Αγία στον Παράδεισο. Αν την κάνεις φίλη, να το ξέρεις, θα σε βοηθάει να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες της ζωής. Όσο μεγάλες ή τρομαχτικές και αν μοιάζουν.
Και η τρίτη είναι η Αγία Σιωπή.
Δύσκολα την πιάνεις φίλη. Ακόμα πιο δύσκολα την κρατάς. Είναι τέχνη να ξέρεις να μιλάς. Είναι όμως τέχνη μεγαλύτερη να μπορείς να σιωπήσεις. Να μην πληγώσεις. Να μην απελπίσεις. Να μην προδώσεις. Να μην περηφανευτείς. Αυτά που βγαίνουν από το στόμα, αυτά είναι που μας κάνουν ακάθαρτους.
Απόσταση, Υπομονή και Σιωπή.
Τρεις Αγίες που αξίζει να τις κάνεις φίλες.
Πολλές φορές ούτε ο κόπος, ούτε οι μετάνοιες, ούτε οι σταυροί προσελκύουν τη Χάρη. Υπάρχουν μυστικά. Το ουσιαστικότερο είναι να φύγεις απ' τον τύπο και να πηγαίνεις στην ουσία.
Ότι γίνεται, να γίνεται από αγάπη.

Ο σεβασμός προς τους γονείς

Μετά την άλωση της Τροίας οι Αχαιοί επέτρεψαν στους εναπομείναντες Τρώες να φύγουν παίρνοντας μαζί τους ότι μπορούσε να κουβαλήσει ο καθένας. Τότε όλοι πήραν μαζί τους ασήμι, χρυσό ή κάποιο άλλο πολύτιμο αντικείμενο.
Μονάχα ένας όμως, ο Αινείας, πήρε στους ώμους του τον πατέρα του, που ήταν σε βαθιά γεράματα και τον μετέφερε έξω.
Οι Αχαιοί βλέποντάς τον τόν θαύμασαν και γι’ αυτό του έδωσαν πάλι το δικαίωμα να ξαναμπεί στο σπίτι του και να πάρει ότι ήθελε απ’ τα πράγματα που είχε. Εκείνος τότε προτίμησε να πάρει μαζί του τα ιερά αντικείμενα, γεγονός που προκάλεσε μεγαλύτερο ακόμα θαυμασμό από τους εχθρούς του, διότι φάνηκε πως ο άνδρας αυτός την ώρα του πιο μεγάλου κινδύνου έδειξε την μεγαλύτερη φροντίδα για τον σεβασμό προς τους γονείς και την ευσέβεια προς τους θεούς.
Ο Αινείας, μέσα απ’ την πράξη του αυτή, αναδείχθηκε σε υπόδειγμα ηθικού ανθρώπου, ο οποίος θέτει τις ηθικές αξίες πάνω απ’ όλα τα υλικά αγαθά.
Αυτή η μικρή ιστορία δείχνει το μεγαλείο και την παράδοση ενός σπουδαίου λαού, που διαπαιδαγωγεί με τον τρόπο αυτόν τα μέλη του!

Δημιουργία πραγματικής ευτυχίας

Σε μία τηλεοπτική συνέντευξη με έναν αρκετά πλούσιο επιχειρηματία, ο παρουσιαστής τον ρώτησε:

"Ποιο είναι αυτό που σε έκανε να νιώσεις, πως είσαι πραγματικά ευτυχισμένος;"

Ο επιχειρηματίας απάντησε :

"Πέρασα φάσεις, που είχα την αίσθηση της πραγματικής ευτυχίας, αγοράζοντας πράγματα που μου χρειάζονταν, αγοράζοντας ακριβά και πολυτελή πράγματα, ιδρύοντας εταιρίες κι αγοράζοντας ξενοδοχεία και εμπορικούς πύργους, αλλά καμία από αυτές δεν με έκαναν πραγματικά ευτυχισμένο.

Κάποια φορά μου πρότεινε ένας φίλος να κάνω μία δωρεά ηλεκτρικών αμαξιδίων σε Σύλλογο Παιδιών με κινητικά προβλήματα.

Του έδωσα μια επιταγή, για να αγοράσει αμαξίδια για όλα τα παιδιά του Συλλόγου..

Ο φίλος μου επέμεινε να πάω μαζί του, για να με γνωρίσουν τα παιδιά, όταν θα πήγαινε η εταιρεία τα αμαξίδια στον Σύλλογο. Μετά από κάποια μικρή σκέψη αποφάσισα να πάω.

Όταν είδα την χαρά και άκουσα τα γέλια των μικρών παιδιών, που πηγαίναν πέρα δώθε σε όλες τις κατευθύνσεις πάνω στα ηλεκτρικά αμαξίδια, ένιωσα πρωτόγνωρη συγκίνηση μέσα μου!

Όταν ήρθε η στιγμή για να αποχωρήσω, ένα παιδί αγκάλιασε τα πόδια μου και δεν με άφηνε να κάνω βήμα. Σκύβοντας προς το μέρος του και αντιλαμβανόμενος να κοιτάζει με προσοχή με ορθάνοιχτα τα μάτια του το πρόσωπό μου, τον ρώτησα:

"Μήπως χρειάζεσαι κάτι άλλο παιδί μου;"

Η απάντηση του ήταν τέτοια, που δεν περίμενα ποτέ να ακούσω στη ζωή μου:

"Σας κοιτάζω πολύ προσεκτικά επειδή θέλω να αποτυπωθεί το πρόσωπό σας στην μνήμη μου, ώστε να μπορέσω να σας αναγνωρίσω, όταν θα σας συναντήσω στον ουρανό, για να σας ευχαριστήσω ακόμη μια φορά, αλλά τότε μπροστά στον Θεό!"

Τότε λοιπόν νομίζω πως είχα την αίσθηση της τέλειας ευτυχίας!