Ένα 20ευρω χαρτονόμισμα

Ο καθηγητής κράτησε ψηλά ένα χαρτονόμισμα των 20 ευρώ και ρώτησε τους φοιτητές:
- Θέλει κάποιος από εσάς αυτό το χαρτονόμισμα;
Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι. Τότε ο καθηγητής το τσαλάκωσε και ξαναρώτησε:
- Υπάρχει κάποιος, που συνεχίζει να θέλει αυτό το χαρτονόμισμα;
Όλοι στην αίθουσα σήκωσαν πάλι το χέρι τους.
Ο καθηγητής έριξε το χαρτονόμισμα στο πάτωμα και άρχισε να το κλωτσά και να χοροπηδά πάνω του με τα παπούτσια του. Το μάζεψε από το πάτωμα τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο:
- Εξακολουθείτε να θέλετε αυτό το τσαλακωμένο, λερωμένο, λασπωμένο, χαρτονόμισμα των 20 ευρώ;
Όλοι ξανά στην αίθουσα σήκωσαν πάνω το χέρι.
Ο καθηγητής συνέχισε:
- Σήμερα πήρατε ένα μεγάλο μάθημα. Ότι και να έκανα στο χαρτονόμισμα, εσείς πάλι το θέλατε, γιατί δεν έχασε την αξία του. Ακόμη αξίζει 20 Ευρώ!
Πολλές φορές στην ζωή, μας τσαλακώνουν, μας κτυπούν, μας ρίχνουν κάτω στο πάτωμα, μας ποδοπατούν, άνθρωποι και γεγονότα.
Έτσι, μερικές φορές πιστεύουμε, πως πλέον έχουμε χάσει όλη την αξία που έχουμε και η αίσθηση αναξιότητάς μας κάνει, να βυθιζόμαστε στη θλίψη και στην ανημποριά.
Η πραγματική μας όμως αξία δεν μειώνεται και ούτε χάνεται, επειδή βρίσκεται ανεκτίμητη μέσα μας και είναι αυτή, που μας χαρακτηρίζει σαν ανθρώπινα όντα.
Ακόμη και τις μέρες που δεν είμαστε στα καλύτερα μας, η αξία μας παραμένει.