Η πιο καλή ηλικία είναι αυτή που βρίσκεσαι

Αν θα ήθελα να γυρίσω στην ηλικία της νεότητας και να τα ξαναζήσω όλα απ’ την αρχή; Μπα. Γιατί τότε μάθαινα, αλλά τώρα μαθαίνω και καταλαβαίνω ταυτόχρονα. Γιατί πλέον ξέρω. πως η νεότητα δεν έχει να κάνει με την ηλικία.
Νέος μπορείς να είσαι απ’ την πρώτη σου μέρα στον κόσμο μέχρι την τελευταία και στα τριάντα δεν είσαι τόσο γέρος, όσο πίστευα πως θα είσαι όταν ήμουν δεκάξι. Δεκάξι όμως είσαι για 365 μέρες μόνο, το ίδιο και τριάντα έξι και πενήντα έξι κι ενενήντα έξι. Ποιος ο λόγος λοιπόν να μη χαίρεσαι την κάθε ηλικία κεντράροντας στα καλά της και ν’ αναπολείς πάντα μια άλλη;
Ποια είναι τα καλά της κάθε ηλικίας;
Aυτό δε θα σου το πω εγώ, ο καθένας βρίσκει τα δικά του, και τα δικά σου θα τα καθορίσουν οι εμπειρίες σου, τα πιστεύω σου και το πόσο θέλει, να βρίσκει καλά η καρδούλα σου.
Αγάπησε τις πρώτες σου δεκαετίες με την ανεμελιά και τα παθήματά τους, γρατσούνισε τα γόνατα και την ψυχή σου όσο μπορείς, νιώσε. Στις επόμενες δεκαετίες, μάθε να χαϊδεύεις τις ουλές σου και να θυμάσαι τα μαθήματα, να καταλαβαίνεις περισσότερο, να βλέπεις την ομορφιά σε πράγματα πιο βαθιά από ένα ωραίο πρόσωπο. Την έρευνά σου πια την έκανες, ώρα για το ζουμί της υπόθεσης.
Μη στραβομουτσουνιάζεις στον καθρέφτη σου!
Οι ρυτίδες είναι αποτέλεσμα των γέλιων σου και τα σημάδια που αφήνει ο χρόνος πάνω σου, είναι ένα προνόμιο που η ζωή έχει αρνηθεί σε πολύ κόσμο, αν παρατηρήσεις καλά γύρω σου. Η αλαβάστρινη επιδερμίδα δεν κρατάει για πάντα, τα σμιλεμένα κορμιά είναι δανεικά, οι όμορφες ψυχές όμως μένουν πάντα όμορφες, κι αυτό είναι ότι πιο ερωτεύσιμο υπάρχει στη Γη.
Εκεί να επενδύεις, στην ψυχή, άλλωστε είναι το μοναδικό πράγμα που δε ρυτιδιάζει ποτέ.
Γίνε φίλος με το χρόνο και μην τον πολεμάς, γιατί θυμώνει. Στάσου στο πλευρό του, όχι απέναντί του κι αυτός θα σε ανταμείψει με μια ζωή γεμάτη εμπειρίες, ιστορίες για γέλια και για κλάματα, θα σε εξελίξει, θα σε μεταμορφώσει, θα σε γεμίσει και θα σε κάνει μόνο καλύτερο, αρκεί να μην του κρατάς μούτρα. Ξέρεις, είναι ενάντια στη λογική να είσαι πάντα είκοσι δύο, οπότε χαλάρωσε και λέγε του ευχαριστώ κάθε χρόνο που σου επέτρεψε να σβήσεις ένα ακόμη κεράκι στην τούρτα σου, όσο κι αν σε ξενίζει ο αριθμός που βλέπεις.
Να μεγαλώνεις κι ένα να θυμάσαι·
Αν δεν παλιώσεις σαν κρασί, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ξινίσεις σαν γάλα.
Αλήθεια, τι διαλέγεις;

Ο πρωθυπουργός του βασιλιά

Μια φορά ο βασιλιάς φώναξε τον πρωθυπουργό του και τον διέταξε:
– Πήγαινε και κάνε μου μια λίστα όλων των ηλιθίων της χώρας μου.
Ο βασιλιάς μέσα του προσδοκούσε, πως ο πρωθυπουργός θα βάλει στη λίστα και τον εαυτό του.
«Τότε, σκεφτότανε ο βασιλιάς, όποτε προσπαθεί να με νουθετήσει, αμέσως θα του υπενθυμίζω: «Πρωθυπουργέ! Κοίτα τη λίστα!»
Την άλλη μέρα ο Πρωθυπουργός έφερε τη λίστα. Ο βασιλιάς κοίταξε τη λίστα και έμεινε κόκαλο, το όνομά του ήταν πρώτο στη λίστα!
– Πώς τόλμησες να με προσβάλλεις! Ξέρεις τι μπορώ να σου κάνω; Ξέρεις...εγώ!...
– Περίμενε, μη θυμώνεις τόσο γρήγορα, είπε ο πρωθυπουργός, για πες μου, δεν ήσουν εσύ, που δέχτηκες μια βδομάδα πριν έναν έμπορο από τόπο μακρινό;
– Ναι, εγώ.
– Τον γνώριζες από πριν.
– Όχι, συναντηθήκαμε πρώτη φορά.
– Και του έδωσες δέκα χιλιάδες χρυσές νομίσματα, για να σου φέρει πολύτιμες πέτρες από τον τόπο του;
– Μάλιστα! Και τι σημαίνει αυτό;
– Δηλαδή υποστηρίζεις, πως δεν είναι ηλιθιότητα, να δίνεις τόσα λεφτά στον πρώτο τυχάρπαστο και να περιμένεις, πως θα επιστρέψει με πολύτιμες πέτρες;
– Και τι! Τι θα κάνεις αν επιστρέψει; φώναξε έντονα εκνευρισμένος ο βασιλιάς.
– Τότε, απάντησε ο πρωθυπουργός, θα διαγράψω από τη λίστα το δικό σου όνομά και θα γράψω το δικό του!

Τα δώρα δημιουργούν υποχρεώσεις

Κάποιος υψηλόβαθμος κρατικός λειτουργός αγαπούσε πολύ να τρώει φρέσκο ψάρι. Ο κόσμος το ήξερε και όταν κάποιος ερχόταν να τον συναντήσει, με σκοπό να τον βοηθήσει στην λύση κάποιου προβλήματος, που είχε με την Διοίκηση, του έφερνε σαν δώρο ψάρι, για να τον δελεάσει. Όμως ο κρατικός λειτουργός δεν δεχόταν ποτέ το δώρο και το επέστρεφε. Ο μικρότερος αδελφός του μια φορά με απορία τον ρώτησε:
– Αφού εσύ αγαπάς το ψάρι, γιατί το αρνείσαι, όταν σου το κάνουν δώρο;
Ο κρατικός λειτουργός απάντησε:
– Ακριβώς γι’ αυτό το σκοπό, γιατί μου αρέσουν τα ψάρια, αρνούμαι να τα πάρω ως δώρο. Αφού, εάν θα δέχομαι το δώρο, θα νιώθω τον εαυτό μου υποχρεωμένο σ’ αυτόν, που μου το δώρισε και πολύ σύντομα θα είμαι αναγκασμένος, να παραβιάσω τον νόμο. Κι αν θα παραβιάσω τον νόμο, τότε θα με απολύσουν από την θέση μου. Μένοντας χωρίς δουλειά, δεν θα είμαι σε θέση να ταΐσω τον εαυτό μου και επιπλέον, δε θα μπορέσω να εξασφαλίσω την αγαπημένη μου λιχουδιά, το ψάρι.
Αν λοιπόν συνεχίσω, να μην δέχομαι τα δώρα, από αυτούς που κάτι θέλουνε να ζητήσουνε, θα παραμείνω στη θέση μου και θα μπορέσω ο ίδιος ν’ αγοράζω και να τρώω όσα ψάρια θέλω!

Ο νεαρός καλόγερος

Ένας νεαρός καλόγερος έπλενε λαχανικά για το βραδινό τραπέζι στη μονή. Τον πλησίασε ένας άλλος καλόγερος και του είπε:
– Ελπίζω να άκουσες με προσοχή το κήρυγμα του ηγουμένου.
– Ναι, το άκουγα με ενδιαφέρον, είπε ο νεαρός καλόγερος.
– Μήπως μπορείς να επαναλάβεις αυτά, που είπε στο κήρυγμα;
– Δυστυχώς, δε θυμάμαι, ομολόγησε αμήχανα ο νεαρός καλόγερος.
– Πως λοιπόν λες πως άκουγες με προσοχή, αφού δεν θυμάσαι τίποτε;
– Βλέπεις αυτήν την στιγμή ρίχνω νερό πάνω στα λαχανικά, για να τα πλύνω. Το νερό πέφτει πάνω στα λαχανικά χωρίς ν’ αφήνει ίχνη, αλλά τα λαχανικά γίνονται πιο καθαρά!

Δέκα χαρακτηριστικά στις ανθρώπινες σχέσεις

1. Κάποιες σχέσεις είναι ευλογία, ενώ κάποιες είναι μαθήματα ζωής. Οι άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου, άλλοτε σε στηρίζουν, άλλοτε σε δοκιμάζουν, άλλοτε σε χρησιμοποιούν και άλλοτε σε ωθούν, να βγάλεις τον καλύτερο (ή χειρότερο εαυτό σου). Όλα αυτά είναι πολύτιμες εμπειρίες, που σε ωριμάζουν και σ’ αναγκάζουν να πάρεις θέση, για το τι λογής σχέσεις θέλεις τελικά, να έχεις στη ζωή σου.

2. Όταν η ζωή σού φέρνει αλλαγές, ακόμα και προς το καλύτερο, κάποιοι άνθρωποι απομακρύνονται από κοντά σου. Ίσως γιατί η προηγούμενη φάση σου τους πήγαινε περισσότερο, ίσως γιατί ο νέος τρόπος ζωής σου δεν τους ταιριάζει πια, ίσως γιατί πατιούνται κουμπιά που πονάνε, πάντως είναι κάτι που συμβαίνει και χρειάζεται να το αποδεχτείς, όσο δυσάρεστο κι αν είναι.

3. Όταν είσαι σε δύσκολη θέση και νιώθεις την ανάγκη για υποστήριξη, ποιος παραμένει δίπλα σου; Ποιος αφιερώνει χρόνο και ενέργεια για σένα; Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι αληθινοί σου φίλοι. Μαζί στη χαρά και στη λύπη, στα εύκολα και στα δύσκολα.

4. Οι άνθρωποι σου φέρονται με τον τρόπο, που τους επιτρέπεις. Εσύ βάζεις τον πήχη ψηλά ή χαμηλά, εσύ θέτεις τα όρια. Σίγουρα δεν μπορείς να ελέγξεις τη συμπεριφορά τους, είσαι σε θέση όμως να ελέγχεις, το τι θα δεχτείς και τι όχι.

5. Ένα λάθος μπορεί να είναι τυχαίο. Τα απανωτά ψέματα και οι δόλιες συμπεριφορές δεν είναι τυχαία. Αν είσαι αποδέκτης τέτοιων συμπεριφορών συστηματικά, και με ένα ''συγγνώμη '' υποχωρείς και παραμένεις στη σχέση, τότε κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου και ξεγελάς τον ίδιο σου τον εαυτό.

6. Βεβαιώσου, πως αναγνωρίζεις τις σχέσεις, που αξίζουν πραγματικά. Μήπως έχεις γίνει ο εγωπαθής που παραπονιέται, γιατί ο κόσμος δεν ασχολείται αδιάλειπτα με την ευτυχία του; Αυτό που ζητάς από τους αγαπημένους σου, το προσφέρεις εσύ ο ίδιος; Καμιά φορά ο φίλος που πονάει, ίσως σου πει ''μην ανησυχείς, είμαι καλά'', αλλά αυτό που χρειάζεται στ’ αλήθεια, είναι να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις ''όχι, ξέρω πως δεν είσαι καλά. Μίλησέ μου, είμαι δίπλα σου.''

7. Οι ''βαριές'' κουβέντες πληγώνουν περισσότερο από τον φυσικό πόνο. Έχε το νου σου μήπως, θεωρώντας δεδομένους τους δικούς σου ανθρώπους, ξεφορτώνεις άθελά σου πάνω τους τα καταπιεσμένα συναισθήματα από σχέσεις που σε πόνεσαν και τις κουβαλάς ακόμα. Οι άλλοι, όσο κι αν μας αγαπούν, δεν είναι τα συναισθηματικά μας υποζύγια.

8. Οι πράξεις μετράνε, όχι τα λόγια. Συνήθως όσοι αγαπούν δεν το διατυμπανίζουν, αρκούνται στο να το δείχνουν με μικρές ή μεγάλες κινήσεις μέσα στην καθημερινότητα. Μην παρασύρεσαι από τα μεγάλα λόγια, άφησε τις συμπεριφορές να μιλήσουν για την αλήθεια.

9. Κανείς δεν μπορεί να σου προσφέρει την ευτυχία, ούτε να ανακαλύψει το σκοπό της ζωής για λογαριασμό σου. Μην κάνεις το λάθος να περιμένεις τους άλλους, να σου ανοίξουν το δρόμο στην προσωπική σου ολοκλήρωση. Ο μόνος που μπορεί, είσαι εσύ ο ίδιος.

10. Η γνήσια αγάπη σε μια σχέση ανθίζει όταν εξαλείφονται οι παντός είδους '' χειρισμοί. '' Όταν αποδέχεσαι τον άνθρωπο που είναι δίπλα σου, γι’ αυτό που είναι κι όχι γι’ αυτό, που θα μπορούσε να είναι. Όταν έχεις τη δυνατότητα να αποκαλύψεις, πόσο ευάλωτος κι ανασφαλής νιώθεις. Κι όλο αυτό κερδίζεται, όταν βάζουν πλάτη και οι δύο με αφοσίωση και ακεραιότητα. Διαφορετικά απλώς δεν γίνεται να συμβεί.

Ο χορός της ζωής έχει τους δικούς του ρυθμούς κι εμείς μαθαίνουμε αδιάκοπα τα βήματα, που ολοένα αλλάζουν, καθώς κυλάει ο καιρός.

Χάρων και Μένιππος

ΧΑΡΩΝ
[1] Παλιοτόμαρο, πλήρωσέ μου τα ναύλα σου!
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Φώναζε όσο θέλεις, αν σ᾽ αρέσει!
ΧΑΡΩΝ
Πλήρωσε, σου λέω, που σε πέρασα από τη λίμνη!
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Δεν μπορείς να πάρεις από όποιον δεν έχει.
ΧΑΡΩΝ
Υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει έστω και οβολό;
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Αν υπάρχει κι άλλος, δεν ξέρω. Εγώ πάντως δεν έχω.
ΧΑΡΩΝ
Μα τον Πλούτωνα, θα σε πνίξω, κάθαρμα, αν δεν πληρώσεις!
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Κι εγώ με τη μαγκούρα θα σου σπάσω το κεφάλι!
ΧΑΡΩΝ
Άδικα λοιπόν σου έχω κάνει τέτοιο ταξίδι;
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Να σε πληρώσει για λογαριασμό μου ο Ερμής! Αυτός με παράδωσε σε σένα.
ΕΡΜΗΣ
[2] Τώρα μάλιστα, σώθηκα! Να πληρώνω και για τους νεκρούς!
ΧΑΡΩΝ
Εγώ πάντως δεν σ᾽ αφήνω.
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Ωραία. Τράβα και τη βάρκα σου στη στεριά, και περίμενε όσο θέλεις!
Τι να σου δώσω, αφού δεν έχω πεντάρα;
ΧΑΡΩΝ
Δεν ήξερες ότι έπρεπε να φέρεις τα ναύλα σου μαζί σου;
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Το ήξερα, αλλά δεν είχα. Κι ύστερα; Έπρεπε γι᾽ αυτό να μην πεθάνω;
ΧΑΡΩΝ
Εσύ μόνο λοιπόν θα καυχιέσαι πως πέρασες τζάμπα;
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Καθόλου τζάμπα, φίλε μου. Και νερό από τη βάρκα έβγαλα, και κουπί τράβηξα και, στο κάτω κάτω, ήμουν ο μόνος από τους επιβάτες που δεν έκλαιγα!
ΧΑΡΩΝ
Αυτά δεν είναι πληρωμή. Πρέπει να δώσεις τον οβολό, είναι νόμος.
Δεν γίνεται αλλιώς.
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
[3] Τότε ξαναγύρισέ με στη ζωή.
ΧΑΡΩΝ
Αστείος που είσαι! Για να με ταράξει στο ξύλο ο Αιακός;
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Άσε με ήσυχο λοιπόν!
ΧΑΡΩΝ
Δείξε μου τι έχεις στο σακούλι.
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Λούπινα, αν θέλεις, και δείπνο της Εκάτης.
ΧΑΡΩΝ
Βρε Ερμή, από πού μας τον έφερες αυτόν τον σκύλο; Τι λόγια έλεγε στο ταξίδι! Κορόιδευε και περιγελούσε όλους τους επιβάτες, κι ήταν ο μόνος που τραγουδούσε όταν εκείνοι έκλαιγαν!
ΕΡΜΗΣ
Μα δεν ξέρεις,Χάρων, ποιον κουβάλησες με τη βάρκα σου; Έναν άνθρωπο αληθινά ελεύθερο. Αυτός δεν νοιάζεται για τίποτε. Είναι ο Μένιππος!
ΧΑΡΩΝ
Αχ, αν σε ξανάβρω κάποτε...
ΜΕΝΙΠΠΟΣ
Αν με ξανάβρεις!... Μα δεν πρόκειται να με πετύχεις για δεύτερη φορά!

Μένιππος και Ερμής

Μένιππος: Ερμή που ‘ν’ οι ωραίοι κι οι ωραίες; Οδήγησέ με σε παρακαλώ, μιας κι είμαι νιόφερτος εδώ.

Ερμής: Δεν έχω χρόνο βρε Μένιππε, αλλά να! παρατήρησε ‘κει δεξιά, βρίσκονται ο Υάκινθος, ο Νάρκισσος, ο Νηρέας, ο Αχιλλέας, η Τυρώ, η Ελένη κι η Λήδα: Όλες οι παλιές ομορφιές.

Μένιππος: Εγώ βλέπω μονάχα κόκαλα και κρανία άσαρκα κι όμοια μεταξύ τους.

Ερμής: Κι όμως αυτοί ‘ναι που θαυμάσαν όλοι οι ποιητές, αυτά τα κόκαλα που συ περιφρονείς.

Μένιππος: Δείξε μου τουλάχιστον την Ελένη, δεν μπορώ να τη διακρίνω.

Ερμής: Να, τούτο το κρανίο είναι της Ελένης.

Μένιππος: Για τούτο ‘δω το καυκί γεμίσανε χίλια καράβια με τα νιάτα όλης της Ελλάδας και σκοτωθήκανε τόσοι και τόσοι κι αναστατωθήκανε τόσες πόλεις;

Ερμής: Βλέπεις, εσύ Μένιππε δεν την είδες ζωντανή. Αν την είχες δει θα ‘λεγες κι εσύ: «Ας βρίσκομαι κοντά της κι ας υποφέρω πολλά». Γιατί και τ’ άνθη αν τα δει κανείς ξερά, να ‘χουνε χάσει το χρώμα και το σχήμα, δεν μπορεί να φανταστεί πόσο ήταν όμορφα όταν ανθούσαν.

Μένιππος: Απορώ βρε Ερμή, πως δέχτηκαν να υποφέρουν για κάτι που γρήγορα και τόσον εύκολα μαραίνεται.