Ο πρωθυπουργός του βασιλιά

Μια φορά ο βασιλιάς φώναξε τον πρωθυπουργό του και τον διέταξε:
– Πήγαινε και κάνε μου μια λίστα όλων των ηλιθίων της χώρας μου.
Ο βασιλιάς μέσα του προσδοκούσε, πως ο πρωθυπουργός θα βάλει στη λίστα και τον εαυτό του.
«Τότε, σκεφτότανε ο βασιλιάς, όποτε προσπαθεί να με νουθετήσει, αμέσως θα του υπενθυμίζω: «Πρωθυπουργέ! Κοίτα τη λίστα!»
Την άλλη μέρα ο Πρωθυπουργός έφερε τη λίστα. Ο βασιλιάς κοίταξε τη λίστα και έμεινε κόκαλο, το όνομά του ήταν πρώτο στη λίστα!
– Πώς τόλμησες να με προσβάλλεις! Ξέρεις τι μπορώ να σου κάνω; Ξέρεις...εγώ!...
– Περίμενε, μη θυμώνεις τόσο γρήγορα, είπε ο πρωθυπουργός, για πες μου, δεν ήσουν εσύ, που δέχτηκες μια βδομάδα πριν έναν έμπορο από τόπο μακρινό;
– Ναι, εγώ.
– Τον γνώριζες από πριν.
– Όχι, συναντηθήκαμε πρώτη φορά.
– Και του έδωσες δέκα χιλιάδες χρυσές νομίσματα, για να σου φέρει πολύτιμες πέτρες από τον τόπο του;
– Μάλιστα! Και τι σημαίνει αυτό;
– Δηλαδή υποστηρίζεις, πως δεν είναι ηλιθιότητα, να δίνεις τόσα λεφτά στον πρώτο τυχάρπαστο και να περιμένεις, πως θα επιστρέψει με πολύτιμες πέτρες;
– Και τι! Τι θα κάνεις αν επιστρέψει; φώναξε έντονα εκνευρισμένος ο βασιλιάς.
– Τότε, απάντησε ο πρωθυπουργός, θα διαγράψω από τη λίστα το δικό σου όνομά και θα γράψω το δικό του!