Το χρώμα του μπουφάν

Κάποια μέρα, ο καθηγητής της φωτογραφίας, στη διάρκεια του μαθήματος, ρώτησε τους σπουδαστές του,
- Τι χρώμα είναι το μπουφάν που φοράει η Κέιτι;
- Είναι κόκκινο, απάντησαν οι σπουδαστές.
- Ορκίζεστε ότι το χρώμα είναι κόκκινο κι ότι δεν μπορεί να αλλάξει;
- Ορκιζόμαστε! Μόνο αν το βάψουμε με άλλο χρώμα, θα αλλάξει από κόκκινο το μπουφάν, διαβεβαίωσαν οι σπουδαστές.
- Τόσο σίγουροι λοιπόν είσαστε!
Ο καθηγητής προχώρησε στα παράθυρα της αίθουσας, τράβηξε τις βαριές κουρτίνες και σκοτάδι έπεσε στην αίθουσα. Αμέσως μετά ο καθηγητής πάτησε έναν διακόπτη και λευκό φως πλημμύρισε την αίθουσα. Ο καθηγητής ρώτησε ξανά:
- Συνεχίζετε να βλέπετε κόκκινο το χρώμα του μπουφάν;
- Βεβαίως, απάντησαν οι σπουδαστές.
Ο καθηγητής πίεσε έναν διαφορετικό διακόπτη και στη συνέχεια άρχισε να φωτίζει διαδοχικά την αίθουσα με διαφορετικό χρώμα φωτός κάθε φορά, ρωτώντας τους σπουδαστές του, αν συνεχίζουν να βλέπουν να είναι κόκκινο το μπουφάν της Κέιτι.
Παραξενεμένοι εκείνοι απαντούσαν πως δεν έβλεπαν να είναι το μπουφάν κόκκινο, αλλά ανάλογα με το χρώμα του φωτός, που διέλυε το σκοτάδι της αίθουσας, βλέπανε και το μπουφάν να αλλάζει χρώμα και να φαίνεται μπλε, μωβ κλπ.
- Πιστεύω να καταλάβατε, είπε ο καθηγητής, πως το μπουφάν της Κέιτι μπορεί να αλλάξει διάφορα χρώματα, χωρίς κατ’ ανάγκη να βαφεί με μπογιά. Να θυμάστε πως αυτό που είδατε σήμερα, συνέχισε να μιλάει ο καθηγητής, δεν ισχύει μόνο στο χρώμα, αλλά ισχύει και στην ίδια τη ζωή. Να μην είσαστε λοιπόν ποτέ απόλυτα σίγουροι, πως τα πράγματα είναι όπως τα αντιλαμβάνεστε, αλλά να μπορείτε να έχετε μυαλό ανοικτό και να ακούτε τις απόψεις, που υποστηρίζουν κάτι διαφορετικό από αυτό που βλέπετε και πιστεύετε. Βλέπετε καμιά φορά τα πράγματα αλλάζουν, επειδή αλλάζουν οι συνθήκες γύρω τους, οπότε αυτό που γνωρίζατε σαν αλήθεια, να έχει διαφοροποιηθεί με την έλευση νέων δεδομένων ή την τοποθέτησή του σε διαφορετικό πλαίσιο. Αν λοιπόν ερευνήσετε και ανακαλύψετε, πως ότι γνωρίζατε έχει πάψει να ισχύει, μην ντραπείτε να το δεχθείτε και να υιοθετήσετε την νέα γνώση, αλλιώς να συνεχίζετε να πιστεύετε, ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή γνωρίζατε και συνεχίστε την πορεία σας.

Ένα 20ευρω χαρτονόμισμα

Ο καθηγητής κράτησε ψηλά ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους φοιτητές:
- Θέλει κάποιος από εσάς αυτό το χαρτονόμισμα;
Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε:
- Υπάρχει κάποιος, που συνεχίζει να θέλει αυτό το χαρτονόμισμα;
Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι το χέρι τους.
Ο καθηγητής έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω του με τα παπούτσια του. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο:
- Εξακολουθείτε να θέλετε αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;
Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
Ο καθηγητής συνέχισε:
- Σήμερα πήρατε ένα μεγάλο μάθημα. Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα, εσείς πάλι το θέλατε, γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!
Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα.
Έτσι, μερικές φορές πιστεύουμε, πως πλέον έχουμε χάσει όλη την αξία που έχουμε και η αίσθηση αναξιότητάς μας κάνει, να βυθιζόμαστε στη θλίψη και στην ανημποριά.
Η πραγματική μας όμως αξία δεν μειώνεται και ούτε χάνεται, επειδή βρίσκεται ανεκτίμητη μέσα μας και είναι αυτή, που μας χαρακτηρίζει σαν ανθρώπινα όντα.
Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει.

Το σπουργιτάκι

Το σπουργιτάκι
Το μικρό σπουργιτάκι κάθε φορά που ακούει την βροντή της θύελλας, ξαπλώνει στη γη και σηκώνει τα μικροσκοπικά ποδαράκια του προς τον ουρανό.
– Γιατί το κάνεις αυτό, το ρώτησε μια φορά η αλεπού.
– Για να προστατέψω τη γη, που τόσα ζωντανά πλάσματα βρίσκονται πάνω της, απάντησε το σπουργιτάκι. Σηκώνω τα μικρά μου πόδια, για να συγκρατήσω τον ουρανό, σε περίπτωση που φανούμε άτυχοι και ο ουρανός πέσει επάνω μας!
– Τα καχεκτικά ποδαράκια σου να συγκρατήσουν τον απέραντο ουρανό, με απορία και ειρωνεία ρώτησε η αλεπού.
– Ο καθένας εδώ κάτω στη γη χρειάζεται να συγκρατήσει το δικό του κομμάτι του ουρανού, απάντησε το σπουργιτάκι!

Τα κελιά των μοναχών

Μπήκε κάποιος νεαρός μοναχός σε ένα κελί, που ήταν καθαρό, περιποιημένο, αρχοντικό και επίσημο.
- Όπως είναι η καρδιά του γέροντα που μένει εδώ, έτσι είναι και το κελί του, μονολόγησε ο νεαρός μοναχός.
Στη συνέχεια ο ίδιος μοναχός πήγε στο κελί κάποιου άλλου μοναχού, που ήταν ακατάστατο, αραχνιασμένο και άνω–κάτω.
- Ο γέροντας που μένει εδώ, είναι άκρως πνευματικός, ασχολείται συνέχεια με την ψυχή του και δεν έχει καθόλου καιρό, για να μεριμνήσει για τα γήινα, μονολόγησε ο νεαρός μοναχός.
Ήταν αγαθός αυτός ο νεαρός μοναχός και σε όλα γύρω του έβλεπε την ομορφιά και το καλό.
Ότι είσαι, αυτό βλέπεις, ότι αναζητάς, αυτό βρίσκεις!

Ο μαθητής και η πεταλούδα

Ένας μαθητής αποφάσισε να προκαλέσει τον δάσκαλο του. Έτσι σκέφτηκε να του στήσει μια παγίδα. Έπιασε μια πεταλούδα και την κράτησε στη χούφτα του!
Προχώρησε προς τον δάσκαλο, με σκοπό να τον ρωτήσει, για να του πει, αν αυτό που είχε στο χέρι του, ήταν ζωντανό ή νεκρό. Αν λοιπόν ο δάσκαλος του έλεγε, πως είναι ζωντανό, ο μαθητής θα έσφιγγε την παλάμη του και θα πέθαινε η πεταλούδα, σε διαφορετική περίπτωση, που ο δάσκαλος θα έλεγε πως ήταν νεκρό, ο μαθητής θα απελευθέρωνε στην πεταλούδα, μπροστά στον δάσκαλο!
Όταν έφτασε δίπλα στον δάσκαλο , μπροστά στους υπόλοιπους μαθητές, έκρυψε το χέρι του πίσω από την πλάτη του και ρώτησε:
- Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;
- Την ψυχή σου έχεις παιδί μου, απάντησε ατάραχος ο δάσκαλος.
Ο μαθητής προβληματίστηκε για λίγο σκεπτόμενος την απάντηση. Κατέληξε ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο. Η πεταλούδα ήταν μια ψυχή, που θα μπορούσε να είναι και δική του. Ωστόσο, συνέχισε:
- Και είναι ζωντανή η ψυχή μου δάσκαλε ή όχι;
Ο δάσκαλος τον κοίταξε με καλοσύνη στα μάτια και του είπε χαμογελαστά:
- Από το χέρι σου εξαρτάται.
Πολλά μπορεί να συμβαίνουν στον κόσμο έξω από εμάς. Τίποτα απ’ όλα αυτά όμως δεν μπορεί, να επηρεάσει την ψυχή μας, παρά μόνο εάν το επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι!

Τα μικρά ελαφάκια

Τα θηλυκά ελάφια αφήνουν τα μικρά τους μόνα για
πολλές ώρες. Πολλές φορές οι περαστικοί βρίσκουν τα ελαφάκια εγκαταλελειμμένα και νομίζουν, ότι χρειάζονται βοήθεια. Εάν τα πλησιάσουν, αυτά δεν αντιδρούν, ακόμη κι αν τ’ αγγίζουν. Γι’ αυτό πολλοί νομίζουν, πως τα μικρά ελαφάκια είναι πληγωμένα!
Στην πραγματικότητα όμως, μένουν τα μικρά ελαφάκια ακίνητα στο έδαφος από ένστικτο, μέχρι να επιστρέψει η μητέρα τους, για να τα φροντίσει.
Όσο είναι μικρά, τα ελαφάκια δεν έχουν δεν έχουν δική τους μυρωδιά, είναι άοσμα. Έτσι δεν μπορούν να τα μυρίσουν τα άγρια ζώα, ώστε να τα επιτεθούν.
Η μητέρα ελαφίνα όμως έχει μυρωδιά, που μπορεί να προσελκύσει τα άγρια ζώα. Για τον λόγο αυτό, επιλέγει να μένει μακριά από τα μικρά της, για δική τους προστασία και όχι επειδή θέλει, να τα εγκαταλείψει. Τα θηλυκά ελάφια είναι πολύ καλές μητέρες. Επιτηρούν πάντα τα μικρά τους από απόσταση!
Γνωρίζουν οι μητέρες ελαφίνες από ένστικτο, πως, αν αγαπάς κάτι, καμιά φορά χρειάζεται να το αφήσεις, χωρίς όμως να το εγκαταλείψεις!

Μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει

Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο. Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.
Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε, τον έβαλε να καθίσει κάπου,
Γνωρίζοντας, ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα, για να τον δει κάποιος γιατρός. Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη, αποφάσισε να δει τη πληγή του. Μετά από προσεκτική εξέταση, σιγουρεύτηκε πως η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι ενημέρωσε τους γιατρούς, για να αφαιρέσουν τα ράμματα.
Μετά την επέμβαση για την αφαίρεση των ραμμάτων, ρώτησε η νοσοκόμα τον ηλικιωμένο κύριο, για ποιο λόγο ήταν τόσο βιαστικός και που ήταν το ραντεβού του.
Ο ηλικιωμένος απάντησε πως το ραντεβού του ήταν στο γηροκομείο, όπου βρισκότανε η γυναίκα του, για να πάρει πρωινό μαζί της. Κάθε μέρα ακριβώς στις 9:00 συνήθιζε να επισκέπτεται την γυναίκα του, για να πάρουν μαζί πρωινό. Συνεχίζοντας, ενημέρωσε την νοσοκόμα, πως επειδή η γυναίκα του ήταν θύμα της άνοιας, χρειαζότανε την φροντίδα του γηροκομείου, επειδή λόγω της επιβάρυνσης της υγείας της, αδυνατούσε να εξυπηρετήσει τον εαυτό της!
- Σε ποιο στάδιο είναι η άνοιά της, μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον, σας θυμάται εσάς, όταν σας συναντάει, ρώτησε, όσο μπορούσε περισσότερο διακριτικά η νοσοκόμα τον ηλικιωμένο κύριο.
- Δυστυχώς, απάντησε ο ηλικιωμένος κύριος, τα τελευταία πέντε χρόνια η σύζυγός μου δεν μπορεί να αναγνωρίσει κανέναν από την οικογένειά μας, ούτε εμένα, ούτε τα παιδιά μας, ούτε τα εγγόνια μας!
- Και γιατί συνεχίζετε να πηγαίνετε κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει η γυναίκα σας ποιος είστε, με απορία ρώτησε η νοσοκόμα.
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας
και είπε:
- Δεν με γνωρίζει αυτή, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω, ποια είναι!