Η επίδραση των σκέψεων στο σώμα μας

Οι αρνητικές σκέψεις δημιουργούν στο εσωτερικό μας ένα αφιλόξενο περιβάλλον για τα κύτταρα του οργανισμού μας, με ενδεχόμενο αποτέλεσμα την πρόκληση ασθενειών. Έτσι, με απλή λογική, συμπεραίνουμε, ότι οι σκέψεις μας μπορούν όντως να μας αρρωστήσουν. Αν λοιπόν, μπορούν να μας αρρωστήσουν, ίσως να μπορούν και να μας θεραπεύσουν.
Ο Μπιλ εμφάνισε μια κάκωση στο πρόσωπό του και ο δερματολόγος διέγνωσε κακόηθες μελάνωμα. Παρά το γεγονός πως υποβλήθηκε στις ενδεδειγμένες θεραπείες , δυστυχώς ο καρκίνος έκανε μετάσταση.
Όπως είναι φυσικό, ο Μπιλ βίωσε τις στιγμές, «γιατί σε μένα;». Γνώριζε ότι η υπερβολική έκθεσή του στον ήλιο ήταν επικίνδυνη, όμως ήξερε κι άλλους, που είχαν εκτεθεί το ίδιο, αλλά δεν είχαν αναπτύξει καρκίνο.
Ο Μπιλ αναρωτήθηκε εάν οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι συμπεριφορές του είχαν συντελέσει στην εμφάνιση της αρρώστιάς του. Σε μια διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης, αντιλήφθηκε ότι για περισσότερο από 30 χρόνια, βίωνε συναισθήματα πικρίας, γιατί σκεφτόταν και ένιωθε, ότι έπρεπε πάντοτε να καταπιέζει τις δικές του ανάγκες , προκειμένου να είναι σε θέση, να εξυπηρετεί τους άλλους.
Η ανάγκη του να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική μετά το λύκειο παραμερίστηκε επειδή ο πατέρας του από ατύχημα δεν μπορούσε πλέον να εργαστεί , οπότε έπρεπε ο Μπιλ να εργάζεται , για να ζήσει την οικογένειά του
Αναβίωνε τόσο συχνά αυτά τα συναισθήματα που ένιωσε, όταν του είπαν ότι πρέπει να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του, που το σώμα του ζούσε συνέχεια στο παρελθόν. Σαν να μην έφτανε αυτό, του δημιουργήθηκε ένα ψυχολογικό κενό ανεκπλήρωτων ονείρων. Κάθε φορά που τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα ήθελε, έβρισκε πάντα κάποιον ή κάτι να κατηγορήσει.
Ο Μπιλ είχε απομνημονεύσει ως μοτίβο συναισθηματικής αντίδρασης την πικρία, η οποία κυριάρχησε στο χαρακτήρα του και μετατράπηκε σε ασυνείδητο πρόγραμμα. Η συναισθηματική του υπόσταση, ενεργοποιούσε τα ίδια γονίδια για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, που είχε προκαλέσει την ασθένεια, που τώρα τον βασάνιζε.
Δεν μπορούσε πλέον να αφήνει το περιβάλλον του να τον ελέγχει και να του υποδεικνύει, πώς να σκέφτεται, πώς να νιώθει και πώς να συμπεριφέρεται. Αποφάσισε λοιπόν να απομονωθεί περνώντας κάποιες μέρες μοναχός του,
μακριά από τη γνώριμη ζωή του.
Τις πέντε πρώτες μέρες, ο Μπιλ εστίασε στις σκέψεις που έκανε όταν ένιωθε πικρία. Έγινε κβαντικός παρατηρητής των σκέψεων και των συναισθημάτων του και απέκτησε επίγνωση του ασυνείδητου νου του. Στη συνέχεια, επικεντρώθηκε στις παλιές ασυνείδητες συμπεριφορές και πράξεις του. Αποφάσισε να σταματήσει κάθε σκέψη, συμπεριφορά ή συναίσθημα αρνητικό προς τον εαυτό του.
Μετά την πρώτη εβδομάδα εγρήγορσης, ο Μπιλ ένιωσε ελεύθερος, γιατί είχε απελευθερώσει το σώμα του από τη συναισθηματική εξάρτηση της πικρίας. Αναστέλλοντας τις γνώριμες σκέψεις και τα συναισθήματα, που είχαν κατευθύνει τις συμπεριφορές του τα προηγούμενα χρόνια, εμπόδισε, κατά κάποιον τρόπο, τα σήματα των συναισθημάτων επιβίωσης να συνεχίσουν να ρυθμίζουν το σώμα του στην ίδια νοητική υπόσταση. Η ενέργεια, που απελευθέρωσε το σώμα του, ήταν πλέον διαθέσιμη να διοχετευθεί στο σχεδιασμό ενός νέου πεπρωμένου.
Την επόμενη εβδομάδα, ο Μπιλ ένιωθε τόσο ενθουσιασμένος, που σκεφτόταν το νέο εαυτό, που ήθελε να γίνει και πώς θα αντιδρούσε στους ανθρώπους, στα μέρη και στις επιρροές, που τόσο καιρό τον έλεγχαν. Για παράδειγμα, αποφάσισε ότι κάθε φορά που η γυναίκα και τα παιδιά του θα του εξέφραζαν μια επιθυμία ή ανάγκη, θα τους απαντούσε με καλοσύνη και γενναιοδωρία, αντί να τους κάνει να νιώθουν, ότι του είναι βάρος. Με λίγα λόγια, επικεντρώθηκε στους τρόπους, που ήθελε να σκέφτεται, να πράττει και να νιώθει, όταν παρουσιάζονται καταστάσεις, που είχαν αποτελέσει πρόκληση γι’ αυτόν στο παρελθόν. Άρχισε λοιπόν να δημιουργεί μια νέα προσωπικότητα, ένα νέο νου, μια νέα υπόσταση.
Με την «πυροδότηση» του εγκεφάλου του σε νέους τρόπους, ο Μπιλ άλλαξε βιολογικά και χημικά τον παλιό εαυτό του. Ως αποτέλεσμα, ενεργοποίησε νέα γονίδια με νέους τρόπους και τα καρκινικά κύτταρα δεν μπορούσαν να συνυπάρχουν με τη νέα νοητική υπόσταση, τη νέα εσωτερική χημεία και τον νέο εαυτό του. Ενώ ήταν κάποτε δέσμιος των παρελθοντικών συναισθημάτων, σήμερα ζει σε ένα καινούριο μέλλον.