Το Κούνγκ-Φου της Καρδιάς

-  Δάσκαλε, τώρα που υπάρχει κίνδυνος, τι να κάνω;

-  Να εφαρμόζεις το Κούνγκ-Φου της Καρδιάς αγαπητέ μου. Για να ανταποκριθείς στον κίνδυνο, πρέπει να είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος. Αυτό σημαίνει, ότι μπορείς να κατευθύνεις τη σκέψη σου, εκεί που εσύ θέλεις να πάει και δεν θα πάει μόνη της, εκεί που αυτή θέλει. Αν την αφήσεις και πηγαίνει μόνη της, θα σε οδηγεί συνέχεια στα μονοπάτια του τρόμου και της αποχαύνωσης, γιατί αυτό είναι το αποτέλεσμα του φόβου, που κρύβεται πίσω από τον κίνδυνο.

Για να κατευθύνεις τη σκέψη, πρέπει να ελέγχεις την αναπνοή σου. Το κλειδί για τη σωστή ενέργεια και δράση, είναι η αναπνοή. Καμία σωστή πράξη δεν πρόκειται να γίνει, αν η αναπνοή σου είναι αγχωτική. Καμιά λύση δεν πρόκειται να βρεις, όσο αναπνέεις πνιγμένα. Η αναπνοή πρέπει να είναι διαφραγματική , βαθειά, πλήρης, να γεμίζει την ύπαρξή σου και να αισθάνεσαι, ότι σε ενώνει με το σύμπαν.

Σκέψου, ότι ίσως αληθινά να σε ενώνει !

Η σωστή αναπνοή, γίνεται όταν είσαι κύριος των συναισθημάτων σου. Δύο είναι τα βασικά.

Η αγάπη και ο φόβος.

Ο κίνδυνος, θέλει να σε πετάει στην πλευρά του φόβου. Απαξιώνεις τον εαυτό σου, παραλύεις, θυμώνεις, συρρικνώνεσαι, δεν ξέρεις και δεν μπορείς.

Μετατοπίσου στην μεριά της αγάπης. Δεν έχεις έρθει εδώ χωρίς λόγο. 

Να προσδοκάς , για να δεις. 

Αυτό το θεριό απέναντί σου, δεν θα είναι το τελευταίο πράγμα, που θα δουν τα μάτια σου! Απαίτησέ το!

Είσαι πολεμιστής! 

Κοίτα το φόβο στα μάτια, με αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό και πίστη στην αγάπη σου, και ο φόβος θα φοβηθεί.

Η ζωή αγαπητέ μου, είναι  μια πραγματικότητα που συμβαίνει.

Εσύ, επιλέγεις το πώς θα την υποδεχτείς και τι θα δημιουργήσεις με τις επιλογές σου.

Πώς να ζεις στο τώρα

«Ζήσε τη στιγμή!»
«Άδειασε το μυαλό σου και ζήσε στο τώρα»
«Το μόνο που έχεις είναι το τώρα. Το παρελθόν έφυγε και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Μην αναλώνεσαι σε σκέψεις για το παρελθόν ή το μέλλον»

Όλα αυτά τα ακούμε από διάφορες μεριές γύρω μας. Το βιβλίο του Eckhart Tolle «Η δύναμη του Τώρα» έχει κάνει εντύπωση και συνεχίζει να πουλάει χιλιάδες αντίτυπα. Είναι καλοπροαίρετες συμβουλές , αλλά γιατί ενώ ακούγονται τόσο απλές, ταυτόχρονα είναι τόσο δύσκολο να τις εφαρμόσουμε στην πράξη;

Ίσως έχεις βρεθεί σε ένα πάρτι όπου θα έπρεπε να περνάς καλά αλλά εσένα ο νους σου τρέχει στις αυριανές υποχρεώσεις. Τι συμβαίνει εδώ; Μήπως έχεις πρόβλημα; Γιατί δεν μπορείς να απολαύσεις τη στιγμή, όπως όλες οι καλοπροαίρετες συμβουλές σε προτρέπουν να κάνεις;

Ο βασικός λόγος είναι η ανθρώπινη κατασκευή. Δεν είμαστε φτιαγμένοι, για να έχουμε το μυαλό μας άδειο. Έχουμε εξελιχθεί για να επιβιώνουμε. Όχι για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια οι πρόγονοί μας που ζούσαν στις σαβάνες , έπρεπε να αντιμετωπίσουν καθημερινά κινδύνους και να καταφέρουν να επιβιώσουν. Αυτοί οι οποίοι το κατόρθωσαν και πέρασαν τα γονίδιά τους σε εμάς, ήταν οι καχύποπτοι. Αυτοί οι οποίοι έβλεπαν πρώτα τον κίνδυνο στο κάθε τι και μετά την ευχαρίστηση, αυτοί οι οποίοι ήταν σε επαγρύπνηση σε κάθε θόρυβο ή σε κάθε σκιά που έβλεπαν γύρω τους, είχαν εξελικτικό πλεονέκτημα και κατόρθωσαν να επιβιώσουν.

Βλέπετε και τα ζώα σήμερα, πώς αντιδρούν σε κάθε νέο ήχο γύρω τους. Πρώτα μπαίνουν σε επιφυλακή και μετά χαλαρώνουν. Πλέον αναρίθμητες επιστημονικές έρευνες αποδεικνύουν πόσο μεγαλύτερη συναισθηματική επίδραση έχουν οι αρνητικές ειδήσεις επάνω μας σε σχέση με τις θετικές και πόσο πιο ευαίσθητοι είμαστε στην ιδέα να χάσουμε κάτι, από την ιδέα να κερδίσουμε κάτι. Είναι η φύση μας.

Επιπλέον ανά πάσα στιγμή μπορεί να βρεθούμε σε καταστάσεις , τις οποίες δεν ελέγχουμε και επηρεάζουν τη διάθεσή μας. Μπορεί να πονάμε κάπου, να πεινάμε, να νιώθουμε μια δυσφορία. Όλα αυτά θα μας εμποδίσουν, να ζήσουμε τη στιγμή. Αν όμως πιστέψουμε, ότι θα έπρεπε να ζούμε στο τώρα, θα νιώσουμε άβολα , επειδή δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν είναι αφύσικο λοιπόν , το να δυσκολευόμαστε να ζήσουμε στο τώρα. Είναι η εξελικτική κληρονομιά μας.

Κάποιοι λένε ότι θα έπρεπε να πάρουμε μαθήματα από τα παιδιά. Αυτά ζουν αφοσιωμένα στο παιχνίδι τους. Παίζουν με ένα κομμάτι σελοφάν και είναι για αυτά όλος τους ο κόσμος. Οι ίδιοι άνθρωποι θα πουν, ότι έχουμε ξεχάσει να ζούμε στο παρόν. Πρέπει να το ξαναθυμηθούμε.

Ο λόγος που τα παιδιά ζουν με τέτοια φυσικότητα στο παρόν, είναι το γεγονός, πως δεν είναι σε θέση ο εγκέφαλός τους να τους πληροφορήσει, ότι οι ενέργειές τους μπορεί να έχουν αποτελέσματα . Οι δομές του εγκεφάλου τους, που είναι υπεύθυνες για την προσομοίωση των συνεπειών των πράξεών τους, δεν αναπτύσσονται παρά μετά την εφηβεία. Οι δομές του εγκεφάλου, που είναι υπεύθυνες για τέτοιου είδους ανησυχίες, απλά δεν έχουν σχηματιστεί ακόμα. Εφόσον λοιπόν ο εγκέφαλός τους δεν τους επιτρέπει να ανησυχήσουν για το μέλλον , αναγκαστικά ζουν στο παρόν!

Μια αναλογία είναι να σκεφτούμε την πλαστικότητα του σώματος των μωρών. Βλέπουμε τα μωρά παιδιά να κουλουριάζονται σε στάσεις, που και οι πιο προχωρημένοι γιόγκι θα ζήλευαν, επειδή τα κόκκαλα και οι χόνδροι τους είναι ακόμα υπό διαμόρφωση. Όταν μεγαλώσουν λίγο, τότε αναγκαστικά οι αρθρώσεις και τα κόκκαλα σκληραίνουν. Σαν ενήλικα άτομα είναι δύσκολο να αναπαράγουν τις ίδιες στάσεις.

Διατηρώντας την ίδια αναλογία, μπορούμε να διαπιστώσουμε, ότι αν θέλουμε να συνεχίσουμε να έχουμε την ίδια ευελιξία, μπορούμε να το πετύχουμε με συνεχή άσκηση και ανάλογη εκγύμναση, όπως το βλέπουμε σε όσους ασχολούνται με την γιόγκα ή την γυμναστική. Αντίστοιχα αν κάποιος θέλει να προσπαθήσει να ζει περισσότερο χρόνο στο παρόν, τότε υπάρχουν ασκήσεις οι οποίες θα τον βοηθήσουν να το επιτύχει.

Ο διαλογισμός, η αυτοσυγκέντρωση, η αυτοπαρατήρηση, είναι εξαιρετικά εργαλεία, για να οδηγηθούμε σε ηρεμία κι αταραξία και να πετύχουμε την διατήρησή τους μέσα μας. Βεβαίως φαίνεται, πως δεν μπορούμε να μείνουμε μεγάλα χρονικά διαστήματα σε κατάσταση καθαρότητας του νου, όσο σκληρά κι αν ασκηθούμε , γιατί η φύση μας είναι πολύ ισχυρότερη. Παρά το γεγονός αυτό όμως μια καθημερινή συνήθεια εστίασης της προσοχής , ακόμη και στον ρυθμό της αναπνοής , μπορεί να βοηθήσει στην επίτευξη ηρεμίας, ευεξίας, ασφαλούς συμπεριφοράς στις διαπροσωπικές σχέσεις, αυτογνωσίας.

Ακούγεται πάρα πολύ ωραία η ρήση, « να ζεις στο τώρα, » αλλά είναι δύσκολο και απαιτεί μεγάλη και επίμονη προσπάθεια , το να καταφέρουμε να προσεγγίσουμε έστω και στο ελάχιστο, αυτό που η ρήση προτείνει.

Είναι αδύνατον να ζούμε στο τώρα. Δεν είμαστε φτιαγμένοι γι αυτό. Αν κατανοήσουμε την ανθρώπινη φύση μας, θα κατορθώσουμε να εξελιχτούμε με ρεαλιστικό και συμπονετικό τρόπο. Έτσι θα προσθέσουμε ένα ακόμα λιθαράκι στο να γίνουμε πιο ευτυχισμένοι. Εδώ και τώρα.

Να μην προσβάλλεις

Την πρώτη μέρα στο σχολείο υποδέχεται ο δάσκαλος τον μαθητή.
- Έχω ακούσει τα καλύτερα για εσένα και πιστεύω πως θα συνεχίσεις την καλή δουλειά που κάνεις , μελετώντας και φροντίζοντας να είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου στο νέο σου σχολείο.
- Ευχαριστώ πολύ κύριε , σας υπόσχομαι, πως θα κάνω το καλύτερο που μπορώ.
- Είναι πολύ βασικό να προσέχεις τη συμπεριφορά σου , ώστε να μη προσβάλλεις κανέναν. Αλήθεια σκέφτηκες ποτέ ποιον δεν πρέπει ποτέ να προσβάλλεις;
- Βεβαίως κύριε , δεν πρέπει να προσβάλλω εσάς , αλλά ούτε και τους συμμαθητές μου.
- Σωστά , αλλά και ποιον άλλον ;
- Φυσικά προσέχω να μην προσβάλλω τους γονείς μου και γενικά τους μεγαλύτερους από εμένα συγγενείς , γνωστούς και γείτονες.
- Πολύ σωστά απαντάς , αλλά υπάρχει κάποιος πολύ ψηλότερα από όσους ανέφερες.
- Φυσικά κύριε δεν διανοούμαι να προσβάλλω τον Θεό .
- Χαίρομαι που το ακούω αυτό , αλλά ποιον άλλον δεν πρέπει να προσβάλλεις ποτέ , πέρα από τον καθένα και καθετί στον κόσμο αυτόν ;
- Λυπάμαι κύριε , δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον ή κάτι άλλο.
Τότε ο δάσκαλος κοιτώντας τον μαθητή βαθιά μέσα στα μάτια του , του είπε :
- Τον εαυτό σου !

Ο αιώνιος φοιτητής

Ήταν ένας αιώνιος φοιτητής στη Νομική.

Είχε πλέον μετά από χρόνια περάσει σ’ όλα τα μαθήματα εκτός από ένα. Το έδινε, το ξαναέδινε, όμως ο καθηγητής τον έκοβε κάθε φορά. Έτσι αποφάσισε να πάει να βρει τον καθηγητή και να του προτείνει μια διαπραγμάτευση στο θέμα του βαθμού. Μπαίνει ένα πρωί στο γραφείο του λοιπόν και του διηγείται την κατάσταση:

- Ααα, παιδί μου, δεν είναι σωστό το διάβασμά σου, γι’ αυτό και κόβεσαι!

- Όχι κύριε καθηγητά, δεν ισχύει αυτό που λέτε κι επειδή κουράστηκα με αυτό το μάθημα, έχω να σας προτείνω μια συμφωνία.

- Τι λες τώρα, τι είδους συμφωνία;

- Ακούστε με παρακαλώ. Θα σας θέσω ένα ερώτημα. Αν αύριο το πρωί μου δώσετε τη σωστή απάντηση, δε θα σας ξαναενοχλήσω. Αν όμως όχι, θα με περάσετε και μάλιστα με βαθμό 10.

- Παιδί μου, δεν είσαι καλά. Αυτά τα πράγματα δε γίνονται.

- Λοιπόν το ερώτημα: Τι είναι παράλογο, αλλά δεν είναι παράνομο; Τι είναι παράνομο, αλλά δεν είναι παράλογο; Τι είναι και παράνομο και παράλογο;

Θα τα πούμε αύριο κύριε καθηγητά.

Ο φοιτητής αφήνει τον καθηγητή να συλλογιέται την ερώτηση. Μια μέρα πέρασε και δεν μπόρεσε να βρει μια άκρη. Κι ας κατέβασε τόμους από την βιβλιοθήκη κι ας πήρε τηλέφωνο συναδέλφους καθηγητές να ζητήσει τη γνώμη τους.

Ήρθε το επόμενο πρωί και ο φοιτητής επισκέπτεται τον καθηγητή :

- Κύριε καθηγητά βρήκατε την απάντηση;

- Ποια απάντηση; Λοιπόν παιδί μου δεν είσαι καλά. Μόνο και μόνο επειδή βαρέθηκα να σε βλέπω, πάρε το 10 σου και φύγε από μπροστά μου.

Ο πτυχιούχος πια φοιτητής βγήκε ευχαριστημένος από το γραφείο του καθηγητή, αφήνοντας τον να προβληματίζεται για την σωστή απάντηση στο ερώτημα.

- Τι είναι παράλογο, αλλά δεν είναι παράνομο; Τι είναι παράνομο, αλλά δεν είναι παράλογο; Τι και τα δύο;

Ο καθηγητής μπαϊλντισμένος αποφάσισε να πάει στο κυλικείο της Σχολής , για να πιει έναν καφέ. Εκείνη την ώρα το κυλικείο είναι σχεδόν άδειο , οπότε ο υπεύθυνος του κυλικείου , ένας παμπόνηρος αλλά καλοκάγαθος γεράκος , του σερβίρει τον καφέ και βλέποντάς τον στην κατάσταση αυτή , τον ρωτάει ευγενικά και συνεσταλμένα τι του συμβαίνει :

- Τι κάνετε κύριε καθηγητά; Πώς είστε; Κάπως συλλογισμένο σας βλέπω. Συνέβη κάτι;

- Να, ήρθε αυτός ο χαμένος ο αιώνιος φοιτητής , που δεν μπορεί να περάσει το δικό μου το μάθημα , ώστε να πάρει το πτυχίο και να πάει στο καλό  και με προκάλεσε θέτοντάς μου μια ερώτηση . Επειδή λοιπόν δεν μπόρεσα να βρω την απάντηση , τον πέρασα στο μάθημα και μάλιστα με δέκα ! Ντράπηκα όμως να του ζητήσω να μου πει την σωστή απάντηση και προβληματίζομαι ακόμη ψάχνοντάς την !

- Πείτε μου την ερώτηση, μήπως σας βοηθήσω.

Ο καθηγητής επανέλαβε άκεφα την ερώτηση και με έκπληξη άκουσε τον συνομιλητή του να απαντά:

- Ααα να σας πω. Το ότι εσείς, 55 χρονών άνθρωπος είστε παντρεμένος με μια 23άρα δεν είναι παράνομο, αλλά είναι παράλογο. Το ότι η γυναίκα σας έχει έναν 25άρη γκόμενο δεν είναι παράλογο, αλλά είναι παράνομο. Τώρα το ότι εσείς περάσατε τον γκόμενο της γυναίκας σας χωρίς εξετάσεις και μάλιστα με 10, ε αυτό είναι και παράνομο και παράλογο!

Έχε υπομονή

Κολλημένη πάνω σ’ ένα φύλλο η κάμπια, με ενδιαφέρον κοιτούσε τα έντομα, που τραγουδούσανε, έτρεχαν, πηδούσανε, πετούσανε. Όλα γύρω της ήταν σε κίνηση. Μόνο αυτή η καημένη δεν μπορούσε ούτε να βγάλει κάποιο ήχο, ούτε να τρέξει, ούτε να πετάξει. Με πολλές δυσκολίες μπορούσε μόνο να σέρνεται. Και ως που να μετακινηθεί από ένα φύλλο στο άλλο, της φαινόταν σαν να έκανε τον γύρο του κόσμου.
Παρ’ όλ’ αυτά δεν παραπονιόταν, δεν ζήλευε κανέναν, κατανοώντας πως ο καθένας πρέπει να κάνει, αυτό που μπορεί. Γνώριζε ότι ως κάμπια, πρέπει να μάθει να υφαίνει πολύ λεπτά μεταξένια νήματα, για να πλέκει μ’ αυτά το σπιτάκι-κουκούλι της.
Χωρίς πολλές κουβέντες η κάμπια άρχισε με υπομονή και επιμέλεια, να εκτελεί το έργο της και την κατάλληλη στιγμή ήταν τυλιγμένη ολόκληρη μέσα στο θερμό κουκούλι.
- Και μετά τι; Ρώτησε η κάμπια, αποκομμένη μέσα στο κουκούλι της από τον υπόλοιπο κόσμο.
- Όλα έχουν τη σειρά τους, άκουσε την απάντηση, να έχεις υπομονή και θα δεις.
Ήρθε ο χρόνος και η κάμπια ξύπνησε και ανακάλυψε, πως τώρα δεν είναι εκείνη η δυσκίνητη κάμπια. Γρήγορα και με επιδεξιότητα βγήκε από το κουκούλι και με έκπληξη αντιλήφθηκε, πως έχει δυο ελαφρά και φανταχτερά φτερά. Με χαρά και ενθουσιασμό κούνησε τα φτερά της και σαν πούπουλο τινάχτηκε και πέταξε ψηλά στον αέρα μέσα στην γαλάζια αχλή.
Είχε υπομονή !

Ο Άνθρωπος και η Δημιουργία

Μετά από τη Γη ο Θεός δημιούργησε το Νερό, το οποίο γέννησε τον Αέρα και μετά ο Θεός δημιούργησε την Χλωρίδα και την Πανίδα.
Πολλά εκατομμύρια χρόνια ο Θεός θαύμαζε το Δημιούργημά του. Η Γη ήταν το καμάρι του σε ολόκληρο το σύμπαν !
Σε μια στιγμή χαλαρότητας αποφάσισε να δημιουργήσει από το Νερό και τον Αέρα τους ανθρώπους και το μόνο που τους έδωσε, ήταν η καρδιά. Με αυτήν την καρδιά οι άνθρωποι γνώρισαν το ένα και μοναδικό συναίσθημα, την Αγάπη. Την Αγάπη για τον Θεό, την Φύση, τους συνανθρώπους τους.
Πέρασαν μερικά εκατομμύρια χρόνια. Όλα λειτουργούσαν θαυμάσια πάνω στη Γη, αλλά κάποια στιγμή ο Θεός αποφάσισε να δώσει στους ανθρώπους λίγο Μυαλό, από αυτό που είχε μόνο Εκείνος σε ολόκληρη τη Δημιουργία του.
Χρειάστηκαν μόνο μερικές χιλιάδες χρόνια και ο άνθρωπος αναζητώντας εξουσία, πλούτη, ευτυχία, με απληστία εξοντώνει την Πανίδα και καταστρέφει την Χλωρίδα, μολύνει το Νερό και τον Αέρα και με το λίγο μυαλό που έχει, αμφισβητεί ακόμα και τον ίδιο τον Δημιουργό του !
Και τώρα σκεφτικός, ο Παντοδύναμος αναρωτιέται, τι να κάνει :
Να δώσει στον άνθρωπο περισσότερο μυαλό ή να πάρει πίσω και αυτό που του έδωσε;

Πως χάθηκε η Ατλαντίδα

Η Ατλαντίδα ήταν ο καθρέπτης του Ήλιου. Δεν υπήρχε πιο όμορφη χώρα σ’ όλη την οικουμένη. Ο Αίγυπτος και η Βαβυλωνία θαύμαζαν τα πλούτη και τους ανθρώπους της Ατλαντίδας, τις μεγαλοπρεπείς πολιτείες τους και την σοφία του βασιλιά τους.
Όλοι οι ξένοι υμνούσαν τον σοφό βασιλιά τους, που με αυταπάρνηση εδώ και δεκαετίες υπηρετούσε το λαό της Ατλαντίδας με αγάπη και καλοσύνη και πότε-πότε με αυστηρότητα και σιδερένια θέληση. Ο καθένας ήταν σαν αδελφός του, για τον καθένα είχε να πει λόγια καλοσύνης. Ο λαός λάτρευε τον δίκαιο βασιλιά του, ο οποίος πάντοτε μεριμνούσε και αντιμετώπιζε πετυχημένα τα προβλήματα του λαού του.
Ο κόσμος δεν πήγαινε στους ναούς, όλοι πήγαιναν στον αγαπημένο βασιλιά τους. Ο λαός έλεγε:
- Είναι ο Ήλιος μας, είναι τα μάτια μας, είναι το χαμόγελό μας. Δόξα στον αγαπημένο βασιλιά μας!
Όμως ήρθε η τελευταία του μέρα και ο βασιλιάς αδύναμος κειτόταν μέσα στο παλάτι του. Όλοι οι κάτοικοι της Ατλαντίδας συγκεντρώθηκαν μέσα και έξω από το παλάτι του και έλεγαν κλαίγοντας :
- Μη φεύγεις αγαπημένε βασιλιά μας! Ήρθαμε να διώξουμε το θάνατο. Σήκω και κοίτα, όλη η Ατλαντίδα ήρθε να σε προστατέψει, να σου δείξει την αγάπη της. Ο λαός σου γέμισε όλη την πόλη μέχρι τη θάλασσα και όλοι οι υπήκοοί σου κλαίνε και σε ικετεύουν, να μη φύγεις.
Ο βασιλιάς έγνεψε τον Μεγάλο Ιερέα και ήθελε να πει τα τελευταία του λόγια, την τελευταία του θέληση και ζήτησε, ο κόσμος να βγει για λίγο από το παλάτι του. Όμως κανένας δεν έκανε βήμα πίσω, κανένας δεν έφευγε. Ήταν σαν να είναι όλοι βουβοί και κουφοί.
Τότε ο βασιλιάς σήκωσε το κεφάλι του και παρακάλεσε να βγούνε από το παλάτι του, για να πει στον Μεγάλο Ιερέα την τελευταία του επιθυμία. Και ξανά κανένας δεν κουνήθηκε, σαν να ήταν κουφοί και προσπαθούσαν να πιάσουν το βλέμμα του αγαπημένου τους βασιλιά.
Και τότε… Ο βασιλιάς με μεγάλη δυσκολία σηκώθηκε και κάθισε πάνω στο κρεβάτι του και είπε:
- Δεν φύγατε; Δε θέλετε να φύγετε; Είστε ακόμη εδώ; Τώρα κατάλαβα. Σας μισώ! Απορρίπτω την αγάπη σας. Μου πήρατε τα πάντα. Πήρατε την παιδική μου χαρά, που δεν γνώρισα ποτέ. Εσείς ήταν εκείνοι, που με αγαλλίαση δεχτήκατε την απόφασή μου, να μείνω για χάρη σας ανύπαντρος και μόνος , ώστε απερίσπαστος να μεριμνώ για τα δικά σας συμφέροντα όλη μου τη ζωή . Στην ώριμή μου ηλικία , όταν αποζητούσα την γαλήνη και την ηρεμία , εσείς ήσασταν, που με θορύβους και κραυγές με εμποδίζατε να ηρεμήσω. Ακόμη και τώρα , την τελευταία μου ώρα , περιφρονάτε την ανάγκη μου να μείνω μόνος, που σας φωνάζω από το νεκροκρέβατο μου. Μόνο με την επίτευξη της δική σας ευτυχία και την αποφυγή του δικού σας πόνου , ασχολιόμουνα σε όλο μου τον βίο. Μόνο τα δικά σας λόγια άκουγα όλη μου τη ζωή. Εσείς αρπάξατε τον Ήλιο μου! Δεν έβλεπα Ήλιο, μόνο τις σκιές σας έβλεπα. Ο ορίζοντας, ο μακρινός ορίζοντας, το σύνορο του καταγάλανου ουρανού και της γαλάζιας θάλασσας ! Εσείς δε με αφήσατε , ούτε καν να πάω να τον πλησιάζω. Κερδίσατε! Δεν πρόκειται, να περπατήσω μέσα στο καταπράσινο λιβάδι. Δεν ανέβηκα ποτέ σε κάποιο βουνό, δε με αφήσατε να κολυμπήσω μέσα στα κύματα της θάλασσας, δε μου δώσατε ελεύθερό χρόνο να κοιτάξω τον έναστρο ουρανό και την λαμπερή σελήνη. Κερδίσατε! Μου τα κλέψατε όλα. Σας μισώ! Ακόμη κι αν νιώθετε κάποια συμπάθεια για εμένα , αρνιέμαι και την ίδια σας την αγάπη.
Με τα λόγια αυτά ο βασιλιάς έγειρε στο κρεβάτι του και άφησε την τελευταία του πνοή. Εκείνη τη στιγμή σηκώθηκε από την θάλασσα ένα γιγάντιο κύμα , με εκατοντάδες μέτρα ύψος σαν μεγάλος τοίχος και έπεσε πάνω στο νησί και έτσι για πάντα χάθηκε η Ατλαντίδα !