Σύντομα και Περιεκτικά

Η παγίδα.

Η αστυνομία μιας περιοχής έστησε μια έξυπνη παγίδα. Έβαλαν μια ταμπέλα στον αυτοκινητόδρομο, σ' ένα σημείο όπου γινόταν συνήθως λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Η ταμπέλα έγραφε: "Εντός Ολίγου Έλεγχος για Ναρκωτικά".
Μετά, κρύφτηκαν κάπου κοντά στην ταμπέλα. Κάθε φορά που ένα αμάξι έκανε απότομη στροφή για να γυρίσει πίσω, το σταματούσαν και το έψαχναν για ναρκωτικά!

                     ..........---------……..

Τα δώρα
Ο φύλακας του μοναστηριού υποδεχότανε τους επισκέπτες, χαιρετώντας τους με κολακευτικά λόγια, μετά τους προσέφερε χαλβά και στο τέλος έδινε στον καθένα ένα μικρό νόμισμα.
Όταν οι επισκέπτες έρχονταν μπροστά στον Δάσκαλο, εκείνος τους έλεγε:
– Προσέξατε νομίζω, πως ο φύλακας όταν σας υποδέχτηκε σας κολάκεψε, χαιρετώντας σας και ακολούθως σας προσέφερε κάτι να φάτε και μετά σας έδωσε και ένα μικρό νόμισμα. Στο μοναστήρι μας λέμε, πως εάν θέλετε να βλάψετε κάποιον, να του προσφέρετε δώρα, την κολακεία, το φαγητό και τα λεφτά. Μπορείτε ακόμη και να καταστρέψετε με αυτόν τον τρόπο τον άνθρωπο, ενώ εκείνος θα σας ευχαριστήσει εγκάρδια για αυτό, που του κάνετε.

                      ..........---------……..

Ο μεθυσμένος φαντάρος

Κάποτε ένας φαντάρος μέθυσε άσχημα σε μια ταβέρνα κι άρχισε να καβγαδίζει με τους θαμώνες και να τους βρίζει.

Προσπάθησαν να τον συνετίσουν, δείχνοντας το πορτρέτο του βασιλιά, που κρεμόταν στον τοίχο της ταβέρνας, αλλά το στρατιωτάκι βγήκε από τα όριά του και φώναξε:

«Εγώ όμως φτύνω τον βασιλιά σας και δεν τον φοβάμαι».

Τον φαντάρο τον συνέλαβαν και τον παρέπεμψαν σε δίκη, για προσβολή του βασιλιά. Ο φάκελος της υπόθεσης έφτασε στον ίδιο τον βασιλιά, ο οποίος αμέσως κατάλαβε, πως η ιστορία είναι ανάξια λόγου και έγραψε πάνω σε φάκελο:

«Η υπόθεση να κλείσει, από σήμερα να αποσυρθούν τα πορτρέτα μου από τις ταβέρνες, ο φαντάρος να απελευθερωθεί και μην ξεχάσετε να του πείτε, πως και εγώ τον φτύνω»!

Ο δάσκαλος του μουσικού

Ένας πολύ σπουδαίος μουσικός ήταν στην αυλή του βασιλιά. Ο βασιλιάς θαύμαζε την μουσική του ευφυΐα και το μουσικό του ταλέντο και σε κάποια στιγμή του είπε :
«Δεν μπορώ να φανταστώ, ότι υπάρχει κάποιος, που μπορεί να είναι καλύτερος από εσένα. Μου φαίνεται αδύνατον, να συμβαίνει αυτό. Όποτε όμως το συλλογίζομαι, μπαίνει στο νου μου η σκέψη, ότι πρέπει να έχεις μαθητεύσει σε ένα δάσκαλο, από τον οποίο έμαθες αυτά που γνωρίζεις. Αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως ο δάσκαλός σου μπορεί και σε ξεπερνάει στις μουσικές γνώσεις και δεξιότητες. Ποιος είναι ο δάσκαλος σου; Είναι ακόμη ζωντανός; Αν είναι ζωντανός, θα χαιρόμουν πολύ να το προσκαλέσω και να τον φιλοξενήσω στην αυλή.»
Ο μουσικός απάντησε:
«Ναι ο δάσκαλός μου είναι απείρως καλύτερος από εμένα και ναι είναι ζωντανός. Δεν γνωρίζω όμως που βρίσκεται, επειδή είναι σαν τον μοναχικό λύκο. Δεν είναι άνθρωπος της κοινωνίας, είναι σαν τους ανέμους, σαν τα σύννεφα. Δεν έχει ρίζες μέσα στην κοινωνία. Είναι ένας περιπλανώμενος άστεγος. Και επιπλέον, δεν μπορείς να του ζητήσεις να τραγουδήσει ή να παίξει. Αυτό είναι αδύνατον. Τραγουδάει όποτε το νιώθει, χορεύει όποτε το νιώθει. Για να τον δεις να χορεύει και για να τον ακούσεις να τραγουδάει, θα πρέπει να τον αναζητήσεις, να τον βρεις και να πας εσύ ο ίδιος σ' εκείνον και να περιμένεις υπομονετικά, μέχρι να βρεθεί εκείνος σε θέση , που να θέλει να χορέψει και να τραγουδήσει.»
Ο βασιλιάς γοητεύτηκε.
«Αξίζει τον κόπο! Θα βάλω να τον ψάξουν, θα τον βρω και όπου κι αν βρίσκεται, θα πάω να παραφυλάξω.»
Κάποτε αυτοί που έστειλε ο βασιλιάς προς αναζήτηση του δασκάλου, φανήκανε τυχεροί και βρήκαν, πως αυτός βρισκότανε σε μια καλύβα στην όχθη ενός ποταμού. Ο βασιλιάς πήρε μαζί του τον μουσικό και πήγαν να τον συναντήσουν. Σταμάτησαν σε ένα χωριό κοντά στην καλύβα και ζήτησαν πληροφορίες από τους χωρικούς.
Οι χωρικοί είπαν:
«Μερικές φορές, γύρω στις τρεις τη νύχτα, τραγουδάει και χορεύει, όλη μέρα όμως κάθεται σιωπηλός.»
Έτσι, μέσα στη νύχτα, ο βασιλιάς και ο μουσικός, κρυμμένοι σαν τους κλέφτες, περίμεναν καλά προφυλαγμένοι παρακολουθώντας τις κινήσεις του δάσκαλου , ώστε να μην μπορεί να τους αντιληφθεί εκείνος , επειδή είχαν τον φόβο, μήπως αν τους έβλεπε, αρνιότανε να τραγουδήσει και να χορέψει.
Ο δάσκαλος όμως ξαφνικά άρχισε να τραγουδάει κι ύστερα, άρχισε να χορεύει. Ο βασιλιάς παρακολουθούσε σαν υπνωτισμένος. Δεν μπορούσε να αρθρώσει ούτε λέξη, επειδή δεν είχε λόγια, για να εκφράσει το θαυμασμό και όλα τα συναισθήματα που ένιωθε. Έκλαιγε συνεχώς. Κι όταν το τραγούδι σταμάτησε και πήραν το δρόμο του γυρισμού, παρέμενε σιωπηλός. Από τα μάτια του συνέχιζαν να κυλάνε δάκρια.
Όταν φθάσανε στο παλάτι είπε ο βασιλιάς στον μουσικό:
«Νόμιζα ότι κανένας δεν μπορούσε να σε ξεπεράσει, νόμιζα πως είσαι μοναδικός, τώρα όμως, τώρα όμως πρέπει να πω, πως δεν είσαι τίποτα, συγκρινόμενος με το δάσκαλο σου. Αναρωτιέμαι αλήθεια, που οφείλεται αυτή η χαώδης διαφορά;»
Ο μουσικός της αυλής απάντησε:
«Η εξήγηση είναι απλή. Εγώ τραγουδάω και παίζω, με απώτερο σκοπό να κερδίσω κάτι άλλο, χρήματα, κύρος, σεβασμό. Όσο καλή και να είναι η μουσική μου, εξακολουθεί να είναι ένα μέσο για έναν άλλο σκοπό. Για τον δάσκαλό μου όμως η μουσική είναι ο σκοπός της ζωής του, ο δάσκαλός μου τραγουδάει, επειδή εκείνη τη στιγμή αναβλύζει κάτι μέσα στα σωθικά του, που πρέπει να το εξωτερικεύσει , να το βγάλει από μέσα του και ο μοναδικός τρόπος που υπάρχει, είναι να τραγουδήσει και να χορέψει. Αυτή είναι η διαφορά. Εκείνος τραγουδάει μόνο, όταν έχει κάτι μέσα του. Τότε ρέει το τραγούδι, τότε χορεύει. Όταν είναι γεμάτος με το θεϊκό και δεν μπορεί να το χωρέσει μέσα του, τότε μόνο τραγουδάει και χορεύει. Το τραγούδι είναι για τον δάσκαλό μου, από μόνο του ένας σκοπός!»

Το πηγάδι και οι θρησκευόμενοι

Κάπου στην Κίνα γινόταν μια μεγάλη γιορτή κι είχαν μαζευτεί κόσμος πολύς. Υπήρχε ένα ανοιχτό πηγάδι, χωρίς καμία προστασία γύρω από το άνοιγμα κι ένας άνθρωπος έπεσε μέσα.
Φώναζε δυνατά, αλλά εξ αιτίας του μεγάλου θορύβου της γιορτής και του πλήθους , δεν μπορούσε κανένας να τον ακούσει. Τότε, ήρθε στο πηγάδι ένας βουδιστής μοναχός. Ο άνθρωπος έκλαιγε και φώναζε κι έλεγε:
«Σώσε με!»
Ο βουδιστής μοναχός, είπε:
«Κανένας δεν μπορεί να σώσει κανέναν. Αυτό έχει πει ο Βούδας. Να είσαι φως για τον εαυτό σου. Κανένας δεν μπορεί να σώσει κανέναν. Αυτό είναι αδύνατον. Μην περιμένεις κάτι τέτοιο. Και επιπλέον, ο Βούδας έχει πει επίσης, ότι κάθε ένας πρέπει να υποφέρει τα δικά του κάρμα. Πρέπει να έχεις κάνει κάποιες αμαρτίες στο παρελθόν , γι’ αυτό και αυτή τη στιγμή υποφέρεις. Να υποφέρεις λοιπόν σιωπηλά. Μην κλαις και μην κάνεις τόση φασαρία, επειδή με το να κλαις και να φωνάζεις, δημιουργείς επιπλέον κάρμα.»
Ο άνθρωπος είπε:
«Σώσε με πρώτα κι ύστερα θα ακούσω το κήρυγμά σου. Αυτή τη στιγμή, μου είναι αδύνατο να συγκεντρωθώ και να σε ακούσω.»
Ο βουδιστής μοναχός όμως συνέχισε το δρόμο του, επειδή ο Βούδας έχει πει:
«Μην παρεμβαίνεις στο κάρμα κανενός.»
Ύστερα ήρθε στο πηγάδι ένας κομφουκιανός, ένας άλλος μοναχός. Ο άνθρωπος φώναζε:
«Σώσε με! Πεθαίνω και δεν φαίνεται να ακούει κανένας.»
Ο κομφουκιανός είπε:
«Πόσο δίκιο έχει ο Κομφούκιος! Ο Κομφούκιος έχει πει, ότι κάθε πηγάδι πρέπει να έχει ένα τοίχο γύρω του. Μην ανησυχείς! Θα πιέσουμε την κυβέρνηση, να χτίσει τοίχους γύρω από όλα τα πηγάδια της χώρας. Μην ανησυχείς!»
Ο άνθρωπος είπε:
«Μέχρι τότε, εγώ θα έχω πεθάνει. Και πώς θα με βοηθήσει εμένα αυτό; Εγώ ήδη βρίσκομαι μέσα στο πηγάδι.»
Ο κομφουκιανός είπε:
«Δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το ζήτημα δεν είναι το άτομο. Τα άτομα έρχονται και φεύγουν. Το ζήτημα είναι η κοινωνία. Μπορείς όμως να πεθάνεις με τη βαθιά παρηγοριά, ότι δεν πρόκειται να ξανασυμβεί σε κανέναν άλλον.»
Ύστερα ήρθε ένας χριστιανός ιεραπόστολος. Κοίταξε στο πηγάδι. Πριν ο άνθρωπος πει κουβέντα, ο ιεραπόστολος άνοιξε την τσάντα του κι έβγαλε ένα σχοινί. Ο χριστιανός ιεραπόστολος είναι πάντα έτοιμος να προσφέρει την βοήθειά του, πριν ακόμα του ζητηθεί. Ο ιεραπόστολος πέταξε το σχοινί και φώναξε:
«Κρατήσου και θα σε τραβήξω.»
Ο άνθρωπος ήταν πολύ ευγνώμων. Όταν βγήκε έξω από το πηγάδι, έπεσε στα πόδια του ιεραπόστολου και είπε:
«Εσύ είσαι ο μόνος πραγματικά θρησκευόμενος άνθρωπος!»
Ο χριστιανός ιεραπόστολος είπε:
«Μην πλανιέσαι. Έχει ειπωθεί, πως αν δεν υπηρετήσεις μέχρι τον τελευταίο, τον έσχατο, δεν θα γίνεις άξιος της βασιλείας του Θεού. Μέσα από την προσφορά και την βοήθεια προς τον πλησίον φτάνει κανείς στον παράδεισο. Να θυμάσαι λοιπόν, να πέφτεις ξανά και ξανά μέσα στο πηγάδι, επειδή εγώ δεν είμαι ο μοναδικός ιεραπόστολος, οπότε και οι υπόλοιποι που θα με ακολουθήσουν να μπορέσουν να σου προσφέρουν την βοήθειά τους για να βγεις από το πηγάδι. Επιπλέον καλό είναι να διδάξεις και τα παιδιά σου, να πέφτουν μέσα στο πηγάδι, για να μπορούνε να έρχονται και να τα σώζουνε, επειδή πως θα καταφέρουν να μπουν στον παράδεισο , όταν δεν θα υπάρχουν κάποιοι που να χρειάζονται να σωθούν;

Η υλοποίηση όλων των επιθυμιών

Κάποιος άνθρωπος ονειρευόταν μια νύχτα, πως βρισκόταν στον παράδεισο. Όλα ήταν τόσο όμορφα! Μια σιωπηλή κοιλάδα, ο ήλιος ανέτειλε, τα πουλιά κελαηδούσαν κι εκείνος, μόνος του κάτω από ένα δέντρο.
Σύντομα όμως άρχισε να πεινάει, έριξε μια ματιά γύρω του και μη βλέποντας κανέναν φώναξε:
«Ε! Είναι κανείς εδώ;»
Αμέσως εμφανίστηκε έναν πολύ όμορφος άντρας και είπε:
«Είμαι στην υπηρεσία σας, κύριε. Οτιδήποτε μου πείτε, θα το κάνω.»
Έτσι ο άνθρωπος του ζήτησε φαγητό. Και οτιδήποτε του ζητούσε, εκείνος αμέσως του το πρόσφερε. Ήταν σε συνεχή ετοιμότητα δίπλα του, για να του πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία.
Ο άνθρωπος που ονειρευότανε, έφαγε καλά, κοιμήθηκε καλά κι αυτό συνεχιζόταν. Οτιδήποτε επιθυμούσε να έχει, εμφανιζότανε ως δια μαγείας μπροστά του. Χρειαζόταν ένα κρεβάτι για τη νύχτα και το κρεβάτι βρισκόταν εκεί.
Κι αυτό συνεχίστηκε για μερικές μέρες. Για πόσο όμως; Άρχισε να μπουχτίζει, να βαριέται. Τα πάντα παραήταν καλά. Δεν μπορούσε να το αντέξει. Άρχισε να ψάχνει να βρει κάποια δυστυχία, επειδή τα πάντα ήταν πάρα πολύ όμορφα. Άρχισε να ψάχνει να βρει κάποια ένταση, επειδή ποτέ δεν είχε ζήσει χωρίς ένταση , κάποια αγωνία, κάτι για να στενοχωρηθεί και να νιώσει λύπη.
Όσο και να έψαχνε δεν βρήκε τίποτε ανάλογο. Αντίθετα ότι αντιλαμβανότανε ήταν ευδαιμονικό, αβάσταχτα ευδαιμονικό!
Έτσι, ο άνθρωπός μας γύρισε σε αυτόν που τόσο καλά τον υπηρετούσε, που αυτόματα εκπλήρωνε κάθε επιθυμία του και του είπε:
«Αυτό πάει πολύ! Θα ήθελα να κάνω κάποια δουλειά, έχω μπουχτίσει να κάθομαι με σταυρωμένα χέρια.»
Ο τελευταίος του είπε:
«Μπορώ να κάνω τα πάντα για σένα, εκτός από αυτό, που τώρα μου ζητάς. Δεν μπορώ, να σου δώσω δουλειά. Δεν είναι εφικτό να πραγματοποιηθεί η επιθυμία σου αυτή. Οτιδήποτε άλλο θελήσεις, είμαι έτοιμος, να σου το δώσω. Αλλά αναρωτιέμαι, τι ανάγκη έχεις να ψάχνεις για δουλειά, όταν το κάθε τι σου προσφέρεται αμέσως; Δεν χρειάζεται να δουλεύεις!»
Ο άνθρωπός μας είπε:
«Έχω μπουχτίσει! Αν δεν μπορώ να εργαστώ , τότε είναι καλύτερα να πάω στην κόλαση.»
Αυτός που εκπλήρωνε την κάθε επιθυμία του, άρχισε να γελάει και είπε: «Και πού νομίζεις πως βρίσκεσαι;»
Με το γέλιο, ο άνθρωπος που ονειρευότανε, ξύπνησε. Το όνειρό του κομματιάστηκε !
Υπάρχουν δύο τραγωδίες στη ζωή: Η μία είναι η αποτυχία στην εκπλήρωση των επιθυμιών μας. Η άλλη είναι η εκπλήρωση όλων των επιθυμιών μας.

Οι πέντε Παντάβας

Στη Μαχαμπαράτα, στο μεγαλύτερο έπος του κόσμου, υπάρχει μια πολύ όμορφη ιστορία. Οι πέντε Παντάβας, τα πέντε αδέλφια, γύρω από τα οποία κινείται ολόκληρο το έπος, έχουν εκδιωχθεί από το βασίλειο και ζουν σαν φυγάδες μέσα στο δάσος.
Μια μέρα, διψούσαν πολύ και ο νεότερος αδελφός πηγαίνει να βρει νερό. Φτάνει σε μια όμορφη λίμνη, τη στιγμή όμως που πάει να γεμίσει το παγούρι του με νερό, ακούει μια φωνή, χωρίς να μπορεί να διακρίνει κανέναν, να λέει:
«Περίμενε! Αν δεν απαντήσεις στην ερώτηση που θα σου κάνω, δεν μπορείς να πάρεις νερό απ' αυτή τη λίμνη. Πρέπει να απαντήσεις σωστά. Αν μπορέσεις να απαντήσεις, θα πάρεις νερό. Αν δεν μπορέσεις να απαντήσεις, τότε θα πέσεις νεκρός την ίδια στιγμή.
Η ερώτηση είναι: Ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα σχετικά με τον άνθρωπο; Ποιο είναι το πιο σημαντικό;»
Ο νεαρός Παντάβα δεν μπόρεσε να απαντήσει κι έπεσε νεκρός.
Ύστερα ακολούθησαν τα άλλα τρία αδέλφια και συνέβη το ίδιο. Έπειτα πήγε στη λίμνη ο μεγάλος αδελφός, για να δει τι συνέβη στα αδέλφια του και να βρει νερό.
Τα τέσσερα αδέλφια του κείτονταν στην άκρη της λίμνης και τη στιγμή που έφτασε στο νερό, άκουσε την ίδια φωνή:
«Απάντησε στην ερώτησή μου, αλλιώς θα πεθάνεις κι εσύ. Και αν μπορέσεις να απαντήσεις, όχι απλώς θα ζήσεις, αλλά θα μπορέσεις να πιεις νερό από τη λίμνη και το ίδιο νερό θα ζωντανέψει τα αδέλφια σου. Πρώτα
όμως απάντησε στην ερώτησή μου: Ποιο είναι το πιο σημαντικό θέμα σχετικά με τον άνθρωπο;»
Και ο μεγαλύτερος Παντάβα απάντησε:
«Το σημαντικότερο θέμα σχετικά με τον άνθρωπο είναι, ότι ο άνθρωπος δεν μαθαίνει ποτέ.»
Τότε δόθηκε η άδεια στον μεγάλο αδελφό να πιεί νερό , αλλά και να ζωντανέψει ξανά τα αδέλφιά του , στάζοντας σταγόνες από το παγούρι του στα χείλη τους.
Στην πραγματικότητα, αυτό είναι από τα σημαντικότερα θέματα σχετικά με τον άνθρωπο, ότι ο άνθρωπος δεν μαθαίνει ποτέ. Μπορεί να γίνεις μεγάλος γνώστης πολλών πραγμάτων, αλλά αδυνατεί να μάθει. Άλλο πράγμα είναι η γνώση και διαφορετικό η μάθηση.
Η γνώση είναι δανεισμένη, είναι παπαγαλία, γεμίζει τη μνήμη, ο εγκέφαλος λειτουργεί μηχανικά.
Η μάθηση είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Στην μάθηση αποκτάς γνώσεις μέσα από την εμπειρία, μέσα από τα βιώματά σου . Μάθηση σημαίνει, πως ανταποκρίνεσαι στα εξωτερικά και εσωτερικά ερεθίσματα συνειδητά και καταφέρνεις, να αποφεύγεις να κάνεις τα ίδια λάθη. Συνεχίζοντας να ανταποκρίνεσαι, σε ότι αντιλαμβάνεσαι να σου συμβαίνει, γίνεσαι περισσότερο συνειδητός , αποκτώντας μεγαλύτερη επίγνωση.

Η επίδραση των σκέψεων στο σώμα μας

Οι αρνητικές σκέψεις δημιουργούν στο εσωτερικό μας ένα αφιλόξενο περιβάλλον για τα κύτταρα του οργανισμού μας, με ενδεχόμενο αποτέλεσμα την πρόκληση ασθενειών. Έτσι, με απλή λογική, συμπεραίνουμε, ότι οι σκέψεις μας μπορούν όντως να μας αρρωστήσουν. Αν λοιπόν, μπορούν να μας αρρωστήσουν, ίσως να μπορούν και να μας θεραπεύσουν.
Ο Μπιλ εμφάνισε μια κάκωση στο πρόσωπό του και ο δερματολόγος διέγνωσε κακόηθες μελάνωμα. Παρά το γεγονός πως υποβλήθηκε στις ενδεδειγμένες θεραπείες , δυστυχώς ο καρκίνος έκανε μετάσταση.
Όπως είναι φυσικό, ο Μπιλ βίωσε τις στιγμές, «γιατί σε μένα;». Γνώριζε ότι η υπερβολική έκθεσή του στον ήλιο ήταν επικίνδυνη, όμως ήξερε κι άλλους, που είχαν εκτεθεί το ίδιο, αλλά δεν είχαν αναπτύξει καρκίνο.
Ο Μπιλ αναρωτήθηκε εάν οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές του είχαν συντελέσει στην εμφάνιση της αρρώστιάς του. Σε μια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης, αντιλήφθηκε ότι για περισσότερο από 30 χρόνια, βίωνε συναισθήματα πικρίας, γιατί σκεφτόταν και ένιωθε, ότι έπρεπε πάντοτε να καταπιέζει τις δικές του ανάγκες , προκειμένου να είναι σε θέση, να εξυπηρετεί τους άλλους.
Η ανάγκη του να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική μετά το λύκειο παραμερίστηκε επειδή ο πατέρας του από ατύχημα δεν μπορούσε πλέον να εργαστεί , οπότε έπρεπε ο Μπιλ να εργάζεται , για να ζήσει την οικογένειά του
Αναβίωνε τόσο συχνά αυτά τα συναισθήματα που ένιωσε, όταν του είπαν ότι πρέπει να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του, που το σώμα του ζούσε συνέχεια στο παρελθόν. Σαν να μην έφτανε αυτό, του δημιουργήθηκε ένα ψυχολογικό κενό ανεκπλήρωτων ονείρων. Κάθε φορά που τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα ήθελε, έβρισκε πάντα κάποιον ή κάτι να κατηγορήσει.
Ο Μπιλ είχε απομνημονεύσει ως μοτίβο συναισθηματικής αντίδρασης την πικρία, η οποία κυριάρχησε στο χαρακτήρα του και μετατράπηκε σε ασυνείδητο πρόγραμμα. Η συναισθηματική του υπόσταση, ενεργοποιούσε τα ίδια γονίδια για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, που είχε προκαλέσει την ασθένεια, που τώρα τον βασάνιζε.
Δεν μπορούσε πλέον να αφήνει το περιβάλλον του να τον ελέγχει και να του υποδεικνύει, πώς να σκέφτεται, πώς να νιώθει και πώς να συμπεριφέρεται. Αποφάσισε λοιπόν να απομονωθεί περνώντας κάποιες μέρες μοναχός του,
μακριά από τη γνώριμη ζωή του.
Τις πέντε πρώτες μέρες, ο Μπιλ εστίασε στις σκέψεις που έκανε όταν ένιωθε πικρία. Έγινε κβαντικός παρατηρητής των σκέψεων και των συναισθημάτων του και απέκτησε επίγνωση του ασυνείδητου νου του. Στη συνέχεια, επικεντρώθηκε στις παλιές ασυνείδητες συμπεριφορές και πράξεις του. Αποφάσισε να σταματήσει κάθε σκέψη, συμπεριφορά ή συναίσθημα αρνητικό προς τον εαυτό του.
Μετά την πρώτη εβδομάδα εγρήγορσης, ο Μπιλ ένιωσε ελεύθερος, γιατί είχε απελευθερώσει το σώμα του από τη συναισθηματική εξάρτηση της πικρίας. Αναστέλλοντας τις γνώριμες σκέψεις και τα συναισθήματα, που είχαν κατευθύνει τις συμπεριφορές του τα προηγούμενα χρόνια, εμπόδισε, κατά κάποιον τρόπο, τα σήματα των συναισθημάτων επιβίωσης να συνεχίσουν να ρυθμίζουν το σώμα του στην ίδια νοητική υπόσταση. Η ενέργεια, που απελευθέρωσε το σώμα του, ήταν πλέον διαθέσιμη να διοχετευθεί στο σχεδιασμό ενός νέου πεπρωμένου.
Την επόμενη εβδομάδα, ο Μπιλ ένιωθε τόσο ενθουσιασμένος, που σκεφτόταν το νέο εαυτό, που ήθελε να γίνει και πώς θα αντιδρούσε στους ανθρώπους, στα μέρη και στις επιρροές, που τόσο καιρό τον έλεγχαν. Για παράδειγμα, αποφάσισε ότι κάθε φορά που η γυναίκα και τα παιδιά του θα του εξέφραζαν μια επιθυμία ή ανάγκη, θα τους απαντούσε με καλοσύνη και γενναιοδωρία, αντί να τους κάνει να νιώθουν, ότι του είναι βάρος. Με λίγα λόγια, επικεντρώθηκε στους τρόπους, που ήθελε να σκέφτεται, να πράττει και να νιώθει, όταν παρουσιάζονται καταστάσεις, που είχαν αποτελέσει πρόκληση γι’ αυτόν στο παρελθόν. Άρχισε λοιπόν να δημιουργεί μια νέα προσωπικότητα, ένα νέο νου, μια νέα υπόσταση.
Με την «πυροδότηση» του εγκεφάλου του σε νέους τρόπους, ο Μπιλ άλλαξε βιολογικά και χημικά τον παλιό εαυτό του. Ως αποτέλεσμα, ενεργοποίησε νέα γονίδια με νέους τρόπους και τα καρκινικά κύτταρα δεν μπορούσαν να συνυπάρχουν με τη νέα νοητική υπόσταση, τη νέα εσωτερική χημεία και τον νέο εαυτό του. Ενώ ήταν κάποτε δέσμιος των παρελθοντικών συναισθημάτων, σήμερα ζει σε ένα καινούριο μέλλον.

Το αλφαβητάρι της ζωής