Ν. Τσιφόρος - Το κοροϊδιλίκι των θρησκειών

Το κοροϊδιλίκι των ανθρώπων, πάνω στο οποίο βασίζεται κάθε θρησκεία, είναι πανομοιότυπο από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα. 

Σε φωνάζει: « Άνθρωπε, σου λέει, εσύ είσαι το κέντρο της γης, έτσι;» Και συ είσαι το κέντρο της γης. Μάλιστα. Από σένα ξεκινάει το βλέμμα και φτάνει μέχρι απάνω στα ακίνητα παγωμένα αστέρια, από σένα ξεκινάει η ακοή, που πιάνει το τραγούδι των φύλλων και τη μουσική τού Τσαϊκόφσκυ, από σένα ξεκινάνε οι πόθοι, ο φόβος τού αύριο, τα γενετήσια ένστικτα, η απληστία, το μίσος να καταστρέψεις, η λαχτάρα να δημιουργήσεις, ο αγώνας να διατηρηθείς, όλα από σένα, κι εδώ μέσα στο στήθος σου, δεξιότερα από την καρδιά, νιώθεις ένα τόσο δα πραματάκι, που είναι κάποιο πουλάκι από άνεμο και το λένε ψυχή, να θέλεις και να μη θέλεις, το πιστεύεις στο τέλος, ότι εσύ είσαι το κέντρο της δημιουργίας του Σύμπαντος και την ψωνίζεις, ότι είσαι σπουδαίος και μέγας, και το σκέφτεσαι μέσα σε κείνο το μυστήριο ραντάρ που λέγεται «υποσυνείδητο».

– Ναι, ρε, εγώ είμαι. Μάλιστα, εγώ. Βεβαίως. Πώς; Τι;
Σου ΄δωσε το χρυσό χάπι η θρησκεία, η όποια θρησκεία και να ΄ναι και γελάει μέσα της και σου κάνει απ΄ όξω της:
– Τα βλέπεις, ρε μπαγάσικο;
Και ξαφνικά, εκεί που είσαι καταυχαριστημένος γιατί έγινες κέντρο, σου ρίχνει ένα φάσκελο:
– Να, κόπανε.
Απορείς, το λοιπόν. « Παρακαλώ, πώς φασκελώνετε ένα κέντρον της δημιουργίας; Να έχετε και ανατροφή. »

Η θρησκεία ξεκαρδίζεται αναιδέστατα μέσα στα μούτρα σου.
– Θα πεθάνεις, ρε κόπανε.
Εδώ σου κόβονται τα ποδάρια. Κιτρινίζεις.
– Ορίστε;
– Θα πεθάνεις, ρε.
Κακιά η κουβέντα, να φας τη γλώσσα σου και κουνήσου από τη θέση σου, έλα όμως που ‘ναι κι αλήθεια…
– Μάλιστα, θα πεθάνεις, λέει η θρησκεία, και τα λουλούδια θ΄ ανθίζουνε την άνοιξη και θα κυλάνε ασημόνερα τα ρυάκια και θα γυρίζουνε τα ντονέρια να σπάνε μύτες και θα φοράνε τα κορίτσια λιλά φορέματα. Όλα θα είναι όμορφα, φωτεινές ρεκλάμες, αυτοκίνητα, πικνίκια, πεταλούδες που χορεύουνε γύρω από το φως.
Διάλος τον πατέρα του! Για σκέψου! Πάλι θα υπάρχουνε αυτά και συ τίποτα, θα σ΄ έχουνε χώσει στη γη, κει πέρα σε κάνα αχάριστο νεκροταφείο, στην αρχή θα ΄ρχεται η στοργή να σ΄ ανάψει κάνα παλιοκάντηλο και να σου πούνε τρισάγιο, μετά θα σε ξεχάσουνε, και οι κοντινές σου στοργές θ΄ αρχίσουνε να χαμογελάνε δειλά για να το φτάσουνε αργότερα στο μπασαδούρικο χάχανο, τίποτις κοπρόσκυλα μπορεί να κατουράνε τον τάφο σου, και πιομετά, σε δυο γενεές, κανένας δεν θα σε μελετάει -ποιος μελετάει τον προπάππο του;- και δεν θα μείνεις, βλάκα μου, ούτε καν «σποδός αναμνήσεων» στον κόσμο.
Τώρα σε μαγγώνουνε οι κρυάδες.
– Ωχού! Ρε, τι πάθαμε.
Εδώ σε περιμένει η θρησκεία. Να σε ρίξει, μέσα στη στέρνα με την απελπισία και τώρα σου δίνει το χέρι.
– Έλα.
– Τι;
– Έλα, ρε κορόιδο, δεν θα πεθάνεις, δεν σ΄ αφήνω εγώ.
– Σοβαρά;
Και σ΄ ανοίγει μια πόρτα και σε μπάζει ο Χριστιανός σ΄ έναν παράδεισο γαλαζοπεριβολάτον, και ο Μουσουλμάνος σ΄ έναν παράδεισο μελοπιλαφάτο, και ο Ινδουιστής σε μια νιρβάνα τής απόλυτης γαλήνης, και το κάθε κέρατο τον έχει φτιάξει τον παράδεισο με δικό του σκηνογράφο και τον ρεκλαμάρει πια σαν τουριστικό γραφείο « Βιζιτέ λε Καναρί, » τέτοια ωραία πράματα.
Εσένα δεν σου πάει, κύριε, να χαθείς εσύ και να γίνεις χώμα και, σύμφωνα με το νόμο τής αφθαρσίας τής ύλης, να γυρίσουνε τα υλικά σου στη γη, « πωλούνται παλαιά υλικά εκ κατεδαφίσεως » και η ψυχή σου να ενωθεί και πάλι μέσα στο μεγάλο ρευστό του Σύμπαντος και να χαρμανιάσει με δαύτο και να χάσει το εγώ της. Γιατί θάνατος τούτο θα πει: « Να χάσεις το εγώ σου. » Και επειδή θέλεις να υπάρχεις μέσα σε όλα τούτα, που ξέρεις ότι υπάρχουνε, το δίνεις το ξερό σου.
– Αμάν, βγάλε με και ότι θέλεις.
Σε κέρδισε η θρησκεία τώρα που είσαι ζωντανός, γιατί πεθαμένο σ΄ έχει δια βίου. Κι από δω και πέρα, σε κουμαντάρει όπως τη συμφέρει αυτήνε. Άμα είναι ζόρικα, δεν έχει μονάχα λουλουδοπερίβολα. Έχει και κλιβάνους. Σε χώνει μέσα και γκιουβετσιάζεις εις τους αιώνας των αιώνων. Και σε τρομάζει:
– Πρόσεχε τώρα. που είσαι ζωντανός κι είναι καιρός να κάνεις κείνα που λέω γω, αλλιώς σε βλέπω με σκορδάκι στο φούρνο.
Κι άμα σου βαστάει, κάνε κι αλλιώς.
Αυτό είναι. Κάποιος είπε: « Η θρησκεία είναι μια εταιρία, που εκδίδει μετοχές επί ανύπαρκτων μεταλλείων. » Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά θαρρώ, πως το είπα εγώ. Και κανένας δεν παίρνει μερίσματα από τούτες τις μετοχές, αλλά μόνο το διοικητικό συμβούλιο τούτης τής εταιρίας τρώει καλά. Κι αυτό θαρρώ, πως το είπα πάλι εγώ και είμαι κολασμένος, το ξέρω !

Το εγχειρίδιον του καλού οδοιπόρου

1. Το μονοπάτι αρχίζει πάντα από μια διασταύρωση.
Εκεί θα σκεφτείς ποια κατεύθυνση είναι κατάλληλη για σένα.

2. Το μονοπάτι δεν διαρκεί για πάντα.
Κάποια μέρα θα φτάσεις στο τέρμα του. Να είσαι πάντα προετοιμασμένος να αναχωρήσεις.

3. Τίμα το μονοπάτι που διάλεξες.
Ήταν δική σου η απόφαση και η επιλογή.

4. Να είσαι εφοδιασμένος με τα κατάλληλα εργαλεία.
Να γνωρίζεις ποιο ταιριάζει στην κάθε στιγμή.

5. Το μονοπάτι έχει μπροστά και πίσω.
Μερικές φορές ίσως χρειαστεί να κάνεις κάποια βήματα πίσω, επειδή έχασες κάτι.

6. Πρόσεχε το μονοπάτι σου.
Και μετά όλα όσα βρίσκονται γύρω του. Η προσοχή και η συγκέντρωση είναι θεμελιώδη ζητήματα. Μην αποσπάται η προσοχή σου από τα ξερά φύλα που πέφτουν από τα δέντρα.

7. Να είσαι υπομονετικός.
Μερικές φορές θα χρειαστεί να κλείσεις τις τρύπες, που άνοιξε η βροχή, μην απογοητευτείς. Είναι μέρος του ταξιδιού.

8. Τα μονοπάτια διασταυρώνονται.
Δίνε προσοχή σε συμβουλές, αλλά τις αποφάσεις να τις παίρνεις μόνος σου. Είσαι ο μόνος υπεύθυνος του μονοπατιού σου.

9. Η φύση ακολουθεί τους δικούς της κανόνες.
Έτσι, να είσαι προετοιμασμένος για ξαφνικές αλλαγές.
Νεροποντές μέσα στο καλοκαίρι και θύελλες μέσα στο χειμώνα. Μην παραπονιέσαι για τα χαρακτηριστικά των εποχών.

10. Κάνε το μονοπάτι να καθρεφτίζει τον εαυτό σου.
Μην αφήσεις τους άλλους να σε επηρεάσουν με τον τρόπο. που ακολουθούν το δικό τους μονοπάτι. Άκου το τραγούδι της ψυχής σου και άφησέ το να αντιλαλεί σε κάθε στροφή του δρόμου σου.

Γιατί τα σκυλιά ζουν λιγότερο

Γιατί τα σκυλιά ζουν λιγότερο από τους ανθρώπους;
Εδώ είναι η απάντηση (από έναν 6χρονο):
Ως κτηνίατρο, με κάλεσαν να εξετάσω έναν 13 χρονο ιρλανδικό ποιμενικό, που τον έλεγαν Belker.
Η οικογένεια του σκύλου, ο Ρον, η γυναίκα του Λίζα και ο μικρός τους γιος, Σέιν, ήταν πολύ δεμένοι με τον Belker και ήλπιζαν για ένα θαύμα.
Εξέτασα τον Belker και ανακάλυψα, ότι πέθαινε από καρκίνο. Είπα στην οικογένεια, ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για τον Belker και προσφέρθηκα να κάνω τη διαδικασία της ευθανασίας στο σπίτι τους.
Την επόμενη μέρα ένιωσα ένα οικείο συναίσθημα στο λαιμό μου, όταν ο Belker ήταν περικυκλωμένος από την οικογένεια του. Ο Σέιν φαινόταν τόσο ήρεμος, που χάιδευε το σκυλί του για τελευταία φορά και αναρωτιόμουν, αν μπορούσε να καταλάβει, τι επρόκειτο να συμβεί. Σε λίγα λεπτά, ο Belker αποκοιμήθηκε ειρηνικά και δεν θα ξυπνούσε ποτέ ξανά.
Το μικρό αγόρι φαινόταν να δέχεται τη μετάβαση χωρίς δυσκολία. Συζητούσαμε λοιπόν και αναρωτιόμασταν, γιατί η ζωή των σκύλων διαρκεί πολύ λιγότερο από των ανθρώπων, με αποσκοπό να δώσω μια απάντηση για το θέμα στα παιδιά της οικογένειας.
Αυτό που είπε τότε ο μικρός Σέιν, με εξέπληξε. Δεν είχα ακούσει ποτέ πιο καθησυχαστική εξήγηση από αυτό. Αυτή η στιγμή άλλαξε τον τρόπο μου, στο πως θα βλέπω τη ζωή.
Είπε:
« Ερχόμαστε στον κόσμο για να μάθουμε να αγαπάμε τους άλλους όλη την ώρα και να είμαστε καλοί άνθρωποι σωστά; Ε λοιπόν, αφού τα σκυλιά έχουν ήδη γεννηθεί, γνωρίζοντας πως να τα κάνουν όλα αυτά, δεν χρειάζεται να μείνουν, για όσο μένουμε εμείς στην ζωή. »
Αν δούμε τον σκύλο σαν έναν αληθινό δάσκαλο, θα μάθουμε πράγματα, όπως τα εξής:
•Όταν οι αγαπημένοι μας έρχονται σπίτι, πάντα θα πρέπει να τρέχουμε να τους υποδεχτούμε, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε, πως τα φέρνει όλη ζωή και αν θα ξανά έχουμε αυτή την ευκαιρία.
•Ποτέ δεν πρέπει να χάνουμε την ευκαιρία, να κάνουμε μια βόλτα.
• Πάντα πρέπει, να ψάχνουμε ήρεμες στιγμές για φρέσκο αέρα και βόλτες στην φύση.
• Πρέπει να τρέχουμε, να χορεύουμε και παίζουμε καθημερινά.
• Να αφήνουμε τους ανθρώπους να μας « αγγίζουν. »
• Να αποφεύγουμε το « δάγκωμα » όταν μόνο ένα
« γρύλισμα » θα ήταν αρκετό, για να επιφέρει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα.
• Στις ζεστές μέρες ή στις μέρες με πολλή κούραση να πηγαίνουμε βόλτες με τους δικούς μας ανθρώπους, να χαιρόμαστε κάθε στιγμή, ακόμη και να ξαπλώνουμε στο γρασίδι και να κυλιόμαστε σαν μικρά παιδιά.
• Και το πιο βασικό : Όταν κάποιος θα έχει μια άσχημη μέρα, πρέπει να παραμένει σιωπηλός, να μην ξεσπάει στους δικούς του, λέγοντας πράγματα, που έπειτα θα μετανιώσει.
Εδώ είναι το μυστικό της ευτυχίας, που μας δίδαξαν τα σκυλιά μας, από την πρώτη κιόλας μέρα, που ήρθαν στην ζωή μας, χαμόγελο και αγάπη, χαρά και καλοσύνη.

Τα πέντε βήματα της συγχώρεσης 

H συγχώρεση είναι μια σημαντική προϋπόθεση, για να ελευθερωθούμε από το παρελθόν, που μας κρατά δέσμιους. Όσο αντιστεκόμαστε, στο να συγχωρέσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας για τα λάθη ή τις πράξεις που έχουν γίνει, τόσο είμαστε δέσμιοι του παρελθόντος.
Όταν δεν συγχωρούμε τους άλλους, υποφέρουμε από τις αρνητικές επιπτώσεις, που έχουν πάνω στο σώμα και τον νου  τα αρνητικά  συναισθήματα. Το ίδιο συμβαίνει και όταν δεν συγχωρούμε τον εαυτό μας.
Τα συναισθήματα της αδικίας, της απογοήτευσης, του θυμού και του μίσους έχουν μια πολύ ισχυρή αρνητική επίδραση στο νευρικό και στο ενδοκρινικό μας σύστημα και κατ’ επέκταση στο αμυντικό μας σύστημα.
Όταν τα συναισθήματα αυτά παραμείνουν για πολύ καιρό μέσα μας, δημιουργούν πολλά ψυχοσωματικά συμπτώματα.
Όταν καλλιεργούμε και αναμασάμε  συναισθήματα αδικίας, θυμού ή μίσους προς ένα άτομο, τότε εμποδίζουμε τη δική μας ευτυχία, όχι την ευτυχία του άλλου. Περιορίζουμε τη δική μας πραγματικότητα, όχι τη δική του.
H συγχώρεση, όμως, δεν πρέπει να είναι επιφανειακή ούτε βεβιασμένη. Η πορεία της αληθινής συγχώρεσης έχει πέντε στάδια:
1. Χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιήσουμε και να δεχτούμε την ύπαρξη των συναισθημάτων του πόνου, της πίκρας, της αδικίας, του θυμού, της ενοχής ή της ντροπής, που υπάρχουν ακόμη στο υποσυνείδητο ή στο παιδί, που κρύβουμε μέσα μας.
2. Μετά θα χρειαστεί να εκφράσουμε και να απελευθερώσουμε αυτά τα συναισθήματα με διάφορους τρόπους έκφρασης και εκτόνωσης. H εκτόνωση αυτή μπορεί να ξεκινήσει, με το να γράφουμε γράμματα, στα οποία εκφράζουμε τα παράπονά μας, τον πόνο, τον θυμό μας. Δεν χρειάζεται να δώσουμε τα γράμματα αυτά σε κανέναν, απλώς να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας μέσα από αυτά. Μπορούμε να διαβάζουμε τα γράμματα αυτά, μέχρι να μην νιώθουμε πια τόση φόρτιση, με αυτά που διαβάζουμε.
Επίσης, μπορεί η εκτόνωση να γίνει με άλλους τρόπους όπως με το κλάμα, με το να χτυπάμε ένα μαξιλάρι, με τον χορό, με το ψυχόδραμα και με διάφορες άλλες μορφές δημιουργικής έκφρασης.
3. Όταν αποδεσμεύσουμε την ενέργεια, που συνδέεται με αυτά τα συναισθήματα (αυτό μπορεί να μας πάρει από μερικές μέρες μέχρι μερικά χρόνια), τότε είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στο στάδιο της κατανόησης.
H κατανόηση έχει τρεις πλευρές.
Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι:
α. Oι άλλοι νιώθουν ανασφάλεια και πολλές από τις πράξεις και τις συμπεριφορές τους είναι βασισμένες στον φόβο, στην ανασφάλεια και στην ανάγκη επιβεβαίωσης.
β. H αξία και η ασφάλειά μας είναι μέσα μας και δεν απειλούνται ποτέ , ούτε τότε , ούτε τώρα από τη συμπεριφορά του άλλου.
γ. Μέσα σε ένα σύμπαν με τάξη και αρμονία , ακόμα αν δεν μπορούμε να τη δούμε , πρέπει να υπάρχει κάποιος λόγος, που το κάθε τι συμβαίνει. Μπορούμε να αξιοποιήσουμε κάθε γεγονός σαν ευκαιρία, να δυναμώσουμε τον εαυτό μας.
Αυτή η αλήθεια δεν μας αποτρέπει, από το να περιμένουμε και να ζητάμε από τους ανθρώπους, να μας συμπεριφέρονται με σεβασμό. Ούτε μας απαλλάσσει από τον βασικό ηθικό κώδικα, ότι δηλαδή πρέπει να κάνουμε στους άλλους, μόνο αυτό που θα θέλαμε να κάνουν αυτοί σε μας.
Σημαίνει, όμως, ότι είναι λογικό και έξυπνο να συγχωρέσουμε τους άλλους και τον εαυτό μας για το παρελθόν.
4. Αφού κατανοήσουμε, είμαστε τότε έτοιμοι να συγχωρήσουμε (τους άλλους και τον εαυτό μας). Συγχωρώ σημαίνει: «χωράω μαζί» ή «έχω ένα χώρο μέσα μου για τους άλλους». Και αυτό σημαίνει, ότι είμαι ανοιχτός προς αυτούς.
5. Το τελευταίο στάδιο είναι να νιώσουμε αγάπη γι’ αυτό το άτομο και να ευχηθούμε ότι καλύτερο για την εξέλιξή του.
Τα κύρια εμπόδια για τη συγχώρεση είναι:
1. Νιώθουμε ακόμη ευάλωτοι προς αυτό το πρόσωπο, φοβόμαστε ότι θα πληγωθούμε ξανά και γι’ αυτό θέλουμε, να κρατήσουμε μια απόσταση. Το να μη συγχωρέσουμε, μας επιτρέπει να κάνουμε ακριβώς αυτό και μας δίνει τη δικαιολογία να αφήνουμε τον άνθρωπο αυτόν «έξω από την καρδιά μας». Συνήθως υποσυνείδητα χρειαζόμαστε μια τέτοια δικαιολογία, για να διατηρήσουμε μια αρνητική εικόνα του ανθρώπου αυτού, συνεχίζοντας να θυμόμαστε μόνο τα αρνητικά του γνωρίσματα και να αγνοούμε τα θετικά του. M’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε να είμαστε « δικαιολογημένοι », κρατώντας γερά τα αρνητικά μας συναισθήματα και αρνούμενοι να συγχωρήσουμε. Αυτό, όμως, είναι κάτι αφύσικο για τον εσώτερο εαυτό μας.
2. Άλλο εμπόδιο είναι, ότι συγχέουμε, το να συγχωρήσουμε κάποιον, με το να παραδεχτούμε, ότι έχει ή είχε δίκιο και εμείς άδικο. Πιστεύουμε ότι σε μια διαμάχη, μόνο ένα πρόσωπο μπορεί να έχει δίκιο. Πιστεύουμε ότι, όταν τον συγχωρέσουμε, είναι σαν να λέμε « έχεις δίκιο και εγώ άδικο. » Πρέπει να καλλιεργήσουμε την αλήθεια, ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι αντίληψης οποιασδήποτε κατάστασης και μπορούμε να συγχωρέσουμε κάποιον, ακόμη κι όταν είναι φανερά φταίχτης. Αυτή είναι η ουσία της συγχώρεσης. Αλλά εμείς θέλουμε από τον άλλο, να παραδεχτεί, ότι είχε άδικο. H αληθινή συγχώρεση δεν το θέτει αυτό σαν προϋπόθεση. Συγχωρεί, ακόμη και όταν ο άλλος δεν παραδέχεται το σφάλμα του.
3. Σε μερικές περιπτώσεις το να μη συγχωρούμε κάποιον είναι ένας αμυντικός μηχανισμός, τον οποίο χρησιμοποιούμε για να καλυφθούμε. Για παράδειγμα, το να μη συγχωρούμε κάποιον μπορεί να εξυπηρετεί την ανάγκη μας, να τον ελέγχουμε. Όσο δεν τον συγχωρούμε και αυτός «φταίει», μπορεί να καταφέρουμε να τον αναγκάσουμε να κάνει αυτά που θέλουμε, καθώς αυτός προσπαθεί να '' κερδίσει '' τη συγγνώμη μας.
4. Yποσυνείδητα μπορεί να έχουμε κάτι να κερδίσουμε, διατηρώντας τον άλλο στον ρόλο του ένοχου. Έτσι, ρίχνουμε πάνω σε κάποιον άλλον το φταίξιμο για τη ζωή μας και για το ότι δεν μπορούμε να είμαστε δημιουργικοί ή παραγωγικοί ή να πάρουμε τη ευθύνη για τη ζωή μας, λέγοντας ότι « οι άλλοι φταίνε, »
Μερικές αλήθειες που θα μας βοηθήσουν να συγχωρήσουμε τους άλλους είναι:
- Υπάρχει μια τάξη στο σύμπαν και όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.
- Mε συμφέρει να συγχωρώ, επειδή θα νιώθω και εγώ καλύτερα.
- Oι άλλοι συμπεριφέρονται αρνητικά από άγνοια και φόβο.
- Συγχώρεση δεν σημαίνει, ότι αυτό που έκανε ο άλλος ήταν σωστό, απλώς σημαίνει, ότι συγχωρώ την άγνοιά του και την αδυναμία του, επειδή είναι μια αδελφή ψυχή σε πορεία εξέλιξης.
- H συγχώρεση δεν με καθιστά ευάλωτο. Είμαι ευάλωτος, μόνο όταν χρειάζομαι κάτι από τον άλλον. Το να συγχωρώ και να αγαπώ τον άλλο, δίχως να χρειάζομαι κάτι από αυτόν, είναι η αληθινή μου προστασία.
- Είμαι ο αποκλειστικός δημιουργός της πραγματικότητας μου. Αδικώ τους άλλους, όταν τους καθιστώ υπεύθυνους, γι’ αυτό που δημιουργώ.
- Έχω τη δύναμη να δημιουργήσω τη ζωή μου και δεν χρειάζεται να κρύβομαι πίσω από δικαιολογίες, ότι δεν μπορώ εξαιτίας αυτών, που έκαναν ή κάνουν οι άλλοι.
- Ως άνθρωποι με αδυναμίες όλοι κάνουμε λάθη. Είναι φυσικό. Εκείνο που δεν είναι φυσικό, είναι να μη συγχωρούμε τους άλλους (ή τον εαυτό μας) γι’ αυτά τα λάθη.
- O άλλος είναι αδελφός (η) μου στον πλανήτη αυτό. Όλοι έχουμε άγνοια, φόβο και αδυναμίες.
- Προσθέτουμε στη δυστυχία μας, όταν κρατάμε μέσα μας αρνητικά συναισθήματα.
Και τα λόγια του Χριστού, ο οποίος ήταν ξεκάθαρος στο θέμα της συγχώρεσης:
« Εκείνος που δεν έχει αμαρτήσει, ας ρίξει πρώτος την πέτρα. »
« Μην κρίνεις, για να μην κριθείς. »
« Θα κριθείς με την ίδια αυστηρότητα, με την οποία εσύ έκρινες τους άλλους. »
  O Πέτρος ρώτησε τον Χριστό:
« Πόσες φορές πρέπει να συγχωρούμε κάποιον, γι’ αυτό που έκανε; Επτά φορές;» και ο Χριστός απάντησε:
« Όχι Πέτρο, επτά φορές επί εβδομήντα».

Ο γιατρός και η αρρώστια

Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε, για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε:
« Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις; »
Και η πανούκλα απάντησε:
« Η πόλη σου είναι στην διαδρομή που προγραμμάτισα. Είναι η σειρά της. »
« Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά; » ρώτησε ο γιατρός.
« Λίγους, γύρω στους χίλιους, » απάντησε η πανούκλα.
Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός, (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε.
« Μου είπες ψέματα, » της είπε. «Είχες πει, ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες. »
Και η πανούκλα απάντησε:
« Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος ! »
Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από την χειρότερη αρρώστια , που μπορεί να βρει την ανθρωπότητα .
Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο, είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο.
Στη ζωή μας βιώνουμε στο μυαλό μας εκατομμύρια καταστροφές, από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ. Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας. Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε:

· τη χρεοκοπία,

· την απόλυση,

· την κατάρρευση του ευρώ,

· τους ιούς,

· τους χωρισμούς,

· μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας...

Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Το δηλητήριο του παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην κατάχρηση εξουσίας οποιασδήποτε αρχής.
Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία. Αν καταφέρουμε να καταπολεμήσουμε την αδράνεια του παγώματος και καταφύγουμε σε οποιαδήποτε δράση , ο φόβος ελαχιστοποιείται. Αν επιπλέον αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή, στο τώρα , στο παρών, ο φόβος εξαφανίζεται.

Νίκος Τσιφόρος - Ο Ίωνας ο Γενάρχης

Oι Aνατολίτικοι λαοί μάς λένε "Γιουνάν", Ίωνες, απογόνους του Ίωνα... Kαι τ' όνομα το χρωστάμε στην... επέμβαση του Aπόλλωνα.
O Eρεχθέας, ο βασιλιάς της Aθήνας, είχε μια κόρη, την Kρέουσα, που τ΄ άψησε με τον θεό. Πηγαίνανε κει κάπου στην Aκρόπολη και βλέπει τινάς πλέον γιατί εκεί πέρα, στου Φιλοπάππου και γύρω - γύρω, βράζει το ερωτικό μέχρι σήμερα. Kαι μη έχοντας δωμάτια δι' οικογενείας, τη βγάζανε σε μια σπηλιά... 
Mε τ' αστεία-αστεία, όμως, φούσκωσε η Kρέουσα και γέννησε αγόρι. Tό ΄βαλε σ' ένα καλάθι και είπε να το πάη στον μπαμπά της για φρούτο, καρπόν κοιλίας που λένε, αλλά ο Aπόλλωνας φώναξε τον Eρμή.
― Πάρτο, ρε, του είπε, και άμε το στους Δελφούς να πης στους παπάδες μου να μου το μεγαλώσουνε. Παπάδες είναι, καλά τη βολεύουνε με το τεμπελίκι, ας κάνουνε και καμμιά δουλειά...
H Kρέουσα αργότερα, βρήκε ένα κορόιδο, τον Ξούθο, τον παντρεύτηκε. Kι' αυτός έχει δική του οδό. Aλλά οδό, ξ' οδό, παιδί δεν κάνανε. Πήγανε, λοιπόν, στο μαντείο να ρωτήσουνε τι θα γίνη... 
Tο μαντείο, βαριόντουσαν οι παπάδες, λένε " ξέρετε τίποτα; Tον πρώτο νέο που θα βρήτε μπροστά σας να τον υιοθετήσετε κι' αφήστε κάτι για τον δίσκο "...
Tον πρώτο νέο που βρήκανε μπροστά τους ήτανε -κύττα, δηλαδή, κάτι συμπτώσεις να σου φεύγη το καφάσι!- ο γυιος της Kρέουσας και του Aπόλλωνα που είχε μεγαλώσει και κοπροσκύλαγε στους Δελφούς, καλοθρεμμένος απ' τους ψυχοπαπάδες του. O Ξούθος τρελλάθηκε.
- Nάτος ο πρώτος νέος. Nα τον πάρουμε.
H Kρέουσα, όμως, δεν τον ήθελε.
- Nο! Nα βρούμε άλλον.
- Mα μας είπανε τον πρώτο.
Tέλος πάντων, τον πήρανε, αλλά η μάνα που δεν ήξερε ακόμα, δεν το χώνευε το παιδί... Kαι μια μέρα σκέφτηκε να του ρίξη λίγο δηλητηριάκι στη σούπα του. Aλλά πολύ λίγο, όσο να πούμε χρειαζότανε να πεθάνη...
Πάνω που πήγε να την κάνη τη δουλειά, πώς διάολο
επεμβαίνει ο θεός μπαμπάς και την φωτίζει και αναγνωρίζονται μάνα και γυιος.
- Eσύ σαι, ρε;
- Eγώ, μαμά.
- Έλα να σ' αγκαλιάσω.
- Mη, έχω συνάχι.
-Έλα παιδί μου. Kαλύτερα νάχης συνάχι. Θα δακρύσουμε κι' από συγκίνηση.
Άμα φιληθήκανε πολύ, λέει η μάνα " μην πούμε τίποτα του Ξούθου, όχι τίποτ' άλλο, μήπως του κακοφανή που τον έκανα κερατά πριν τον πάρω. "
H Aθηνά, όμως, πού στο διάολο βρέθηκε, μπήκε στη μέση.
- Δεν κάνει, ρε παιδιά. Nα του το πήτε.
Kαι του τόπανε του Ξούθου και καταυχαριστήθηκε ο
άνθρωπος.
Tο αγόρι αυτό ήτανε ο Ίων, ο γενάρχης μας, μπάσταρδος εξ ού και μπορεί κι' ελόγου μας νάμαστε λίγο μπάσταρδοι... Aλλά μπάσταρδοι θεϊκοί...

Και ο Θεός έκανε την μάνα

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δεν είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: Ένα, για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο, για να το κοιτάζει με αυστηρότητα, όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο, για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.
- Κι αυτό τί είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κ.λπ.
Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:
- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς, δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:
- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σε αυτό το πρότυπο μητέρας.
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
- Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε, για να συμπληρωθεί το πρότυπο.
Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:
- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του!