Το τέλος του ληστή

Μια φορά πιάσανε έναν ληστή και τον καταδικάσανε σε θάνατο με απαγχονισμό, γιατί καθώς έκλεβε προσπάθησε κάποιος να τον εμποδίσει κι εκείνος τον σκότωσε. Οπότε καταδικάστηκε και για φόνο, όχι μόνο για τις κλοπές που είχε κάνει.

Εκεί που ήταν έτοιμος να ανεβεί στην κρεμάλα, μπροστά στα βλέμματα πλήθους κόσμου που παρακολουθούσε, ήρθε η μητέρα του και έκλαιγε φωνάζοντας:

- Καημένο μου παιδί, τί σου έμελλε να πάθεις!

Όταν ο δήμιος ρώτησε τον ληστή για το ποια είναι η τελευταία του επιθυμία, ο ληστής ζήτησε να του επιτραπεί να φιλήσει για τελευταία φορά τη μητέρα του.

Πλησίασε λοιπόν η μητέρα τον γιο της κι εκείνος της ζήτησε να του επιτρέψει να την φιλήσει στη γλώσσα της. Παραξενευμένη η μάνα το δέχτηκε και έγειρε το πρόσωπό της με τη γλώσσα της παρατεταμένη, για να δεχθεί το φιλί του γιου της.

Ο γιος με μια ξαφνική κίνηση απέκοψε με τα δόντια τη γλώσσα της μάνας του και την έφτυσε στα πόδια της!

Ο κόσμος όλος που παρακολουθούσε τη σκηνή έμεινε κατάπληκτος και ζήτησαν να μάθουν γιατί το έκανε αυτό.

Τότε ο κλέφτης είπε:

- Ακούστε ολόκληρη την ιστορία μου, αφού θέλετε να μάθετε. Όταν πήγα μικρός στο σχολείο, στην πρώτη τάξη άρχισα να κλέβω από τους συμμαθητές μου διάφορα μικροπράγματα, ένα μολύβι, μια σβήστρα, μια ξύστρα. Ποτέ η μάνα μου, που έβλεπε να φέρνω στο σπίτι πράγματα που δεν ήταν δικά μου, δεν με χτύπησε ούτε με μάλωσε, αλλά μου έλεγε και “ Μπράβο! Μόνο πρόσεξε να μην καταλάβουν πως εσύ είσαι αυτός που κλέβει ”.

Στη δευτέρα τάξη άρχισα να κλέβω πανωφόρια παιδιών από την κρεμάστρα, πάλι αυτή, η μάνα μου, δεν με μάλωσε, συνέχιζε να με συγχαίρει και να μου θυμίζει πως δεν πρέπει να μάθει κανείς πως είμαι εγώ ο κλέφτης.

Την συνέχει την καταλαβαίνετε όλοι σας. Σε κάθε τάξη που πήγαινα στο σχολείο, έκλεβα όλο και ακριβότερα πράγματα, κι αυτή, η μάνα μου που βλέπετε, χαιρόταν.

Σαν τελείωσα το σχολείο, το είχα πια καμάρι μου να κλέβω και να μη με πιάνουνε. Έφτασα να ζω μονάχα με την κλεψιά.

Έτσι έφτασα να κάνω και φόνο, που γι’ αυτό με πιάσατε και θα με κρεμάσετε.

Γι’ αυτό της αξίζει που της έκοψα με τα δόντια μου τη γλώσσα της, επειδή αν αυτή η γλώσσα αντί να με επαινέσει την πρώτη φορά που έκλεψα, με μάλωνε και μου εξηγούσε πόσο κακό είναι αυτό που κάνω, τότε σίγουρα δεν θα βρισκόμουν σήμερα μπροστά σας, περιμένοντας τον θάνατό μου!

Όπως της έκοψα τώρα τη γλώσσα έτσι και αυτή έπρεπε να έκοβε το κακό στη ρίζα του, όσο ήταν καιρός”.